รอยกัดอันตรายคุณแวมไพร์ที่รัก

รอยกัดอันตรายคุณแวมไพร์ที่รัก

last updateDernière mise à jour : 2025-05-17
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
20Chapitres
589Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในโลกที่เกิดการแก่งแย่งครอบครองดินแดนระหว่างมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์ทั้งหลายต่างพ่ายแพ้ ในดินแดนแห่งนี้มี 2 เผ่าพันธ์อาศัยอยู่ร่วมกัน คือมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แวมไพร์รังเกียจ สำหรับคนอ่อนแอมักจะถูกกลั่นแกล้งและดูดเลือดจนสิ้นชีวิตทุกครั้ง แวมไพร์ทั้งหลายต่างมองหามนุษย์ที่จะมาเป็นผู้รับใช้โลหิตให้แก่ตนเอง นั่นหมายความว่ามนุษย์ผู้นั้นจะต้องพร้อมให้แวมไพร์ตนนั้นดูดเลือดได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ "ไคน์" เจ้าชายแวมไพร์ของตระกูลเคลล็อกก์ที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวที่จะเข้าแข่งขันเป็นผู้สืบทอดเพื่อเป็นราชาแวมไพร์ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนแห่งนี้ เขาปกครองมหาวิทยาลัยประจำเมือง ซึ่งมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีทั้งมนุษย์และแวมไพร์เรียนอยู่ร่วมกัน "ไอรีน" สาวน้อยที่ชะตาชีวิตน่าสงสาร น้องชายของเธอป่วยเป็นโรคร้ายที่ยากจะรักษาส่วนพ่อและแม่ของเธอนั้นถูกเหล่าแวมไพร์ทำร้ายจนสิ้นชีวิตไปต่อหน้าต่อตาของเธอและน้องชาย เมื่อครั้งที่เกิดการแก่งแย่งดินแดนแห่งนี้ เธอเลือกที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยประจำเมืองเพราะเป็นความใฝ่ฝันของน้องชายแต่เขาไม่สามารถเข้าเรียนได้เพราะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ในวันหนึ่งเธอดันไปเห็นไคน์ เจ้าชายผู้ปกครองมหาวิทยาลัยแห่งนี้กำลังดูดเลือดหญิงสาวผู้หนึ่งจนเธอสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาในห้องชมรมศิลปะเมื่อเธอโดนเขาจับได้จึงถูกเขานำไปไว้ที่คฤหาสน์

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 : การพบเจอ

“You’re heeere!” Emmy, my best friend, squealed as she flung the front door open and launched herself at me.

I squealed, clinging onto her as we spun around on the doorstep. “I’m here!”

“And you’re free!” Emmy pulled back, clutching my face in her hands. Her grin was maniacal. “How do you feel?”

“I feel fucking great,” I said on a relieved exhale, meaning it.

I’d been waiting for three years for this moment—the day I could leave my father’s house for good and live my life like a normal woman. No arranged marriages, no housewife duties, no creepy ass men lining up on the daily packing heat and making promises they’d never intend to keep. I was a free woman.

It was my 21st birthday, I’d left my father’s house after our breakfast (a requirement of our arrangement) and gone straight to an interview at WolfeTech for an entry level assistant position, and now I was here, with Emmy, about to move into my new home. All I had with me was a suitcase and my handbag.

“I bet you do!” Emmy snatched my hand and dragged me into the house. “Come on, let’s get you settled in. I have big plans for us today.”

I didn’t doubt her for one second.

Emmy was my only friend on the outside. She was statuesque—tall, long blond tresses, cherub cheeks and big green eyes. Angelic looking, but the mouth of a sailor and the grace of a newborn foal. Honestly, she was so clumsy I’m surprised she hadn’t had a fatal accident yet.

We’d met on a night out just after I’d turned 18. I saw her arguing with her then boyfriend, and when I’d gone to check on her after he’d abandoned her, she couldn’t stop staring at my bodyguards—my brother Kelvin, and my father’s right-hand man Tony. I’d made them leave so I could make sure she was okay without being intimidated by them. After some persuasion, the men left and I managed to pull out of her that she and her boyfriend argued constantly. In her words, he’d probably be back in twenty minutes. I’d taken it upon myself to stay with her until he did, and when he didn’t, we got very drunk and Tony drove us home. I left her with my phone number in case she ever needed help, and we’d been practically inseparable ever since.

