ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร

บุตรสาวตระกูลอันแต่งเข้าจวนแม่ทัพเกา ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม นอกจากเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกันแล้ว นับจากนี้ทั้งสองยังเกี่ยวดองสนิทสนมมากขึ้นอีกด้วย“นี่เสี่ยวซุ่นเจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ถูกจับได้”“แน่สิ ข้าดูลาดเลามาแล้วถึงสามรอบ”“แต่หากข้าถูกท่านแม่จับได้ว่าแอบพาเหลียนเอ๋อร์มาหาพี่ใหญ่ ข้าต้องถูกเฆี่ยนแน่ๆ”“หากเจ้ากลัวก็อย่าตามมาสิ อีกอย่างเหลียนเอ๋อร์ยังไม่กลัว เจ้าก็อย่าขี้ขลาดให้มากนัก”“เจ้าก็พูดได้ เหลียนเอ๋อร์เคยถูกดุด้วยหรือ ท่านน้าทั้งสองรักนางประหนึ่งจะประคองเอาไว้ด้วยสองมือตลอดเวลา แต่ท่านแม่ของข้าไม่เหมือนกัน”“พี่เฟิ่งเอ๋อร์หากท่านกลัวจะไม่ไปก็ได้ ข้าไปแทนเอง ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”“ได้ที่ไหนกัน เป็นข้าเองที่อยากเข้าไปอวยพรให้พี่ใหญ่ ข้าจะปล่อยเจ้าไปคนเดียวได้อย่างไรกัน”เสียงซุบซิบของเด็กสามคน ทำให้เกาอู่เยี่ยซึ่งกำลังนั่งอยู่บนหลังคาทางเดินชะงัก เขาหรือสู้อุตส่าห์หลบหลีกความวุ่นวายมานอนเงียบๆ แต่กลับยังคงหนีไม่พ้นมองดูในสวนของจวนแม่ทัพมีเงาร่างของเด็กน้อยผลุบๆ โผล่ๆ เขาก็ให้รู้สึกสงสัย เด็กชายวัยสิบสามปีซึ่งกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างๆ กอดอกตู้เจวียนเขารู้จักดี

คิดได้ดังนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา ดวงตาคมเหลือบมองลูกพลับครึ่งซีกที่นางทำตกไว้ ก่อนจะก้มลงไปหยิบขึ้นมา“ต้นพลับต้นนี้ข้าปลูกเอง ปีนี้ออกลูกดกทั้งยังมีรสหวานกรอบ ลูกนี้สุกเกินไปไม่อร่อยหรอก”กล่าวจบก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะเก็บลูกใหม่ที่น่าอร่อยกว่ามาจากต้นส่งให้นางอันซุ่ยเหลียนกะพริบตามองเขาด้วยความงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใช้มือหนึ่งยื่นออกไปรับ เขาเลื่อนมือหนีราวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามืออีกข้างของนางต้องเกาะกิ่งไม้เพื่อช่วยทรงตัวเมื่อบิลูกพลับออกเป็นสองส่วน จึงส่งคืนให้นางส่วนหนึ่ง เขาถือเอาไว้ส่วนหนึ่ง“อร่อยหรือไม่” เขาถามเมื่อเห็นนางกินด้วยท่าทางน่าอร่อยยิ่ง“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ“จะเก็บไปฝากพี่สาวเจ้าในห้องหอหรือ”“เจ้าค่ะ” นางยังคงพยักหน้ารับเช่นเคย“เช่นนั้นลงมาเถิด ข้าจะเก็บให้”เขายื่นสองมือไปข้างหน้า เป็นการบอกว่าจะช่วยพานางลงมาจากต้นพลับ ซึ่งแน่นอนว่าอันซุ่ยเหลียนยื่นสองมือไปหาเขาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจทันทีที่สองมือของเขาสอดเข้าไปใต้ท่อนแขนเล็ก ความร้อนขุมหนึ่งแล่นผ่านปลายนิ้ว อาการวูบไหวไปทั่วทั้งร่าง ทำให้เกาอู่เยี่ยขมวดคิ้ว เขายังไม่วางนางลงทันที แต่กลับยกค้างเอาไว้ครู่หนึ่ง

