บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน ตอน ดอกไม้ทะเลทิเบต

เขาคือจอมโจรป่าเถื่อนที่ลักพาตัวเธอไปกักขังไว้ในกระท่อมกลางป่า เธอต้องชดใช้ความผิดที่เธอไม่ได้ก่อด้วยร่างกายและหัวใจ

นางคือดอกซุ่ยเหลียนในสระทิพย์แห่งสวรรค์เทพธิดาบุปผาเสกนางขึ้น จุดประสงค์ก็เพื่อล่อลวงจอมมารที่หนีไปจุติยังโลกมนุษย์ ทว่าทันทีที่พบนางกลับไม่รู้ว่าเป็นใครที่ล่อลวงใครกันแน่!!!! ซุ่ยเหลียน เด็กสาวที่เทพธิดาบุปผาเสกขึ้นจากดอกซุ่ยเหลียนในสระทิพย์แห่งสวรรค์ จุดประสงค์ก็เพื่อล่อลวงจอมมารที่หนีไปจุติยังโลกมนุษย์ เกาอู่เยี่ย จอมมารแห่งซีเปียน ผู้ครอบครองศิลาชั่วนิรันดร์ เพราะอาการบาดเจ็บจากการประลอง ทำให้จำต้องหลบเร้นไปจุติยังโลกมนุษย์

ในวันฝังศพพระของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่กับไทเฮากลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัว ขณะที่ข้าเดินออกจากสุสานหลวง จู่ๆ ก็มีข้อความประหลาดลอยผ่านตรงหน้า 【พระเอกฉลาดจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฮ่องเต้องค์ใหม่แอบมาลักลอบเป็นชู้กับแม่เลี้ยงของตัวเองอยู่ที่นี่!】 【เต้นรำอยู่บนหลุมศพของจริง! เขายังพูดอีกว่า ช่วงไว้ทุกข์เจ็ดวัน จะร่วมรักให้ครบเจ็ดครั้ง! ต้องเกลียดพ่อของตัวเองที่แย่งรักแรกไปมากแค่ไหนกัน!】 พอได้ยินเช่นนั้น ข้าก็หันหลังตั้งใจจะพาทหารองครักษ์ส่วนตัวบุกกลับเข้าไปทันที แต่ขันทีคนสนิทกลับก้าวมาขวางทางไว้ “ฮองเฮาโปรดหยุดเพคะ ภายในสุสานหลวงมีพลังหยินหนาแน่นเกินไป ไม่ควรเสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” ข้อความลอยส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ 【ทำดีมาก! พระเอกอดทนกล้ำกลืนมาหลายปีเพื่อชิงอำนาจทหาร ไม่อย่างนั้นจะยอมแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพหัวรั้นคนนี้ได้อย่างไร!】 【ใช่แล้ว! พอกลับวังและได้อำนาจทหารเมื่อไร เขาจะฆ่าฮองเฮาองค์ใหม่ทันที! นังตัวร้ายคนนี้ตายแน่!】 คิดจะฆ่าข้าหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงลั่น “พลังหยินหนาแน่นอย่างนั้นหรือ? ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! จงเทปรอทปิดผนึกตำหนักใต้ดินเดี๋ยวนี้ รักษาพลังมังกรมิให้รั่วไหล!” ข้อความลอยแตกตื่นในทันที 【บ้าไปแล้ว! เทปรอทปิดผนึกงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังจะเปลี่ยนตอนจบของเรื่องให้กลายเป็นหนังสยองขวัญแล้ว!】

วังต้องห้าม... สถานที่ที่งดงามที่สุด แต่ก็อันตรายที่สุด ที่นี่ "หน้ากาก" คือสิ่งที่ทุกคนต้องสวมใส่เพื่อความอยู่รอด หลินอวิ๋น ทายาทแม่ทัพผู้ล่วงลับ ยอดฝีมือสาวผู้แบกรับความแค้นของตระกูลไว้เต็มบ่า จำต้องแฝงตัวเข้ามาเป็นนางกำนัลต่ำต้อยในนาม "เสี่ยวอวิ๋น" เพื่อสืบหาความจริงในคดีเมื่อสิบปีก่อน ภายใต้ใบหน้าจืดชืดไร้อารมณ์ คือจิตสังหารอันเยือกเย็นและเพลงกระบี่คู่ "เหมันต์-พายุหิมะ" ที่พร้อมจะสะบั้นคอศัตรูได้ในพริบตา

