เจ้าสาว วิวาห์ไร้รัก

เขาไม่เคยต้องการความรัก… ส่วนเธอก็ไม่เคยคิดจะมอบหัวใจให้ใคร เมื่อ “พราวพานิช” ทายาทสาวตระกูลหมื่นล้าน ถูกบังคับให้กลับจากอังกฤษเพื่อแต่งงานพยุงธุรกิจครอบครัว ชีวิตที่เคยเลือกเองได้กลับถูกกำหนดด้วยข้อตกลงที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ขณะที่ “อัคร เทวากร” นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพล มองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงเกมผลประโยชน์ และเชื่อว่าผู้หญิงที่กำลังจะเป็นภรรยาของเขาเป็นแค่คุณหนูที่ไม่เคยรู้จักโลกความจริง จากคนแปลกหน้าที่ไม่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ สู่คู่สามีภรรยาที่ถูกผูกมัดด้วยหน้าที่และสัญญา เมื่อระยะห่างระหว่างหัวใจกับความใกล้ชิดเริ่มเลือนหาย ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายพยายามปฏิเสธกลับค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางศึกธุรกิจ การหักหลัง ความเข้าใจผิด และแรงกดดันจากครอบครัว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการคลุมถุงชนจะกลายเป็นรักแท้ได้หรือไม่… หรือสุดท้ายแล้ว “วิวาห์ไร้รัก” จะเหลือเพียงความทรงจำที่ไม่มีวันหวนคืน

ผ้าลูกไม้สีขาว อาจซ่อนความบริสุทธิ์ แต่ไข่มุกเม็ดงาม ซ่อนความลับของการแต่งงานครั้งนี้ เธอคือเจ้าสาว "จำแลง" ที่ก้าวเข้าสู่ชีวิตของเขา ด้วยชื่อคนอื่น และหัวใจที่ไม่อาจเป็นของใคร เมื่อความสัมพันธ์เริ่มต้นจากคำลวง แต่ความรู้สึกกลับจริงยิ่งกว่าสิ่งใด ระหว่างความลับกับหัวใจ เขาจะเลือกเก็บอะไรไว้ และทำลายอะไรลง

“เธออยากหย่าขนาดนั้นเลย” “ใช่ค่ะ ไม่หย่าวันนี้วันหน้าก็ต้องหย่าอยู่ดี” ................................. “ถอยไปดิ อย่ามาขวาง” เธอไม่สนใจลูกชาย “อ้อ เอกสารของบริษัททั้งหมดอยู่ในห้องทำงานนะ ฉันยกให้แกหมดเลย” “แม่!!” “ไม่ต้องเรียก ฉันไม่มีลูกโง่อย่างแก” ................................. “เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ เรามาแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดกันเถอะ” เธอหันไปเผชิญหน้ากับศิวัฒน์ “ฉันขอโทษที่ไม่ยอมปฏิเสธแม่ของคุณในวันนั้น ขอโทษที่ไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่อยากให้เรารู้จักกันด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันย้อนไม่ได้เราก็เดินไปข้างหน้าเพื่อลืมเรื่องราวของกันและกันเถอะ” ....................................

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ

“อย่างไรเจ้ายังน่ารังเกียจเช่นเดิมเมื่อใดจะเลิกใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้เสียที ข้าบอกเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าถึงอย่างไรงานหมั้นหมายระหว่างเราก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ต่อให้เจ้าจะพยายามมากเพียงใดก็ตาม” “เขาพูดอะไรของเขากันน่ะ ใครจะหมั้นกับเขากันตาขี้เก๊กเอ๊ย” “ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะว่านเยว่เฟย!!” “เป็นอะไร เจ้ากำลังเปลี่ยนไปเล่นบทใสซื่อบริสุทธิ์อยู่งั้นหรือ เจ้าไม่คิดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เจ้า…ลอบเข้าไปหาข้าที่ตำหนักสองเดือนก่อนนั่นผู้คนจะหลงลืมงั้นหรือ "สตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน" อย่าคิดว่าแกล้งตกน้ำแล้วจะเรียกร้องความสงสารจากเสด็จพ่อเพื่อบีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นพระชายา ชาตินี้ต่อให้เหลือเจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียว ข้าก็ไม่มีทางที่จะ…." “ท่านพล่ามพอหรือยัง” “อะไรนะ” “คิดว่าเป็นองค์ชายแล้วแน่นักหรือ ใหญ่มาจากไหนก็แค่มังกรน้อยลูกของฮ่องเต้ไม่ใช่หรืออย่างไรมีสิทธิ์อันใดมาต่อว่าผู้อื่น...” “หุบปาก!!”

ไอ้ใหญ่… ค่อยๆ เอามือดันเข่าสองข้างของเรไรแหกอ้าออกจากกัน ทำท่าเหมือนกำลังจะฉีกทุเรียน “ผมอยากเห็นทุเรียนของคุณเรไรชัดๆ ว่ายวงของมันจะใหญ่แค่ไหน รสชาติจะหวานมันส์สักแค่ไหน” น้ำเสียงตื่นเต้นจัด มือหยาบใหญ่ค่อยๆ แหกเข่าของเมียนายจ้างออกจากกัน ดวงตาเบิกโพลงเพ่งมองพูทุเรียนยวงใหญ่ เบียดอัดกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขาของเรไร โอบล้อมไว้ด้วยเส้นไหมสีดำระยับ “โอ้ว… พูใหญ่สุดๆ” ไอ้ใหญ่ตะลึงลาน ก้มลงปาดลิ้นชิมรสชาติหวานมันส์ของพูทุเรียนในทันที ทั้งเลียสลับดูดเสียงดังซ่วดๆ ทำเอาสะโพกของเรไรบิดส่าย ดิ้นไปดิ้นมาด้วยความเสียวซ่านทรมานหอย