ทันทีที่แสงสว่างจากคบเพลิงส่องเข้าไปตามทางเดินทอดยาว ความมืดก็ถูกปัดเป่าหลงเหลือเพียงความเงียบงันวังเวงเสียงฝีเท้าก้าวเข้าไปทีละก้าวๆ ของเกาอู่เยี่ย ดังก้องไปทั่วทั้งทางเดิน หัวใจอันเต้นรัวและความเจ็บปวดจากเรื่องราวในอดีต ไม่อาจทำร้ายเข้าได้อีกแล้ว นับตั้งแต่ได้รู้ความจริงเมื่อหลายปีก่อนคราแรกแม้ไม่อาจยอมรับ หากแต่เวลาก็ค่อยๆ เยียวยา ทั้งยังทำให้เขาได้สติกลางห้องลับอับชื้นมีแท่นหินตั้งอยู่ บนนั้นมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ด้านบน หีบซึ่งเก็บความลับเกี่ยวกับตัวเขาคบเพลิงถูกเสียบเข้ากับข้างผนัง ร่างสูงเดินไปหยุดยังหน้าหีบเหล็ก กระทั่งเกาอู่เยี่ยเปิดหีบใบนั้นออกมา ใบหน้าของชายหนุ่มก็ยังคงเรียบเฉยสิบเจ็ดปีแล้วหลังจากเกิดเรื่องที่ตำหนักซู่เฟิน คนตายล้วนถูกลืมเลือน ผู้ที่รอดชีวิตหรือก็ไร้ซึ่งผู้จดจำ ความทุกข์ทรมานที่ได้รับ ความทรงจำเลือนรางที่ล้วนอยากลืมให้สิ้นราชโองการลับที่ถูกซุกซ่อนในหีบถูกเปิดออก เกาอู่เยี่ยกวาดสายตาอ่านด้วยใบหน้าเรียบเฉย นับตั้งแต่อายุสิบเอ็ดเขาก็ติดตามเกาจิ้น เกาป๋อหยาง และเกาหย่งหานไปชายแดนสงครามทำให้ตระกูลเกาซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพไม่อาจหลีกเลี่ยงการสูญเสีย เกาป๋อหยางสิ้

“ท่านลุงกับท่านป้าหาต้องคิดมาก ข้าเพียงมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น หลายวันก่อนมีโอกาสได้พบตัวตะกละน้อยตัวนี้ เห็นนางชอบลูกพลับ ข้าจึงเก็บมาฝาก”“ลำบากคุณชายรองจริงๆ ที่ต้องมาที่นี่ อย่างไรเสียวันนี้เสี่ยวเฟิ่งกับเหลียนเอ๋อร์ของเราก็ต้องไปที่จวนแม่ทัพอยู่แล้ว วันนี้เกาฮูหยินรับปากว่าจะทำขนมอร่อยๆ ให้พวกนางทั้งสอง”อันฮูหยินแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน ยิ่งในยามที่ลูบศีรษะเล็กของบุตรสาวชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เช่นนั้นดีเลย ให้พวกนางไปพร้อมกันกับข้าก็แล้วกัน ข้าจะดูแลให้เป็นอย่างดี”“จะเป็นการรบกวนหรือไม่ เด็กสองคนนี้ซุกซนแก่นแก้ว ท่านอาจรำคาญเอาง่ายๆ”“วางใจเถิด ข้าเองก็รับมือกับเสี่ยวซุ่นอยู่เสมอ” เมื่อเอ่ยถึงเกาหยางซุ่น คุณชายเล็กจวนแม่ทัพ ผู้อาวุโสกว่าก็หัวเราะออกมาเกาหยางซุ่น อันเฟิ่งเซียนและอันซุ่ยเหลียนนั้น เป็นสหายที่สนิมสนทกันมาตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นสองจวนซาบซึ้งถึงความซุกซนของเด็กทั้งสามคนเป็นอย่างดีอันเฟิ่งเซียนเงยหน้ามองเกาอู่เยี่ย แม้ในดวงตาจะยังมีความหวาดหวั่น แต่ยังปะปนเอาไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก“ท่านไม่เห็นเหมือนที่ข้าได้ยินเลย”“เจ้าได้ยินมาว่าอย่างไรเล่า” เกาอู่เยี่ยเดิ

เกาอู่เยี่ยยืนพิงผนังทางเดินนิ่ง ดวงตาของเขาเรียบเฉย ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้อันซุ่ยเหลียนรู้สึกไม่คุ้นเคยกับเขาที่เป็นเช่นนี้“ขะ...ข้าเดินตามท่านมา ข้าสงสัยว่าท่านโกรธหรือไม่ที่ข้าบอกจะหมั้นหมายกับท่าน หากท่านไม่พอใจข้า...”ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามาหานางช้าๆ บางอย่างในใจบอกว่านางสมควรหวาดกลัว แต่เมื่อสบตาคมลุ่มลึกคู่นั้น เท้าเล็ก กลับไม่อาจขยับไม่รู้เพราะอะไรทำให้นางดึงดันที่จะเชื่อว่าเขาไม่มีวันทำร้ายนาง ทั้งที่ทั้งสองเองก็พบกันได้ไม่นานเกาอู่เยี่ยยื่นมือผ่านไหล่เล็กไปช้าๆ ดันหีบบนแท่นหินให้ถอยไปเพื่อให้หลงเหลือพื้นที่เพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงอุ้มเด็กสาวขึ้นไปนั่งแม้นางจะนั่งอยู่สูงจากจุดเดิม หากแต่เพราะความสูงของชายหนุ่ม ใบหน้าของนางก็ยังคงอยู่เพียงระดับหน้าอกของเกาอู่เยี่ยเท่านั้น“อยากรู้หรือไม่ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น”เขาเอ่ยถามพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ ส่งผลให้อันซุ่ยเหลียนต้องเอนตัวไปด้านหลัง มองดูเขาเอื้อมมือผ่านตัวนางอีกครั้ง เพียงเพื่อเปิดหีบใบนั้นขึ้น“ท่าน...” เดินอ้อมไปไม่ดีกว่าหรือนางอยากถามเช่นนั้น แต่กลิ่นหอมคล้ายเปลือกสนกับกลิ่นชาอ่อนๆ บนเรือนก