พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย

พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย

last updateHuling Na-update : 2026-08-14
By:  RGeraniuMOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
131Mga Kabanata
1.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ชาติก่อนบอดี้การ์ดตายเพราะโรคระบาด แต่เขากลับทะลุมาอยู่ร่างลูกชายตัวละครลับในนิยาย ‘นักล่าสาปบาป’ ไปๆ มาๆ ก็เจอกับพระเอก หรือฮันเตอร์หนุ่มผู้ได้ฉายาว่า ‘นักล่าเสพติดภูต’ ความรักเป็นไงไม่ทราบ แต่ความปากแข็งกวนส้นพระเอกน่ะรับประกันว่าไม่สมควรอายุยืนเลยสักนิด! ไม่ต้องห่วง ผมจะโชว์เหนือให้ไอ้หมอนี้หน้าหงายเอง!

view more

Kabanata 1

⧫ Prologue

“Ahh! Shh! Pelan-pelan, Pak.”

Desahan itu terdengar samar, nyaris tertelan sunyi sore, namun cukup jelas untuk membuat langkah Jaka terhenti. Ia yang tengah mengais barang-barang bekas di gudang plastik terbengkalai di sudut desa mendadak membeku. Jantungnya berdegup lebih cepat, antara terkejut dan penasaran.

“Suara siapa itu?” batinnya.

Jaka berjalan mendekat dan melihat pintu belakang gudang sedikit terbuka. Harusnya tidak ada orang di sini, ini gudang terbengkalai yang sudah di tutup setahun lalu, apalagi letaknya jauh dari keramaian desa. Ia mengendap-endap, langkahnya pelan namun terarah pasti menuju pintu tersebut.

“Shh! Saya takut, Pak!”

Suara itu terdengar lagi. Jaka mengerjap, jantungnya berdebar kencang. “Itu jelas suara desahan, enggak salah lagi,” batinnya.

Bermodalkan rasa penasaran yang membumbung tinggi, Jaka mengintip dari celah pintu yang terbuka. Dan seketika matanya terbelalak.

“P-Pak Kades?!” gumamnya sambil menutup mulut.

Di dalam gudang, Jaka melihat Pak Herman—Kades Desa Gunung Jati—sedang berbuat mesum dengan Marni, janda kembang yang kerap membuat mata lelaki melotot saat ia lewat karena bodynya yang aduhai.

Jaka membeku, ia tidak menyangka akan melihat pemandangan seperti ini. Pak Kades sedang mencumbu Marni sambil tangannya terus meremas dua bukit kembar janda itu yang masih terbalut daster.

Jaka menelan ludah, ia mundur perlahan. Namun sial, kakinya tidak sengaja menginjak jerigen yang ia letakkan tadi hingga menimbulkan suara cukup nyaring. “Ah, sial!” gerutu Jaka.

Di dalam, Pak Kades tersentak mendengar suara tersebut. Marni juga panik, janda itu buru-buru merapikan dasternya yang mulai tersingkap.

Pak Kades langsung mengintip untuk melihat siapa di luar. “Jaka?!” Matanya terbelalak saat menemukan Jaka sedang berdiri kaku di luar. “Ngapain kamu di sini?”

Pak Kades yang awalnya sedikit takut, langsung kembali mendapatkan keberaniannya saat melihat orang di sana hanyalah Jaka, si pemulung yang bukan siapa-siapa.

Jaka menelan ludahnya. Seharusnya di sini, Pak Kades lah yang harus takut, karena skandalnya dengan janda kembang desa ketahuan. Tapi nyatanya tidak, malah Jaka yang tampak gemetaran.

Pak Kades menatapnya dengan tajam, menyiratkan ancaman tanpa kata-kata. “Jaka, awas ya kalau kamu berani membeberkan apa yang kamu lihat tadi.”

“Anu, enggak, Pak. Saya—”

“Saya bisa usir kamu sekarang juga dari kontrakan,” potong Pak Kades kembali memberi ancaman.

