รักซาดิสม์ของเหล่าแวมไพร์

แวมไพร์หนุ่มส่งเสียงครางในลำคออย่างแสดงถึงความพึงพอใจในขณะที่คมเขี้ยวอันแหลมคมเองก็กำลังไล่ขบกัดตั้งแต่ปลายขาของเหยื่อคนสวยไปยังขาอ่อนด้านในด้วยความหลงใหล และรสชาติของเลือดอันหอมหวานที่แตะสัมผัสอยู่ที่ปลายลิ้น หากแต่ว่ายังไม่ทันที่เขานั้นจะทันได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เรียวขาสวยของมนุษย์ ( เมีย ) ขี้วีนก็ได้จัดการยกขึ้นมายันที่แผงอกแกร่งของเขา พลางออกแรงถีบไปด้วยจนร่างของเขานั้นได้ลอยไปกระแทกเข้ากับหัวเตียง แล้วจัดการเอ่ยออกมาไปด้วยอย่างหงุดหงิดเต็มทน "บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าสรุปแล้วเป็นแวมไพร์หรือว่าเป็นปลิงกันแน่!! ดูดไปทั้งตัวแบบนี้...เอาให้ตายคาอกไปเลยมั๊ย!! ห๊ะ!!" "ไม่เอาแล้วค่ะเมีย เดี๋ยวลงไปซื้อชานมไข่มุกด้านล่างคอนโดให้นะคะ ไม่หงุดหงิดแล้วนะคะ"

หากกล่าวถึงกุหลาบ หลายคนอาจนึกถึงเรื่องราวโรแมนติกประหนึ่งนิยายหวานซึ้งเพียงเท่านั้น แต่สำหรับหญิงสาวอย่าง ลินิน การได้มาพบกุหลาบดอกหนึ่งเข้าโดยบังเอิญกลับทำให้ชีวิตของเธอพลิกผันไปตลอดกาล เมื่อมันนำพาเธอไปพานพบกับเจย์เดน แวมไพร์ ที่มีอยู่มานานหลายศตวรรษ นอกจากนี้ เขายังหวงของรักมากเสียด้วยสิ แต่การมาของเขานั้นก็นำคำสาปรักมาสู่เธอด้วย

หลังสงครามครั้งใหญ่ระหว่างมนุษย์ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า และเอลฟ์ ได้มีการตกลงกันว่าทายาทลูกผสมจะเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ ศตวรรษ พันธมิตรเผ่าพันธุ์ผ่านการแต่งงานระหว่างมนุษย์กับสามเผ่าพันธุ์นั้นจะตัดสินผู้ปกครองคนต่อไป ผู้ใดให้กำเนิดทายาทลูกผสมคนแรก ผู้นั้นจะได้อ้างสิทธิ์ในอำนาจเพื่อวงศ์ตระกูลของตน ในชาติที่แล้ว ฉันเลือกที่จะแต่งงานกับแจ็กซ์ ลูกชายคนโตของเผ่ามนุษย์หมาป่า ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความภักดีอย่างที่สุด ฉันให้กำเนิดลูกชายลูกผสมของเรา ลูกหมาป่าขนขาวที่เราตั้งชื่อว่าซีล ลูกของเรากลายเป็นผู้ปกครองโลกคนต่อไป และแจ็กซ์ก็ได้รับพลังมหาศาล คลาร่าพี่สาวของฉันหลงใหลในความงามของเอลฟ์และแต่งงานเข้าเผ่าเอลฟ์ แต่เจ้าชายเอลฟ์กลับหลับนอนกับผู้หญิงทุกคนในป่า สุดท้ายคลาร่าพี่สาวของฉันก็ติดโรคจนเป็นหมัน ด้วยความอิจฉาริษยาและขมขื่น เธอจุดไฟเผาฉันกับลูกหมาป่าตัวน้อยทั้งเป็น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในวันที่มีพันธมิตรเผ่าพันธุ์ คลาร่าพี่สาวของฉันหลับนอนกับแจ็กซ์ไปแล้ว ฉันรู้ว่าเธอก็ไปเกิดใหม่เช่นกัน แต่เธอไม่รู้ว่าแจ็กซ์โหดร้ายกับคู่ครองของเขาแค่ไหน เขากระชากร่างหมาป่าเพศเมียมากมายจนแหลกคามือบนเตียงในช่วงติดสัดของเขา

