ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก

‘แจ้งเตือนจากนิยาย ภรรยาของคุณที่ไม่เคยรัก’

ร่างบางของหญิงสาวเดินเอื่อยเฉื่อยอย่างหมดแรง หลังวุ่นกับงานเสิร์ฟอาหารไม่ได้พักแทบทั้งวัน กระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากนิยายเรื่องโปรดเด้งขึ้นมา บนใบหน้าซีดเซียวไร้สีซับเลือดก็เปื้อนรอยยิ้มทันที

พบตะวันเป็นหญิงสาวตัวเล็กบอบบาง ผิวพรรณขาวผ่องเป็นยองใย อีกทั้งใบหน้าก็จิ้มลิ้มพริ้มเพราน่ารักสมวัย แต่เป็นหญิงสาวใจสู้งานหาเงินส่งตัวเองเรียนจวนจะจบปริญญาในอีก 4 เดือนข้างหน้านี้

“อู้ย ตอนใหม่มาแล้วจ้า...”

เธอรีบเดินไปนั่งที่ป้ายรถเมล์เพื่ออ่านตอนใหม่ ในเวลาสี่ทุ่มที่ใจกลางเมืองยังครึกครื้น สมกับเป็นเมืองศิวิไลซ์ที่ไม่เคยหลับใหล แม้ผู้คนจะเริ่มบางตาจนบริเวณป้ายรถเมล์มีแค่เธอนั่งอยู่คนเดียวก็ตาม

แต่เธอไม่ได้ให้ความสนใจผู้คนหรอก ความสุขเดียวของนักอ่านช่างเพ้อฝันอย่างเธอ คือการได้อ่านนิยายเรื่องโปรดให้ตาแฉะ อ่านข้ามวันพ้นคืนก็ยังสามารถตื่นมาทำงานได้ ขอแค่ให้เห็นตัวละครมีความสุข

“อ่า สบายเท้าขึ้นมาหน่อย” เธอเป่าลมผ่อนคลายผ่านริมฝีปาก

พบตะวันสูดลมหายใจเข้า พลางเอนศีรษะพิงเสา และเริ่มไล่สายตาอ่านเนื้อหานิยายตอนล่าสุดอย่างตั้งใจทุกตัวอักษร

“...ธารตะวันสูญเสียลูกสาวในท้องไปตลอดกาล จากการเลือกสามีผิดพลาดในอดีตอย่างเจตกวิน ความรักที่เคยหอมหวานกลับกลายเป็นขมขื่นไม่อาจย้อนกลับ คนนอกใจไม่หวนรักกลับคืนมาดังเดิมอีกแล้ว

เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบทอดทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง...

สุดท้ายเธอตัดสินใจเดินไปที่สะพานสูง ก้าวเท้าอย่างเอื่อยเฉื่อยแต่หนักแน่นและมุ่งมั่น วินาทีนั้นหัวใจของเธอมีแต่ความว่างเปล่าราวกับห้องว่างสีขาวล้วน ไม่มีหน้าต่างหรือประตูทางออกให้หลุดพ้นไปได้

ทุกความผิดหวังและเสียใจกลายเป็นแรงทับถม ให้เธอปีนขึ้นไปนั่งบนราวสะพาน ทิ้งร่างดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำและจมหายไปในเสี้ยววินาที... ในโลกอีกใบธารตะวันคงได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการสักที”

“...โลกอีกใบธารตะวันคงได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการสักที”

พบตะวันมุ่นคิ้วหลังอ่านจนจบบรรทัดสุดท้าย เธอเลื่อนขึ้นเพื่อดูว่ามีเนื้อหาที่ยังอ่านไม่หมดหรือเปล่า ทำไมนางเอกของเรื่องถึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง แต่แล้วประโยคสั้นๆ ที่นักเขียนทิ้งไว้ก็กระจ่างชัด

‘จบบริบูรณ์’

“จะ- จบบริบูรณ์เหรอ”

เธอเลื่อนนิ้วเพื่อหาโพสต์ชี้แจงอื่นจากนักเขียน อยากรู้ว่าจะมีภาคต่อหรือเปล่า แต่มีแค่คำว่าจบบริบูรณ์แล้วก็ตัดจบเสียดื้อๆ เลย

“จะตัดจบให้ธารตะวันตายได้ยังไงเนี่ย ฮื่อ... แบบนั้นไม่ได้สิ” เธอเบะปากจะร้องไห้มารอมมาร่อ

จะไม่ให้น้ำตารื้นได้ยังไง ในเมื่อนางเอกในเรื่องตัดสินใจคบกับเจตกวินเพราะความรัก แรกเริ่มหวานชื่นจนน้ำตาลยังจืดจาง แต่พอเข้ากลางเรื่องกลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

ทำร้ายคนรักกันด้วยการไปมีคนอื่นไม่พอ ยังทำให้เธอเครียดจนแท้งลูกในไส้ก่อนกำหนดอีก นางเอกต้องใจสลายแค่ไหนกันนะ

ตะวันจะขี่กระบี่ไปทำงาน : ไม่มีต่อเหรอคะ จะจบที่ธารตะวันจบชีวิตตัวเองเหรอคะคุณนักเขียน นางเอกเรายังไม่ทันได้เจอความสุขกับเขาสักทีเลย ฮือ รู้ว่านิยายรักดราม่าแต่ไม่คิดว่าจบแบบนี้จริงๆ ขอภาคต่อให้ธารตะวันได้เจอคนที่รักจริงได้ไหมคะคุณนักเขียน ได้โปรด แงง

พบตะวันพิมพ์คอมเม้นท์ด้วยสีหน้าเศร้าใจ ไม่รู้ว่าคุณนักเขียนนิยายตั้งใจหรือประสบปัญหาอะไรที่ตัดจบนิยายดื้อๆ แบบนี้ แต่เธอแค่ยังมีความหวังว่าจะมีภาคต่อเพื่อเห็นนางเอกสุดช้ำเรื่องนี้มีความสุขสักที

“โอะ มีคนมาตอบกลับเราด้วยแฮะ”

เธอเอียงคอแปลกใจ แต่ยังมุ่นคิ้วเว้าวอนทำใจไม่ได้ที่ธารตะวันตายในตอนจบ ก่อนเธอจะกดเข้าไปดูคอมเม้นท์ตอบกลับ

แมงกะบี้สีรุ้ง : เห็นด้วยเลย อุตส่าห์ติดตามมาตั้งนานคิดว่านางเอกจะแก้แค้นสามีที่ทำร้าย แต่กลับไปทิ้งร่างลงทะเลแล้วก็ตัดจบดื้อๆ คือจะทะลุมิติหรือยังไง หรือนักเขียนหมดไฟจะเขียนต่อแล้วจริงๆ

ตะวันจะขี่กระบี่ไปทำงาน : จริงเลยค่ะ ขอให้มีภาค 2 เขียนให้ธารตะวันได้เจอกับรักแท้หน่อยเถอะ เป็นนางเอกที่รันทดมาก ครอบครัวหันหลังให้ไหนจะคนรักมานอกใจและเสียลูกไปอีก มีภาคต่อเถอะ

แมงกะบี้สีรุ้ง : อยากให้ภาค 2 ธารตะวันย้อนเวลากลับไปก่อนจะตัดสินใจคบกันแฟนเฮงซวยคนนี้มาก อย่าพลาดท้อง แล้วเริ่มต้นรักครั้งใหม่กับใครสักคน

 “จริงค่ะ เห็นด้วยกับคอมเม้นท์แมง... เหวอ” พบตะวันร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ หน้าจอมือถือก็เกิดอาการขัดข้องรวนจนปิดเครื่องไม่ได้

ดวงตากลมโตเบิกโพลงตื่นตกใจ ก่อนจะหลับตาปี๋เบือนหน้าหนีไปด้านข้าง เมื่อแสงสีขาวส่องสว่างวาบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

เพียงเสี้ยววินาทีร่างของพบตะวันที่นั่งอยู่ป้ายรถเมล์ก็หายไป ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยสักอย่าง แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็นหญิงสาวที่หายไปเลยแม้แต่คนเดียว

ทุกอย่างเป็นปกติ... ยกเว้นเส้นชะตาชีวิตของพบตะวัน