ลวงสืบพันธุ์ราชันอีนิกม่า

ลวงสืบพันธุ์ราชันอีนิกม่า

last updateLast Updated : 2025-04-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
18Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เซย์—อีนิกม่าผู้มีพลังเปลี่ยนโชคชะตา ไคลน์—เจ้าชายผู้เคยยิ่งใหญ่...จนวันที่เขาพ่ายต่อสัมผัสจากคนที่ควรต่ำต้อยกว่า รักครั้งนี้จะไม่หยุดแค่ “การล่า” แต่มันจะเขียนกฎใหม่ให้ทั้งโลกต้องคุกเข่า

View More

Chapter 1

บทที่1 ทาสคนใหม่ของเจ้าชายอัลฟ่า

私は自分の誕生日に、苦しみの中で亡くなった。けれど、家族は誰一人として気づいてない。

彼らは、私が双子の妹である鮎沢明里(あゆさわ あかり)の大切な誕生日会に出席しなかったと責めたが、実際は私、ずっとその場にいたんだ。

ただ――霊の姿で。

……

夜になり、家族がドアを開けて入ってきた。全員がたくさんの紙袋を手に提げている。

ただ一人、明里だけがアイスクリームを手にして、嬉しそうに食べている。

家族は彼女をまるでお姫様のように甘やかし、少しも疲れさせまいと心を尽くしている。

家族が家の飾りつけを始めると、私の夫である栗野竜也(くりの たつや)が二階に向かって叫んだ。

「栗野樹里(くりの じゅり)、降りてきて手伝え。今日が誕生日だからってサボれると思うな」

いつもの私なら、小走りで駆けつけていただろう。

だが、今の私はただ竜也のそばに漂い、冷ややかに見つめているだけだ。

二階から物音がしないのを不審に思った竜也は、私に電話をかけた。しかし、応答はない。

そのとき、明里が近づいてきて彼のスマホを奪い取り、甘い声で言った。

「竜也さん、お姉ちゃんがいないなら、私が手伝うよ」

竜也は笑いながら彼女の頭を撫で、優しく言った。

「座って休んでろ。アイス、早く食べないと溶けちゃうぞ」

そう言い終えると、彼の笑顔はふっと消え、眉をひそめて私にメッセージを送った。

【樹里、早く帰ってこい!誕生日会まであと一時間だ。

今日は客も多いんだから、場をしらけさせるな】

メッセージを送り終えると、竜也は再びリビングに戻った。

私の両親は彼の困った顔を見るや否や、冷笑を浮かべた。

「樹里、また機嫌を損ねたのか?」

竜也は風船を並べながら、何度もため息をついた。

「ああ、ちょっとでも気に入らないことがあると姿を消して、俺が探し回るのを待ってるんです」

「甘やかすからだ」私の父である鮎沢鉄夫(あゆさわ てつお)は冷たく吐き捨てるように言った。

「自分がいなきゃ誕生日会が成り立たないとでも思ってるんだろう?馬鹿げてる。本来、この誕生日の主役は明里なんだ。樹里なんか来なくても関係ない。

明日帰ってきたら、残ったケーキでも食わせてやれ。痛い目を見せてやろう!」

鉄夫は怒りで顔を真っ赤にし、ますますヒートアップしていった。

明里は慌てて駆け寄り、彼の背中をさすって慰めた。

「お父さん、そんなこと言わないで。お姉ちゃんが聞いたら、きっとすごく悲しむよ。

今日はお姉ちゃんの誕生日でもあるよ?いないなんてありえない。私、探してくる!」

そう言って、明里は勢いよく家を出た。

家族は彼女の従順さや気配りに感心しているが、彼女が外出していないことには気づいていない。

私はただ見つめることしかできない。明里が地下室のほうへ回り、鉄の扉を蹴破るのを。

彼女は、血まみれで動かない私を見て、息が詰まるほど笑い転げた。

近づいてきて、勢いよく私を二度蹴りつけた。

「ねぇ、死んだふりなんかしないで。さっさと起きてよ」

だが、私はまったく反応できない。なぜなら、すでに死んでいるからだ。

それでも明里は気づかず、しゃがみ込んで私の髪を乱暴に掴んだ。

私は目をぎゅっと閉じた。彼女は何か違和感を覚えたようだが、外の物音に気を取られた。

「庭のドアが、なぜ開いてるのか?」外から竜也の声が聞こえてきた。

明里はビクッと肩を震わせ、すぐに私の髪を放した。帰り際にもう一度蹴りを入れて言った。

「おとなしくここで待ってて。誕生日会に出て、私の見せ場を奪うなんて許さないから!」

そう言うと、甘い笑みを浮かべ直し、階段を駆け上がって竜也の胸に飛び込んだ。

「私がドアを閉め忘れちゃったの。竜也さん、外を一周探したけど、お姉ちゃんはいなかったよ」

竜也はすぐに彼女を気遣い、優しく慰めた。

「もう樹里のことはいい。今日はお前の誕生日なんだから、あんなどうでもいい人のことで悲しむな」

――どうでもいい人?

