รักนะเป็ดโง่

ความสวยของคุณหนูวิรามรเป็นที่ยอมรับของผู้พบเห็น ความเซ็กซี่ดึงดูดสายตา หนุ่มๆก็ไม่ปฏิเสธ แต่ความเย่อหยิ่งของเจ้าหล่อนนี้สิ ได้จุดความหมั่นไส้รุนแรงจากชายหนุ่มผู้หนึ่ง จนอยากมอบบทเรียนให้หล่อนได้รู้ว่า ต่อให้เป็นนางหงส์ทะนงตนสักเพียงไหน ยามถูกครอบงำด้วยไฟตัณหาราคะก็ไม่ต่างไปจากคนทั่วไป แต่ๆๆ ดูเหมือนคนคิดเด็ดปีกนางหงส์หวังให้ร่วงหล่นสู่ดินเพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวจะลืมคำพังเพยที่ว่า'หมองูตายเพราะงู'หรือ 'ดาบนั้นคืนสนอง' “นับแต่นี้ไป ถ้าวิไม่อนุญาต ห้ามแตะต้องเนื้อตัววิเป็นอันขาด!” “อะไรนะ?” เสียงห้าวแทบจะฟังเป็นตะโกน “น่าจะได้ยินชัดแล้วนี่คะ” “ไม่! อย่ามาตั้งกฎบ้าๆ แบบนี้เชียว” “นี่ไม่ใช่กฎค่ะ มันคือบทลงโทษ" “นี่มันบ้าชัดๆ!” “ก็ใครล่ะทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นก่อน” วิรามรแหวก่อนลดเสียงลงเมื่อพูดต่อเสียงเย็น “แล้วก่อนจะโมโหคนอื่นที่ตกเป็นเหยื่อ โกรธตัวเองก่อนดีมั้ยคะ” “จะลงโทษอะไรก็ทำเลยสิ ทำไมจะต้องมาจำกัดสิทธิ์เรื่องนี้ด้วย” ...อิอิ คนกำลังรักกำลังหลงเหี่ยวแห้งหัวโตก็งานนี้ อะไรที่เคยได้กินก็จะไม่ได้กิน

ฟรานเชเซียส โบลาโกนี เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามรายใหญ่ของโลก คำรามกัมปนาทเมื่อได้ทราบข่าวจากลูกน้องว่ามีคนลอบเข้ามาล้วงคองูเห่าถึงในคลังอาวุธของตัวเอง ทันทีที่รีบรุดไปดูตัวถึงรู้ว่าเป็นแม่สาวใจกล้าตัวเล็กทว่าพยศเหลือใจ เจ้าพ่อหนุ่มเค้นคอจนจะปากเปียกปากแฉะ นางนกต่อก็ยังไม่ยอมคลายความลับออกมาว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่คนอย่างฟรานเชเซียสมีหรือจะยอมรามือ จากที่เค้นกันด้วยวาจาไม่ได้ผล เขาก็จัดการเด็ดปีก ฉีกแข้ง ฉีกขาจัดท่าตามแต่ต้องการแล้วก็ทำการล้วงควักทั้งตัว ให้มันรู้ไปว่าถ้าเขายัดเยียดความเป็นผัวให้เธอทุกวัน! ทุกที่! ทุกเวลา! แล้วแม่นกน้อยแสนสวยยังจะกล้าปากแข็งอยู่อีกไหม สารวัตรทวิชา แฟรงกลินต์ แม่สาวขาโหดประจำสน. ผู้ยืดอกอาสามาทำภารกิจลับให้กับกรมตำรวจ ฝีมือเก่งกาจสามารถของเธอใช้กับบุรุษหนุ่มผู้แสนกักขฬะ เย็นชาและเหี้ยมโหดไม่ได้เลย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้คุมโรคจิตอย่างเขาเธอก็ไม่ต่างอะไรกับหนูตัวจ้อยให้พญาราชสีห์ตัวโตจอมตะกละขย้ำเล่นบนเตียง แต่สังสัยเจ้าพ่อหนุ่มจะขย้ำอย่างดุเด็ดเผ็ดมันและถึงพริกถึงขิงมากเกินไป พอถึงเวลาได้รับอิสรภาพแม่นกน้อยถึงได้บินถลาออกจากกรงทองของพญาราชสีห์พร้อมกับลูกนกตัวจ้อยที่อยู่ในอุทร

