LOGIN👉เมื่อวาววาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพระเอกแวมไพร์ในนิยายที่เธอเขียน 👉มานอนอยู่ข้างๆอย่างไม่น่าเชื่อ! 👉แต่เธอดันเขียนชื่อตนเองเป็นนางร้ายในนิยายนี่สิ! 👉และเขาก็คลั่งรักมัวแต่จะตามหานางเอกในเรื่อง 👉อ่อนโยนแต่กับนางเอก...แต่ขวางโลกกับทุกคน! 🤓แวมไพร์หรือจะมาสู้นักเขียนที่สร้างเขาขึ้นมาได้!!!
View MorePunto de vista de María Fernanda. Siempre creí que el amor verdadero era silencioso. No el que necesitaba proclamarse a los cuatro vientos, sino el que se demostraba en las elecciones difíciles, en los sacrificios que nadie veía. Y precisamente por eso nunca le exigí nada a Michael. Nunca reclamé promesas, sentimientos ni garantías. Simplemente estuve allí, a su lado, desde siempre, como su mejor amiga y su admiradora secreta. Estaba en el cuarto semestre de Enfermería gracias a una beca completa. Un triunfo que no era pequeño, considerando de dónde venía. Mi madre había muerto demasiado pronto, mi padre quedó devastado desde entonces y la depresión lo consumió hasta el punto de intentar quitarse la vida, dejándole secuelas que le impedían trabajar. Teníamos una casa que solo seguía siendo nuestra porque yo me negaba a dejar que se convirtiera en una más de las estadísticas de morosidad. De día asistía a la universidad y hacía prácticas. De noche, en los pocos ratos libres, cuidaba niños. No por romanticismo, sino por pura necesidad económica. Cuidar niños pagaba mejor que muchos trabajos precarios y yo era buena con ellos. Demasiado buena, tal vez. No solo con ellos, sino con casi todo el mundo. Nadie sospechaba que ese dinero no era solo para mí. Michael estudiaba Medicina. No había conseguido beca y estuvo a punto de abandonar la carrera en el último semestre porque su padre perdió el empleo y las mensualidades se volvieron imposibles. Él nunca supo que fui yo quien pagó, porque lo hice mediante una donación anónima directamente a la facultad. Al final, su dignidad seguía intacta… a costa de mi agotamiento. Pero no me importaba. Lo hacía porque lo amaba. Y no quería que se sintiera culpable si llegaba a enterarse. Mi hermano menor, William, ayudaba como podía. Pero Will, como lo llamábamos con cariño, soñaba demasiado. Quería ser diseñador de moda, crear, dibujar, vivir del arte. Los trabajos fijos nunca duraban. Cuando duraban, pagaban poco. Decía que era temporal y que el día en que lo descubrieran como un gran diseñador, nuestras vidas cambiarían para siempre. Yo le creía, pero mientras ese “día” no llegaba, era yo quien sostenía el presente. Mientras almorzábamos juntos en un restaurante sencillo cerca de la facultad, Michael hablaba entusiasmado sobre la cena de esa noche, que había sido organizada especialmente para el regreso de mi prima. —No puedo creer que Leticia vuelva hoy de París. ¡Parece que estuvo fuera décadas! —dijo, sonriendo. Hice una mueca. Parecía que Leticia había estado fuera días y no cuatro años. De hecho, el tiempo que ella pasó lejos había sido mucho más tranquilo para mí. Mi prima era hermosa, segura de sí misma y, a diferencia de mí, rica. Y solo con saber que él había estado enamorado de ella en la adolescencia ya me provocaba un celos infantil. Infantil porque el tiempo había pasado y Michael seguramente ya sabía que Leticia nunca se había fijado en personas como nosotros. Michael no dejaba de mirar el celular y consultaba el reloj. Hice otra mueca al darme cuenta de que revisaba las redes sociales de ella. Leticia, la prima perfecta, siempre el estándar de comparación. —Sí, va a ser todo un evento esta cena —respondí, aburrida. Fue