私は苦笑した。

どうでもいい人ではない。ただ、彼らは明里しか見ていないだけだ。

だから、同じ誕生日なのに――ここ数年、私はずっと一人ぼっちで過ごしてきた。

だが今年は少し特別だ。誕生日であると同時に、私の別れの日でもある。

一か月前、私は末期がんと診断された。

隠すつもりはなかった。診断書もテーブルの上に置きっぱなしにしていた。

だが、私は決して忘れない。両親がその紙を手に取り、鼻で笑ったあの光景を。

彼らは言った――私が可哀想ぶって、注目と同情を集めたいだけだと。

だが私は、明里と愛を奪い合ったことなど、一度もなかった。

この誕生日会に参加する気すらなかった。

明里のために心を込めて用意した誕生日プレゼントを家に置き、友人と最後の誕生日を過ごすつもりだった。

まさか、家を出た瞬間に黒服の男たちに棍棒で殴られるとは思わなかった。

気がつくと、家の地下室にいた。

先頭の男が揺らしていた鍵には――明里が大好きなくまのプーさんのキーホルダーが付いていた。

男たちは棍棒を手にしていた。

私は恐怖で震えながら命乞いをしたが、誰一人として耳を貸さなかった。

棍棒が狂ったように私の体を叩きつけた。

気を失いかけたとき、彼らは私の服を引き裂き、屈辱的な写真を撮った。

それを終えると、鍵を揺らしながら地下室を出て行った。

私は必死に手を伸ばしたが、掴めたのはプーさんのキーホルダーだけだった。

その後に訪れたのは、果てしなく続く真っ暗な闇だった。

私は全力で通話ボタンを押したが、両親も竜也も、誰一人として出なかった。

そこで仕方なくメッセージを送ろうとしたが、指は殴られて曲がってしまい、長文を打つことができなかった。

絶望の中で、私は【9395】の四桁の数字を打ち込んだ。

かつて竜也と決めていた、危険に遭った際の合図だった。

「もし危険な目に遭ったら、この番号を送れ。必ず助けに行くから」

竜也は私の髪を優しく撫でながら言った。

そして私は聞いた。「法律がある時代に、本当に危険なんて存在するの?」

ただの冗談のつもりだったのに、まさか本当に使う日が来るとは思わなかった。

私は祈るような気持ちで彼の返信を待っていた。だが、返ってきたのは理解しがたい内容だった。

【樹里、新しい服を買いに連れて行かなかったくらいで、そんなに大げさに芝居をしてるのか?】

竜也は――信じなかった。

【去年のドレスだってまだ着られるだろう。子どもみたいに新しいものをねだるな。

今日はお前の誕生日だから、大目に見てやるよ。あとで誕生日会で会おう】

だがもう、私は誕生日会に現れることはない。

もう二度と、彼に会うこともない。

電話が切れたあと――

彼らが受け取ったのは、ウジ虫に覆われた私の遺体と、私が心を込めて用意した最期の贈り物だけだ。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
18 Chapters
บทที่1 ทาสคนใหม่ของเจ้าชายอัลฟ่า
เมืองโอเมก้า เขตชายแดนแห่งจักรวรรดิอาเรส สถานที่ ที่ขึ้นชื่อเรื่องการค้าทาส ความลับ และราคะ สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านตรอกซอกซอยแคบ ๆ ข้างตลาดลับที่ถูกปิดบังจากสายตาของคนทั่วไป ชายหนุ่มผมยาวสีเงินแวววาวในชุดคลุมยาวสีดำก้าวเดินอย่างสงบ เขามีใบหน้าหวานจนแทบไม่สมกับท่าทีเยือกเย็นของดวงตาเทาเข้มราวปรอทนั่น เขาชื่อ “เซย์” สิ่งมีชีวิตหายากที่เรียกว่า "อีนิกม่า" สิ่งมีชีวิตที่แทบจะสูญหายไปจากหน้าประวัติศาตร์เพราะประชากรนั่นเหลือน้อยลงทุกที เซย์ คือราชาของชาวอีนิกม่าสายเลือดบริสุทธิ์สายตรง เขามาที่นี่ไม่ใช่ในฐานะผู้ล่า แต่เขาก็ไม่ใช่เหยื่อ เขาคือผู้กอบกู้เผ่าพันธุ์อีนิกม่า เซย์ต้องการจะมีทายาทสืบสายเลือดของตัวเองและฟื้นคืนจักวรรดิอีนิกม่ากลับมาอีกครั้ง แต่จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่สามารถตามหาผู้ที่มีความเหมาะคู่ควรที่จะให้กำเนิดลูกๆ ของเขาได้เสียที แต่ค่ำคืนนี้...โชคชะตาดูจะเข้าข้างเขา เสียงเกือกม้าดังกระหึ่มพร้อมแสงคบไฟนับร้อยเคลื่อนพลมาจากทางเหนือ ผู้คนแตกตื่น พ่อค้าทาสฉุดกระชากโซ่ที่ใช้ล่ามคอทาสโอเมก้าที่ถูกจับเอาขายในตลาด ขบวนทหารในชุดเกราะแดงทองแหวกกลางฝูงชนด้วยท่าทีโอหัง
