อีวาน

เพื่อช่วยพี่ชายบุญธรรม เวินอิ๋งจึงยอมแต่งงานกับลู่จิ่นชวน พวกเขาปิดบังสถานะสามีภรรยามาถึงสามปี เป็นความสัมพันธ์ที่มีเพียงความสัมพันธ์ทางกายแต่ไร้ซึ่งความรัก ในวันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย สามีกลับไปจุดพลุฉลองอยู่กับมือที่สาม ส่วนพี่ชายบุญธรรมที่เพิ่งพ้นโทษออกจากคุก ก็กำลังกอดหญิงงามพร้อมประกาศก้องว่านี่คือรักแท้ในชีวิต! เมื่อมองดูเหล่าผู้ชายที่มักจะเย็นชาและไร้หัวใจพากันเปิดตัวคนรักอย่างเอิกเกริก เวินอิ๋งก็ไม่ขอรออีกต่อไป เธอหย่าร้าง ลาออก และขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับครอบครัวอย่างชัดเจน… เธอตามหาความฝันอีกครั้ง พลิกโฉมจากแม่บ้านที่ถูกใครต่อใครดูถูกเหยียดหยาม ให้กลายเป็นจุดสูงสุดของวงการเทคโนโลยี! ทว่าวันหนึ่ง ตัวตนลับ ๆ และโรคร้ายระยะสุดท้ายของเธอก็ถูกเปิดเผย พี่ชายบุญธรรมผู้ใช้ชีวิตเสเพลและรักอิสระถึงกับขอบตาแดงก่ำ “อิ๋งอิ๋ง เธอเรียกฉันว่าพี่อีกสักครั้งได้ไหม?” ลู่จิ่นชวนผู้แสนเย็นชาและไร้เยื่อใยกลับแทบคลั่ง “ที่รัก ฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลก ขอแค่เธออย่าจากฉันไป...” แต่เวินอิ๋งกลับรู้สึกว่า ความรักที่ให้มาในวันที่สายนั้นช่างไร้ค่า! เธอไม่เห็นค่ามันอีกต่อไปแล้ว...

โบราณว่า “ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ” ทำไมคนโบราณต้องพูดถูกด้วย! อย่างนี้ต้องหนี แต่เขาจะหนีไปที่ไหนได้ ในเมื่อเขาดันไปเตะตาต้องใจ "นายเอก" เข้าโดยไม่รู้ตัว (แนะนำให้ใส่แว่นกันแดดในการรับชม)

อยู่ดีๆ เขากลับมี "คู่หมั้น" เพราะแม่กับเพื่อนแม่อยากเป็นทองแผ่นเดียวกันจน "เวรกรรม" นั้นมาตกที่เขา ส่วนเวรกรรมที่พี่ว่าเธอทั้ง "ดื้อรั้นก๋ากั่นและรับมือยาก" แต่เขาคิดว่าเขารับมือได "ทำตัวเหมือนเมีย" "สักหน่อยก็เป็นนี่คะ" "เธอชอบพี่?" ชีวินนั่งที่โต๊ะทานข้าวสายตาเขาคอยมองเธอที่เดินวนไปวนมาอยู่ตลอด "ต้องชอบด้วยเหรอคะ อยู่กันไปก็รักกันเอง" "พี่ไม่คิดแบบนั้น...ถ้าอยู่กันไปแล้วเราไม่รักกัน?" "พี่วินคิดว่าจะไม่มีวันรักวาห์ได้เหรอคะ" กลับกลายมาเป็นชีวินที่นิ่งเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น "ไม่รู้นั่นมันเรื่องในอนาคตพี่ไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องเสียเวลา" "อ๋องั้นบอกคุณป้ากลับมามี๊ของวาห์สิคะว่าเราจะถอนหมั้นกัน" วิวาห์หันมองเขาทั้งยิ้มให้ปกติ "พูดง่ายจังเลยนะ พี่คิดว่าเธอชอบพี่ซะอีกเห็นวิ่งเข้าใส่" "เห็นวาห์วิ่งเข้าใส่ ทำไมไม่วิ่งหนี ยังยืนนิ่งให้วิ่งเข้าหาละคะ" ทั้งสองคนมองหน้ากันแต่วิวาห์ยังเดินทำนั้นทำนี่ตลอด ชีวินคร้านจะพูดแล้วเขาไม่อยากตอบคำถามเธอ พระเอกธงเขียวที่จริงใจ ไร้ดราม่า

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที

เพราะเธอคือน้องสาวของศัตรูเขาที่ต้องห้ามรัก รัก (ไม่) ต้องห้าม •|เซเธน-วีนัส|• เซเธน : อายุ22ปี เรียนคณะสถาปัตย์ปี4 เป็นศัตรูของกลุ่ม เวกัส(พี่ชายของวีนัส) นิสัยภายนอกดูหยิ่ง เข้าถึงยาก ดูร้าย เย็นชา แต่จริงไปแล้ว ใจดี อบอุ่น ติดแฟนมาก "เพราะหนูคือน้องสาวของศัตรูพี่" วีนัส : อายุ 20ปี เรียนคณะบริหาร น้องสาวของเวกัส เป็นแฟนลับๆของเซเธนที่ไม่มีใครรู้เลย นิสัย ซื่อๆ ใจดี เฟรนลี่ บอบบาง อ่อนไหวง่าย "วีเกลียดพี่เซเธนที่สุดเลย" //ขอบอกโหน่ยจิ~~ **บุคคลในภาพไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนิยายเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อยและต้องขออนุญาตด้วยนะคะ **นิยายเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งที่มาจากจินตนาการของพีชที่พีชได้สร้างขึ้นเองและไม่ได้ไปคัดลอกมาจากที่ใดเลยแม้แต่น้อย พีชไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ใครเสียหายเลยนะคะและไม่ได้มีเจตนาที่จะหาผลประโยชน์จากช่องทางใดเลยที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะอยากเผยแพร่ให้คนได้อ่านและแบ่งปันเนื้อหาให้คนได้อ่าน ถ้าผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ **โปรดพิจารณาก่อนที่จะเข้าไปอ่านขอบคุณค่ะ**

เรื่องราวที่ผิดพลาดช่วงวัยรุ่นกลายเป็นตราบาปในชีวิตของคนทั้งคู่ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เมื่อวราลีได้รับบทเรียนว่าพันธะทางกายไม่สามารถแลกมาซึ่งความรัก แต่อคินผู้ที่ทำให้เธอต้องมลทินกลับหวนเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเพื่อทวงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ปฏิเสธเธออย่างไร้ซึ่งเยื่อใย หลังจากต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ในวันที่หญิงสาวกำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับใครสักคน เขากลับโผล่เข้ามาเพื่อเหนี่ยวรั้งและรื้อฟื้นความทรงจำครั้งเก่า ชายหนุ่มไล่ตามเธอสุดชีวิตเพื่อให้ได้หญิงสาวมาอยู่ข้างกาย แต่เธอจะยอมกลับเข้าสู่วังวนเดิมๆ อีกงั้นหรือ การจะครอบครองหัวใจเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และหญิงสาวจะให้อภัยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของเขาแล้ว