entonces cuando Michael se giró hacia mí y, de repente, se puso serio: —Hablando de eventos… necesito tu ayuda para elegir un regalo. Es una joya. Un anillo, para ser exactos. Mi mundo se detuvo en ese instante. Mi corazón dio un salto tan violento que casi lo escuché rebotar. Sonreí por fuera mientras por dentro todo se reordenaba. Años de espera, de cuidado callado, de amor sin exigencias. Michael por fin había entendido que lo amaba y que el matrimonio —tan esperado por nuestras familias— era inevitable. El almuerzo fue rápido. Apenas sentí el sabor de la comida. En la joyería, Michael me pedía opinión constantemente. Al final eligió un anillo delicado, pero demasiado caro para la situación económica de él. Claro que me encantó y, sinceramente, lo encontré un gesto romántico. Pero yo me habría casado con él incluso si me hubiera ofrecido un anillo de papel, como los que hacíamos de niños. Mientras Michael hablaba distraídamente sobre modelos y precios, yo ya planeaba qué haría después de que me pidiera la mano. Le contaría sobre la donación anónima a la facultad, le explicaría que el trabajo de niñera —el que tanto le molestaba porque nos alejaba— tenía un propósito. Todo había sido por él… siempre. Apenas salimos de la joyería, le escribí a William: @Fê: Va a pedirme matrimonio. La respuesta llegó al instante: @Will: Por fin. Ya era hora. La tensión en la cena era palpable. Leticia, en el centro de la mesa como siempre, acaparaba todas las miradas mientras hablaba de su posgrado en moda en París, con un acento afectado que antes no tenía. Michael, sentado a su lado, estaba extrañamente callado y serio. Pero yo sabía por qué: esperaba el momento perfecto. Sería cuando Leticia dejara de lucirse. Entonces él detendría todo y haría la petición. La ansiedad era mi segundo nombre en ese momento. Cuando sirvieron el postre, Michael por fin se levantó y dio unos golpecitos suaves en su copa con la cucharita. Todos guardaron silencio de inmediato. —Tengo un anuncio que hacer —dijo, visiblemente nervioso. Cuando me miró directamente, con esa sonrisa que siempre me deshacía, mi corazón se aceleró tanto que pensé que me iba a desmayar allí mismo. Hice ademán de levantarme de la silla… pero me quedé a medio camino, congelada, sin sentarme ni ponerme de pie del todo, mientras Michael daba la vuelta a la mesa y se detenía detrás de la silla de Leticia. Cuando ella se giró hacia él, Michael se arrodilló: —Leticia, ¿quieres casarte conmigo? Estoy enamorado de ti… y esperé años para hacerte esta pregunta. Mi corazón seguía latiendo. Entonces el mundo no se había acabado. Solo se había vuelto demasiado silencioso. Aproveché que la mesa estalló en aplausos y que nadie notó mi existencia para volver a sentarme, aturdida. Leticia lloró, aceptó, lo besó de una forma que pude ver la lengua de él en la boca de ella. Yo me quedé allí, sentada, inmóvil, sintiendo algo que hasta entonces nunca había experimentado: humillación. Y, sinceramente, era peor que el dolor. William fue el primero en reaccionar. Se levantó de su sitio, me tomó del brazo y me obligó a ponerme de pie. —Nos vamos —dijo, sin pedir mi opinión. Mientras me conducía fuera de esa casa, todavía intentando entender qué demonios estaba pasando, una única certeza se formaba dentro de mí, pesada y amarga: para Michael nunca había sido más que un apoyo. Su elección ya estaba hecha desde hacía mucho tiempo. Era ella. Pero jamás se me pasó por la cabeza que, al decidir salir de ese lugar, mi vida tomaría un rumbo completamente diferente. Y cambiaría para siempre.