“Kamu ingat, kontrakan kamu sudah nunggak tiga bulan. Saya dan istri masih berbaik hati karena kamu masih berkabung karena kematian ibumu minggu lalu.” Pak Kades terus memberikan intimidasi kepada Jaka, agar pemuda itu benar-benar ciut nyalinya untuk membeberkan masalah ini.

Jaka mengangguk pelan, keringat dingin mulai membasahi keningnya. Di depan, Pak Kades berdiri membusungkan dada, sementara di belakangnya, Marni masih sibuk membetulkan kancing dasternya dengan wajah yang memerah—entah karena nafsu yang terputus atau karena amarah.

“Ingat Jaka! Kamu jangan berani macam-macam, kamu tidak punya siapa-siapa di sini!” bentak Pak Kades lagi memberi ancaman.

Tanpa menunggu jawaban Jaka, kepala desa itu langsung menggandeng tangan Marni dan mengajaknya pergi dari sana.

Setelah kepergian Pak Kades, Jaka menghela napas berat. Tidak ada yang bisa ia lakukan, ancaman Pak Kades begitu nyata. Memikirkan uang untuk membayar tunggakan kontrakan yang sudah tiga bulan saja cukup membuat kepala Jaka pusing, jadi ia sama sekali tidak ingin menambah masalah baru. Jaka lebih memilih diam. Lagi pula, apa yang dikatakan Pak Kades benar. Jaka hanya seorang diri di sini, dia yatim piatu.

Sore itu, Jaka akhirnya pulang membawa karung berisi beberapa jerigen bekas dan botol plastik lainnya.

Sesampainya di rumah, ia langsung meletakkan karung itu di belakang. Namun belum sempat ia beristirahat, suara ketukan pintu terdengar begitu keras di depan.

Brak Brak!

“Jaka?!”

Jaka tersentak, ia cukup mengenal suara itu. Itu suara Bu Lilis, istrinya Pak Kades. Bu Lilis yang mengurus kontrakan di sini, wanita itu juga yang suka menagih sewa kepada para penghuni.

Jaka menghela napas berat, ia tahu akan kena semprot lagi karena belum punya uang untuk membayar kontrakan.

Jaka membuka pintu dan mendapati Bu Lilis berdiri sambil berkacak pinggang di sana. Matanya bak singa betina yang ingin menerkam mangsa.

“Mana uangnya?!” bentak Bu Lilis. “Jangan bilang hari ini juga enggak ada.”

Jaka menelan ludah. Suara Bu Lilis menggelegar seperti petir di siang bolong, padahal parasnya cukup cantik untuk seukuran wanita yang hampir kepala empat. Bahkan Jaka sendiri terkadang suka melamun saat melihat istri Pak Kades itu, dua bukit kembarnya cukup menggoda apalagi ia sering mengenakan daster berkerah rendah.

“Kenapa malah bengong?!” bentak Bu Lilis lagi yang menyadarkan Jaka dari lamunannya.

“Anu, Bu. Saya minta waktu dua hari lagi, uangnya belum cukup,” ujar Jaka memohon.

“Dua hari, dua hari. Udah tiga bulan kamu nunggak. Kalau enggak ada hari ini, kamu kemasi barang-barangmu dan keluar sekarang juga! Masih banyak orang yang mau nyewa kontrakan ini, bukan kamu saja,” bentak Bu Lilis lagi.

“Bu, saya mohon, Bu. Jangan usir saya. Beri waktu saya dua hari lagi.” Jaka benar-benar merengek, memohon untuk diberi waktu lagi.

Bu Lilis menarik napas dalam-dalam, wanita itu menatap Jaka cukup tajam. “Satu hari lagi. Besok sore kalau kamu belum punya uang, kamu harus keluar dari sini!”

Tanpa menunggu jawaban, Bu Lilis langsung pergi dari sana meninggalkan Jaka yang membeku di ambang pintu.

“Gimana ini, ya?” Jaka benar-benar bingung, di mana ia harus mencari uang untuk membayar kontrakan yang menunggak selama tiga bulan.