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่2 บนเตียงเจ้าชาย
ห้องบรรทมเจ้าชายแห่งอาเรส "เจ้าไม่กลัวข้าเหรอ?" ไคลน์เอ่ยถามทาสโอเมก้าคนใหม่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย เซย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าชายไคลน์ ดวงตาของเขาส่องประกายเย็นยะเยือก ก่อนจะยกมุมปากยิ้มอย่างท้าทาย “แล้วถ้าข้าบอกว่า… ข้า ‘ไม่กลัว’ ล่ะ?” ไคลน์ชะงักเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหัวเราะต่ำๆ จะหลุดออกมา “กล้าดี…” มือหนาของเจ้าชายค่อยๆ เอื้อมมาปลดเสื้อคลุมที่คลุมอยู่บนไหล่ของเซย์ออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนสะท้อนแสงเทียนอันอ่อนโยน เจ้าชายกระชับแขนรอบเอวของเขาแน่น ก่อนจะลากร่างของเซย์เข้าใกล้ ปล่อยให้ความร้อนจากร่างกายทั้งสองสัมผัสกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เซย์ไม่ขัดขืน เขาไม่ผลัก ไม่หนี แม้จะรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นในคืนนี้ เขาแค่... จ้องตาไคลน์นิ่งๆ ด้วยความสงบ ราวกับเขากำลังจับจังหวะเวลา รอคอยการ "บางสิ่ง"ให้ดำเนินไปตามแผนที่เขาวางไว้ล่วงหน้า โดยที่ไคลน์เองยังไม่รู้ตัวว่า คืนนี้... อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในจักรวรรดิ เสียงครางของไคลน์ดังก้องในห้องแคบ ภายในความมืด เขาหอบหายใจแรงๆ ขณะริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาบดเบียดแลกกับเซย์ก่อนเคลื่อนไหวไปท
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่3 ลิ้มรสชาติของเจ้าชายอัลฟ่า(NC18+)
...แสงเทียนไหวระริก เปลวสีทองอ่อนทาบลงบนผิวเนียนของเซย์อย่างน่าหลงใหล ผิวขาวละเอียดราวกับอัญมณีเลอค่าสะท้อนแสงเทียนเป็นประกายวิบวับบนผ้าปูเตียงไหมสีแดงเข้มที่ยับยู่จากแรงบดเบียด กลิ่นกายของเขา...หอมอ่อนจาง ไม่ใช่กลิ่นโอเมก้าทั่วไปที่ไคลน์คุ้นเคย แต่กลับเร้าอารมณ์อัลฟ่าอย่างไคลน์ได้มากยิ่งกว่าเสียอีก เหมือนมันถูกออกแบบมาให้ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาโดยเฉพาะ น่าลุ่มหลงแต่ก็แฝงไปด้วยอันตราย ลำคอเรียวระหง มีกล้ามหน้าอกน้อย หน้าท้องแบนราบ และยอดอกสีชมพูที่ขึ้นเป็นตุ่มแข็งเล็กน้อยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจากอากาศเย็นยะเยือกหรือถูกไคลน์สัมผัสกันแน่ แต่ใครเล่าจะสน