My room was the smaller of the two bedrooms at the back of the house. It had a small double bed and a wardrobe that had seen better days, something I assumed had been provided by the landlord. I needed to buy bedding, given the naked duvet and pillows folded neatly in the centre of the bed. I’d also need to buy a dressing table—there was just enough space in the corner for a small one and a stool.

“How did your interview go, Rae?” Emmy asked as I unzipped my suitcase, and plopped down on my bed, long legs stretched out in front of her.

I started hanging my clothes on the few hangers in the wardrobe. “Good, I think. It wasn’t with the guy I’ll be working for, it was with the HR manager and COO.”

“What were they like?”

“Nice enough. I’m sure they thought me a bit naive but that’s something I can only prove wrong if they give me the job.”

“Well, I’ve got all my fingers crossed for you. When would you start?”

I blew out a breath. “Monday. They said the person I’m replacing left without notice so they’re eager to get someone in.”

“Maybe that’ll work in your favour. Although if someone left without notice, the guy could be a dick.”

No more of a dick than the men in my family, I thought. “Well if he is, I’ll handle it. I’m a big girl. And I won’t be bullied by a small-minded man.”

“Aye, that’s my girl!” Emmy grinned. “Now, get your shit unpacked and then pull an outfit together. We’re going for dinner in the West End before going out out.”

I shivered with excitement. “Emmy, baby, I am at your mercy.”