Jaka memutar otaknya. Penghasilannya dari memulung barang bekas benar-benar tidak mencukupi, hanya cukup buat makan sehari-hari saja, kadang juga kurang.

Ia akhirnya memutuskan untuk menggeledah benda-benda apa saja yang ada di dalam rumah yang kiranya bisa ia jual. Pikirannya benar-benar kacau, hidup sebatang kara di usia yang baru menginjak 23 tahun bukanlah suatu yang mudah.

Ia akhirnya masuk ke dalam kamar mendiang ibunya. Ia mulai menggeledah, namun sayang, tidak ada apa-apa. Semasa hidupnya sang ibu hanya buruh cuci. Jadi tidak ada peninggalan mendiang yang kiranya berharga.

Jaka menghela napas berat, ia membuka lemari mendiang sang ibu. Itu tempat satu-satunya yang belum ia periksa. Jaka mulai menggeledah isi lemari tersebut yang hanya berisi pakaian tua yang sudah lusuh. Hingga tidak sengaja ia membuka laci paling bawah di dalam lemari. Ada sesuatu di sana yang langsung menarik perhatiannya.

“Apa ini?”

Jaka menemukan sebuah kotak kayu. Ia langsung mengambilnya, berharap di dalam ada perhiasan atau apa saja yang bisa ia jual. Jaka membukanya, dan seketika senyum tipis langsung terlukis di bibirnya.

Ternyata di dalam kotak itu ada beberapa lembar uang lima puluh ribuan yang totalnya ada 500 ribu. Namun bukan itu saja, di sana juga ada gelang yang tampak kusam dan karatan, dan juga ada secarik kertas.

Jaka segera mengambil kertas tersebut. Ada tulisan di sana yang ia yakin itu tulisan mendiang ibunya.

