กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก

ตอนนี้บรรดาคนรับใช้หลายสิบชีวิตในคฤหาสน์ เทวทัตภิรมย์ กำลังช่วยกันเตรียมความพร้อม เพื่อต้อนรับการกลับมาจากต่างประเทศของ กันติทัต ทายาทเพียงหนึ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ของตระกูล

ปลายฝน สาวน้อยวัยยี่สิบสองกะรัต กำลังช่วยพี่ ๆ จัดเตรียมอาหารคาวหวานในครัวอย่างคล่องแคล่ว เธอรอคอยวันนี้มาแสนนาน หวังว่าจะได้เห็นหน้ากันติทัตอีกครั้ง หลังจากเขาไปศึกษาต่อปริญญาโท ยังประเทศอังกฤษนานถึงสองปีกว่าแล้ว

“ฝน”

“คะป้าชบา มีอะไรให้ฝนทำอีกหรือคะ” เจ้าหล่อนผู้มีใบหน้าเรียวรูปไข่ ผิวพรรณขาวสะอาดไร้ซึ่งที่ติ ดวงตากลมโต ริมฝีปากเป็นกระจับ ผิดแปลกจากคนรับใช้คนอื่น ๆ ที่ร่วมงานในครัว เธอหันมามองหัวหน้าแม่บ้านที่ชื่อ ชบา พร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“เปล่า คุณหญิงให้ฝนไปเปลี่ยนชุด เตรียมตัวรับคุณทัตน่ะ ฝนเข้าครัวตั้งแต่เช้าแล้ว ปล่อยให้คนอื่นทำต่อเถอะ” หัวหน้าแม่บ้านสูงวัยเอ่ยกับเธออย่างเอ็นดู

คุณหญิงที่หัวหน้าแม่บ้านกล่าวถึงคือ คุณหญิงชดช้อย เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ และเป็นคุณย่าของกันติทัต ผู้ซึ่งกำลังเดินทางกลับมาจากต่างประเทศนั่นเอง

“ค่ะป้า” ว่าแล้วเธอก็ฝากงานให้คนอื่นทำต่อ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากครัว

ปลายฝนเดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนตนเอง ซึ่งอยู่เรือนหลังเล็ก เรือนเดียวกับป้าชบานั่นเอง เธอเพิ่งจบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะสังคมสงเคราะห์ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองหลวง ปลายฝนรู้ตัวมาตลอดว่าเธอไม่ใช่คนที่มีชาติกำเนิดสูงส่ง เพียงแต่ได้รับโอกาสดี ๆ จากคุณหญิงชดช้อยและคุณอังกาบ เลี้ยงดูสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก เพราะแม่นำเธอมาทิ้งไว้ที่หน้าบ้านหลังนี้ช่วงปลายฤดูฝน และนั่นก็คือที่มาของชื่อเจ้าหล่อน

หลังจากอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ดูดีขึ้น ในชุดเดรสสั้นแบรนด์ดังสีชมพูพาสเทล หวานเข้ากับใบหน้า เป็นชุดที่คุณหญิงซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนที่แล้วนั่นเอง

เมื่อมาถึงแล้วเจ้าหล่อนก็คลานเข่าเข้าไปหาท่านทั้งสอง ที่กำลังนั่งสนทนากันอยู่บนโซฟา ก่อนจะยกมือไหว้ด้วยท่วงท่าที่อ่อนหวาน สมกับถูกเลี้ยงดูสั่งสอนมาแบบสตรีชาววัง

“เสร็จธุระแล้วรึแม่ฝน” คุณหญิงชดช้อยถาม

“ค่ะคุณหญิง”

“วันนี้แต่งตัวสวยเชียวนะ ดีใจล่ะสิที่ตาทัตจะกลับมาแล้ว” คุณอังกาบเอ่ยอย่างเอ็นดู

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฝนแค่แต่งตัวตามความเหมาะสมเท่านั้นค่ะ” เธอรีบแก้ต่างให้ตัวเอง ทั้งที่สีหน้านั้นเริ่มแดง แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังเขินอาย แม้ว่าจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอกลับรู้สึกพิเศษกับกันติทัต ทั้งที่รู้ตัวว่าไม่อาจเอื้อม

“อย่าว่าแต่ฝนเลย ฉันเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน” คนเป็นย่าเอ่ยอย่างรู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กัน

“กลับมาคราวนี้คงจะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ต่อไปคุณแม่ก็ไม่ต้องเข้าบริษัทบ่อย ๆ แล้ว ตาทัตจะได้มาช่วยแบ่งเบาภาระเสียทีนะคะ” อังกาบเอ่ยอย่างรู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายมากเหลือเกิน เธอมีลูกชายเพียงคนเดียว และกันติทัตเองก็เป็นหน้าเป็นตาและความหวังของตระกูลนั่นเอง

“คุณหญิงคะ คุณทัตกลับมาแล้วค่ะ” สาวใช้ที่ชื่อมะลิและรำเพยพุ่งพรวดเข้ามา แล้วเอ่ยรายงาน ประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ตาทัตกลับมาแล้ว ฉันจะออกไปรับหลานชายฉันที่หน้าบ้าน” คุณหญิงทำทีจะลุกขึ้น นั่นทำให้อังกาบและปลายฝนรีบเข้าไปพยุงตัวทันที

หลังจากนั้นทั้งสามก็เดินออกไปรับผู้มาใหม่ที่หน้าบ้าน ยืนคอยอยู่ไม่นานก็เห็นรถสัญชาติฝรั่งเศสสีดำแล่นเข้ามาอย่างช้า ๆ มาจอดตรงทางเดินหน้าบ้านพอดี

ทุกคนที่มาต้อนรับกันติทัต ต่างก็ยิ้มแย้มอย่างตื่นเต้นดีใจ ที่เสาหลักของบ้านหลังนี้จะกลับมาอยู่อย่างถาวรแล้ว

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ก้าวเท้าย่ำลงบนพื้นคอนกรีต ก่อนจะออกมาจากรถแล้วยืนอย่างสง่างาม ส่งยิ้มให้กับคนที่ยืนรออยู่

“ผมกลับมาแล้วครับ”

“ตาทัตหลานย่า มาให้ย่ากอดเร็วลูก ย่าคิดถึงหนูเหลือเกิน” คนแก่รีบอ้าแขนรอ น้ำตาร่วงด้วยความดีใจ

กันติทัตรีบเดินเข้าไปกอดผู้เป็นย่าด้วยความคิดถึง ก่อนจะสวมกอดผู้เป็นแม่หลังจากนั้น ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าสวยของคนที่เจ้าตัวเรียกจนติดปากว่า กาฝาก ก็ทำหน้าเฉยเมยไม่สนใจแม้แต่น้อย ทำเอาปลายฝนถึงกับยิ้มเจื่อนแล้วรีบหลบตาอย่างเจียมตัวทันที

“ผมก็คิดถึงคุณย่ากับคุณแม่ที่สุดเลยครับ”

“กลับบ้านเราสักทีนะลูก ต่อไปแม่กับคุณย่าก็จะไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

“ครับคุณแม่”

“พี่ทัตคะ”

เสียงแหลมปรี๊ดของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คนที่ยืนอยู่ต่างก็ประหลาดใจ ส่องสายตามองหาต้นเสียง ก่อนจะพบหญิงสาวรูปร่างอรชร เดินย่างกรายเข้ามาในชุดสีแดงเพลิง แต่งหน้าจัดจ้านสมกับเป็นสาวสมัยใหม่ที่เพิ่งเรียนจบมาจากเมืองนอก