เดอะแมททริก 4

ฉันรู้สึกว่าช่วงกลางของ 'เดอะแมททริก 4' คือจุดที่ปมเรื่องทั้งหมดเริ่มเปิดเผยและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครเด่นๆ เริ่มถูกดึงออกมาให้เห็นชัดขึ้น

ในช่วงนี้ โทมัส แอนเดอร์สันยังคงใช้ชีวิตแบบประจำวันในโลกเสมือน แล้วยังอยู่กับภาวะที่หลอนๆ เหมือนมีอะไรพยายามเรียกเขากลับ แต่ฉากสำคัญที่ทำให้เรื่องพุ่งขึ้นคือการที่กลุ่มใหม่ที่นำโดยบั๊กส์เข้ามาเกี่ยวข้อง พวกเธอช่วยปลุกความทรงจำของเขาให้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จังหวะการปลุกและการพาเขาออกจากระบบเป็นส่วนที่ชวนลุ้น เพราะไม่ได้เป็นแค่การหนีออกจากคุกเสมือน แต่ยังเป็นการตั้งคำถามต่อวิธีการที่ผู้สร้างโปรแกรมจัดการกับความเป็นมนุษย์

นอกจากการปลุกตัวเอกแล้ว เรื่องกลางยังขยายความสัมพันธ์ของเขากับทรินิตี้ในเวอร์ชันปัจจุบัน ซึ่งถูกเก็บไว้ในรูปแบบชีวิตใหม่ชื่อทิฟฟานี การต่อสู้ระหว่างความทรงจำกับการถูกควบคุมของฝ่ายตรงข้ามทำให้ประเด็นหลักของหนัง—รักและตัวตน—ชัดเจนขึ้น ฉากโต้ตอบและการค้นหาความจริงในช่วงกลางนี้จึงเป็นแกนที่ส่งต่อไปสู่บทสรุปอย่างมีพลัง

ยกมือเลยว่าตื่นเต้นจริงเมื่อได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของ Neo โผล่มาอีกครั้งใน 'The Matrix Resurrections'

ฉันติดตามงานของ Keanu Reeves มานาน เขารับบทเป็น Neo (หรือชื่อในโลกสมมติ Thomas Anderson) ในหนังภาคนี้ สวมบทบาทคนที่พยายามค้นหาตัวตนเดิมของตัวเองท่ามกลางความเป็นจริงซ้อนจริง นิสัยการแสดงที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังของเขาช่วยให้ฉากแอ็กชันและโมเมนต์ทางอารมณ์มีน้ำหนักมากขึ้น นอกจากนี้ Keanu ยังมีผลงานเด่นอื่น ๆ อย่างเช่น 'John Wick' ที่ฉีกมุมการเล่นบทแอ็กชัน และ 'Speed' ที่เป็นผลงานบุกเบิกช่วงต้นอาชีพ

ร่วมฝั่งกับเขาคือ Carrie‑Anne Moss รับบทเป็น Trinity ผู้ซึ่งยังคงเป็นแกนกลางของความสัมพันธ์แบบชะตาชีวิตในจักรวาลนี้ เสียงและการเคลื่อนไหวของเธอทำให้การกลับมาของตัวละครรู้สึกทั้งคุ้นเคยและโตขึ้นกว่าเดิม ในอาชีพของเธอเองก็มีผลงานน่าจดจำอย่าง 'Memento' ที่โชว์พลังการแสดงแนวดราม่า และ 'Chocolat' ที่เห็นอีกมุมหนึ่งของเธอ

อีกคนที่สะดุดตาคือ Yahya Abdul‑Mateen II ซึ่งมารับบทเป็นเวอร์ชันใหม่ของ Morpheus เขามีสไตล์แตกต่างจากรุ่นก่อน ๆ แต่ยังนำพลังและคาริสม่าที่ทำให้บทนี้มีมิติ ขณะที่ Jessica Henwick ที่รับบท 'Bugs' เป็นตัวละครนำรุ่นใหม่ที่เติมความสดและความกล้าจัดให้ภาพรวม โดยเธอมีผลงานซีรีส์และหนังแอ็กชันอย่าง 'Iron Fist' และภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ร่วมยุคอย่าง 'The Gray Man'

เห็นได้ชัดว่าหนังพยายามผสมของเก่าและใหม่เข้าไว้ด้วยกัน และสำหรับฉันการได้เห็นทีมนี้กลับมารวมกันสร้างความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและตื่นเต้นแบบแฟนยุคแรก ๆ แน่นอนว่ามันให้ความหวังเยอะ ๆ ต่อทิศทางของจักรวาลนี้