“Jaka, kalau kamu menemukan kotak ini berarti ibu sudah tiada. Maaf, ibu tidak meninggalkan apa-apa untukmu. Hanya uang ini tabungan yang ibu punya, pergunakanlah sebaik mungkin. Dan satu lagi, jagalah gelang ini baik-baik, Nak, ini gelang peninggalan mendiang ayahmu dulu.”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
131 Kabanata
⧫ Prologue
เดิมทีโลกใบนี้มีสัตว์อยู่สองประเภท อันได้แก่ สัตว์นักล่าและเหยื่ออย่างสัตว์กินพืช หลายครั้งมนุษย์อาจคิดทะนงว่าตนคือ ‘นักล่า’ ที่เป็นที่สุดเหนือกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกทั้งใบ เพราะมีอารยธรรมกับความฉลาดที่ส่งต่อกันมา มันก็ใช่ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ใช่เพราะในบางครั้งมนุษย์กลับเป็นแค่ ‘เหยื่อ’ ที่รู้จักวิธีปกป้องตัวเองเท่านั้น ไม่ได้วิเศษวิโสและไม่ได้ต่ำต้อยแต่กับมนุษย์บางคนที่ผ่านการต่อสู้มานานวันหนึ่งก็ก้าวข้ามเป็น ‘นักล่าฉกาจ’ ได้เช่นกัน“เดิมพัน 50 กิลครับ”ชายหนุ่มในเครื่องแบบฮันเตอร์นามว่า ‘บิทเทอ โลฮาส’ นั่งตรงข้ามหญิงวัยกลางคน ภายในห้องกว้างที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟข้างโต๊ะกับเชิงเทียน ตั้งตามมุมต่างๆ ความสว่างเหล่านั้นสร้างบรรยากาศอบอุ่น แต่ขณะเดียวกันเงามืดก็ทำให้บางจุดแลดูน่ากลัวท่ามกลางพื้นที่อบอวลกลิ่นอายสงบยามดึกนี้ ปรากฏเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าใสทอดมองรอรับคำตอบจากคู่สนทนา“เดิมพันสูงเหมือนเดิมเลย ไม่กลัวตายเหรอ?”เสียงโทนต่ำตอบกลับพลางหัวเราะในลำคอ หญิงคนนี้คือ ‘ยานรัม ฮิลล์’ ทำหน้าที่บันทึกภารกิจฮันเตอร์ที่เข้ามารับงานต่างๆ ทางด้านบิทเทอได้ยินเช่นนั้น พลันเสสายตามองหน้าต่างบ
Magbasa pa
⧫ Chapter 1 ที่มาที่ไป
‘แรกเริ่มเดิมที ผมไม่ใช่สตอล์กเกอร์ตามติดชีวิตพระเอกในนิยายหรอก ไม่ใช่และไม่มีทางเป็นพวกน่าขนลุกแบบนั้นด้วย แต่จุดเริ่มต้นมาจากตรงนี้ต่างหาก...’“สวัสดีครับ~ สวัสดีทุกคน~”เด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมโค้ทน้ำตาลยาวกล่าวทักทายอย่างแจ่มใส เขาส่งยิ้มให้กับกล้องจำนวนมากไม่ต่างจากพวกดารานักแสดง มือข้างหนึ่งยกขึ้นโบกให้เหล่าแฟนคลับที่มายืนรอตามทางกั้น โดยรอบๆ ตัวเขาต่างมีชายสวมชุดสูทดำเดินคุ้มกันให้แน่นอนว่าเขาเป็นบุคคลสำคัญอย่างลูกทนายความ และเป็นคนดังในโลกโซเชียลอีกต่างหาก บางทีอาจเป็นเพราะด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา หรือไม่ก็เพราะความอัธยาศัยดีเลยได้ชื่อเสียงกับแรงอวยมหาศาล“เฮ้ย! ไอ้หมอนั่นลอดเข้าไป!”สตาฟตะโกนขึ้นเมื่อมีคนหลุดไปตรงทางเดิน ชายสวมฮู้ดซึ่งลอดเข้ามาถือมีดตรงไปหวังแทงปลิดชีวิตเป้าหมาย แต่ชั่วขณะชายสูทดำที่คุ้มกันหลังก็หันกลับไปจับข้อมือไว้ได้ทัน แล้วยกเท้ายันเข่าจนคนปองร้ายล้มลงกองกับพื้น“เกือบไปแล้วเชียว”เขาถอนหายใจพูดด้วยท่าทางเอือมระอา‘ก่อนหน้าจะมาถึงจุดนี้ ผมไม่ใช่คนที่อาศัยอยู่ในโลกนี้มาแต่แรก แต่เป็นโลกยุคปัจจุบัน 20XX ผมก็แค่ชายโสดอายุ 32 ปี ทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้ไอ้ลูกคุณหนูบ้า