เจ้าชายจ้องร่างบางตรงหน้าไม่วางตา “น่ากินชิบหาย...” เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะกระชากคอระหงเข้ามาแนบชิด รับจูบอย่างดุดัน จนเซย์เผลอครางต่ำในลำคออย่างห้ามไม่ได้ ลิ้นของไคลน์กวาดชิมความหวานภายในโพรงปากของเขา ราวกับว่าเซย์คือของหวานชิ้นโปรดที่เขาเพิ่งค้นพบและไม่อาจหยุดลิ้มรสมัน เสียงจูบเปียกชื้นและการเบียดบดของริมฝีปากทำให้ทุกอย่างเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนอากาศหนาวรอบตัวแลดูอบอุ่นขึ้นถนัดตา แต่สิ่งที่ไคลน์แปลกใจ นั่นก็คือใ
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่4 ปรนเปรอเจ้าชาย...และเสียงกระเส่า(NC20++)
กลิ่นกายหอมบางเฉพาะตัวของเซย์ยังคงลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ยามที่อัลฟ่าหนุ่มสูดดมเขาไปเขาก็ยิ่งหลงไหลจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น แสงเทียนไหวสะท้อนผิวเนื้อขาวเนียนของเซย์จนเทอประกายวาววับร่างที่เปลือยเปล่าของเซย์ที่นั่งมองเขาอยู่บนเตียง ภาพตรงหน้าแทบเหมือนภาพวาดต้องสาป "ที่ยิ่งมองก็ยิ่งลุ่มหลง" โอเมก้าที่ไม่หวาดกลัว ไม่แม้แต่ทำตัวเชื่องเพื่อแลกกับการรอดชีวิต แต่เขากับใช้ร่างกายกำราบอัลฟ่าด้วยไฟราคะที่ไม่มีใครเคยต้านได้ ไคลน์หอบ ลมหายใจติดขัด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเบิกกว้างเมื่อเซย์จับแก่นกายเขาไว้แน่นอีกครั้ง มือเรียวนุ่มของเซย์ลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่ปลุกเร้าความต้องการได้อย่างน่าเหลือเชื่อ นิ้วหัวแม่มือยังคงวุ่นวายเขี่ยวนที่ปลายหัวแดงก่ำจนของเหลวสีใสไหลทะลักออกมาไม่หยุด เสียงเจ้าชายครางต่ำ อื้ออึงในลำคออีกครั้ง “อึก...เซย์ ข้า...” "อ่าห์..ดี" “ชู่ว์” เซย์ยิ้มบาง แตะนิ้วที่ริมฝีปากไคลน์เบา ๆ “ปล่อยให้ข้าดูแลเจ้าสิ ขอลิ้มรสท่านต่ออีกสักหน่อยนะแล้วคืนเราจะได้สนุกกัน” จากนั้น เขาก็โน้มตัวเข้าหาไคลน์อีกครั้งทั้งคู่จูบกันอย่างเร่าร้อน ก่อนที่เซย์จะผละริมฝีปาก
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่5 รุกล้ำ(NC20++)
ไคลน์เอนหลังนอนแผ่บนเตียงกว้างอย่างหมดเรี่ยวแรงเขารู้สึกเหนื่อยล้าจากเกมรักเมื่อสักครู่ เซย์หยัดกายขึ้นจนแก่นกายลำเขื่องของไคลน์ค่อยถอดถอนหลุดออกจากกายเขาแต่ด้วยความคับแน่นจนเกิดดัง "พล็อก!!!" "อ่าห์..." เซย์ครางกระเส่าพลางส่งสายตาเย้ายั่วให้ไคลน์อย่างจงใจ และก็ได้ผลไคลน์จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา จากนั้นเซย์จับขาของไคลน์แยกออก วางไว้บนหน้าขาของตนเอง ก่อนจะถมน้ำลายลงบนฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ เอานิ้วมาจ่อเข้าหาปากทางที่เต้นตุบ ๆ ตอดรัดอากาศของไคลน์และออกแรงกดปลายนิ้วของตัวเองเข้าไปรูจีบอย่างช้า ๆ ไคลน์สะดุ้ง ร่างทั้งร่างสั่นระริก “ไม่...