เจ้าสาวที่ถูกเมิน

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน"ใครอยู่บ้าง พ่อครับ...พ่อ!!"เสียงแหกปากตะโกนดังลั่นเข้ามาตั้งแต่ประตูหน้าบ้านตามนิสัยคนหัวร้อนเอาแต่ใจตัวเองอย่าง เมืองราม อัครวรกุล ลูกชายคนโตของตระกูลยักษ์ใหญ่ ผู้จะมาเป็นทายาทหมื่นล้าน เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่จะมาเป็นผู้สืบทอดกิจการของคราม อัครวรกุล โดยมีน้องชายอย่างเมืองเหนือ อัครวรกุล เป็นผู้ช่วยอีกแรงในการขับเคลื่อนให้อัครวรกุลยิ่งใหญ่เกรียงไกรหลังจากที่ได้ทราบว่าบิดาพาเมียใหม่เข้าบ้านพร้อมลูกติด หนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะบริหารธุรกิจปีสี่ก็บึ่งรถสปอร์ตหรูกลับมาที่บ้านหรือจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ไม่ผิดเพราะฐานะของตระกูลอัครวรกุลถือว่ารวยอันดับต้นของประเทศ เขาพักที่คอนโดหรูกลางเมืองที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย ยิ่งใกล้จบก็ยิ่งมีงานเยอะมีโปรเจคใหญ่ที่จะต้องทำส่งอาจารย์เป็นชิ้นสุดท้ายก่อนจบ ดังนั้นจึงพักที่นั่นซะส่วนใหญ่ นานๆครั้งจะกลับมานอนที่บ้าน จึงไม่รู้ว่าบิดาของตนหอบเอาเมียใหม่กับลูกติดมาอยู่ในบ้านได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว"พ่ออยู่ไหน" พอเดินเข้ามาร่างสูงก็ถามสาวใช้ทันที"คุณท่านอยู่ที่ห้องอาหารค่ะ""แล้วไอ้เหนือล่ะ" เขาถามหาน้องชายเพียงคนเดียวเพราะพักหลังมานี่ไอ้เจ้า

หลังจากวันนั้นเมืองรามแทบจะไม่ได้กลับมาเหยียบที่บ้านอีกเลยยกเว้นว่ามีเหตุจำเป็นเร่งด่วนต้องมาคุยเรื่องงานกับเจ้าสัวคราม ส่วนสองแม่ลูกหากรู้ว่าลูกชายคนโตของบ้านมาก็จะพยายามหลบเลี่ยงการปะทะซึ่งหน้า แต่ถึงกระนั้นเมืองรามก็ยังได้กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆโชยเข้ามากระทบจมูกอยู่บ่อยครั้ง ทำให้รู้ว่ามีใครอีกคนที่แอบมองตนอยู่ไม่ไกลแน่นอน แต่ชายหนุ่มไม่คิดจะเหลียวมองหาให้เสียเวลาเพราะรู้ดีว่ากลิ่นหอมอ่อนๆนั่นมาจากใคร...จนกระทั่งถึงวันจัดงานเลี้ยง แอลกอฮอล์อย่างดีถูกขนมาจนเต็มโต๊ะเครื่องดื่ม หลังจากนั้นอาหารหลากหลายชนิดหน้าตาราวกับมาจากภัตตาคารหรูก็ถูกลำเลียงมาขึ้นโต๊ะ เมืองรามถึงกลับยืนอึ้งมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าทั้งหมดนั่นคือฝีมือของเด็กกะโปโลคนนั้น เพราะเขาแอบสั่งกับทุกคนไว้ว่าหากใครยื่นมือเข้าช่วยจะไล่ออกทันที แต่ไม่นึกว่าเธอจะทำอาหารเข้ากับบรรยากาศงานปาร์ตี้คืนนี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อและยังทำออกมาได้ทันเวลาอีกด้วย"เฮ้ย!! ไอ้รามเหม่ออะไรวะ มาๆชนแก้วกันหน่อย""เอาสิ" มือหนายกแก้วขึ้นชนกับเพื่อน ดวงตาคมยังคงจ้องบางอย่างอยู่เงียบๆโดยการกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของ คาวี ตลอด เขามองตามสายตาเพื่อนส