Magbasa pa
⧫ Chapter 2 ออดอ้อนเผื่อได้
‘รู้อะไรไหม? ทั้งสองชีวิตนี้คนที่ผมเคยง้อมีแค่สามคน พี่ชายและแฟนเก่า ส่วนคนที่สามน่ะเหรอ?’‘ใช่ มันคือไอ้พระเอกเวรนี่ไงล่ะ!’“คุณโลฮาส ผมเอาแซนด์วิชมาให้”คาเลนว่าแล้วโยนแซนด์วิชห่อด้วยซองน้ำตาลให้ บิทเทอยกมือขึ้นรับของอัตโนมัติ มองอาหารพกง่ายกินเร็วในมือสลับกับหนุ่มผมยาวดำซึ่งยังคงส่งยิ้มมาเหมือนเดิม ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนอยู่ในตรอกเดิมที่เจอกันครั้งแรก ช่วงนี้คาเลนมักจะแวะเวียนมาหาฮันเตอร์หนุ่มบ่อยๆ จึงไม่ยากที่จะจำเส้นทางและเขตที่อยู่ในความดูแลของคุณพระเอกได้“...”‘ว่าแต่ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยเหรอวะ?’เมื่อเห็นบิทเทอเงียบไป คาเลนก็อดไม่ได้ที่ตั้งคำถาม ทั้งสองจ้องหน้ากันพักหนึ่งโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร แต่บรรยากาศมันก็ไม่ได้น่าอึดอัดเพราะรอยยิ้มพิมพ์ใจสุดกวนของคาเลน“ไม่ใช่ว่าฉันปฏิเสธไปชัดแล้วเหรอ?”ฮันเตอร์หนุ่มแกะซองแซนด์วิชออกแล้วกินเข้าไปทันที ปกติเขาคงไม่รับของกินจากคนแปลกหน้า แต่เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คาเลนเอาของต่างๆ มาให้เลยหยวนได้ เพราะหากย้อนไปวันก่อนหน้า สิ่งที่ฮันเตอร์หนุ่มได้รับนั้นมีตั้งแต่ตุ๊กตา เครื่องประดับ ลูกกวาด ดอกไม้ หรืออะไรต่อมิอะไรที่ประหลาดๆประหลาดท
Magbasa pa
⧫ Chapter 3 ทำงานแลก
ยามเช้าในเมืองธานเขต 2 ปรากฏชายผมยาวดำมัดรวบต่ำยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าสำนักงาน ซึ่งสถานที่นี่เป็นที่ทำงานของคาเลนเอง แต่เหตุผลที่เขายังไม่เข้าไปข้างในเพื่อดำเนินกิจวัตรของตนตามปกติ เป็นเพราะร่างโปร่งยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ เขา ไม่ใช่ใครไหนไกลหรอก แต่เป็นคุณพระเอกซึ่งเพ่งสายตาไม่วางแล้วไม่พูดอะไรสักอย่าง‘จำได้ว่าไม่กี่วันก่อน ฉันยังต้องตามหมอนี่ต้อยๆ ไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย?’“คราวนี้อยากลองเป็นฝ่ายง้อผมบ้างเหรอ คุณโลฮาส”“ก็อาจจะ”“งั้นเราไปเจอคาเบิ—”“หุบปาก”บิทเทอปฏิเสธอย่างรู้ทันและรุนแรงกว่าครั้งไหน จากนั้นพ่นควันบุหรี่รดสูทชายผมดำยาวอย่างเคืองใจ คาเลนหรี่ตามองอีกคนเพื่อจะรอดูว่าวันนี้คุณพระเอกมีธุระอะไรกับตน แต่ปล่อยเวลาผ่านไป อีกคนก็ยังไม่เริ่มพูดเสียที เขาจึงเป็นฝ่ายออกปากถามไป“คุณจ้องผมมากกว่าก็นี้ ผมจะหน้าแดงเอานะ”“นายเร่งฉันสินะ”“เอ่อ...จริงๆ ก็ไม่ได้มีปัญหากับการโดดงานออกมาคุยหรอก แค่มองหน้ากันไปเรื่อยๆ แบบนี้ผมคิดว่ามันออกจะ...แปลกๆ ละมั้ง? ว่าไหมล่ะ?”บิทเทอไม่พูดตอบอะไรแล้วหลบสายตาไปจากคาเลนเงียบๆ พอเขาเห็นท่าทีนั้นก็อดไม่ที่จะแอบลอบยิ้มแห้งออกมา‘บิทเทอเป็
