รอยกัดอันตรายคุณแวมไพร์ที่รัก

รอยกัดอันตรายคุณแวมไพร์ที่รัก

last updateLast Updated : 2025-05-17
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
20Chapters
459views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในโลกที่เกิดการแก่งแย่งครอบครองดินแดนระหว่างมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์ทั้งหลายต่างพ่ายแพ้ ในดินแดนแห่งนี้มี 2 เผ่าพันธ์อาศัยอยู่ร่วมกัน คือมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แวมไพร์รังเกียจ สำหรับคนอ่อนแอมักจะถูกกลั่นแกล้งและดูดเลือดจนสิ้นชีวิตทุกครั้ง แวมไพร์ทั้งหลายต่างมองหามนุษย์ที่จะมาเป็นผู้รับใช้โลหิตให้แก่ตนเอง นั่นหมายความว่ามนุษย์ผู้นั้นจะต้องพร้อมให้แวมไพร์ตนนั้นดูดเลือดได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ "ไคน์" เจ้าชายแวมไพร์ของตระกูลเคลล็อกก์ที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวที่จะเข้าแข่งขันเป็นผู้สืบทอดเพื่อเป็นราชาแวมไพร์ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนแห่งนี้ เขาปกครองมหาวิทยาลัยประจำเมือง ซึ่งมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีทั้งมนุษย์และแวมไพร์เรียนอยู่ร่วมกัน "ไอรีน" สาวน้อยที่ชะตาชีวิตน่าสงสาร น้องชายของเธอป่วยเป็นโรคร้ายที่ยากจะรักษาส่วนพ่อและแม่ของเธอนั้นถูกเหล่าแวมไพร์ทำร้ายจนสิ้นชีวิตไปต่อหน้าต่อตาของเธอและน้องชาย เมื่อครั้งที่เกิดการแก่งแย่งดินแดนแห่งนี้ เธอเลือกที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยประจำเมืองเพราะเป็นความใฝ่ฝันของน้องชายแต่เขาไม่สามารถเข้าเรียนได้เพราะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ในวันหนึ่งเธอดันไปเห็นไคน์ เจ้าชายผู้ปกครองมหาวิทยาลัยแห่งนี้กำลังดูดเลือดหญิงสาวผู้หนึ่งจนเธอสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาในห้องชมรมศิลปะเมื่อเธอโดนเขาจับได้จึงถูกเขานำไปไว้ที่คฤหาสน์

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 : การพบเจอ

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
ตอนที่ 1 : การพบเจอ
ทั่วทั้งดินแดนถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด การต่อสู้แก่งแย่งเพื่อที่จะได้เป็นผู้ครอบครองดินแดนของทั้ง 2 เผ่าพันธุ์นั้นมีมานานหลายสิบปี และแล้ววันตัดสินชี้ชะตาในวันนี้ก็มาถึง เหล่าแวมไพร์ทั้งหลายสามารถเอาชนะการต่อสู้อันแสนยาวนานนี้ได้ พวกมนุษย์จึงต้องตกเป็นของเล่นของเหล่าแวมไพร์นับตั้งแต่นั้นมาหลายชีวิตต้องหนีเอาตัวรอด หากหนีไม่พ้นก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะมาเยือนพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย หากใครที่คิดจะหลบหนีและถูกจับได้ พวกแวมไพร์ก็จะลงมือฆ่าได้อย่างเลือดเย็น“รีบหนี รีบหนีเดี๋ยวนี้!!!”