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
20
ตอนที่ 1 : การพบเจอ
ทั่วทั้งดินแดนถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด การต่อสู้แก่งแย่งเพื่อที่จะได้เป็นผู้ครอบครองดินแดนของทั้ง 2 เผ่าพันธุ์นั้นมีมานานหลายสิบปี และแล้ววันตัดสินชี้ชะตาในวันนี้ก็มาถึง เหล่าแวมไพร์ทั้งหลายสามารถเอาชนะการต่อสู้อันแสนยาวนานนี้ได้ พวกมนุษย์จึงต้องตกเป็นของเล่นของเหล่าแวมไพร์นับตั้งแต่นั้นมาหลายชีวิตต้องหนีเอาตัวรอด หากหนีไม่พ้นก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะมาเยือนพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย หากใครที่คิดจะหลบหนีและถูกจับได้ พวกแวมไพร์ก็จะลงมือฆ่าได้อย่างเลือดเย็น“รีบหนี รีบหนีเดี๋ยวนี้!!!”“หนีเร็ว....วิ่งเร็ว!!”สามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังหลบลูกหนีตาย จากการถูกเหล่าแวมไพร์ไล่ล่า ทั้งคู่วิ่งหลบหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปจนถึงโกดังเก็บของเก่าๆ แห่งหนึ่ง หญิงสาวอุ้มลูกสาวและลูกชายของเธอบรรจงวางลงไว้ภายในโกดัง และใช้สิ่งของที่อยู่ภายในนั้นบังกายลูกของเธอเอาไว้“ลูกทั้งสองฟังแม่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามออกมาข้างนอกเด็ดขาด”“แล้วแม่กับพ่อล่ะคะ”เด็กหญิงเอ่ยถามผู้เป็นแม่เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่กำลังจะลุกขึ้นเดินไปจากเธอและน้องชายที่นั่งกอดกันกลมตัวสั่นงันงกอย่างหวาดผวา“ไม่ต้องถามแล้ว ดูแลน้องให้ดี แ
Read More
ตอนที่ 2 : คนอ่อนแอ
ไคน์ยืนมองหญิงสาวที่ร่างกายบอบบางถูกเหล่านักศึกษาในมหาวิทยาลัยกลั่นแกล้งและทำร้ายอยู่ริมระเบียงใหญ่ เขาสะแยะยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ นักศึกษาหญิงที่กำลังลงมือกับคนตัวเล็กที่แสนอ่อนแอนั้นคือพวกมนุษย์ด้วยกันเอง“นังผู้หญิงปากดี แกกล้าทำให้เจ้าชายโกรธได้อย่างไรกัน”---เพี๊ยะ!!------เพี๊ยะ!!---ฝ่ามือของหญิงสาวคนนั้นฟาดลงบนใบหน้าเรียวเล็กเต็มแรงจนเกิดเป็นรอยแดงขึ้นที่แก้มทั้งสองข้าง ไอรีนไร้ซึ่งหนทางสู้ เธอนั่งก้มหน้าก้มตารับความรุนแรงจากคนพวกนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อต้านขัดขืน“คิดว่าการที่แกไม่โต้ตอบแล้วพวกฉันจะปล่อยแกไปอย่างงั้นเหรอ หึ!! ฝันไปเถอะนังผู้หญิงชั้นต่ำ”---เพี๊ยะ!!------เพี๊ยะ!!---“คนต่ำต้อยแบบแก ใช้วิธีไหนยั่วยวนเจ้าชายกันล่ะ ลุกขั้นมานี่!! ไหนทำให้พวกฉันดูหน่อยซิ แกยั่วยวนเจ้าชายด้วยท่าไหน”“ลุกขึ้นมา นังตัวดี!!”มือของหญิงสาวคนหนึ่งเอื้อมมาจิกผมที่ยาวสลวยและดึงขึ้นด้วยความรุนแรง ร่างกายบางเล็กลุกขึ้นตามแรงดึงนั้น เธอพยายามปัดป้องขัดขืน แต่ตัวคนเดียวย่อมไม่อาจสู้แรงของผู้หญิง 5 คนได้“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ ปล่อย!! นี่พวกเธอบ้าไปแล้วเหรอ”“คิดจะสู้พวกฉันงั้นเหรอ แกนี่อวดดี
Read More
ตอนที่ 3 อดีตอันเลวร้ายของเจ้าชายน้อยไคน์
Kine Partฉันเกลียดมนุษย์ คนพวกนี้ขี้ขลาดสิ้นดี พวกมนุษย์นั้นทั้งโกหกและหลอกลวง หลอกให้รักและไว้ใจ สุดท้ายก็หักหลังแวมไพร์อย่างฉันไปอย่างไม่มีเยื่อใย พวกมนุษย์เป็นพวกที่เชื่อถือไม่ได้ สมแล้วที่ต้องตกของเล่นให้กับเหล่าแวมไพร์อย่างพวกเราฉันเคยหลงรักมนุษย์ ผู้หญิงคนนั้นคือผู้รับใช้โลหิตคนเก่าของฉัน เธอดีกับฉัน คอยโอบกอดฉันไว้ไม่ว่าจะเวลาใด ผู้หญิงคนนั้น ผู้รับใช้โลหิตที่แสนภักดีของฉันดวงตาสีน้ำตาลคู่นั่นและผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวสลวยน่าสัมผัส ฉันจำได้ฝังใจไม่เคยลืมเลือน...