Magbasa pa
⧫ Chapter 4 "รูปภาพสั่งตาย"
‘ผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง..’คาเลนนึกคิดเช่นนั้นขณะนั่งประสานมืออยู่ที่ปลายเตียง สีหน้าเขานิ่งยากจะคาดเดาอารมณ์ แต่ที่แน่ๆ คือเขากำลังครุ่นคิดบางอย่างไม่ตก สถานที่ที่เขากับบิทเทอจะมาพักอยู่ด้วยกันชั่วคราว ทุกอย่างปกติดีไม่มีปัญหา การเดินทาง ค่าใช้จ่าย อุปกรณ์ และอะไรต่อมิอะไรที่ค่อยหาเอาระหว่างทางแต่…‘นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ คนที่น่ากังวลคือ...หมอนั่นต่างหาก’“เฮ้อ~”ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อโค้ทยาวดำตัวเองโยนลงบนเก้าอี้ที่วางตรงปลายเตียง ตอนนี้ท่าทีคิดหนักของคาเลนดูน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด อาจไม่ใช่เพราะหาคำตอบในหัวได้แล้ว แต่เป็นเพราะไม่อยากจะใส่ใจในสิ่งที่ตนเองกำลังคิดมากกว่า“เฮ้”“อุ๊ยแม่ร่วง!”ชายผมยาวดำหันมองตามก่อนจะสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นบิทเทอในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงดำขายาวมายืนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้ ฮันเตอร์หนุ่มที่ได้ยินคำอุทานประหลาดนั้นก็หรี่ตามองอย่างงวยงง“พูดบ้าอะไรน่ะ”“เปล่าหรอก ว่าแต่...คุณไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”“หมายถึงปัญหาอะไร?”“ก็อยู่ห้องเดียวกับผม คุณไม่อึดอัดเหรอ?”“ทำไม? นายมีปัญหาอะไรกับการอยู่ห้องเดียวกับฉัน?”คาเลนยิ้มค้างก่อ
Magbasa pa
⧫ Chapter 5 ตามข้อตกลงไง
“ไง”“มาเช้าเกินไปไหม คุณโลฮาส”คาเลนเอ่ยปากถามกลับเมื่อเปิดประตูบ้านก็เจอกับคุณพระเอกที่ยืนมองด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อน เรียวคิ้วบิทเทอเลิกขึ้นข้างหนึ่งพร้อมกับยืนกอดอก “ฉันว่านี่มันเป็นเวลาปกติที่คนจะตื่นนะ” คนฟังได้ยินแบบนั้นก็ยกมือขึ้นยีผมดำยุ่งตนเองเบาๆ อย่างงัวเงีย“เป็นฮันเตอร์ก็ดีแล้วครับ ไม่ต้องเป็นนาฬิกาปลุกหรอก”บิทเทอหรี่ตามองก่อนคาเลนจะเปิดประตูออกกว้างให้อีกฝ่ายเข้ามา เขาทักออกไปแบบนั้นเพราะเวลาตอนนี้เช้ามาก เช้ามากจนไม่เห็นแม้แต่ดวงตะวันแถมท้องฟ้ามืดอย่างกับสีน้ำหมึก‘ถ้ามีพวกคำนิยามว่าไก่แจ้ขันปลุกชาวนามาทำงานทุกเช้า คาเลนก็เชื่อสุดใจเลยว่าบิทเทอตื่นมาเพื่อล่าภูตทุกเช้าเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าพระเอกคนนี้หายใจเข้าออกนึกถึงแต่การล่ารึไง’“คาเบิลอยู่ไหน?”บิทเทอเอ่ยถามแล้วตรงไปนั่งเก้าอี้กว้างในห้องรับแขก คาเลนเดินมาหยุดยืนหลังโซฟาที่แขกเพิ่งนั่ง ฝ่ามือเลื่อนจับพนักเก้าอี้ก่อนจะโน้มศีรษะลงพูดด้วยใบหน้ายิ้มยียวน “ไม่เอาสิ~ มาหาผมแต่เช้าเพราะคิดถึงผมล่ะสิ ไม่ต้องเอาพ่อผมมาอ้างหรอก”“ฉันมาเพราะมีธุระคุยกับเขา ไม่ใช่นาย”“แต่คุณมาบ้านผม”“ก็นายอยู่บ้านเดียวกันกับเขา ไม่ได้อยากจะ