“ไม่เจอกันสองอาทิตย์ แต่ปากยังจัดจ้านเหมือนเคย คิดถึงผมไหมคนสวย” “ไม่! ไอ้คนทุเรศ ปล่อย ฉันจะแจ้งความ แกไม่รอดแน่ ฉันจะเอาแกติดคุกไทย” “ข้อหาอะไรไม่ทราบ บุกรุกก็แค่คดีเล็กน้อย ปรับนิด ๆ หน่อย ๆเองคนสวย” “ขะ ข้อหาอะไรก็ได้ แต่แกไม่มีทางรอด!!” “จุ๊ ๆ พูดกับว่าที่ผัวไม่เพราะเลยครีมมี่” “อย่าให้ฉันหลุดมือไปได้นะไอ้หน้าตัวเมีย!!” ห่าวอี้แหงนหน้าหัวเราะเสียงดังก่อนจะก้มลงมองหน้าหวานอีกครั้ง “หู้!! ปากจัดดีจัง เวลาครางเสียวจะเป็นยังไงนะ” เมื่อ “ครีม” ตัดสินใจปลอมตัวเป็นแม่บ้านลอบเข้าไปในถ้ำสิงห์อย่าง เมจิกไนต์คลับ เธอคิดว่าจะเข้าไป “หาหลักฐาน” เอาผิดเขา… แต่กลับกลายเป็นว่า “อลัน ห่าวอี้ เฉิน” ตั้งแต่แรกเห็น กลับอยาก “ได้เธอ” มากกว่าสิ่งใด ยิ่งเกลียดยิ่งใกล้ ยิ่งเข้าไปสืบ…ยิ่งเสี่ยงหัวใจ และเมื่อเธอคือ “ของต้องห้าม” เขายิ่งต้องการเป็นเจ้าของมากขึ้นเป็นร้อยเท่า — กมรัก–เกมสืบ–เกมอำนาจ ใครจะ‘พ่าย’ใต้ผ้าปูที่นอนสีดำของชายผู้ไม่เคยยอมใคร…

"เธอคือลูกสาวของไอ้คนทรยศที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน! อย่าหวังเลยว่าจะได้รับความเมตตา!" "ถ้าเกลียดฉันนัก ก็ฆ่าฉันเลยสิ! หรือไม่ก็ปล่อยฉันไป!" จากนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ดิ้นรนสู้ชีวิต 'พิมรดา' (ซินเหยียน) ต้องร่วงหล่นลงสู่นรกทั้งเป็น เมื่อสร้อยคอเพียงเส้นเดียวทำให้เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นสายเลือดของศัตรูที่ฆ่าล้างครอบครัวมาเฟียใหญ่! 'หยางเฟยหลง' มังกรทมิฬแห่งเซี่ยงไฮ้ ผู้หล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่กลับมีหัวใจอำมหิตดุจซาตาน เขากระชากตัวเธอมากักขังไว้ในกรงทอง ปรามาส เหยียบย่ำ และตั้งใจจะทรมานเธอให้สาสมกับความแค้นที่ฝังลึกมานานสิบห้าปี แต่ทว่า... ยิ่งจงใจรังแก ยิ่งบีบบังคับให้เธอตกเป็นทาส กลิ่นกายหอมหวานและเรือนร่างที่งดงามของลูกสาวศัตรูกลับมอมเมาสติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มให้พังทลาย จากที่ตั้งใจจะใช้เธอเป็นแค่ 'ของเล่นระบายแค้น' เขากลับเสพติดเธอจนแทบคลุ้มคลั่ง และเผลอไผลย่ำยีความบริสุทธิ์ของเธอด้วยไฟพิศวาสที่ไม่อาจดับมอด กว่าที่ความจริงจะปรากฏว่าเขา 'แก้แค้นผิดคน' พิมรดาก็หัวใจแหลกสลายและหอบเอา 'สายเลือด' ของมัจจุราชหนีหายข้ามน้ำข้ามทะเลไปไกลแสนไกลเสียแล้ว