ฉากสุดท้ายของ 'เดอะแมททริก 4' ทิ้งคำถามคาใจไว้หลายจุดที่ยังไม่ได้คำตอบชัดเจนเลย ทำให้ต้องนั่งคิดต่อเกินกว่าหลังเครดิตจะขึ้น

เรื่องแรกที่คาใจคือความเป็นตัวตนของนีโอและทรูนิตี้หลังจากเหตุการณ์สุดท้าย—พวกเขายังเป็นเวอร์ชันเดิมหรือถูกรีเซ็ตให้เป็นคนละคนกันแน่ และพลังที่เห็นในฉากสุดท้ายยังขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์หรือเป็นผลจากเทคโนโลยีใหม่ของเมทริกซ์กันแน่ สิ่งนี้ทำให้ฉันนึกถึงการตีความตอนจบแบบเปิดแบบเดียวกับ 'Inception' ที่ปล่อยให้ผู้ชมเติมความหมายเอง

อีกปมคือบทบาทของแอนาลิสต์—เขามีแรงจูงใจเชิงเศรษฐกิจหรือมุมมองเชิงปรัชญาในการออกแบบระบบครั้งใหม่ และความสัมพันธ์ระหว่างเครื่องกับมนุษย์จะพัฒนาไปในทิศทางใดต่อไป เรื่องแถบรองตัวละครอย่างบักส์หรือมอร์เฟียสก็ทิ้งเส้นเรื่องไว้ให้ติดตามว่าพวกเขาจะเป็นตัวแทนของการเปลี่ยนแปลงหรือจะกลายเป็นแรงต้าน สรุปแล้วฉากจบเปิดให้จินตนาการมากกว่าการปิดบทสรุป ซึ่งชอบตรงที่ยังมีพื้นที่ให้คิดต่อ แต่มันก็ทิ้งความอยากรู้ไว้ลึกๆ แบบไม่จบจริงๆ

พูดกันตรงๆ การสัมภาษณ์ของผู้กำกับเกี่ยวกับ 'The Matrix Resurrections' มักพูดถึงเรื่องของความทรงจำกับการเล่าเรื่องมากกว่าแค่ทริคแอ็กชันหรือเทคโนโลยีในหนัง

เนื้อหาโดยรวมที่ถูกหยิบยกคือการตั้งคำถามว่าเมื่อเรื่องราวหรือแฟรนไชส์มีพลังมากกว่า “คน” การเล่าเรื่องจะกลายเป็นของที่ครอบงำชีวิตผู้สร้างและตัวละครได้อย่างไร ซึ่งฉันรู้สึกว่านี่เป็นหัวใจของสัมภาษณ์หลายชิ้น — ผู้กำกับเน้นการเผชิญหน้ากับความคิดถึง (nostalgia) และการจัดการกับมรดกของผลงานเก่า โดยไม่หลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่มากับการกลับมาทำภาคต่อ

มุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวในคำพูดของผู้กำกับคือการย้ำถึงความสำคัญของอารมณ์ ความสัมพันธ์ และการเลือก ที่ทำให้โครงเรื่องแฟนตาซีกลายเป็นเรื่องของคนจริง ๆ เมื่อนำกลับมาพูดถึงอดีต มันเลยไม่ใช่แค่การเล่นกับความทรงจำของผู้ชม แต่เป็นการตั้งคำถามถึงการเยียวยาและการยอมรับบาดแผลของตัวละครด้วย

เพลงประกอบที่โดดเด่นที่สุดจาก 'เดอะแมททริก 4' ส่วนตัวฉันคิดว่าคือธีมหลักของหนังซึ่งถูกแต่งใหม่ให้เข้ากับโทนร่วมสมัยของเรื่อง

ฉันชอบความละเอียดของสกอร์ที่ Johnny Klimek กับ Tom Tykwer ใส่เข้ามา — เสียงซินธิไซเซอร์กับออร์เคสตร้าไล่ระดับสร้างอารมณ์แบบคุ้นเคยแต่มีกลิ่นใหม่ ถ้าชอบแนวนี้ ให้มองหาอัลบั้มชื่อ 'The Matrix Resurrections (Original Motion Picture Soundtrack)' บนร้านดิจิทัลต่าง ๆ เพราะมักจะรวมแทร็กธีมหลักและ cues สำคัญไว้ครบ