“หนีเร็ว....วิ่งเร็ว!!”สามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังหลบลูกหนีตาย จากการถูกเหล่าแวมไพร์ไล่ล่า ทั้งคู่วิ่งหลบหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปจนถึงโกดังเก็บของเก่าๆ แห่งหนึ่ง หญิงสาวอุ้มลูกสาวและลูกชายของเธอบรรจงวางลงไว้ภายในโกดัง และใช้สิ่งของที่อยู่ภายในนั้นบังกายลูกของเธอเอาไว้“ลูกทั้งสองฟังแม่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามออกมาข้างนอกเด็ดขาด”“แล้วแม่กับพ่อล่ะคะ”เด็กหญิงเอ่ยถามผู้เป็นแม่เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่กำลังจะลุกขึ้นเดินไปจากเธอและน้องชายที่นั่งกอดกันกลมตัวสั่นงันงกอย่างหวาดผวา“ไม่ต้องถามแล้ว ดูแลน้องให้ดี แ
Read more
ตอนที่ 2 : คนอ่อนแอ
ไคน์ยืนมองหญิงสาวที่ร่างกายบอบบางถูกเหล่านักศึกษาในมหาวิทยาลัยกลั่นแกล้งและทำร้ายอยู่ริมระเบียงใหญ่ เขาสะแยะยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ นักศึกษาหญิงที่กำลังลงมือกับคนตัวเล็กที่แสนอ่อนแอนั้นคือพวกมนุษย์ด้วยกันเอง“นังผู้หญิงปากดี แกกล้าทำให้เจ้าชายโกรธได้อย่างไรกัน”---เพี๊ยะ!!------เพี๊ยะ!!---ฝ่ามือของหญิงสาวคนนั้นฟาดลงบนใบหน้าเรียวเล็กเต็มแรงจนเกิดเป็นรอยแดงขึ้นที่แก้มทั้งสองข้าง ไอรีนไร้ซึ่งหนทางสู้ เธอนั่งก้มหน้าก้มตารับความรุนแรงจากคนพวกนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อต้านขัดขืน“คิดว่าการที่แกไม่โต้ตอบแล้วพวกฉันจะปล่อยแกไปอย่างงั้นเหรอ หึ!! ฝันไปเถอะนังผู้หญิงชั้นต่ำ”---เพี๊ยะ!!------เพี๊ยะ!!---“คนต่ำต้อยแบบแก ใช้วิธีไหนยั่วยวนเจ้าชายกันล่ะ ลุกขั้นมานี่!! ไหนทำให้พวกฉันดูหน่อยซิ แกยั่วยวนเจ้าชายด้วยท่าไหน”“ลุกขึ้นมา นังตัวดี!!”มือของหญิงสาวคนหนึ่งเอื้อมมาจิกผมที่ยาวสลวยและดึงขึ้นด้วยความรุนแรง ร่างกายบางเล็กลุกขึ้นตามแรงดึงนั้น เธอพยายามปัดป้องขัดขืน แต่ตัวคนเดียวย่อมไม่อาจสู้แรงของผู้หญิง 5 คนได้“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ ปล่อย!! นี่พวกเธอบ้าไปแล้วเหรอ”“คิดจะสู้พวกฉันงั้นเหรอ แกนี่อวดดี
Read more
ตอนที่ 3 อดีตอันเลวร้ายของเจ้าชายน้อยไคน์
Kine Partฉันเกลียดมนุษย์ คนพวกนี้ขี้ขลาดสิ้นดี พวกมนุษย์นั้นทั้งโกหกและหลอกลวง หลอกให้รักและไว้ใจ สุดท้ายก็หักหลังแวมไพร์อย่างฉันไปอย่างไม่มีเยื่อใย พวกมนุษย์เป็นพวกที่เชื่อถือไม่ได้ สมแล้วที่ต้องตกของเล่นให้กับเหล่าแวมไพร์อย่างพวกเราฉันเคยหลงรักมนุษย์ ผู้หญิงคนนั้นคือผู้รับใช้โลหิตคนเก่าของฉัน เธอดีกับฉัน คอยโอบกอดฉันไว้ไม่ว่าจะเวลาใด ผู้หญิงคนนั้น ผู้รับใช้โลหิตที่แสนภักดีของฉันดวงตาสีน้ำตาลคู่นั่นและผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวสลวยน่าสัมผัส ฉันจำได้ฝังใจไม่เคยลืมเลือน...