ข้าไม่!”มือเรียวยังคงจับสะโพกของไคลน์ไว้แน่น "อึก..อื้อ..อัลฟ่าหนุ่มร้องห้าม"ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน เซย์จงใจใช้นิ้วเบิกทางให้ไคลน์ได้ปรับตัว "อื้ม..ยะ..หยุดนะ" เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับอัลฟ่าเช่นเขาแต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธสัมผัสของเซย์ได้เลย นิ้วของเซย์รุกล้ำเข้าไปจนสุดความยาว และเมื่อเขาเห็นว่าไคลน์เริ่มปรับเขายิ่งได้ใจเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปภายในอีก "ฮ่าห์..ซะ..เซย์" นี่มันความรู้สึกอะไรกัน ไคลน์ทั้งสับสนทั้งเสียดเสียวปิดเปลือกเข
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่6ใต้แสงจันทร์ในกรงรัก
แสงจันทร์สาดส่องผ่านซี่ลูกกรงคุก ร่างเปลือยขาวท่อนบนของเซย์สะท้อนแสงสีเงินเป็นประกายวาววับบนเตียงไม้เก่า ผิวเนียนละเอียดเหมือนหิมะที่ต้องแสงเช้า ราวกับสิ่งของที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่กลับเป็นราคะที่ทำให้ภาพตรงหน้านั้น...งดงามจนเจ็บใจ ไคลน์ยืนมองเซย์ หอบแรง ดวงตาแดงฉานด้วยไฟปรารถนา ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เหตุการณ์ที่เขาถูกคร่อม ควบขี่ โดยชายผู้ที่ควรจะเป็นแค่ ทาสโอเมก้าที่ต่ำต้อย แต่ตอนนี้...เขากลับกลายเป็นบุคคลที่ไคลน์หวาดระแวง สับสนทุกครั้งที่พบหน้า “อึ่ก...เซย์...!” ร่างสูงสะดุ้งเมื่อนึกถึงสัมผัสที่แนบชิดที่เซย์มอบให้เมื่อคืน "มาแล้วเหรอ..เจ้าชายของข้า" เสียงโซ่กระทบเหล็กดัง "กึก" กลบทุกความเงียบในคุกใต้ดิน แสงจากคบไฟสลัวส่องให้เห็นเพียงเงาลางค่อยๆเดินเข้ามาหาไคลน์อย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวของไคลน์เริ่มอึดอัดจนเขาหายใจแทบไม่ออก เซย์ถูกล่ามไว้เพียงเส้นโซ่เส้นเดียว แต่สำหรับเซย์มันไม่ต่างอะไรจากเส้นด้าย เขเป็นแค่ทาสผู้ต่ำต้อยที่รอประหาร แต่กลับมีค่ามากพอให้เจ้าชายผู้สูงศักดิ์ต้องร้อนรน เพราะแค่เขา “พูด” ก็สามารถร้อยคอเจ้าชายไคลน์ให้เดินลงมาหาเขาได้ถึงที่นี่ แ
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่7 ร้องครางลั่นคุก(NC20++)