ในโลกที่เกิดการแก่งแย่งครอบครองดินแดนระหว่างมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์ทั้งหลายต่างพ่ายแพ้ ในดินแดนแห่งนี้มี 2 เผ่าพันธ์อาศัยอยู่ร่วมกัน คือมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แวมไพร์รังเกียจ สำหรับคนอ่อนแอมักจะถูกกลั่นแกล้งและดูดเลือดจนสิ้นชีวิตทุกครั้ง แวมไพร์ทั้งหลายต่างมองหามนุษย์ที่จะมาเป็นผู้รับใช้โลหิตให้แก่ตนเอง นั่นหมายความว่ามนุษย์ผู้นั้นจะต้องพร้อมให้แวมไพร์ตนนั้นดูดเลือดได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ "ไคน์" เจ้าชายแวมไพร์ของตระกูลเคลล็อกก์ที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวที่จะเข้าแข่งขันเป็นผู้สืบทอดเพื่อเป็นราชาแวมไพร์ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนแห่งนี้ เขาปกครองมหาวิทยาลัยประจำเมือง ซึ่งมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีทั้งมนุษย์และแวมไพร์เรียนอยู่ร่วมกัน "ไอรีน" สาวน้อยที่ชะตาชีวิตน่าสงสาร น้องชายของเธอป่วยเป็นโรคร้ายที่ยากจะรักษาส่วนพ่อและแม่ของเธอนั้นถูกเหล่าแวมไพร์ทำร้ายจนสิ้นชีวิตไปต่อหน้าต่อตาของเธอและน้องชาย เมื่อครั้งที่เกิดการแก่งแย่งดินแดนแห่งนี้ เธอเลือกที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยประจำเมืองเพราะเป็นความใฝ่ฝันของน้องชายแต่เขาไม่สามารถเข้าเรียนได้เพราะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ในวันหนึ่งเธอดันไปเห็นไคน์ เจ้าชายผู้ปกครองมหาวิทยาลัยแห่งนี้กำลังดูดเลือดหญิงสาวผู้หนึ่งจนเธอสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาในห้องชมรมศิลปะเมื่อเธอโดนเขาจับได้จึงถูกเขานำไปไว้ที่คฤหาสน์

👉เมื่อวาววาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพระเอกแวมไพร์ในนิยายที่เธอเขียน 👉มานอนอยู่ข้างๆอย่างไม่น่าเชื่อ! 👉แต่เธอดันเขียนชื่อตนเองเป็นนางร้ายในนิยายนี่สิ! 👉และเขาก็คลั่งรักมัวแต่จะตามหานางเอกในเรื่อง 👉อ่อนโยนแต่กับนางเอก...แต่ขวางโลกกับทุกคน! 🤓แวมไพร์หรือจะมาสู้นักเขียนที่สร้างเขาขึ้นมาได้!!!

ฉันตกหลุมรักคนแปลกหน้าปริศนาคนหนึ่งในโลกออนไลน์ มอร์เฟียส ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันนอนหน้าแดงทุกคืนเพราะข้อความทะลึ่งและตรงไปประมาณของเขา "รู้สึกไหมว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ที่รัก" "เมื่อคืนฉันเห็นเธอในฝันอีกแล้ว นอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างกายฉัน แล้วก็ร้องเรียกชื่อฉัน" ในที่สุดฉันก็กล้าพูดเพื่อขอนัดเจอเขา แต่ว่าเขากลับส่งรูปถ่ายรูปหนึ่งมาให้ซะก่อน มันเป็นแค่ภาพถ่ายโต๊ะทำงานธรรมดาของเขา แต่ตรงกลางโต๊ะกลับมีหนังสือเก่าๆเล่มหนึ่งวางอยู่ บนหน้าปกมีตราสัญลักษณ์ที่ฉันจำได้จนขึ้นใจ ตราอูโรโบรอส (งูกินหาง) ของตระกูลแวมไพร์วาเลเรียส และฉันก็ดันทำงานอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งเดียวกับที่ตระกูลวาเลเรียสใช้เก็บรักษาอัฐิเก่าแก่ของพวกเขาพอดี ตลอดสามเดือนเต็ม ฉันส่งข้อความเร่าร้อนโต้ตอบกับผู้ล่าที่เป็นอมตะ แวมไพร์ที่คงกำลังเฝ้ามองฉันจากในเงามืดอยู่ในทุกๆวัน ในขณะที่สมองของฉันกำลังหมุนติ้ว พยายามปะติดปะต่อภาพใบหน้าของเขา สายตาของฉันก็พลางเหลือบไปเห็นสิ่งนั้น แหวนตราประจำตระกูลประดับด้วยเพชรโกเมนสีเลือดสั่งทำพิเศษ ที่ฉันเคยช่วย 'มอร์เฟียส' ออกแบบ... ตอนนี้กำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่บนนิ้วมือของอลิสแตร์ เจ้านายของฉันเอง