เจ้าชายน้อยไคน์เมื่อครั้นอายุ 13 ปี ตกหลุมรักหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอเป็นคนที่อ่อนหวาน ใบหน้านั้นสวยราวกับสวรรค์สร้าง ไม่ว่ามนุษย์หรือแวมไพร์ที่ได้พบเห็นล้วนต้องตกหลุมรักเธออย่างปฏิเสธไม่ได้“พี่...พี่ครับ...บาร์รอน...มีใครอยู่ไหม?”“เจ้าชาย กำลังตามหาใครอยู่หรือ?”เด็กชายบาร์รอนเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงเรียกหาพร้อมเอ่ยถามเจ้าชายน้อยไคน์ผู้เป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่ต่างจากเจ้าชายคิงส์ เคลล็อกก์ ที่เดินตามมาติดๆ“นายเรียกพี่ทำไมเจ้าชายน้อยของพี่”“คาร่า พี่เห็นคาร่าหรือไม่ ตั้งแต่ตื่นมาฉันยังไม่เห็นเธอเลย”“เธอไม่อยู่กับนายแ
Read more
ตอนที่ 4 ผู้รับใช้โลหิต
Irene Partฉันเกลียดแวมไพร์ เกลียดชนิดที่ตายก็ไม่เผาผี พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง สำหรับฉันแล้วต่อให้ชีวิตนี้ต้องตายก็ไม่มีทางศิโรราบแทบเท้าพวกแวมไพร์ให้เสียศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์พวกแวมไพร์เป็นเผ่าพันธุ์ที่สามารถฆ่าได้อย่างเลือดเย็น พวกเขาไม่มีความรู้สึกหรือความสงสารเห็นใจต่อใครทั้งนั้น แม้กระทั่งพ่อและแม่ของฉันเอง...โชคชะตาไม่เคยใจดีกับฉันแม้แต่ครั้งเดียว หนำซ้ำกลับเล่นตลกกับผู้หญิงธรรมดาแบบฉันเสียจริง ฉันต้องมาพัวพันกับพวกแวมไพร์ทั้งที่ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้ น้องชายของฉันถูกพวกนั้นใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองให้ต้องอยู่เป็นทาสรับใช้ให้แก่เจ้าชายแวมไพร์ที่โหดร้ายเลือดเย็นอย่างไคน์ ฉันทั้งรังเกียจและขยะแขยงเขา ฉันไม่ได้ต้องการที่จะมาตกเป็นทาสเบี้ยล่างของเขาเช่นนี้ เหตุใดโชคถึงไม่เคยเข้าข้างฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว...“แวมไพร์” พวกเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจ พวกเขาสามารถทำร้ายและทารุณมนุษย์อย่างพวกเราได้อย่างโหดร้ายและเลือดเย็น พวกเขาไม่เคยเห็นใจและเห็นมนุษย์อยู่ในสายตา มนุษย์อย่างพวกเราก็เป็นดั่งขยะที่ไร้ค่าสำหรับพวกเขาเพียงเท่านั้น“รอหน่อยนะไอเดน พี่จะต้อง
Read more
ตอนที่ 5 ข้อตกลง