“เจ้าจะทำอะไร…” ไคลน์หอบ แต่ไม่ขัดขืน เซย์ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจปลดเปลื้องอาภรเจ้าชายออกจนหมดสิ้น ร่างเปลือยเปล่าของไคลน์ถูกจับให้นั่งพิงกำแพง และร่างของเซย์...คร่อมลงมาอีกครั้ง “จูบข้าอีกสิ” เซย์กระซิบเสียงพร่า “อย่าเงียบสิ...หรือว่าเจ้าหวาดกลัวข้าเข้าแล้ว” ก่อนจะทันได้ตอบ เซย์ก็ นั่งทับลงไป กลืนกินความใหญ่โตของเจ้าชายเข้าไปทีละนิด ทีละนิด "อ่าห์...ใหญ่เสียจริง" เสียงครางแหบพร่าของไคลน์หลุดออกไม่หยุด เขาจิกเล็บลงกับท่อนขาเนื้อแน่นของเซย์ ร่างกระตุกเพราะความเสียวที่กัดกินทั้งกายและใจ "ตับ ตับ ตับ" "อื้อ...ซี้ดดด!!!!" เซย์โยกเอวช้า ๆ จังหวะเนิบแต่แน่นลึก ทุกครั้งที่เขากระแทกลงมา เสียงดัง "ตับ ตับ ตับ" ก็ดัง สนั่นคุกใต้ดินราวกับตั้งใจให้สะท้อนกลับทุกผนัง "อ่าาา...ไคลน์แน่นมากเสียวเหลือเกิน" "อื้ม...อ๊ะ...อ่าห์" ไคลน์พยายามกลั้นเสียงแห่งความหฤหรรษ์เพราะเขาไม่อยากให้เซย์รับรู้ว่าตนพอใจกับลีลารักของเซย์มากเหลือเกิน ลมหายใจของเจ้าชายเริ่มติดขัด เขาร้องเบา ๆ พร้อมมือที่คว้าเอวเซย์ไว้แน่น "กลั้นไว้เจ้าชายของข้าอย่าแพ้จนเสร็จก่อนล่ะ" “อื้อออ..อ่าห์..ข้า.
last updateLast Updated : 2025-04-14
Read more
บทที่8 กรงราคะ
เช้าวันรุ่งขึ้น… ไคลน์ตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเองในพระตำหนัก แต่ผ้าห่มที่คลุมตัวไว้ไม่อาจปกปิดร่องรอยที่เซย์ฝากไว้บนร่างกายของเขาได้ ทั้งรอยช้ำสีกุหลาบ และรอยฟัน เขาอยากให้เรื่องเมื่อคืนเป็นแค่ฝันเป็นเพียงภาพหลอน อัลฟ่าที่ไหนกันที่พลาดท่าให้โอเมก้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันน่าอายที่สุด แต่ทว่ามันกลับชัดเจน รุนแรง และแนบแน่นจนเหมือนยังรู้สึกได้ถึงปลายหัวร้อนที่แนบชิดดุนดันเข้ามาจนถึงจุดที่ลึกที่สุดของเขา กลิ่นตัวของเซย์ติดอยู่ในโพรงจมูก กลิ่นหอมบาง ๆ ที่ไม่เหมือนโอเมก้าคนไหน มันปลุกความปรารถนาในตัวเขาให้พวยพุ่งขึ้นอีกครั้ง…ความปรารถนาที่จะถูกเซย์สัมผัสคุกกรุ่นภายในจนไคลน์แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขากัดฟันแน่นเมื่อรู้ตัวว่า ‘อยาก...อยากที่จะสัมผัสเซย์’ อีกแล้ว อยากจนแทบบ้า แต่มันไม่ควรเป็นแบบนี้...เขาคืออัลฟ่าผู้สูงศักดิ์ เซย์ควรถูกลืม ถูกเหยียบ ถูกทำลายไปพร้อมกับความอ่อนแอในตัวเขา เขาจ้องมองเซย์อย่างเดือดดาล “ขังมันอีกครั้ง” ไคลน์สั่งเสียงกร้าวกับหัวหน้าทหาร “แยกขังเดี่ยว อย่าให้มันได้พูดกับใคร อย่าให้ใครได้เห็นมัน...แม้แต่เงา” แต่สั่งเสร็จกลับยังรู้สึกหายใจไม่เต็มปอด ร่างกายเริ่มเสี
last updateLast Updated : 2025-04-16
Read more
บทที่9 คืนที่แสนเจ็บปวด