Magbasa pa
⧫ Chapter 6 เรียนรู้ความเห็นอกเห็นใจ
‘การที่ผมหลุดมายังโลกนิยายนักล่าสาปบาปนั้น ทำให้ผมได้เจอความแตกต่างระหว่างโลกเดิมและโลกนี้อย่างเห็นได้ชัด’‘แต่มันมีบางอย่างที่ยังคงเหมือนเดิม’สายฝนโปรยปรายลงมาจากกลุ่มเมฆครึ้มก่อตัวทั่วท้องฟ้า ไม่เข้ากับฤดูกาลยามนี้ซึ่งอยู่ช่วงหน้าร้อน หยาดน้ำร่วงกระทบร่างหนุ่มผมยาวดำที่ยืนอยู่เบื้องหน้าศิลาสลักชื่อ ‘คาเบิล แบรนดอน’ ชายผู้เป็นบิดาของร่างนี้ในโลกนี้ได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแค่อนุสรณ์ที่เรียกว่า ‘หลุมศพ’ เท่านั้น“นี่มันอะไร...”คาเลนพูดออกมาเสียงแผ่วคล้ายรำพันกับตนเอง สายตาจดจ้องไปยังอักษรบ่งบอกชื่อผู้เสียชีวิต คาเบิลถือว่าเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงในแวดวงสังคมอยู่พอตัว ก่อนหน้าจึงมีคนมากมายมาร่วมพิธีฝังศพเยอะประมาณหนึ่ง แต่ตอนนี้คนเหล่านั้นออกไปกันหมดแล้ว สุสานเลยเหลือเพียงแค่เขาคนเดียวปราศจากใครอื่น หรือบางทีก็เป็นเขาเองที่ไม่ได้สนใจว่ามีบุคคลอื่นอยู่รอบข้าง‘ความตายก็ยังคงเป็นความตาย’‘มันไม่ใช่เรื่องที่หลีกเลี่ยงกันได้ก็จริง แต่การต้องมานั่งจัดการความรู้สึกตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องที่ผมชอบเท่าไหร่ มันไม่ง่ายเหมือนเดิม มันไม่เคยง่ายเลยสักครั้ง’คาเลนยืนมองนิ่งอยู่เช่นนี้มานาน ไม่อาจนั
Magbasa pa
⧫ Chapter 7 เป้าหมายเดียวกัน
 ฮา…ชายหนุ่มลืมตาตื่นพร้อมกับหอบหายใจหนัก มือข้างหนึ่งยกปัดผมดำยาวตนออกไปให้พ้นหน้า สายตาค่อยๆ กลอกมองรอบข้างที่ยังคงเห็นว่าเป็นห้องนอน แสงจากตะเกียงตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ท่าทีเขาดูงวยงงเหมือนไม่ทราบว่าตนเองผล็อยหลับไปเมื่อใดใบหน้าเหลียวมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นวิวทิวทัศน์บ้านเมืองผ่านช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยามราตรีนี้ยังคงเงียบเหงา พลันให้ความคิดและความทรงจำต่างๆ เริ่มผุดขึ้นมาโดยปริยาย ‘ดูเหมือนว่าผมจะรู้สึกแย่กับเรื่องคาเบิลมากกว่าที่คิดไว้ นั่นเป็นสิ่งที่ผมค้นพบหลังจากนอนฝันร้ายมาเกือบสัปดาห์เกี่ยวกับเขา’ เมื่อไม่กี่ปีก่อน ตอนเพิ่งเข้ามาอยู่ร่างของคาเลน ช่วงนั้นเขาพยายามทำตัวให้คุ้นชินกับโลกใหม่ บ้านเมืองที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจของชนชั้น ความเชื่อศาสนาที่ดูน่าเชื่อถือพอๆ กับการแพทย์ในยุคนี้ การแต่งกายที่มีภูมิฐานสวยงามและบ้างก็ธรรมดา ต่างไปจากชาวบ้านซึ่งไม่ค่อยมีฐานะตรรกะและความคิดมากมายหลายอย่างยังคงล้าหลัง จนเขานึกอยากเปลี่ยนทั้งหมดยกแผง แต่นั่นก็เกินความสามารถ สิ่งที่ชายหนุ่มทำได้คือการใ