ณ คฤหาสน์เคลล็อกก์ สถานที่แห่งนี้ช่างมืดมนยิ่งนักสำหรับผู้หญิงตัวเล็กดั่งเช่นไอรีน ณ ที่แห่งนี้เธอไม่ไว้วางใจใครทั้งสิ้น ต่อให้จะเป็นสาวใช้ที่คอยดูแลเธออยู่ก็ตามที“แวมไพร์เหล่านี้ไว้ใจไม่ได้ เชื่อถือไม่ได้”คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นในห้องที่มีเพียงเธอคนเดียว เธอพยายามครุ่นคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่กำลังเจออยู่ตอนนี้“ไอเดน! ตอนนี้ไอเดนจะเป็นยังไงบ้าง พี่ขอโทษนะ...ฮึก! ขอโทษนะไอเดน...ฮึก! แค่ทำหน้าที่พี่สาวที่ดี พี่ยังทำไม่ได้เลย...”ไอรีนนั่งกอดเข่าร้องไห้ฟูมฟายจนเธอรู้สึกเหนื่อย ตั้งแต่ที่เจอเรื่องราวพวกนี้มา เธอร้องไห้ทุกวัน ร้องจนแทบไม่มีน้ำตาให้ร้องอีกต่อไป“เราต้องทำอะไรสักอย่าง จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้”คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีที่มั่นใจเป็นพิเศษ เธอไม่รอช้ารีบเดินตรงไปยังห้องส่วนตัวของเจ้าชายไคน์ทันที ประตูห้องถูกเปิดออกปรากฎให้คนตัวเล็กเห็นเป็นภาพของแวมไพร์หนุ่มที่กำลังเอนตัวนอนบนโซฟาตัวใหญ่อย่างสบายอารมณ์ใบหน้าที่หล่อเหลาเชิญชวนให้ต้องหันสายตาไปมอง หุ่นที่ดีพอเหมาะเห็นแผงอกอยู่ลางๆ คนตัวเล็กเผลอยืนจ้องอยู่นานจนผู้ที่ถูกจับจ้องนั้นรู้สึกตัว“มารยาทเบื้องต้นในกา
Read more
ตอนที่ 6 เพื่อนใหม่
รุ่งเช้าของวันใหม่ ไอรีนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอึดอัดเมื่อร่างบางเล็กของเธอนั้นถูกใครบางคนกอดเอาไว้แน่น เมื่อคืนเธอจำไม่ได้เลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คนตัวเล็กพยายามพลิกตัวออกจากอ้อมกอดนั้นจนเธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ต้นคอ“โอ๊ย!!”คนตัวเล็กร้องขึ้น เธอรีบเดินไปที่หน้ากระจก มือเล็กค่อยๆปัดผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวปะบ่าไปไว้ด้านหลัง กระจกเงาตรงหน้านั้นสะท้อนให้เห็นรอยกัดสองรอยปรากฎอยู่บนต้นคอที่ขาวเนียนไอรีนค่อยๆใช้นิ้วเรียวแตะๆที่รอยกัดนั้นเบาๆ ความเจ็บจี๊ดก็ยังคงโลดแล่นเข้ามาให้รู้สึกได้ เธอซู้ดปากเบาๆเพื่อเป็นการผ่อนคลายความเจ็บนั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย ภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ เธอยังคงยืนส่องที่หน้ากระจกเงา พลันบางสิ่งบางอย่างก็แล่นเข้ามาในห้วงความคิดจนทำให้น้ำสีใสรินไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง“ฮึก!...นี่เรา...ร่างกายเราเปือดเปื้อนแล้ว...ฮึก!”“ทั้งที่รังเกียจและขยะแขยงมากเพียงไหน แต่เหตุใดจึงต้องมาเปื้อดเปื้อนเสียความบริสุทธิ์ให้พวกแวมไพร์แบบนี้ด้วย...ฮึก! พระเจ้าไม่เคยเข้าข้างฉัน โลกใบนี้ช่างโหดร้ายกับฉัน”มือเล็กเอื้อมไปเปิดฝักบัวให้สายน้ำไหลผ่านเรือนร่าง
Read more
ตอนที่ 7 หน้าที่ของผู้รับใช้โลหิต