หลังจากไคลน์จากไปเซย์ก็ไม่มีทางเลือกต้องใช้มือลูบไล้ตัวเองจนปล่อยปลดความอัดอั้นภายในให้ประทุออกมา "แม่งเอ้ย..." เขาสบทออกมาอีกแค่เดี๋ยวเดียวเขาก็ได้ฝั่งเมล็ดพันธ์ของเขาในกายไคลน์อีกครั้งแล้ว ถ้าไคลน์ไม่หนีไปเสียก่อน ค่ำคืนผ่านไปท้องฟ้ามืดดำสว่างขึ้นเมื่อแสงแรกของวันมาเยือน เซย์เฝ้ารออย่างใจเย็นว่าเมื่อไหร่ไคลน์จะหวนคืนมาหาเขา ตราประทับที่เขาฝังบนร่างกายของไคลน์ตอนที่เขามีสัมพันธ์กัน น่าจะเริ่มออกฤทธิ์ได้แล้ว ช่วงกลางคืน เสียงโซ่กระทบกันดังกังวานในห้องใต้ดินเย็นจัด เซย์ยังคงถูกล่ามกับผนังคุกแต่โซ่ที่ล่ามเขาวันนี้ถูกทำด้วยเหล็กที่หนายิ่งขึ้น ตัวเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าบางปิดช่วงล่างพอให้ไม่อุจาดตา ผิวขาวเนียนของเขาสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ไหวสั่นระริกปลิวตามสายลม จนเหล่าทหารยังอดใจที่จะจ้องมองเรือนร่างของเขาไม่ได้ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ประตูอย่างสงบนิ่ง ใจจดจ่ออยู่ใครบางคนที่มั่นอกมั่นใจว่าต้องมา และไม่นานเสียงประตูคุกก็เปิดออก ไคลน์ก้าวเข้ามาในห้องขัง สวมชุดคลุมสีดำพลิ้วไหว ใบหน้าตึงเครียดจนดูเย็นชา เขาถือขวดยาเล็ก ๆ ไว้ในมือ ก่อนโยนใส่พื้นข้างเตียง "ดื่มมันซะ" เซย์
last updateLast Updated : 2025-04-16
Read more
บทที่12 ความจริงที่ถูกเปิดเผย
กลิ่นหอมจางๆ ในห้องทรงงานลอยตลบอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่น้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นจากยาใด แต่มันคือกลิ่นเฉพาะตัวของคนคนหนึ่งที่ไคลน์ไม่อาจลืมได้เลย เซย์... ไคลน์หยัดลุกขึ้นยืนมองไปรอบ ๆ ตัว มองหาร่างของใครบางคนที่มั่นใจว่าถูกล่ามโซ่ไว้กับหัวเตียงด้วยคำสั่งของเขาเอง ริมฝีปากหยักเม้มแน่น ขณะที่ดวงตาคมไปสะดุดกับเซย์ที่เดินเข้ามาหาไคลน์ใกล้กับโต๊ะทำงาน ก่อนจะปลดเปลื้องผ้าคลุมตัวออกเผยให้เห็นร่างบางที่เกือบจะเปลือยเปล่าต้องแสงจันทร์มันเป็นภาพที่งดงามและล่อลวงจนเขาไม่อาจละสายตาไปจากเรือนร่างนั้นได้ร่างที่เคยรู้สึกว่า 'เป็นเจ้าของ' แต่กลับถูกควบคุมจนหมดสิ้น "ข้าต้องการท่าน" ไคลน์สะดุ้งตัวตื่นและพบว่าตัวเองทำงานจนเผลอหลับไป ความรุ่มร้อนในกายแผดเผาเขาจนเจ้าชายต้องเร่งฝีเท้ากลับไปยังห้องลับที่เขาซ่อนเซย์เอาไว้จากสายตาที่หื่นกระหายของอัลฟ่าในวัง ทันทีที่ห้องลับเปิดออกไคลน์กลับไม่พบเซย์บนเตียงทั้งที่มั่นใจว่าเขาล่ามเซย์ไว้ด้วยโซ่ที่เหล่าโอเมก้าแพ้ทาง เขาหายไป เขาหายไปไหน ไคลน์ร้อนใจรีบเดินเข้าไปในห้อง ทันใดนั้นเองไคลน์ก็ถูกใครบางคนเข้ามาประชิดจากทางด้านหลังและถูกจับกดลงบนเตียง “เจ้า…ทำอะไรกับข้า”
last updateLast Updated : 2025-04-16
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status