เดอะ สเมิร์ฟ 4

พล็อตของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ถูกเล่าเป็นการผจญภัยที่ผสมความอบอุ่นกับความตื่นเต้นไว้อย่างลงตัว ฉันรู้สึกว่าเรื่องเริ่มจากการเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิดเมื่อหมอจอมวางแผนอย่างกากาเมลค้นพบประตูมิติที่เชื่อมโลกมนุษย์กับหมู่บ้านสเมิร์ฟ สิ่งนี้ทำให้สเมิร์ฟต้องแบ่งทีมกันไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญและตามหาสมาชิกที่หายไป

ในมุมมองของฉัน งานสร้างครั้งนี้ให้ความสำคัญกับบทบาทของสเมิร์ฟแต่ละตัวมากกว่าภาคก่อน ๆ มีช่วงที่โฟกัสไปที่สเมิร์ฟสาวคนหนึ่งซึ่งต้องถามตัวเองว่าอยากเป็นใครและจะเลือกทางไหน ฉากแอ็กชั่นมีจังหวะเร็วและมีมุขตลกที่ไม่บ่อยจนเกินไป ทำให้หนังไม่ทิ้งความน่ารักพื้นฐานของซีรีส์

ภาพรวมแล้วฉันประทับใจกับการบาลานซ์โทนระหว่างครอบครัวและการผจญภัย บางฉากแอบได้กลิ่นความเป็นแฟนตาซีแบบคลาสสิก เหมือนฉากที่ทำให้นึกถึงการใช้มิติข้ามเวลาในหนังครอบครัวรุ่นเก่า แต่ยังคงเอกลักษณ์ความสดใสของสเมิร์ฟไว้อย่างชัดเจน

ข่าวการกลับมาของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่เคยพาเพื่อน ๆ ไปดูฉบับก่อนหน้าในโรงหนังแล้วหัวเราะกันไม่หยุดเลย

จนถึงกลางปี 2024 ยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับวันฉายของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ในไทย — ข้อมูลที่ปล่อยออกมาส่วนใหญ่เป็นข่าวจากต่างประเทศและประกาศของสตูดิโอหลักเท่านั้น ฉันคิดว่าเหตุผลหนึ่งคือการจัดจังหวะระหว่างการฉายระดับโลกกับการจัดสิทธิ์การจัดจำหน่ายในแต่ละประเทศ รวมถึงเวลาที่ต้องใช้ในการพากย์ภาษาไทย หากสตูดิโอและผู้จัดจำหน่ายในไทยเห็นว่าควรปล่อยแบบบล็อกบัสเตอร์ ซึ่งมักจะหมายถึงการเตรียมแคมเปญการตลาดและการจัดฉายช่วงวันหยุดใหญ่

เปรียบเทียบกับการฉายในอดีตอย่าง 'Smurfs: The Lost Village' ที่มักจะมีช่วงเวลารอเล็กน้อยก่อนถึงเข้าฉายในตลาดรอง ฉันเลยแนะนำให้ติดตามประกาศจากผู้จัดจำหน่ายท้องถิ่นหรือหน้าเพจโรงภาพยนตร์ เพราะฉบับไทยมักจะประกาศรายละเอียดพวกวันที่และรอบพิเศษก่อนวันฉายจริงไม่กี่สัปดาห์ สุดท้ายแล้วถ้าอยากให้แน่นอน ก็เตรียมตัวเผื่อใจไว้ว่าอาจจะต้องรอเป็นเดือนหลังการเปิดตัวสากล แต่ก็มีความเป็นไปได้สูงที่เราจะได้ดูแบบพากย์ไทยในช่วงเทศกาลวันหยุดของปีถัดไป

ฉากแรกของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' พาเข้ามาเจอกับตัวละครใหม่ที่แปลกตาจนฉันต้องหยุดดูอีกครั้งหนึ่ง

ความรู้สึกแรกคือทั้งตื่นเต้นและคุ้นเคย เพราะ 'เวสเปอร์' เป็นตัวละครประเภทลึกลับที่มีฉากเปิดด้วยภาพร่างเงาใต้แสงจันทร์ ส่วน 'แกดเจ็ต' มาพร้อมกับของเล่นประหลาด ๆ ที่ทำให้ชุมชนสเมิร์ฟมีสีสันทางเทคโนโลยีมากขึ้น ฉันชอบวิธีที่หนังให้บทสนทนาเล็ก ๆ ระหว่างพวกเขากับสเมิร์ฟรุ่นเดิม ทำให้ไม่รู้สึกว่านำเข้ามาเพื่อแค่โชว์ความใหม่

อีกหนึ่งตัวที่โดดเด่นคือ 'อีลเดอร์ ธอร์น' ผู้เป็นเสมือนผู้พิทักษ์ป่า ฉากที่เขาปรากฏตัวท่ามกลางต้นไม้โบราณทำให้บรรยากาศเข้มข้นขึ้นและเชื่อมโลกของสเมิร์ฟกับธรรมชาติได้ดี ฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างรอยแผลบนกิ่งไม้หรือเสียงลมที่หนังใช้ประกอบการเดินเรื่อง จบฉากด้วยความหวังว่ารายละเอียดพวกนี้จะถูกหยิบมาขยายต่อในจังหวะสำคัญ ๆ ของเรื่อง

นึกภาพว่าถ้าได้ยินเสียงสเมิร์ฟเป็นภาษาไทยใน 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' คงจะตลกและอบอุ่นมากเลย

ฉันอยากบอกตรง ๆ ว่า ณ ตอนนี้ยังไม่มีการประกาศรายชื่อทีมนักพากย์ภาษาไทยของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' อย่างเป็นทางการ ถ้าหนังยังไม่เข้าฉายในประเทศไทยหรือยังไม่มีเวอร์ชันพากย์ไทยออกมา ผู้จัดจำหน่ายมักจะปล่อยรายการนักพากย์พร้อมกับข้อมูลโปรโมตก่อนฉายในโรง แต่ในกรณีที่มีการพากย์ไทยจริง ๆ มักเห็นได้ทั้งการใช้ทีมพากย์มืออาชีพที่คุ้นเคยกับงานการ์ตูน และบางครั้งก็เลือกใช้คนดังมาเพิ่มแรงดึงดูด

ความคาดหวังส่วนตัวคืออยากให้ใครก็ตามที่ได้รับบทนำ ๆ อย่างสมาร์ฟหรือการ์กาเมลมีน้ำเสียงที่เล่นกับอารมณ์ได้ละเอียด ทั้งขี้เล่น ขี้งอน และโกรธร้อนแรง เพื่อให้ตัวละครยังคงเสน่ห์แบบต้นฉบับ แต่จับต้องได้สำหรับผู้ชมไทย ถ้ามีการประกาศชื่อทีมนักพากย์จริง ๆ นั่นแหละจะฟินสุด ๆ และคงได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ของตัวละครที่คุ้นเคย

แฟนเก่าที่สะสมของฟิล์มมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กคงเข้าใจความรู้สึกอยากได้ของที่มีคุณค่าเหมือนกันกับผม — ในกรณีของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ของสะสมที่ผมมองว่าโดดเด่นจริง ๆ คือชุดบลู-เรย์แบบสตีลบุ๊คที่ทำแพ็กเกจน่าเก็บและดูดีบนชั้น วัสดุแข็งแรง ลายปกมีรายละเอียดจากศิลปิน อันนี้ไม่ได้แค่เป็นแผ่นหนัง แต่กลายเป็นชิ้นศิลป์ที่อยากโชว์

อีกสิ่งที่ผมให้ความสำคัญคือหนังสือศิลป์หรือ 'artbook' ของภาพยนตร์ ถ้าเป็นเล่มที่รวมคอนเซ็ปต์อาร์ต ฉากร่างตัวละครและคอมเมนต์ของทีมสร้าง ก็มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และน่าเปิดอ่านมาก สุดท้ายผมยังชอบแผ่นเสียงซาวด์แทร็กไวนิลสำหรับคนที่ชอบประสบการณ์ฟังเพลงจากฟิล์มแบบเต็มบรรยากาศ พร้อมลายภาพปกที่สวยงาม การมีลิมิเต็ดลิทโกราฟหมายเลขกำกับหรือโปสเตอร์ลงลายเซ็นของผู้กำกับก็ทำให้คอลเล็กชันมีเรื่องเล่าได้ ผมมักจะจัดมุมโชว์ที่มีแสงนุ่ม ๆ และมองมันเหมือนบันทึกความทรงจำเล็ก ๆ — น่าจะเป็นวิธีที่อบอุ่นที่สุดในการเก็บ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ไว้กับตัว

อยากแนะนำลำดับการชมที่ช่วยให้เข้าใจการเปลี่ยนโทนและพัฒนาการของผลงานอย่างชัดเจน:

ผมมักเริ่มจากซีรีส์ทีวีเก่าเพื่อปูพื้นความเป็นสเมิร์ฟก่อน เพราะ 'Smurfs (1981 ซีรีส์)' ให้บรรยากาศคลาสสิก—การเล่าเรื่องเรียบง่าย ตัวละครชัดเจน และคาแรกเตอร์เด่น ๆ ที่ตั้งต้นให้ความสัมพันธ์ระหว่างสเมิร์ฟทุกตัวมีน้ำหนัก ถ้าดูตอนที่เน้นตัวละคร เช่นตอนที่เล่าเรื่องของผู้นำหรือสเมิร์ฟที่มีปม จะเห็นโครงสร้างนิยายพื้นฐานที่งานรุ่นหลังยังอิงอยู่

ตามด้วยการข้ามไปดูหนังแอนิเมชันร่วมสมัยอย่าง 'Smurfs: The Lost Village (2017)' จะช่วยให้ผมเห็นการตีความใหม่ของโลกสเมิร์ฟ — งานออกแบบ ฉาก และโทนเรื่องปรับให้ทันสมัย มีการเน้นความเป็นทีมน้ำหนักกว่าเดิม นี่เป็นช่วงที่รู้สึกว่าเรื่องราวถูกทำให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่โดยยังรักษากลิ่นต้นฉบับไว้ได้บ้าง

ปิดท้ายด้วยการกลับมาดูตอนที่ผมชอบซ้ำ ๆ เพื่อจับความแตกต่างระหว่างเทคนิคการเล่าเรื่อง เช่น การใช้มู้ด แสง เฉดสี และมุกตลก จะช่วยให้การชมต่อครั้งมีมิติขึ้น — นี่แหละวิธีของผมที่ทำให้โลกสเมิร์ฟทั้งเก่าและใหม่เชื่อมต่อกันได้อย่างสนุกและเข้าใจง่าย

ยุคที่ฉันโตมากับตุ๊กตาสเมิร์ฟทำให้การได้เห็นหมู่บ้านสีน้ำเงินกลับมาบนจอเป็นเรื่องพิเศษเสมอ ความทรงจำจากหนังไลฟ์แอ็กชันผสม CG อย่าง 'The Smurfs' (2011) และ 'The Smurfs 2' (2013) รวมถึงการกลับมารูปแบบแอนิเมชันบริสุทธิ์ใน 'Smurfs: The Lost Village' (2017) ทำให้ฉันคอยจับตามองข่าวสารของแฟรนไชส์นี้อย่างต่อเนื่อง

จนถึงกลางปี 2024 ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับภาคต่อโดยตรงของ 'Smurfs: The Lost Village' ที่มีวันฉายหรือทีมงานยืนยัน แต่โลกของสเมิร์ฟไม่ได้หายไป—มีการพูดคุยและข่าวลือเรื่องโปรเจ็กต์ทีวี สตรีมมิง หรือสปินออฟเป็นระยะ ซึ่งสอดคล้องกับแนวทางของผู้ถือสิทธิ์ที่มักจะผลักดันตัวละครจากคอมิกของ Peyo ไปสู่รูปแบบใหม่ ๆ เช่น ซีรีส์เด็ก หรือโปรเจ็กต์ข้ามแพลตฟอร์ม

ด้วยความที่ต้นฉบับคอมิก 'Les Schtroumpfs' มีเรื่องราวและตัวละครหลากหลายมาก พื้นที่สำหรับสปินออฟหรือรีบูตนั้นกว้าง ฉันอยากเห็นงานที่ให้ความสำคัญกับโทนและโลกต้นฉบับมากขึ้น เช่น สปินออฟที่เล่าเรื่องเบื้องหลังสเมิร์ฟบางตัวหรือมุมมองของตัวร้ายอย่างการ์กาเมล จะเป็นการนำความคลาสสิกมาปัดฝุ่นให้เข้ากับรสนิยมคนดูยุคใหม่ได้ดี

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือพื้นหลังของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อดู 'สเมิร์ฟ 2' ครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าหนังย้ายบรรยากาศจากความรู้สึกนิวยอร์กแบบภาคแรกมาเป็นบริบทยุโรปที่โรแมนติกและมีสีสันมากขึ้น ฉากปารีสถูกใช้เป็นฉากกลางที่ทำให้เหตุการณ์มีทั้งความอลังการและโรแมนติก ผลคือหนังมีโทนผสมระหว่างความตลกแบบครอบครัวกับการผจญภัยแฟนตาซีที่เน้นภาพและไอเดียสร้างสรรค์มากขึ้น

อีกเรื่องที่ต่างคือโฟกัสของเรื่องราว — ภาคสองให้พื้นที่กับประเด็นตัวตนและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากขึ้น ฉันชอบที่ผสมความเป็นตลกสีสันสดใสกับฉากที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย ทำให้รู้สึกว่าโลกของสเมิร์ฟไม่ใช่แค่ฉากสวย ๆ แต่ยังมีความซับซ้อนด้านอารมณ์ เหมาะกับคนดูหลายวัยและทำให้ฉากบางฉากมีน้ำหนักกว่าในภาคแรก

ฉันเห็นว่าคะแนนจากผู้ชมไทยสำหรับ 'สเมิร์ฟ 1' มักจะอยู่ในช่วงกลาง ๆ — ประมาณ 6–7 เต็มสิบ — และเหตุผลไม่ยากเลย

วัยรุ่นที่ไปดูด้วยกันมักหัวเราะกับมุกง่าย ๆ และซีนสเมิร์ฟตกอยู่ในโลกคน (เช่น ซีนที่พวกเขาหลงเข้าไปในเมืองใหญ่และต้องปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่) แต่ผู้ใหญ่บางคนก็วิจารณ์ว่าเนื้อหาเรียบง่ายและบทไม่ลึกพอ เหมาะกับการพาเด็กไปชมมากกว่าจะเป็นหนังที่ผู้ใหญ่ต้องกลับไปดูซ้ำ

ในมุมมองของคนที่โตมากับการ์ตูนคลาสสิก ความน่ารักของตัวละครยังทำงานได้ดี แต่ CGI กับการผสมโลกจริง-อนิเมชั่นยังมีข้อจำกัดเมื่อเทียบกับงานครอบครัวร่วมสมัยอื่น ๆ อย่าง 'Toy Story' นั่นทำให้คะแนนเฉลี่ยตกอยู่ตรงกลาง พอให้ความสุขแบบเรียบง่ายแก่ครอบครัว แต่คงไม่ใช่งานสำหรับคนที่มองหาความลึกเป็นหลัก