Magbasa pa
⧫ Chapter 8 ไม่เป็นตัวถ่วงหรอก
 หลังบิทเทอตอบรับข้อเสนอสุดแปลกประหลาด พวกเขาต่างก็แยกย้ายไปรับผิดชอบหน้าที่การงานของตนเอง ตกลงกันไว้ว่าค่อยมาคุยเรื่องนี้ต่อตอนเวลาว่างก็ไม่สายไป จนมาถึงเย็นวันหนึ่ง ฮันเตอร์หนุ่มได้ตัดสินใจมาบ้านคาเลนเพื่อหารือเรื่องแท่นศิลาคำสาปอีกครั้งชายผมยาวดำเปิดประตูออกมาต้อนรับอย่างแปลกใจ เพราะทีแรกเขากะจะเป็นคนไปคุยกับอีกฝ่าย แต่ท่าทางนักล่าเสพติดภูตดูจะตื่นเต้นกับข้อเสนอเลยมาหาเขาซะเอง“ท่าทางนายจะสนใจข้อเสนอฉันเอามากๆ เลยนะ”“ก็ใช่” ‘การที่ผมตัดสินใจทำเรื่องนี้มันไม่ง่ายเลยที่จะสำเร็จ ดีไม่ดีเปอร์เซ็นต์ที่สำเร็จอาจน้อยจนริบหรี่ด้วยซ้ำไป การพึ่งพระเอกย่อมเป็นตัวที่ดีเสมอ’ คนเป็นเจ้าบ้านเดินไปหย่อนตัวนั่งลงในห้องรับแขก บิทเทอสาวเท้าตามถึงกับชะงักไปเมื่อเห็นข้าวของมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ย ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เอกสาร และจานอาหารใส่พาสต้าราดซอสเนื้อส่งกลิ่นหอมกรุ่นอ่อนๆ คุณพระเอกเห็นแบบนั้นพลันขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย“ทำไมมันรกขนาดนี้…”ปกติบิทเทอคงไม่พูดเสียมารยาท แต่เพราะเป็นคาเลนจึงกล้ากล่าวออกมา
Magbasa pa
⧫ Chapter 9 ชอบแย่งของพระเอกครับ
 ช่วงสายวันท้องฟ้ามืดครึ้มลอยเหนือเมืองธาน คาเลนมองออกไปข้างนอกหน้าต่างกว้าง คาดเดาว่าต่อจากนี้ฝนคงจะตกหนัก อดทำเขากังวลไม่ได้ว่าจะเกิดพายุฤดูร้อนหรืออย่างไร ขณะที่นั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ยาว หัวไหล่ก็ถูกสะกิดเบาโดยคนบางคน จนพอหันหน้าไปมองจึงพบว่าเป็นคนหล่อ…อะแฮ่มหมายถึงพระเอกน่ะ“ว่าไง นึกยังไงนายถึงนัดเจอกับฉันที่นี่ล่ะ บิทเทอ”พูดเช่นนั้นเพราะที่ที่คุณพระเอกนัดมาเจอคือสำนักงานรับภารกิจฮันเตอร์ คาเลนกล่าวทักทายพร้อมกับยิ้มแฉ่งออกมาอย่างคารมดี บิทเทอในมาดฮันเตอร์เดินมานั่งลงข้างๆ ส่วนคนทักจากที่มองนอกหน้าต่างเปลี่ยนเป็นเท้าคางมองพระเอกแทน“นายมาช้ากว่าฉันนะ”“ทำไม?”“ตื่นสายเหรอ?”“ซื้อของระหว่างทางต่างหาก” บิทเทอพรูลมหายใจออกมาก่อนจะวางริบบิ้นเส้นเล็กสีแดงเลือดหมูไว้บนเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มเห็นของที่อีกคนซื้อมาเลยเลิกคิ้วมองอย่างฉงน แต่คล้ายคุณพระเอกรู้ว่าคู่สนทนาสงสัยจึงบอกคำตอบไป“ริบบิ้น”“ริบบิ้น?”“เอามามัดผมยาวๆ นายไงล่ะ เห็นแล้วเกะกะลูกตา”คาเลนจับปลายผมยาวดำตัวเองพลางชำเลืองมอง ปกติช
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status