เจ้าชายน้อยไคน์เมื่อครั้นอายุ 13 ปี ตกหลุมรักหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอเป็นคนที่อ่อนหวาน ใบหน้านั้นสวยราวกับสวรรค์สร้าง ไม่ว่ามนุษย์หรือแวมไพร์ที่ได้พบเห็นล้วนต้องตกหลุมรักเธออย่างปฏิเสธไม่ได้“พี่...พี่ครับ...บาร์รอน...มีใครอยู่ไหม?”“เจ้าชาย กำลังตามหาใครอยู่หรือ?”เด็กชายบาร์รอนเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงเรียกหาพร้อมเอ่ยถามเจ้าชายน้อยไคน์ผู้เป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่ต่างจากเจ้าชายคิงส์ เคลล็อกก์ ที่เดินตามมาติดๆ“นายเรียกพี่ทำไมเจ้าชายน้อยของพี่”“คาร่า พี่เห็นคาร่าหรือไม่ ตั้งแต่ตื่นมาฉันยังไม่เห็นเธอเลย”“เธอไม่อยู่กับนายแ
Read More
ตอนที่ 4 ผู้รับใช้โลหิต
Irene Partฉันเกลียดแวมไพร์ เกลียดชนิดที่ตายก็ไม่เผาผี พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง สำหรับฉันแล้วต่อให้ชีวิตนี้ต้องตายก็ไม่มีทางศิโรราบแทบเท้าพวกแวมไพร์ให้เสียศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์พวกแวมไพร์เป็นเผ่าพันธุ์ที่สามารถฆ่าได้อย่างเลือดเย็น พวกเขาไม่มีความรู้สึกหรือความสงสารเห็นใจต่อใครทั้งนั้น แม้กระทั่งพ่อและแม่ของฉันเอง...โชคชะตาไม่เคยใจดีกับฉันแม้แต่ครั้งเดียว หนำซ้ำกลับเล่นตลกกับผู้หญิงธรรมดาแบบฉันเสียจริง ฉันต้องมาพัวพันกับพวกแวมไพร์ทั้งที่ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้ น้องชายของฉันถูกพวกนั้นใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองให้ต้องอยู่เป็นทาสรับใช้ให้แก่เจ้าชายแวมไพร์ที่โหดร้ายเลือดเย็นอย่างไคน์ ฉันทั้งรังเกียจและขยะแขยงเขา ฉันไม่ได้ต้องการที่จะมาตกเป็นทาสเบี้ยล่างของเขาเช่นนี้ เหตุใดโชคถึงไม่เคยเข้าข้างฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว...“แวมไพร์” พวกเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจ พวกเขาสามารถทำร้ายและทารุณมนุษย์อย่างพวกเราได้อย่างโหดร้ายและเลือดเย็น พวกเขาไม่เคยเห็นใจและเห็นมนุษย์อยู่ในสายตา มนุษย์อย่างพวกเราก็เป็นดั่งขยะที่ไร้ค่าสำหรับพวกเขาเพียงเท่านั้น“รอหน่อยนะไอเดน พี่จะต้อง
Read More
ตอนที่ 5 ข้อตกลง
ณ คฤหาสน์เคลล็อกก์ สถานที่แห่งนี้ช่างมืดมนยิ่งนักสำหรับผู้หญิงตัวเล็กดั่งเช่นไอรีน ณ ที่แห่งนี้เธอไม่ไว้วางใจใครทั้งสิ้น ต่อให้จะเป็นสาวใช้ที่คอยดูแลเธออยู่ก็ตามที“แวมไพร์เหล่านี้ไว้ใจไม่ได้ เชื่อถือไม่ได้”คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นในห้องที่มีเพียงเธอคนเดียว เธอพยายามครุ่นคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่กำลังเจออยู่ตอนนี้“ไอเดน! ตอนนี้ไอเดนจะเป็นยังไงบ้าง พี่ขอโทษนะ...ฮึก! ขอโทษนะไอเดน...ฮึก! แค่ทำหน้าที่พี่สาวที่ดี พี่ยังทำไม่ได้เลย...”ไอรีนนั่งกอดเข่าร้องไห้ฟูมฟายจนเธอรู้สึกเหนื่อย ตั้งแต่ที่เจอเรื่องราวพวกนี้มา เธอร้องไห้ทุกวัน ร้องจนแทบไม่มีน้ำตาให้ร้องอีกต่อไป“เราต้องทำอะไรสักอย่าง จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้”คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีที่มั่นใจเป็นพิเศษ เธอไม่รอช้ารีบเดินตรงไปยังห้องส่วนตัวของเจ้าชายไคน์ทันที ประตูห้องถูกเปิดออกปรากฎให้คนตัวเล็กเห็นเป็นภาพของแวมไพร์หนุ่มที่กำลังเอนตัวนอนบนโซฟาตัวใหญ่อย่างสบายอารมณ์ใบหน้าที่หล่อเหลาเชิญชวนให้ต้องหันสายตาไปมอง หุ่นที่ดีพอเหมาะเห็นแผงอกอยู่ลางๆ คนตัวเล็กเผลอยืนจ้องอยู่นานจนผู้ที่ถูกจับจ้องนั้นรู้สึกตัว“มารยาทเบื้องต้นในกา
Read More
ตอนที่ 6 เพื่อนใหม่
