ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก

“เฮือก...”เสียงสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ดังขึ้น ร่างบางก็ลุกพรวดจากเตียงขึ้นมานั่ง หยาดเหงื่อแตกกาฬเผยอปากกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีซับเลือดก้านสมองถูกกระตุ้นจนปวดร้าวราวกับถูกกดทับ“อึก ปวดหัว...” เธอยกมือคลึงข้างขมับที่เส้นเลือดเต้นตุบราวกับมีชีวิต คมฟันขบริมฝีปากกับอาการปวดหัวรุนแรงเรียวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น ปลายเท้าขยับไปมาอย่างทุรนทุรายให้ร้องไม่ออก อาการปวดร้าวที่ก้านสมองลามมายังดวงตาทำให้เธอครางเจ็บ ก่อนภาพความทรงจำขนาดย่อมจะหลั่งไหลเข้ามาในหัวเธอทั้งหมด...มันคือภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวย กำลังหันมายิ้มให้โดยมีเสียงของชายหนุ่มแทรกมาเป็นระยะ ปะปนกับเสียงหัวเราะของทั้งคู่ ในภาพเบื้องหลังคือวิวของทะเลกว้างและเส้นผมเธอก็ปลิวลู่ไปกับสายลมพวกเขาดูมีความสุขกับรักครั้งนี้มาก หวานชื่นจนน้ำตาลแทบจะจืดจางอยู่แล้วทว่าความสุขกำลังเอ่อล้นอยู่ดีๆ หน้ากระดาษความทรงจำก็ถูกพลิกเปลี่ยนในฉับพลัน ให้เห็นอีกมุมที่ผู้หญิงคนนี้ต้องเจอ ทับซ้อนเป็นฉากที่สลับอย่างรวดเร็วเธอทั้งโดนแม่สามีโขกสับ จับได้ว่าชายคนรักนอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น หลังจากนั้นก็ดันตั้งท้องแต่แท้งก่อนกำหนดเพราะความเครีย

พบตะวันในอีกโลกที่มีชื่อว่าธารตะวัน ยืนล้างจานด้วยท่าทีเหม่อลอยคิดไปไกล พยายามไล่ย้อนเรียงเหตุการณ์ที่นางเอกของเรื่องต้องเจอมา แล้วก็พบว่าจุดเริ่มต้นเจอกับคนรักเก่าคือตอนสมัครงานนี่แหละตอนนั้นตัวของธารตะวันยังไม่ตกหลุมรักเขา แต่เพราะมีการชวนไปทำงานที่เดียวกัน ใช้เวลาร่วมกันบ่อย มันเลยมีสถานการณ์ให้เธอใจเต้นแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้สุดท้ายก็ไปตกหลุมรักรุ่นพี่ที่คิดว่าแสนดีและอบอุ่น... โดยที่เธอไม่รู้อนาคตเลยว่าผู้ชายคนนี้จะหักหลังกันได้อย่างเลือดเย็น“ชาตินี้อย่าหวังจะได้เจอกันอีกเลยเถอะ” เธอถูฟองน้ำล้างจานกับถ้วยในมือหนักๆ ตามอารมณ์โกรธแค้นตัวร้ายที่จับได้บทตัวเอกอย่างเจตกวิน สมควรโดนแห่ประจานแล้วปาหินใส่ที่สุด โทษฐานไม่รู้จักสำนึกเรื่องถูกผิดในกามตัณหา ทำให้ลูกในท้องภรรยาต้องแท้งก่อนกำหนดด้วยพูดมาได้ยังไงว่าผู้ชายก็ต้องมีที่ระบายกันบ้าง นิสัยเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือจนนึกว่าธารตะวันไปคว้าสามีผิดคน“ตะวัน”“คนเลว...”“ธารตะวัน”เสียงเรียกที่ดังขึ้นดึงเธอจากภวังค์ เงยหน้ามองคนที่ยืนพิงประตูอยู่แพรพิมพ์ดาวขมวดคิ้วนิ่วหน้าใส่ วันนี้ธารตะวันทำตัวแปลกตั้งแต่นั่งคุยจ้อถึงเรื่องในอดีตแล้ว

ร่างบางนั่งตัวเกร็งจัดจนตาแข็ง กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ระหว่างทางไม่กล้าปริปากถามอะไรเจตกวินก่อน กลัวจะเป็นการเป็นทางให้ความสัมพันธ์ทั้งคู่สานต่อจากใจนักอ่านที่รู้วีรกรรมเจตกวินมานับไม่ถ้วน อยากเข้าไปหยุมหัวเพื่อสะสางความแค้นแทนธารตะวันคนก่อนสักที“น้องตะวันจะไปสมัครงานเหรอครับ” เจตกวินเอ่ยถาม แต่ทำเธอสะดุ้งหลังมัวคิดอะไรเพลินไปหน่อย“คะ เอ่อ พี่เจตรู้ได้ยังไงคะ” เธอฝืนยิ้มจืดเจื่อน พลางยกมือทัดใบหูแล้วกลั้นใจขยายบทสนทนากับอีกฝ่ายต่อเจตกวินเป็นคนรูปหล่อบ้านมีฐานะ มิเช่นนั้นนักเขียนก็คงไม่จั่วหัวขึ้นมารับบทตัวเอกผู้แสนดี ก่อนจะฉีกบทให้กลับตาลปัตรเมื่อหญิงคนรักตั้งท้องลูกในไส้ควรได้รับรางวัลตัวละครน่าหยุมที่สุดแห่งปีไปเลย“เราแต่งตัวเหมือนจะไปสัมภาษณ์งานน่ะ นี่พี่เดาถูกเหรอเนี่ย”“ใช่ค่ะ ตะวันกำลังจะไปสมัครงาน...”“ถ้ายังไม่ถูกใจ ลองมาทำบริษัทเดียวกับพี่ดีมั้ย” คำชวนบนใบหน้าหล่อที่เคลือบรอยยิ้มหวาน ทำธารตะวันตัวชาวาบเสียวหลังวูบขึ้นมาในนิยายภาคก่อน เธอก็หลวมตัวไปสมัครงานที่เดียวกับเขานี่ล่ะ ถึงได้เป็นบ่อเกิดเป็นความใกล้ชิดสนิทสนม รักกันหวานชื่นปานน้ำตาลจะจืดจางเมื่อหมด