คฤหาสน์หลังงามมูลค่าร้อยล้านหลังนี้ดูราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย เชนทร์ก้าวออกมาจากประตูบ้านกว้าง สัมภาระของเขาถูกคนขับรถนำไปเก็บไว้บนรถที่จอดรออยู่ด้านนอก พร้อมสำหรับการเดินทางในวันนี้ในจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาหันไปมอง เห็นอันนาเดินเข้ามาพอดี เธอยิ้มทักทายเล็กน้อย“สวัสดีค่ะคุณเชนทร์”“สวัสดีครับ”อันนาเฝ้ามองคนขับรถที่กำลังวุ่นวายอยู่กับสัมภาระของเชนทร์ อยู่ที่ท้ายรถ“คุณเชนทร์กำลังจะออกไปข้างนอกเหรอคะ?”“ครับ”“ขนของไปเยอะแบบนี้ สงสัยไปค่อนข้างนานเลยใช่ไหมคะ?” อันนาถามด้วยความสุภาพ“น่าจะประมาณสองสามอาทิตย์ครับ”ความรู้สึกเสียดายฉายชัดในแววตาของเธอ เมื่อนึกถึงวันที่ไม่ได้เจอเขาบ่อยเหมือนเคย“อ่อ คุณเชนทร์คะ... พอดีฉันทำขนมมาฝากหนูใบบัว" อันนากล่าวพร้อมยื่นถุงขนมมาใ
วาววาในฐานะผู้บริหารการตลาดกำลังเตรียมตัวสำหรับการประชุมสำคัญที่กำลังจะมาถึง แต่ในใจกลับว้าวุ่นไม่หาย เหตุการณ์ในวันที่เธอได้พบกับหญิงสาวคนนั้นที่มีลักษณะภายนอกตรงกับอันนาในนิยายที่เธอเขียนทุกประการยังคงวนเวียนอยู่ในหัวแม้ว่าเธอจะเป็นผู้บริหารที่แข็งแกร่ง แต่ความรู้สึกกังวลที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอแสงแดดยามสายสาดส่องลงบนใบหน้าคมสันของเชนทร์ ขณะที่เขานั่งอยู่ในสวน ในมือถือถ้วยกาแฟไว้ ดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติมองขึ้นไปยังท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆเสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้นมาจากประตูทางเข้าบ้าน เขาหันไปมองด้วยความสงสัยเล็กน้อย หญิงสาวร่างโปร่งสวมเดรสเรียบง่ายก้าวเข้ามา สายตาของทั้งคู่ปะทะกันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย ยิ้มอย่างสุภาพเพื่อกล่าวทักทายเชนทร์ยิ้มตอบกลับคุณครูอันนา ความรู้สึกคุ้นเคยมันคืบคลานเข้ามาในใจ ทำให้เขาต้องหยุดคิดทบทวนตัวเอง หรือจะเป็นเพราะในอดีตที่เขาหมกมุ่นอยู่กับการตามหาอันนาที่มีเชื้อสายลูกครึ่งและเป็นบรรณารักษ์เป็น
วันพักร้อนที่วาววาวางแผนไว้ว่าจะใช้เวลาพักผ่อนอย่างสบายๆ กลับต้องเริ่มต้นด้วยการวิ่งรอกเข้าออฟฟิศเพื่อจัดการงานด่วนด่วนที่เข้ามาแม้ว่าเธอจะอยากจะขี้เกียจอยู่บนเตียงนุ่มๆ แต่ความรับผิดชอบก็ผลักดันให้เธอต้องลุกขึ้นมาทำงานจนเสร็จสิ้น ก่อนจะขับรถตามโลเคชั่นที่เชนทร์ส่งให้เธอมา“ฉันมาถึงแล้วนะ”ทันทีที่วาววาจอดรถถึงจุดหมายก็กดโทรศัพท์หาเชนทร์เพื่อแจ้งให้เขาทราบ ไม่นานนัก ประตูรั้วก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ เผยให้เห็นสวนสวยที่ร่มรื่นและน้ำพุกลางวงเวียนที่พ่นละอองน้ำระยิบระยับ สวนดอกไม้หลากสีสันเบ่งบานสะพรั่งต้อนรับเธอเข้าสู่บ้านหลังใหญ่รถที่ขับโดยวาววาจอดนิ่งสนิท เธอค่อยๆ ก้าวลงจากรถและเงยหน้ามองขึ้นไปยังตัวบ้าน ร่างสูงสง่าของเชนทร์เดินลงมาจากบันไดอย่างช้าๆ ด้านข้างมีแม่บ้านหนึ่งคนในชุดกระโปรงสีฟ้ายืนคอยต้อนรับวาววาเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่นี้ที่เคยปรากฏในจินตนาการของเธอผ่านนิยายที่เธอเขียน ความหรูหราอลังการของทุกตารางนิ้วทำให้เธออ้าปากค้างไปเลยทีเดียว