วิธีซื้อที่สะดวกที่สุดเท่าที่ฉันเคยใช้คือเข้าไปที่ iTunes/Apple Music ถ้าต้องการไฟล์คุณภาพสูง หรือสตรีมบน Spotify เพื่อฟังแบบวนซ้ำ สำหรับคนที่อยากมีเป็นแผ่นจริง ลองเช็ก Amazon หรือร้านขายแผ่นเสียงออนไลน์ของสตูดิโอที่มักจะมีซีดีหรือไวนิลจำกัดรุ่น — ฉันเคยเห็นของสะสมแบบลิมิเต็ดขายหมดเร็วเหมือนกัน

นี่คือเรื่องย่อสั้นๆ ของ 'เดอะคอนเจอริ่ง 4' ที่ฉันชอบเล่าให้เพื่อนฟัง:

ภาพรวมคือครอบครัวหนึ่งย้ายเข้าบ้านเก่าที่มีประวัติไม่สู้ดี แล้วเหตุการณ์เหนือธรรมชาติก็เริ่มขึ้นอย่างช้า ๆ — เสียงกระซิบในกำแพง ฝันร้ายที่กลายเป็นจริง และวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งที่เหมือนจะผูกชะตาของคนทั้งบ้านไว้กับอดีตอันมืดมน ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวสั่นคลอนจนต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านปรากฏการณ์ลึกลับ

ความตึงเครียดของเรื่องไม่ได้อยู่แค่ความน่ากลัว แต่ยังขยี้ความรู้สึกผิดและความลับที่ซ่อนมานาน ตัวละครหลักต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากระหว่างการยอมรับอดีตหรือพยายามต่อสู้เพื่อปกป้องคนที่รัก ฉากไคลแม็กซ์เป็นการปะทะที่ผสมระหว่างพิธีกรรม การเปิดเผยความจริง และการเสียสละ ที่ทำให้ฉันหายใจไม่ออกร่วมกับตัวละคร

ฉากท้ายเรื่องทิ้งไว้ด้วยโทนที่ยังไม่สบายใจเต็มที่ — ไม่ได้ปิดทุกปมอย่างเรียบร้อย แต่กลับทำให้รู้สึกว่าชะตากรรมบางอย่างยังไม่จบ นั่นแหละคือเสน่ห์แบบหนังผีสมัยใหม่ที่ฉันชอบ:ให้ความกลัวและความเศร้าไปพร้อมกัน

นี่คือสิ่งที่แฟนหนังสยองอย่างฉันติดตามอยู่มากที่สุดตอนนี้: ยังไม่มีประกาศวันฉายอย่างเป็นทางการของ 'เดอะคอนเจอริ่ง 4' ในประเทศไทย ขณะนี้ข้อมูลสาธารณะที่ออกมาบอกเพียงว่ามีแผนพัฒนาภาคต่อภายใต้ชื่อ 'The Conjuring: Last Rites' แต่ตารางฉายในประเทศมักขึ้นกับการประกาศของสตูดิโอและผู้จัดจำหน่ายในภูมิภาคก่อน

ฉันรู้สึกเหมือนรอจดหมายเชิญ เพราะประวัติของแฟรนไชส์นี้ชอบโยกวันฉายและปรับกลยุทธ์การโปรโมทบ่อย ๆ เมื่อลองนึกถึงการเปิดตัวของหนังสยองอย่าง 'Insidious' ที่บางประเทศได้ฉายก่อนหรือหลังสหรัฐฯ ไม่เท่ากัน ทำให้การคาดเดาวันเข้าฉายไทยต้องอาศัยความอดทนสูง

ท้ายที่สุดในมุมของคนดู ฉันตั้งใจจะไปดูในโรงถ้าได้เห็นโปรแกรมฉายในไทย เพราะบรรยากาศในโรงกับการดูหนังผีที่คนดูร่วมกันนั้นให้ความรู้สึกต่างจากการดูที่บ้านอยู่ดี และหวังว่าจะได้ดูแบบซับไทยอย่างน้อย ๆ ก็เพื่อจับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหนังให้ครบ

ฉากอีสเตอร์เอ้กใน 'เดอะแมททริก 4' วางชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้คนช่างสังเกตได้ยิ้มออกมา โดยเฉพาะถ้าคุณมองมันผ่านเลนส์นิทานและสัญลักษณ์โบราณ

ผมชอบที่หนังหยิบเอาธีมของ 'Alice in Wonderland' มาเล่น ทั้งการลงไปยังช่องแคบของความจริงและการตั้งคำถามกับการรับรู้ ทำให้ฉากที่ดูเหมือนเป็นเรื่องตลกหรือแปลกๆ กลับมีน้ำหนักทางนัยยะมากขึ้น เมื่อมองคู่กับการเล่าเรื่องแนวเมตาแล้ว เหล่าอีสเตอร์เอ้กที่แทรกอยู่เปลี่ยนจากแค่ของตกแต่งเป็นการเรียกให้เราคิดต่อว่าอะไรคือความจริง

