ฉันเห็นภาพยนตร์อย่าง 'The Old Guard' เล่นกับความเป็นอมตะในมุมของการสู้เพื่อหน้าที่และความเหน็ดเหนื่อยทางจิตใจ ตัวละครที่ไม่แก่ไม่ตายเก็บสะสมบาดแผลทั้งทางกายและหัวใจจนเกิดคำถามว่า “ชีวิตที่ไม่จบลง” ยังมีความหมายอะไรเมื่อไม่ต้องเผชิญข้อจำกัดของเวลา อีกด้านหนึ่ง 'The Fountain' เลือกนำเสนอการแสวงหาอมตะผ่านเลเยอร์ความรัก ศรัทธา และการยอมรับการสูญเสีย ทำให้สัจนิรันดร์กลายเป็นเรื่องเชิงปรัชญาแทนการได้อยู่ต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด