อีวาเกเลี่ยน

ความซับซ้อนของชินจิเป็นสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นแกนหลักของเรื่องราวทั้งหมดใน 'Neon Genesis Evangelion' — ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเป็นพล็อตไดร์เวอร์ แต่เพราะการต่อสู้ภายในตัวเขาสะท้อนธีมหลักของอนิเมะอย่างชัดเจน ผมรู้สึกว่าเรื่องราวถูกถักทอไปรอบความอ่อนไหว ความกลัวการปฏิเสธ และความต้องการการยอมรับของเขา การตัดสินใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชินจิมักกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ส่งผลต่อเหตุการณ์ใหญ่ ๆ และวิธีที่ผู้ชมเชื่อมต่อกับโลกของเรื่องก็มาจากการที่เราเห็นโลกผ่านมุมมองของเขา

การที่ผู้สร้างให้เราตามติดกระบวนการเติบโตและการพังทลายทางจิตใจของชินจิ ทำให้ฉากหลายฉากมีพลังมากกว่าแค่แอ็กชันกับมอนสเตอร์ ผมชอบวิธีที่ฉากเงียบ ๆ หรือบทสนทนาเล็ก ๆ กลับมีความหมายลึกซึ้งกว่าการต่อสู้ระหว่างยูนิต ตัวละครอื่น ๆ อาจขับเคลื่อนแผนการหรือเป็นสัญลักษณ์ แต่ชินจิเป็นคนที่ทำให้การทดลองเชิงปรัชญาในเรื่องรู้สึกเป็นมนุษย์จริง ๆ

สุดท้ายนี้ แก่นของเรื่องสำหรับผมคือการเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายในตัวเอง และชินจิเป็นตัวแทนที่ชัดเจนที่สุดของเรื่องนั้น การได้เห็นเขาเลือก ยอมแพ้ หรือพยายามอีกครั้ง ทำให้ฉากจบของเรื่องมีน้ำหนักพอที่จะค้างอยู่ในใจผู้ชมต่อไป

ชื่อเสียงของ 'Neon Genesis Evangelion' มักจะถูกโยงกับชื่อ Hideaki Anno และสตูดิโอ Gainax ซึ่งเป็นหัวใจหลักของโปรเจกต์นี้ จากมุมมองของคนที่หลงใหลในอนิเมะยุค 90 ฉันเห็นภาพว่า Anno นำเอาประสบการณ์ชีวิตและความคิดด้านศิลปะมาผสมกับองค์ประกอบของเมกะร็อก (mecha) แบบดั้งเดิมจนกลายเป็นสิ่งที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ฉันเคยอ่านสัมภาษณ์และเห็นงานประกอบที่เกี่ยวข้อง หลักๆ แล้ว Anno ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับและผู้ออกแบบทิศทางเรื่องราว ขณะที่ทีมงานอย่าง Yoshiyuki Sadamoto ช่วยงานออกแบบตัวละคร และ Ikuto Yamashita มีส่วนในดีไซน์เครื่อง Eva ดนตรีของ Shirō Sagisu ก็ช่วยสร้างบรรยากาศที่หนักแน่นและหลอน การผลิตเกิดขึ้นที่สตูดิโอ Gainax ซึ่งเป็นแหล่งรวมคนรุ่นใหม่ที่อยากเปลี่ยนมุมมองของอนิเมะ

แรงบันดาลใจที่ชัดเจนในงานนี้สำหรับฉันคือการผสมผสานระหว่างปัญหาส่วนตัวของผู้สร้าง ความเหนื่อยล้าทางจิตใจ การสะท้อนตัวตน และการตั้งคำถามต่อแนวคิดฮีโร่แบบเดิมๆ นอกจากนี้ยังมีการดึงสัญลักษณ์ทางศาสนาและจิตวิเคราะห์มาสร้างความลึก ตัวอย่างเช่นความรู้สึกเปราะบางของตัวเอก ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก และการตั้งคำถามว่าฮีโร่คืออะไร ซึ่งเรื่องราวใน 'The End of Evangelion' ยิ่งขยายความคิดเหล่านี้ออกมาในโทนที่หนักกว่าเดิม

โดยรวมแล้ว ฉันชอบที่งานชิ้นนี้กล้าทำลายความคาดหวังของผู้ชม และใช้สื่ออนิเมะเป็นเครื่องมือในการสะท้อนความซับซ้อนของมนุษย์ มากกว่าจะเป็นแค่การต่อสู้ระหว่างหุ่นยนต์กับสัตว์ประหลาด ความรู้สึกหลังดูยังคงตามมานาน และนั่นแหละคือสาเหตุที่มันยังถูกพูดถึงเสมอ

การ์ตูนเรื่องหนึ่งเปลี่ยนวิธีที่คนทำและคนดูคิดเกี่ยวกับอนิเมะไปตลอดกาล: นั่นคือ 'Neon Genesis Evangelion' ที่เข้ามาเขย่าทุกกฎของแนวโรบอทและดราม่าจากยุคก่อนหน้าโดยตรง ฉันจำได้ไม่ใช่แบบเล่าเหตุการณ์ตรงๆ แต่เป็นความรู้สึกว่าทุกครั้งที่ดูฉากต่อสู้หรือการสลายตัวทางจิตของตัวละคร เสียงเพลงและภาพสโลว์โมชั่นมันกระทบจิตใจมากกว่าการโชว์พลังเท่ๆ เสมอ

ผลงานนี้ทำให้คนทำการ์ตูนกล้ารักษาความไม่สมบูรณ์ของตัวละครไว้—ไม่ได้ต้องการฮีโร่ที่สมบูรณ์แบบแต่ให้ความสำคัญกับแผลในใจและความขัดแย้งภายในอย่างจริงจัง การเล่าเรื่องแบบแตกละเอียดทางจิตวิทยาและการใช้สัญลักษณ์เชิงศาสนา ลักษณะภาพที่ฉีกจากเมคคะเดิมๆ และการปล่อยให้ผู้ชมตีความตอนจบเอง คือข้อที่ถูกยกมาเป็นบทเรียนของคนทำงานรุ่นหลัง

นอกจากทิศทางเชิงเนื้อหาแล้ว ผลด้านอุตสาหกรรมก็ชัดเจน—การเปิดตลาดอนิเมะสำหรับผู้ใหญ่ช่วงดึก (late-night) การนำเสนอมุมมองผู้สร้างเป็นจุดขาย และการที่เสียงดนตรีประกอบอย่างที่ชิโระ ซากิสึทำ ให้เพลงกลายเป็นองค์ประกอบบ่งบอารมณ์ที่ทุกซีรีส์พยายามเลียนแบบ ผลงานที่ตามมาจำนวนหนึ่งเช่น 'Serial Experiments Lain' กับ 'RahXephon' รับเอาแนวคิดการเล่าเรื่องที่ซับซ้อนและภาพลักษณ์เชิงสัญลักษณ์ไปใช้ต่อ และแม้หลายเรื่องจะตอบโต้แทนการเลียนแบบ แต่ก็ยอมรับว่ามีรากมาจากสิ่งที่ผลงานนั้นเปิดออกให้เห็น สรุปคือมันทำให้วงการกล้าที่จะท้าทายผู้ชมมากขึ้น และผมเองยังรู้สึกว่ามุมมองการ์ตูนที่เคยมองแบบเด็กเริ่มเปลี่ยนไปเพราะงานชุดนี้

พูดตรงๆ ฉันมองว่ารีบูตของ 'อีวาเกเลี่ยน' เป็นการตีความเรื่องเดิมจากมุมมองที่ต้องการเยียวยาและเติมเต็มช่องว่างที่ต้นฉบับทิ้งไว้ไว้ให้ผู้ชมตีความเอง ในแง่โครงเรื่อง ต้นฉบับทีวีชี้นำไปสู่การสำรวจจิตใจตัวละครเป็นหลักจนหลายตอนกลายเป็นการสืบค้นตัวตนและความเจ็บปวดภายใน ส่วนตอนจบแบบภาพยนตร์ 'The End of Evangelion' เลือกทางออกที่รุนแรงและเปิดให้ตีความอย่างร้าวราน

ในมุมมองของฉัน รีบูตนำเสนอพล็อตที่ชัดเจนกว่าและเดินไปในทิศทางที่ต่างออกไปแทนที่จะทำซ้ำแบบเดิม มันยังคงเก็บแก่นเรื่องเกี่ยวกับการเชื่อมต่อและความโดดเดี่ยวไว้ แต่เปลี่ยนสัดส่วนระหว่างฉากจิตวิทยาและฉากแอ็กชันให้สมดุลมากขึ้น ทำให้คนที่อยากเห็นบทสรุปหรือฉากต่อสู้ชัดๆ รู้สึกพึงพอใจมากขึ้น ในขณะที่คนที่ชอบการสำรวจความคิดภายในแบบต้นฉบับอาจรู้สึกว่ามิติทางใจถูกกดทับด้วยฉากเหตุการณ์ภายนอก

สิ่งที่ฉันประทับใจคือวิธีที่รีบูตรื้อโครงความทรงจำของตัวละครบางตัวและเติมรายละเอียดใหม่ เช่น ตัวละครใหม่หรือจังหวะที่เปลี่ยนไป ทำให้ความหมายของการตัดสินใจเดิมๆ ถูกตั้งคำถามอีกครั้ง เสียงดนตรีและการออกแบบภาพสมัยใหม่ก็ช่วยทำให้ประสบการณ์ดูสดใหม่ แต่ความเข้มข้นเชิงจิตวิทยาที่เคยเป็นหัวใจของต้นฉบับก็เปลี่ยนไปพอสมควร — นั่นทำให้รีบูตเป็นผลงานของคนละยุคสมัยมากกว่าการเล่าเรื่องซ้ำแบบเดิมๆ

ฉากจบของ 'Neon Genesis Evangelion' ในตอนทีวีสุดท้ายเป็นเหมือนกระจกที่ส่องเข้าไปในหัวตัวละครมากกว่าจะเป็นการบอกเรื่องราวแบบตรงไปตรงมา

ฉันมองว่าตอน 25–26 ไม่ได้พยายามจะอธิบายว่าเหตุการณ์ภายนอกจบอย่างไร แต่มันพาเราเข้าไปในห้องที่เต็มด้วยความคิด ความกลัว และความต้องการของชินจิ การใช้พื้นที่เวที การตัดภาพที่ฉีกและการพูดคุยกับตัวเองกลายเป็นการแสดงให้เห็นว่าการรวมเป็นหนึ่ง (instrumentality) อาจถูกตีความเป็นกระบวนการภายใน ที่ซึ่งตัวละครต้องเผชิญหน้ากับ 'ฝ่ายใน' ของตนเอง โดยแก่นคือคำถามว่าการยอมรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดนั้นแลกมาด้วยการสูญเสียอะไร

ฉันเห็นความงดงามในความไม่สมบูรณ์ของบทสรุปนี้ เพราะมันบังคับให้ผู้ชมเลือกว่าจะยอมรับความเป็นปัจเจกของตัวเองหรือไม่ ฉากที่ชินจิถูกบังคับให้เลือกและท้ายที่สุดได้ยินเสียงยินดีแบบประชดจอมปลอมทำให้ฉันรู้สึกว่าจุดประสงค์ของผู้สร้างคือการตั้งคำถามต่อความคาดหวังของคนดู ไม่ใช่การให้คำตอบสำเร็จรูป — นี่แหละที่ทำให้ตอนจบเหล่านั้นยังสะกิดใจอยู่เสมอ

แนะนำให้เริ่มจาก 'Neon Genesis Evangelion' เวอร์ชันทีวีก่อน แล้วค่อยตามด้วย 'The End of Evangelion' เมื่อดูจบ

ตอนที่เริ่มดูแบบเป็นซีรีส์จะได้สัมผัสกับการเติบโตของตัวละครอย่างค่อยเป็นค่อยไป—ความสัมพันธ์ระหว่างชินจิกับเรย์และอาสุกะไม่ใช่แค่ฉากสำคัญหรือบทพูดเดี่ยว ๆ แต่เป็นการเดินทางที่ฉันได้เห็นพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละตอน ทำให้ความสับสนหรือความหนักหน่วงในตอนท้ายมีน้ำหนักและเหตุผลมากขึ้น ฉากการต่อสู้แบบเครื่องจักรขนาดใหญ่มีบริบททางอารมณ์ที่ชัดเจนขึ้นเมื่อรู้จักตัวละครก่อน

อีกเหตุผลที่อยากให้เริ่มที่ซีรีส์คือโครงเรื่องดั้งเดิมและสัญลักษณ์ทางศาสนา ปรัชญา และจิตวิทยาต่าง ๆ ถูกปูพื้นอย่างเป็นระบบ แม้ว่าเอพิโสดสุดท้ายของทีวีจะออกแนวทดลองและตีความได้หลายทาง แต่การได้ดูทั้งชุดก่อนจะช่วยให้ฉากใน 'The End of Evangelion' รู้สึกถึงความสูญเสียและการปะทะกันของความคาดหวังมากขึ้น ฉันเองรู้สึกว่าฟิล์มช่วยเติมเต็มความรู้สึกบางอย่างที่ทีวีทิ้งไว้ และให้มุมมองที่หนักแน่นกว่าในแง่ของผลลัพธ์

ถ้าตั้งใจจะดูแบบละเอียด แนะนำดูตามลำดับออกอากาศของทีวี แล้วตามด้วย 'The End of Evangelion' เป็นขั้นตอนสุดท้าย เวลาดูให้เปิดใจยอมรับความไม่ชัดเจนและอย่ากดดันตัวเองหาคำตอบเดียว เพราะงานชิ้นนี้ยิ่งคิด ยิ่งอ่านได้หลายชั้น มันเป็นประสบการณ์ที่คงติดอยู่ในความทรงจำฉันไปอีกนาน

การเริ่มดูแบบดั้งเดิมที่สุดคือการนั่งดู 'Neon Genesis Evangelion' ฉบับทีวีตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะวิธีนี้จะให้ภาพรวมของตัวละครและการพัฒนาจิตใจที่ค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งสำคัญต่อการเข้าใจแรงจูงใจของคนในเรื่องและบรรยากาศโลกที่ซับซ้อน

ผมมองว่าการดูทีวีซีรีส์ก่อนจะช่วยให้คุณสัมผัสกับการเติบโตของชินจิ เรย์ อัสกะ และตัวประกอบอื่น ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ — ฉากเล็ก ๆ หลายตอนที่ดูเหมือนไม่สำคัญจริง ๆ กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญเมื่อมาถึงตอนท้าย การตัดต่อและสไตล์เล่าเรื่องในภาคทีวีอาจรู้สึกแปลกหรือไม่สมบูรณ์ตอนจบ แต่ตรงนี้เองที่ทำให้ 'The End of Evangelion' เป็นส่วนเติมเต็มที่ควรดูต่อทันทีหลังจบซีรีส์ เพราะมันนำเสนอมุมมองที่ต่างออกไปและให้ความกระจ่างในหลายจุด

ถ้าคุณพร้อมรับความเข้มข้นของธีมจิตวิทยาและปรัชญา ให้ใช้เวลาดูทั้งชุดไม่รีบเร่ง แล้วตามด้วย 'The End of Evangelion' เพื่อเห็นภาพรวมที่ครบถ้วน — ระหว่างทางอาจหยุดคิดถึงสัญลักษณ์หรือเพลงประกอบบ้าง การรับชมแบบนี้จะทำให้เข้าใจความขัดแย้งภายในตัวละครได้ชัดกว่าแค่มองเพียงผิวเผิน

เคยสงสัยไหมว่าใครอยู่เบื้องหลังชื่อที่คนคุยกันเบาๆ ในวงสนทนาวรรณกรรมร่วมสมัยอย่าง 'อีวาน เกเลี่ยน'? ผมเป็นคนนึงที่ตามอ่านงานของเขามานาน และสิ่งที่ดึงผมไว้ไม่ใช่แค่พล็อต แต่เป็นวิธีที่เขาจับจังหวะภาษาให้มีน้ำหนักเหมือนหายใจ เรื่องที่ทำให้เขาเริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขึ้นคือ 'เงาของเสียง' — นิยายที่ดูเผินๆ เหมือนเล่าเรื่องครอบครัว แต่จริงๆ แล้วเป็นการสำรวจความทรงจำแบบหลายชั้น ผ่านประโยคสั้นๆ ที่มีพลัง ทำให้ฉากธรรมดาอย่างการเช็ดแก้วหรือการรดน้ำต้นไม้กลายเป็นเหตุการณ์สะกิดใจ

การเขียนของอีวานมีลักษณะเฉพาะ: เขาชอบตัดสลับมุมมองเล็กน้อย เปลี่ยนกาลเวลากะทันหัน แล้วทิ้งคำใบ้ให้ผู้อ่านประกอบภาพเอง ผมชอบย่อหน้าที่สองของบทแรกใน 'เงาของเสียง' ที่ไม่มีคำว่า 'เหตุผล' แต่กลับทำให้ผมรู้สึกถึงแรงจูงใจของตัวละครได้ชัดขึ้น อีกผลงานที่ผมชื่นชอบคือคอลเล็กชันเรียงความสั้นชื่อ 'บ้านริมคลอง' ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ผูกตัวเองอยู่กับรูปแบบเดียว แต่กล้าเล่นกับโทนและความยาวของประโยค จนบางย่อหน้ารู้สึกเหมือนบทกวี

นอกจากนี้ ผลงานของเขาบางชิ้นถูกนำไปปรับเป็นภาพยนตร์สั้นและละครเวทีในวงการอิสระ ผมว่าที่คนติดตามไม่ใช่แค่ความสำเร็จในเชิงรางวัล แต่เป็นความรู้สึกว่าเขาให้สิทธิ์ผู้อ่านคิดเอง จนเกิดการโต้ตอบในวงสนทนาออนไลน์และกลุ่มอ่านหนังสือ ซึ่งเป็นสัญญาณว่างานของเขามีพลังมากพอจะกระตุ้นการอ่านและการถกเถียง ผมคิดว่าอีวานยังมีพื้นที่จะพัฒนาอีกมาก และถ้าเขายังรักษาจังหวะการเล่าเรื่องและความอ่อนโยนต่อภาษาต่อไป ผลงานต่อๆ ไปน่าจะทำให้เราเห็นมุมที่ไม่เคยเห็นในวรรณกรรมร่วมสมัยอีกหลายมุม

เพลงเปิดอย่าง 'A Cruel Angel's Thesis' กลายเป็นหนึ่งในสิ่งที่ติดหูคนดูที่สุดจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของเรื่องนี้เลยทีเดียว ฉันทึ่งกับวิธีที่ท่อนฮุกเข้ามาแล้วทำให้จังหวะหัวใจเต้นตามได้ทันที ไม่ว่าจะเป็นทำนองป็อป-ร็อกที่กระชับ โน้ตสังเคราะห์ที่ให้ความรู้สึกอ่อนช้อยผสมกับพลังของกีตาร์ และพาร์ทคอรัสที่ร้องตามได้ง่าย ทำให้เพลงนี้อยู่ในความทรงจำของคนหลากหลายเจเนอเรชัน

ในฐานะแฟนที่เติบโตมากับซีรีส์นี้ ผมเห็นเพลงนี้ถูกนำไปคัฟเวอร์ในรูปแบบที่หลากหลาย ตั้งแต่เวอร์ชันอคูสติกบรรเลงไปจนถึงรีมิกซ์อิเล็กทรอนิกส์ ความเรียบง่ายของเมโลดี้ทำให้มันปรับตัวเข้ากับสไตล์ต่าง ๆ ได้ดี และนั่นก็ช่วยให้เพลงยังคงมีตัวตนอยู่เสมอในโลกออนไลน์และในงานร้องคาราโอเกะของเพื่อน ๆ หลายคน

นอกจากความเป็นเมโลดี้ติดหูแล้ว เพลงนี้ยังเชื่อมโยงกับภาพจำของตัวละครและซีนสำคัญ ๆ ในซีรีส์ ทำให้พอได้ยินเพียงไม่กี่โน้ตก็เห็นภาพทั้งเรื่องพาดผ่านเข้ามา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เมื่อถามว่าเพลงประกอบอีวาเกเลี่ยนเพลงไหนถูกจดจำมากที่สุด คำตอบของฉันมักจะเริ่มจากเพลงนี้เสมอ — มันทั้งเข้าถึงง่ายและมีพลังทางอารมณ์ที่ยากจะลืม