ไคน์กลับมายังคฤหาสน์ด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่ขุ่นเคือง เขารู้สึกไม่พอใจกับการที่เห็นคนตัวเล็กไปใกล้ชิดกับชายอื่น ร่างสูงเดินเข้าไปยังห้องนอนของคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยสั่งสาวใช้ที่เฝ้าหน้าประตู“หากไอรีนกลับมาให้เธอเข้ามาพบฉันด้วย ฉันจะรอในห้อง”“รับทราบค่ะเจ้าชาย”หลังจากประตูห้องถูกปิดลง ก็ไม่วายมีเสียงซุบซิบจากสาวใช้สองคนที่ไม่คุ้นเคยกับท่าทางของเจ้าชายได้พูดคุยกันถึงทีท่าที่แปลกไปนั้น“วันนี้เจ้าชายเป็นอะไร เหตุใดถึงดูน่ากลัวเช่นนี้”“นั่นสิ ท่าทางเช่นนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หรือมนุษย์นั่นจะทำอะไรให้เจ้าชายโกรธ”สองสาวใช้พูดคุยกันได้ไม่นานนักไอรีนก็กลับมาถึง เธอเดินมาหยุดที่หน้าประตูด้วยความแปลกใจ เพราะในทุกวันแทบจะไม่เห็นสาวใช้ทั้งสองพูดคุยอะไรกันเลย แต่วันนี้เธอกลับเจอว่าทั้งคู่กำลังยืนพูดคุยกันด้วยท่าทีที่จริงจัง“เอ่อ...พวกเธอมีอะไรรึเปล่า”ไอรีนเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าสาวใช้ทั้งสองนั้นยืนพูดคุยกันขวางหน้าห้องนอนของเธอจนลืมสังเกตว่าเธอได้กลับมาถึงคฤหาสน์แล้วและเธอกำลังจะเข้าไปในห้องแต่ไม่สามารถเข้าไปได้“คะ...คุณหนู!!”“มีอะไรรึเปล่า?”“เจ้าชายรอคุณหนูอยู่ในห้องค่ะ ท่านบอกให้
Read more
ตอนที่ 8 คำแนะนำของผู้ (ไม่) หวังดี
Irene Partตั้งแต่ที่ฉันถูกประกาศให้เป็นผู้รับใช้โลหิตของเจ้าชายไคน์ต่อหน้าทุกผู้ทุกคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ชีวิตฉันก็สงบขึ้น ไม่มีใครกล้ารังแกหรือทำร้ายฉันเหมือนแต่ก่อน ความจริงฉันก็ต้องการชีวิตที่สงบเช่นนี้ แต่ที่ไม่ต้องการเลยคือตำแหน่งหรือหน้าที่อะไรต่างๆที่ฉันได้มาเป็นของแถมการที่จะเป็นผู้รับใช้โลหิตของแวมไพร์สักตน นั่นหมายถึงว่าจะต้องตกอยู่ใต้อาณัติของเขาไปชั่วชีวิต ดั่งเช่นฉันในตอนนี้ที่ต้องคอยหลบหน้าพยายามไม่ไปเจอกับใครเพราะถูกไคน์ห้ามเจโรมเป็นเพื่อนของฉัน ฉันและเขาต่างก็มีชะตาชีวิตที่เหมือนกัน พวกเราเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่ถูกพวกแวมไพร์รังแกและกระทำตามใจราวกับพวกเราเป็นของเล่น เขาดูเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่ไคน์กลับสั่งห้ามไม่ให้ฉันเข้าใกล้เขา ถ้าหากฉันยังยุ่งเกี่ยวกับเขา น้องชายของฉันก็อาจจะไม่ปลอดภัย“ไอรีน...หยุดก่อนไอรีน”ชายหนุ่มวิ่งตามคนตัวเล็กมาจนถึงหน้าห้องสมุด เขาทั้งวิ่งตามและร้องเรียกชื่อเธอไม่หยุดเพื่อหวังให้เธอหันกลับมาคุยกับเขา“เจโรม นายกลับไปเถอะ อย่ามายุ่งกับเราเลย”“วันนี้เธอเป็นอะไรไปไอรีน เธอพยายามหลบหน้าเราตลอดทั้งวัน เธอเดินหนีเรา และไม่คุยกับเรา”“เจโรม เราขอร้อง
Read more
ตอนที่ 9 แผนการหลบหนี