 หลังจากที่เจ้าเอยเขยกเท้าวิ่งหนีไปแล้วนั้น ทุกคนก็ไม่ได้พูดคุยเรื่องนี้กันอีก เพราะเมืองรามเอ่ยปากห้ามพูดถึงเธอ ส่วนเมืองเหนือเมื่อเห็นว่าทุกคนเลิกวุ่นวายเรื่องน้องสาวของตัวเองแล้วจึงอารมณ์เย็นขึ้น ทั้งที่ปกติเขาจะดื่มกับพี่ชายแต่เพราะยังเคืองเมืองรามและด้วยความเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้เมืองเหนือขอตัวขึ้นไปพักผ่อนยิ่งดึกทุกคนก็ยิ่งเมา เพลงที่เปิดก็เร่งเร้าอารมณ์กันอย่างเต็มที่ จนหลายคู่หายไปจากบริเวณลานจัดปาร์ตี้เพื่อไปเข้าคู่อย่างที่เคยกระทำ รวมถึงเมืองรามก็ด้วยที่พอเหล้าเข้าปากพอกรึ่มๆ ชายหนุ่มก็ลากพีรดาขึ้นมาที่ห้องๆหนึ่งเช่นกันด้วยความรีบเร่งราวกับสัตว์ป่าที่รอจังหวะขย้ำเหยื่ออันโอชะ โดยมีแอลกอฮอล์เป็นตัวเร่งเร้ากระตุ้นกำหนัดความต้องการของบุรุษเพศให้ลุกโชนขึ้นมาร่างสูงที่เย่อกระแทกสาวสวยบนเตียงนอนในห้องที่เขาจัดไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ คู่นอนทุกคนจะต้องมาปรนเปรอร่วมรักกับเขาในห้องนอนสุดหรู แต่คนรักความเป็นส่วนตัวอย่างเมืองรามไม่แม้แต่จะใ

 คำประกาศิตที่พ่อเอ่ยออกมาทำเอาเมืองรามไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดว่าสมัยนี้ยุคนี้จะยังมีการคลุมถุงชนอยู่อีก ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าผู้เป็นบิดาจะรักคนอื่นมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก คงจะมีพ่อเขาคนเดียวนี่แหละ มีอย่างที่ไหนมาบังคับลูกในไส้ให้แต่งงานกับลูกเลี้ยง เห็นขี้ดีกว่าไส้! ขนาดว่าเมียใหม่ตายไปแล้วคนตายยังสั่งคนเป็นได้อีก มีอย่างที่ไหนกัน!แต่สิ่งที่เมืองรามไม่เข้าใจในเมื่อแม่เธอก็ตายไปแล้ว แต่ทำไมเธอยังอยู่ที่บ้านอัครวรกุลอีก!!“แต่หนูว่า อย่าเพิ่งดีกว่านะคะรอให้คุณลุงหายดีก่อนแล้วค่อยกลับมาทบทวนเรื่องนี้ใหม่ก็ยังไม่สาย" เจ้าเอยให้เหตุผลพยายามยืดเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เผื่อว่าจะหาวิธีหรือหาทางออกที่ดีที่สุดให้พ่อเลี้ยงของเธอเปลี่ยนใจได้บ้าง“อย่าแกล้งเป็นคนดีไปหน่อยเลย หางเธอกระดิกท่าทางระริกระรี้เก็บยังไงก็ไม่มิดหรอก” คนตัวสูงแสยะยิ้มมองด้วยหางตา ไม่ว่ากี่ปีสายตาที่เขาใช้มองเธอก็เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน มันทั้งเย็นชาและดูถู

เจ้าสัวครามคลี่ยิ้มเมื่อเห็นร่างบางของว่าที่ลูกสะใภ้แสนสวยก้าวเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น แอบเห็นว่าเธอเบี่ยงหน้าเช็ดคราบน้ำตาให้มันเหือดแห้งเพื่อไม่ให้ตนเห็นแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาของผู้สูงวัยที่จ้องมองเธออย่างรู้ทันเจ้าเอยมาถึงก็นั่งลงกับพื้นพรม เธอไม่เคยทำตัวเสมอท่านถึงแม้ว่าจะอยู่ในฐานะลูกเลี้ยงก็ตามทีเพราะอย่างนี้เจ้าสัวครามถึงได้เอ็นดูเธอราวกับลูกแท้ๆอีกคนเจ้าเอยไม่เคยลืมว่าท่านและป้ายุวดีที่จากโลกนี้ไปเมื่อหลายปีก่อนเป็นผู้ที่มีพระคุณสูงสุดกับครอบครัว เหตุการณ์ร้ายแรงครานั้นยังจำได้ไม่เคยลืม พ่อของเธอหลงผิดเชื่อเพื่อนสนิทไปกับแชร์ลูกโซ่ที่หลอกว่าจะได้เม็ดเงินคืนกลับมาอย่างมหาศาล แรกๆเห็นเงินปันผลก้อนโตที่เขาให้เพื่อหลอกล่อทำให้หลงเชื่อใจ หลังจากนั้นท่านจึงเอาเงินส่วนที่เก็บไว้ใช้จ่ายในการทำธุรกิจออกมาเติมพอร์ตลงทุนเพิ่มเรื่อยทุกเดือนๆจนกระทั่งวันหนึ่งเพื่อนที่ว่ารักกันนักหนาก็หอบเงินหนีแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจนครอบครัวสิ้นเนื้อประดาตัว พ่อจึงไปกู้เงินนอกระบบแต่ยิ่งกู้ก็ยิ