รุ่งเช้าของวันใหม่ ไอรีนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอึดอัดเมื่อร่างบางเล็กของเธอนั้นถูกใครบางคนกอดเอาไว้แน่น เมื่อคืนเธอจำไม่ได้เลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คนตัวเล็กพยายามพลิกตัวออกจากอ้อมกอดนั้นจนเธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ต้นคอ“โอ๊ย!!”คนตัวเล็กร้องขึ้น เธอรีบเดินไปที่หน้ากระจก มือเล็กค่อยๆปัดผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวปะบ่าไปไว้ด้านหลัง กระจกเงาตรงหน้านั้นสะท้อนให้เห็นรอยกัดสองรอยปรากฎอยู่บนต้นคอที่ขาวเนียนไอรีนค่อยๆใช้นิ้วเรียวแตะๆที่รอยกัดนั้นเบาๆ ความเจ็บจี๊ดก็ยังคงโลดแล่นเข้ามาให้รู้สึกได้ เธอซู้ดปากเบาๆเพื่อเป็นการผ่อนคลายความเจ็บนั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย ภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ เธอยังคงยืนส่องที่หน้ากระจกเงา พลันบางสิ่งบางอย่างก็แล่นเข้ามาในห้วงความคิดจนทำให้น้ำสีใสรินไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง“ฮึก!...นี่เรา...ร่างกายเราเปือดเปื้อนแล้ว...ฮึก!”“ทั้งที่รังเกียจและขยะแขยงมากเพียงไหน แต่เหตุใดจึงต้องมาเปื้อดเปื้อนเสียความบริสุทธิ์ให้พวกแวมไพร์แบบนี้ด้วย...ฮึก! พระเจ้าไม่เคยเข้าข้างฉัน โลกใบนี้ช่างโหดร้ายกับฉัน”มือเล็กเอื้อมไปเปิดฝักบัวให้สายน้ำไหลผ่านเรือนร่าง
Read More
ตอนที่ 7 หน้าที่ของผู้รับใช้โลหิต
ไคน์กลับมายังคฤหาสน์ด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่ขุ่นเคือง เขารู้สึกไม่พอใจกับการที่เห็นคนตัวเล็กไปใกล้ชิดกับชายอื่น ร่างสูงเดินเข้าไปยังห้องนอนของคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยสั่งสาวใช้ที่เฝ้าหน้าประตู“หากไอรีนกลับมาให้เธอเข้ามาพบฉันด้วย ฉันจะรอในห้อง”“รับทราบค่ะเจ้าชาย”หลังจากประตูห้องถูกปิดลง ก็ไม่วายมีเสียงซุบซิบจากสาวใช้สองคนที่ไม่คุ้นเคยกับท่าทางของเจ้าชายได้พูดคุยกันถึงทีท่าที่แปลกไปนั้น“วันนี้เจ้าชายเป็นอะไร เหตุใดถึงดูน่ากลัวเช่นนี้”“นั่นสิ ท่าทางเช่นนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หรือมนุษย์นั่นจะทำอะไรให้เจ้าชายโกรธ”สองสาวใช้พูดคุยกันได้ไม่นานนักไอรีนก็กลับมาถึง เธอเดินมาหยุดที่หน้าประตูด้วยความแปลกใจ เพราะในทุกวันแทบจะไม่เห็นสาวใช้ทั้งสองพูดคุยอะไรกันเลย แต่วันนี้เธอกลับเจอว่าทั้งคู่กำลังยืนพูดคุยกันด้วยท่าทีที่จริงจัง“เอ่อ...พวกเธอมีอะไรรึเปล่า”ไอรีนเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าสาวใช้ทั้งสองนั้นยืนพูดคุยกันขวางหน้าห้องนอนของเธอจนลืมสังเกตว่าเธอได้กลับมาถึงคฤหาสน์แล้วและเธอกำลังจะเข้าไปในห้องแต่ไม่สามารถเข้าไปได้“คะ...คุณหนู!!”“มีอะไรรึเปล่า?”“เจ้าชายรอคุณหนูอยู่ในห้องค่ะ ท่านบอกให้
Read More
ตอนที่ 8 คำแนะนำของผู้ (ไม่) หวังดี
Irene Partตั้งแต่ที่ฉันถูกประกาศให้เป็นผู้รับใช้โลหิตของเจ้าชายไคน์ต่อหน้าทุกผู้ทุกคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ชีวิตฉันก็สงบขึ้น ไม่มีใครกล้ารังแกหรือทำร้ายฉันเหมือนแต่ก่อน ความจริงฉันก็ต้องการชีวิตที่สงบเช่นนี้ แต่ที่ไม่ต้องการเลยคือตำแหน่งหรือหน้าที่อะไรต่างๆที่ฉันได้มาเป็นของแถมการที่จะเป็นผู้รับใช้โลหิตของแวมไพร์สักตน นั่นหมายถึงว่าจะต้องตกอยู่ใต้อาณัติของเขาไปชั่วชีวิต ดั่งเช่นฉันในตอนนี้ที่ต้องคอยหลบหน้าพยายามไม่ไปเจอกับใครเพราะถูกไคน์ห้ามเจโรมเป็นเพื่อนของฉัน ฉันและเขาต่างก็มีชะตาชีวิตที่เหมือนกัน พวกเราเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่ถูกพวกแวมไพร์รังแกและกระทำตามใจราวกับพวกเราเป็นของเล่น เขาดูเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่ไคน์กลับสั่งห้ามไม่ให้ฉันเข้าใกล้เขา ถ้าหากฉันยังยุ่งเกี่ยวกับเขา น้องชายของฉันก็อาจจะไม่ปลอดภัย“ไอรีน...