ธารตะวันยอมควักเงินซื้อไอศกรีมนมให้ชื่นใจ หลังอารมณ์ดีที่กำลังจะได้งานและเงินเดือนก้อนโต แต่แล้วก็มาตกตะกอนความคิดบางอย่างขึ้นมาได้เงียบๆ หน้าร้านสะดวกซื้อ“มันคงไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหรอกม้าง...”เธอมุ่นคิ้วครุ่นคิดจนหน้าเคร่งเครียด ปากก็งับเนื้อไอศกรีมนุ่มลิ้นกินอย่างเอร็ดอร่อยดับร้อนไปด้วยงานง่ายเงินดีมีที่ไหน...แต่ถ้าเป็นในโลกของนิยายก็ไม่แน่เธออดคิดไม่ตกจริงๆ ผู้ชายอย่างธันย์ธารามีพฤติกรรมแปลกๆ ตอนได้เจอกันครั้งแรก ช่างเป็นความน่าประทับใจที่เธอไม่มีวันลืมแน่ โดนมองด้วยสายตาราวกับเป็นผู้ร้ายถือมีดจี้คอทั้งที่ช่วยชีวิตเขาน่ะ“ทำไมรู้สึกถึงลางไม่ดียังไงก็ไม่รู้ว้า” ระหว่างที่เธอกำลังตบตีกับความคิดตัวเองในหัว สายตาก็ดันขยับไปสบเข้ากับกลุ่มพนักงานออฟฟิศในช่วงพักเที่ยงแต่มันจะไม่ทำให้เธอทำหน้าเหยเกเลย ถ้าหากหนึ่งในกลุ่มแก๊งนั้นไม่มีเจตกวินหนุ่มร่างสูงโปร่งโดดเด่นเตะตาขึ้นมา“คิดว่าโลกแบนมาตลอด... เหอะ โลกมันกลมขนาดนี้เลยเหรอ”ธารตะวันลนลานหาที่หลบกำบังกาย ถ้ามีคาถาหายตัวเหมือนนิยายไสยเวทที่เคยอ่าน หรือกระบี่ให้ขี่หนีเธอคงทำไปแล้ว แต่โชคชะตานั้นดันเล่นติดตลกเกินไปหน่อยให้เจตกวินหั

เป้าหมาย : ก่อนตายต้องไปญี่ปุ่นให้ได้เลยร่างบางนั่งชันเข่าพิงหลังกับหัวเตียง วางไดอารี่จดบันทึกไว้บนหน้าตัก ขณะกวาดสายตาไล่อ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงเป้าหมายสูงสุดของเจ้าของไดอารี่เล่มนี้ คือก่อนตายอยากไปญี่ปุ่นให้ได้ ไม่พอยังแนบภาพที่ปริ้นท์มาแปะประกอบอีกต่างหาก แค่ข้อความสั้นๆ กับรูปภาพเพียงเท่านี้ก็ทำเธอใจสั่นแล้วแต่พออ่านถึงบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษ ที่ถูกเขียนกับกำทิ้งไว้ก็ทำเอาคนที่นั่งอ่านอยู่น้ำตาคลอขึ้นมาเฉยเลยความฝัน : อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เป็นแม่คนที่ดี“ครอบครับคือความฝันเหรอ...”พอนึกถึงคำว่าครอบครัว หยาดน้ำตาก็พลันเอ่อรื้นขึ้นมาดื้อๆเธออินกับตัวละครธารตะวันมาก เพราะทั้งคู่มีหลายอย่างคล้ายคลึงกัน ทุกอักษรที่กลั่นกรองออกมาให้ได้อ่าน งานเขียนที่สื่ออารณ์ถึงคนมีประสบการณ์เดียวกัน มันทำให้น้ำตาไหลได้ง่ายชะมัดเลย“เธอคงโดดเดี่ยวเหมือนกันใช่ไหม... ธารตะวัน” นิ้วเรียวลูบไล้ไปที่ตัวอักษรลายมือบนหน้ากระดาษสัมผัสได้ถึงใจผู้เขียนเลย ว่าขณะเขียนต้องใจสลายแค่ไหนกันถึงจะเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น แต่หัวอกลูกผู้หญิงก็อยากจะเป็นแม่ที่ดีให้เด็กน้อยที่เกิดจากความ