ยามค่ำคืนแสนสงบ แสงดาวระยิบระยับแข่งกันบนผืนฟ้าสีดำสนิท มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะทำให้ค่ำคืนนี้ดูอบอุ่นใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ตะวันตกยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ฉลองวันเกิดโดยผู้หญิงคนที่เขารักคนนี้เป็นคนจัดการและดูแลทุกอย่างจนทำให้ในค่ำคืนนี้ดูสมบูรณ์แบบที่สุดดินเนอร์ริมทะเลเต็มไปด้วยบรรยากาศโรแมนติก วาววายิ้มร่า ขณะเดินเข้าที่พักไปหยิบเค้ก แต่ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงฝ่ามืออบอุ่นโอบรอบเอวเบาๆ เมื่อหันไปสบตาเชนทร์ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ ผมมีความสุขที่สุดเลย” เขาโน้มตัวลงหอมแก้มเธอพร้อมกับกระซิบขอบคุณเบาๆที่ข้างหู“ฉันดีใจนะที่คุณชอบ” วาววาตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส “ปะ...ไปกินเค้กกัน ร้านนี้อร่อยนะฉันชิมแล้ว”“อร่อยจริงเหรอ?” เขาถามในขณะที่ยังไม่คลายกอดจากเธอ “ขอลองชิมหน่อยสิ”วาววาหยิบช้อนเล็กขึ้นมาเตรียมจะตักเค้กให้เขา แต่ก็ถูกร่างสูงจู่โจมกอดเธอจากด
หลังจากวันที่แวมไพร์ตัวป่วนถามจี้จนใจของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าของเขาก็โผล่เข้ามาอยู่ในหัวของเธอแทบจะทุกวินาทีวาววาเดินไปที่ประตูระเบียงกระจกใสที่เพิ่งซ่อมเสร็จใหม่เอี่ยม สายตาของเธอไล่เรียงไปตามรอยต่อของกระจก ก่อนจะหยุดลงที่สลักประตูครั้งนี้
หลังจากเดินทางกลับจากโคราชและทำงานต่อที่บริษัทในวันหยุดสุดสัปดาห์ วาววาก็ทิ้งร่างอันเหนื่อยล้าลงบนเตียงนอนในคอนโดที่เงียบสงบเธอใช้เวลาอยู่นานในการตัดสินใจกลับมาที่คอนโดแห่งนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานพอจนมั่นใจว่าเพทายเลิกติดตามเธอ และงานเอกสารที่เก็บไว้ในคอนโดก่อนหน้านี้ที่ต้อ
ความรู้สึกสดชื่นแผ่ซ่านทั่วร่างกายเมื่อวาววาเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและแสงแดดอุ่นๆ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก แต่ความสับสนในใจจากคำพูดของเชนทร์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ไม่หาย“มันไม่ใช่ประโยคบอกรักใช่ไหม?” วาววาพึมพำกับตนเอง เ
ในห้องนั่งเล่นของบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ที่ราเชนทร์เป็นเจ้าของ วาววาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม ร่างกายยังคงสั่นระริกจากความตกใจที่เชนทร์อุ้มเธอกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางมาเป็นระยะทางไกลถึงสองกิโลเมตรในพริบตา“ถ้าฉันช็อคตายไปจะทำยังไงหา!!!” วาววาโพล่งออกมาด้วยความหงุดหง












reviews