หยุดก่อนไอรีน”ชายหนุ่มวิ่งตามคนตัวเล็กมาจนถึงหน้าห้องสมุด เขาทั้งวิ่งตามและร้องเรียกชื่อเธอไม่หยุดเพื่อหวังให้เธอหันกลับมาคุยกับเขา“เจโรม นายกลับไปเถอะ อย่ามายุ่งกับเราเลย”“วันนี้เธอเป็นอะไรไปไอรีน เธอพยายามหลบหน้าเราตลอดทั้งวัน เธอเดินหนีเรา และไม่คุยกับเรา”“เจโรม เราขอร้อง
Read More
ตอนที่ 9 แผนการหลบหนี
---กรี๊ง---เสียงโทรศัพท์ในคฤหาสน์เคลล็อกก์ดังขึ้น สาวใช้ผู้หนึ่งเดินมารับสาย โดยปลายทางของสายนี้แจ้งว่าเป็นญาติที่อยู่แถวชานเมืองของไอรีนและขอคุยกันเธอ“คุณหนูไอรีนคะ มีญาติที่อาศัยอยู่ชานเมืองโทรมาหาคุณค่ะ”เสียงบอกเล่านั้นทำเอาคนตัวเล็กถึงกับงุนงง ญาติอย่างนั้นเหรอ จำได้ว่าเธอไม่เคยมีญาติที่ไหนตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่จากไปก็มีเพียงป้าโรสเท่านั้นที่ช่วยอุปการะดูแลเธอและน้องชายมาตลอด“ป้าโรสรึเปล่านะ”ไอรีนพรึมพรำกับตัวเองก่อนจะเดินไปรับสาย เธอกล่าวคำทักทายเพียงแค่ประโยคเดียวปลายสายก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ“ไอรีน เราเองเจโรม ไม่ต้องพูดอะไรให้เป็นที่สังเกตฟังเราอย่างเดียวพอ”“อื้ม”คนตัวเล็กพยายามสอดส่ายสายตาไปบริเวณโดยรอบเพื่อดูว่ามีใครกำลังแอบฟังเธออยู่หรือไม่ และเธอก็พบว่านอกจากสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่นั้นก็ไม่มีใครอยู่ที่คฤหาสน์เลยเนื่องจากวันนี้ทั้งเจ้าชายคิงส์และเจ้าชายไคน์ต่างก็ต้องเดินทางไปพบปะเหล่าแวมไพร์อาวุโส“ออกมาเจอกันที่หน้ามหาวิทยาลัย อย่าให้ใครรู้นะไอรีน”“อื้ม รู้แล้ว จะรีบออกไป”ไอรีนตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด เธอรีบกุลีกุจอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษา
Read More
ตอนที่ 10 คู่เต้นรำของเจ้าชาย
ไอรีนลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอนั้นขยับได้อย่างยากลำบากก่อนพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของใครบ้างคน“ไคน์....”เธอเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่น คนตัวเล็กนอนจ้องหน้าเขาอยู่พักใหญ่ เธอกลับเผลอตัวเอื้อมมือเรียวนั้นไปเกลี่ยที่ใบหน้าหล่อเหลาเบาๆ---หมับ!!---“อ๊ะ!!”“ทำไม หลงใหลในตัวฉันแล้วหรือถึงได้แอบทำอะไรเช่นนี้”“ปะ...เปล่า...เปล่าสักหน่อย”คนตัวเล็กรีบปฏิเสธทันควัน เรื่องอะไรเธอจะไปเผลอใจให้แวมไพร์แบบเขากันล่ะ ก็เพียงพลั้งเผลอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหล่ะ อย่างไรเสียพวกแวมไพร์ก็เชื่อใจไม่ได้“หึ!! งั้นเหรอ”ร่างสูงพูดพร้อมกับยื่นใบหน้านั้นเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น คนตัวเล็กพยายามเบือนหน้าหนีเพราะกลัวอีกฝ่ายจะสังเกตได้ว่าตอนนี้สองแก้มของเธอนั่นร้อนฉ่าจนขึ้นสี“นายลุกออกไปได้แล้ว ฉันจะรีบไปอาบน้ำวันนี้มีเรียน”ไอรีนรีบตัดบทก่อนที่จะดีดตัวเองลุกขึ้นจากเตียงและวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที จะให้อีกฝ่ายเห็นไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอกำลังเขินกับคำพูดของเขา และสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้น จะเผลอใจไปรู้สึกดีกับเขาไม่ได้เด็ดขาดเพราะอีกไม่นานเธอก
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status