สวัสดีนักอ่านทุกคนนะคะ ในที่สุดณิการ์ก็ได้กลับมาฝากความฟินให้นักอ่านอีกค่ะ ณิการ์ขอฝากความรักของคุณติณณ์กับร้อยรักด้วยนะคะ “ร้อยรักราคีชัง” ความรักของเขาก่อเกิดขึ้นเมื่อใด แต่สำหรับกาฝากอย่างร้อยรักเธอรักเขาตั้งแต่แรกเห็น แอบรักแอบเฝ้ามองเขามาตลอด แต่สิ่งที่ได้รับคือความเจ็บปวดและสายตาเกลียดชัง และยิ่งไปกว่านั้นเขาบอกเขาชังน้ำหน้าเธอ ปากเขาบอกแบบนั้นทุกวันจนหัวใจของหล่อนพังไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าทำไมเขาถึงต้องเข้าหายัดเยียดความปรารถนาให้เธอด้วย และซ้ำร้ายไปกว่านั้น เขาทำให้เธอท้อง....แล้วความรักของร้อยรักกับคุณติณณ์จะเป็นยังไง เธอเป็นแค่กาฝากแสนชังที่อุ้มท้องลูกของเขาเท่านั้น และลูกของเธอเขาจะต้องการและยินดีอยู่ไหม.....กับชีวิตน้อยๆ ในท้องของเธอ และยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่หนึ่งชีวิตแต่เป็นสองชีวิตน้อยๆ ถ้าหากเขาไม่ต้องการเธอก็พร้อมจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ลูกน้อยทั้งสองในท้อง

จวิ้นอ๋องเป็นของนางแต่นางไม่เคยเป็นของจวิ้นอ๋อง นางลุ่มหลงในรักครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ฝ่ายเดียว กระทั่งทำเรื่องต่ำช้าขึ้นเพียงเพราะลุ่มหลงบุรุษเมื่อความรักของนางไร้ค่านักเช่นนั้น!ข้าก็จะเลิกรักท่านแล้ว

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]

“นี่คุณ ปล่อยฉันนะไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนเรียกคุณป๋า ท่านจะได้รู้ว่าคุณมันไว้ใจไม่ได้” น้ำเสียงเธอตกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ ๆ ก็โดนอีกฝ่ายจู่โจมถึงตัวเอาแบบนี้ “คุณไม่รู้หรอกหรือว่าคุณป๋าคุณเปิดทางให้ผมแค่ไหน” เขากระซิบข้างหูคนตัวเล็กอย่างจงใจ “ปล่อยฉันนะ คุณอย่ามารุ่มร่ามกับฉันแบบนี้นะ” “รุ่มร่ามที่ไหนกันก็แค่กอดเมีย” คนกวนพยายามจะหอมแก้มขาวนวล ทว่าอีกฝ่ายหลบได้ทันเสียก่อน “นี่คุณ” ไม่ได้ห้ามอย่างเดียว ทว่ากำปั่นเล็กทุบเข้าที่หน้าอกเขาเต็มแรง แต่ดูเหมือนคนทุบจะเจ็บมือเองเสียเปล่า ๆ เพราะมันไม่ได้สะทกสะท้านหรือระคายเคืองอะไรกับแผงอกหนาเอาเสียเลย “ถ้ายอมให้หอมก็จะปล่อย” “มันจะมากไปแล้วนะ” เสียงที่ดังลอดไรฟันค่อนข้างเอาเรื่อง “แค่หอมมากไปทีไหนกัน ... โอ๊ย! นี่คุณชาติก่อนเป็นหมาหรือไง” ศิวัฒน์ยังไม่ทันได้กวนโทสะอีกฝ่ายจนสุด ก็ต้องร้องเสียงหลงออกมาเมื่อคนในวงแขนแข็งแรงหันไปกัดเอาที่ต้นแขนนั้นจมเขี้ยว ทำเอาคนที่กำลังคิดว่าตัวมีชัยอยู่ถึงกับต้องปล่อยแขนออกจากเอวบางทันที