นอกจากนี้ยังมีการส่งเสียงเบาๆ ไปหาโลกอนิเมชั่นและสั้นภาพยนตร์ต้นทุนต่ำอย่าง 'The Animatrix' ด้วย ทั้งในด้านโทนภาพและการใช้มุมกล้อง ทำให้ฉากนี้รู้สึกเป็นการก้าวข้ามจากภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์มาตรฐานไปสู่พื้นที่ที่สื่อและนิทานโต้ตอบกัน — ประสบการณ์แบบนั้นทำให้ผมยิ้มแบบเบาๆ และคิดว่าผู้สร้างตั้งใจให้แฟนที่ใส่ใจได้รางวัลเล็กๆ กลับบ้าน

แฟนหนังผีคนหนึ่งที่ไปดูกลัวๆ มาแล้วหลายรอบแทบอยากกลับไปดูซ้ำได้ทุกปี บอกเลยว่าเรื่องวันฉายในไทยของภาคต่อ 'The Conjuring' ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากผู้จัดจำหน่ายในประเทศ แต่จากประสบการณ์ของผมกับการรอหนังยักษ์แบบนี้ มักจะมีสัญญาณให้เห็นก่อนหน้าอยู่บ้าง เช่นเทรลเลอร์เวอร์ชันซับไทย หรือประกาศจากเพจเครือโรงภาพยนตร์ใหญ่ก่อนจะมีตั๋วขายจริง

การคาดเดาแบบมีเหตุผลคือ ถ้าสตูดิโอปล่อยเทรลเลอร์เวอร์ชันสากลและตั้งวันฉายสหรัฐไว้ เรามักจะได้วันฉายไทยไม่ช้ากว่าหลายสัปดาห์จนถึงสองเดือนในหลายครั้ง แต่ก็มีกรณีที่เลื่อนหรือเข้าฉายช้ากว่ามาก ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การตลาดและสถานการณ์โรงหนังในช่วงนั้นด้วย ซึ่งผมเองมักจะจับตามองประกาศจากเพจของ Warner Bros. Thailand และเพจโรงหนังใหญ่ ๆ เพราะนั่นมักเป็นสัญญาณชัดที่สุด

ถ้าเอาตามความรู้สึกส่วนตัว ผมเตรียมตัวเผื่อไว้ทั้งแบบไปตัดบัตรช่วงสัปดาห์แรกและแบบรอเวอร์ชันแปลไทยเต็มรูปแบบ เพราะบางครั้งหนังแนวนี้พอมีคำบรรยายไทยหรือซับไตเติ้ลไทยแล้วอรรถรสจะแตกต่าง การรอไม่เสียหายเลยแม้จะอดใจลำบากสักหน่อย แต่ถ้าอยากรู้วันจริง ๆ ให้เฝ้าดูประกาศจากผู้จัดจำหน่ายหรือโรงภาพยนตร์ภายในประเทศ เพราะนั่นแหละจะชัดเจนที่สุด และผมรอคิวไปตั้งแต่กลางคืนแน่นอน

ฉากเปิดของ 'The Conjuring' ยังทำให้รู้สึกเย็นลงทุกครั้งที่นึกถึง แต่สิ่งที่ผูกคนดูไว้จริง ๆ คือเคมีของตัวละครหลัก 4 คนที่พาเรื่องราวไปข้างหน้า

เราอยากพูดถึงพวกเขาทีละคน เริ่มจาก Vera Farmiga ที่รับบทเป็น Lorraine Warren — เธอเป็นแกนกลางทางอารมณ์ของเรื่อง คอยเติมมิติความเชื่อและความอบอุ่นให้กับหนัง ต่อมาคือ Patrick Wilson ในบท Ed Warren ที่นิ่ง สุขุม และเป็นคู่หูที่ทรงพลังทั้งในด้านเหตุผลและความเชื่อ

สองคนที่เหลือสร้างตระกูล Perron ให้เราตามติดได้ดี: Lili Taylor เล่นเป็น Carolyn Perron คุณแม่ที่ต้องเผชิญกับความหวาดกลัวและความเป็นจริงอย่างเข้มแข็ง และ Ron Livingston ในบท Roger Perron ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องแบกรับภาระทั้งความกลัวและความต้องการปกป้องบ้าน นี่แหละคือสี่นักแสดงหลักที่ทำให้ 'The Conjuring' ย้อนกลับมาดูได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า