---กรี๊ง---เสียงโทรศัพท์ในคฤหาสน์เคลล็อกก์ดังขึ้น สาวใช้ผู้หนึ่งเดินมารับสาย โดยปลายทางของสายนี้แจ้งว่าเป็นญาติที่อยู่แถวชานเมืองของไอรีนและขอคุยกันเธอ“คุณหนูไอรีนคะ มีญาติที่อาศัยอยู่ชานเมืองโทรมาหาคุณค่ะ”เสียงบอกเล่านั้นทำเอาคนตัวเล็กถึงกับงุนงง ญาติอย่างนั้นเหรอ จำได้ว่าเธอไม่เคยมีญาติที่ไหนตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่จากไปก็มีเพียงป้าโรสเท่านั้นที่ช่วยอุปการะดูแลเธอและน้องชายมาตลอด“ป้าโรสรึเปล่านะ”ไอรีนพรึมพรำกับตัวเองก่อนจะเดินไปรับสาย เธอกล่าวคำทักทายเพียงแค่ประโยคเดียวปลายสายก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ“ไอรีน เราเองเจโรม ไม่ต้องพูดอะไรให้เป็นที่สังเกตฟังเราอย่างเดียวพอ”“อื้ม”คนตัวเล็กพยายามสอดส่ายสายตาไปบริเวณโดยรอบเพื่อดูว่ามีใครกำลังแอบฟังเธออยู่หรือไม่ และเธอก็พบว่านอกจากสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่นั้นก็ไม่มีใครอยู่ที่คฤหาสน์เลยเนื่องจากวันนี้ทั้งเจ้าชายคิงส์และเจ้าชายไคน์ต่างก็ต้องเดินทางไปพบปะเหล่าแวมไพร์อาวุโส“ออกมาเจอกันที่หน้ามหาวิทยาลัย อย่าให้ใครรู้นะไอรีน”“อื้ม รู้แล้ว จะรีบออกไป”ไอรีนตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด เธอรีบกุลีกุจอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษา
Read more
ตอนที่ 10 คู่เต้นรำของเจ้าชาย
ไอรีนลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอนั้นขยับได้อย่างยากลำบากก่อนพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของใครบ้างคน“ไคน์....”เธอเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่น คนตัวเล็กนอนจ้องหน้าเขาอยู่พักใหญ่ เธอกลับเผลอตัวเอื้อมมือเรียวนั้นไปเกลี่ยที่ใบหน้าหล่อเหลาเบาๆ---หมับ!!---“อ๊ะ!!”“ทำไม หลงใหลในตัวฉันแล้วหรือถึงได้แอบทำอะไรเช่นนี้”“ปะ...เปล่า...เปล่าสักหน่อย”คนตัวเล็กรีบปฏิเสธทันควัน เรื่องอะไรเธอจะไปเผลอใจให้แวมไพร์แบบเขากันล่ะ ก็เพียงพลั้งเผลอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหล่ะ อย่างไรเสียพวกแวมไพร์ก็เชื่อใจไม่ได้“หึ!! งั้นเหรอ”ร่างสูงพูดพร้อมกับยื่นใบหน้านั้นเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น คนตัวเล็กพยายามเบือนหน้าหนีเพราะกลัวอีกฝ่ายจะสังเกตได้ว่าตอนนี้สองแก้มของเธอนั่นร้อนฉ่าจนขึ้นสี“นายลุกออกไปได้แล้ว ฉันจะรีบไปอาบน้ำวันนี้มีเรียน”ไอรีนรีบตัดบทก่อนที่จะดีดตัวเองลุกขึ้นจากเตียงและวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที จะให้อีกฝ่ายเห็นไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอกำลังเขินกับคำพูดของเขา และสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้น จะเผลอใจไปรู้สึกดีกับเขาไม่ได้เด็ดขาดเพราะอีกไม่นานเธอก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status