ลองเริ่มจากคำแนะนำที่ผมมักบอกเพื่อนใหม่เกี่ยวกับ 'Neon Genesis Evangelion' — ถ้าต้องการเข้าใจภาพรวมและตัวละคร ให้เริ่มจากซีรีส์ทีวีต้นฉบับก่อน เพราะมันสร้างพื้นฐานสำคัญทั้งเนื้อเรื่อง ตัวละคร และการพัฒนาจิตวิทยาของคนดู ซีรีส์ทีวีปี 1995 นั้นเป็นรากของเรื่องราวทั้งหมด เหตุการณ์ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนที่ 24 จะให้คุณรู้จัก Shinji, Rei, Asuka, และทีม NERV ในแบบที่เต็มไปด้วยรายละเอียดของความสัมพันธ์ ความขัดแย้งและสัญลักษณ์ทางศาสนาและจิตวิทยา การชมทีวีซีรีส์ก่อนจะทำให้ฉากและบทสนทนาในภาพยนตร์ต่อมาเข้าใจง่ายขึ้น และยังช่วยให้การรับรู้ความเปลี่ยนแปลงในสไตล์การเล่าเรื่องเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

อ่านต่อแบบตรงไปตรงมาว่า มีสองวิธีที่แฟน ๆ มักแนะนำเมื่อถึงช่วงท้ายของซีรีส์: ดูตอนจบของทีวี (ตอน 25-26) หรือข้ามไปดู 'The End of Evangelion' ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อแทนที่หรือขยายความหมายของสองตอนสุดท้าย ทีวีตอนสุดท้ายมีลักษณะเป็นการสำรวจภายในจิตใจของตัวละครอย่างหนักและอาจรู้สึกเป็นนามธรรมมาก ในขณะที่ 'The End of Evangelion' ให้ภาพเหตุการณ์ที่ชัดเจนและเต็มไปด้วยฉากที่รุนแรงและสัญลักษณ์มากมาย หลายคนแนะนำให้ดูทั้งคู่เพื่อเห็นมุมมองที่ครบถ้วน — ดูตอน 25-26 แล้วตามด้วย 'The End of Evangelion' เพื่อรับรู้ว่าการเล่าเรื่องทั้งสองแบบให้ความหมายต่อเนื่องและขัดแย้งกันอย่างไร แต่ถารู้สึกว่ายังงงมาก การดูทีวีจนถึงตอน 24 แล้วข้ามไป 'The End of Evangelion' ก็เป็นทางเลือกที่เข้าใจได้เช่นกัน

มุมมองอีกแบบที่ผมมักเล่าให้เพื่อนรุ่นใหม่ฟังคือ ถ้าชอบงานภาพสมัยใหม่และต้องการการเล่าเรื่องที่กระชับ มีความต่อเนื่องและฉากแอ็กชั่นสวย ๆ ให้เริ่มจากชุดภาพยนตร์ 'Rebuild of Evangelion' (เช่น 'Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone', '2.0 You Can (Not) Advance', '3.0 You Can (Not) Redo' และ '3.0+1.0 Thrice Upon a Time') ชุดนี้เป็นการเล่าเรื่องซ้ำที่เปลี่ยนแปลงและขยายความหมายเดิมด้วยภาพที่ทันสมัยและการตีความใหม่ ส่วนตัวผมมองว่า 'Rebuild' เหมาะกับคนที่อยากเข้าถึงเรื่องราวแบบไม่ต้องรับมือกับโทนยุค 90 มากนัก แต่ต้องยอมรับว่าจะเสียโครงสร้างดั้งเดิมบางส่วนและบางตัวละครจะถูกตีความใหม่ไปจากต้นฉบับ

สรุปแบบไม่กระชากความรู้สึก: ผมอยากแนะนำให้เริ่มจากซีรีส์ทีวี 'Neon Genesis Evangelion' (ตอน 1–24) แล้วตัดสินใจว่าจะดูตอน 25–26 หรือไปต่อที่ 'The End of Evangelion' ตามความชอบ ถ้าชอบงานภาพสมัยใหม่และอยากเห็นเวอร์ชันตีความใหม่ ให้ลองชุด 'Rebuild' เป็นตัวเลือกเสริม การดูครั้งแรกไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกสัญลักษณ์ ลองปล่อยให้มันกระทบความรู้สึก แล้วกลับมาดูซ้ำจะเห็นรายละเอียดเพิ่มขึ้นเสมอ — นี่คือซีรีส์ที่รักเพราะมันทำให้ผมคิดและตั้งคำถามกับตัวละครและตัวเองไปพร้อมกัน