จากผู้เล่น… สู่ผู้ถูกรักบนโลกต่างมิติ

แสงแดดอ่อนๆกำลังลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแยงตาฉัน ในขณะที่ฉันกำลังงัวเงีย สะลึมสะลือ แบบคนยังไม่ตื่นดีอยู่บนเตียงนอนเน่าๆของตัวเอง สองมือก็ค่อยๆพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากที่นอน เดินตรงไปทางคอมพิวเตอร์ตรงมุมห้องที่จัดโต๊ะไว้อย่างดูเป็นทางการ มันคือมุมเกมเมอร์ดีดีนี่เอง ฉันมีชื่อว่า ‘มะลิ’ ฉันเป็นเด็กติดเกมคนหนึ่งที่ปัจจุบันเป็นนักศึกษา อยู่ชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลัยรัฐแถวบ้าน ชีวิตนักศึกษาสาววัย 21 ปีของฉันก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีอะไรหวือหวา ถ้าไม่ใช่วันที่มีการเรียนการสอน ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องตัวเอง เล่นเกมที่ตัวเองชอบไปวันๆ เพื่อนสนิทก็มีเพียงแค่ไม่กี่คน เพราะฉันติดเกมมากขนาดนี้ เพื่อนจึงไม่ค่อยมียังไงล่ะ (~ ¯▽¯) หลังจากมานั่งประจำที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเสร็จสรรพ โดยที่ยังไม่ได้ล้างหน้า แปรงฟัน และอาบน้ำก่อนเลย เปิดคอม เปิดซีพียู เรียบร้อย สายตาก็พุ่งไปที่เกมๆเดิมบนหน้าจอ มันคือเกมแนวผจญภัยสุดน่ารัก ที่ผู้เล่นอย่างเราจะต้องรับบทเป็นตัวละครหลักในเกม และออกผจญภัย ต่อสู้กับบอส ทำภารกิจตามที่เกมกำหนดเพื่อปลดล็อกเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ อ้อ! และอีกอย่าง เกมนี้เป็นเกมออนไลน์ ซึ่งก

“เดี๋ยวสิ!” ฉันตะโกนออกไปตามหลังมันติดๆ แต่ก็ไม่เป็นผล เพกาซัสตัวนั้นวิ่งหายเข้าไปในป่า ทิ้งให้ฉันยืนทำหน้างงงวยอยู่คนเดียว ถึงแม้จะเป็นแค่ความฝันแต่ก็ตื่นเต้นมากๆเลย ฉันอยากรู้ว่ามันสามารถพูดได้เหมือนในการ์ตูนที่เคยดูตอนเด็กไหม อยากจะเข้าไปทักทาย แต่ก็นั่นแหละ มันหนีไปก่อนซะแล้ว เอ่อ… ตอนนี้ฉันก็ชักจะเริ่มหิวขึ้นมาแล้วสิ ถ้าเกิดมีใครมาได้ยินเสียงท้องร้องของฉันคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเสียงฟ้าร้องแน่ๆ T—T และแล้วก็เริ่มต้นภารกิจ จะกินอะไรกันดี!? อืม… แม้จะเป็นในโลกแห่งความฝัน แต่ฉันก็ไม่กล้ากินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้านะ ขืนท้องเสียหรืออาจถึงขั้นสู่ขิตขึ้นมาเดี๋ยวจะแย่เอา ผลไม้ก็ไม่เลวนะ คิดไปฉันก็พลางกวาดสายตาไปมารอบๆป่า หรืออาจจะต้องเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยถึงจะเจอของที่กินได้ ว่าแล้วฉันก็เริ่มเดินเท้าดุ่มๆเข้าไปในป่าลึกกว่านี้ หวังว่ามันคงจะไม่มีตัวอะไรน่ากลัวๆโผล่ออกมานะ แต่เอ่อ… ถ้าสถานที่นี้ใช่แมพที่ฉันเคยเล่นในเกมจริงๆ ตามบทแล้วในป่านี้ควรจะมีมอนสเตอร์อยู่ด้วย และฉันก็ต้องรับบทเป็นตัวละครหลักเพื่อมาปราบมันนี่ล่ะ เอายังไงดี… มันก็แค่ความฝันน่ะ ฉันก็แค่ฝันถึงเกมนี้เพราะเล่นมากเกินไปจนเก็บมาฝั

เป็นเมืองที่สะอาดสะอ้านดีนะ ดูเป็นเมืองที่มีความเจริญในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เจริญเท่ากับในยุคปัจจุบัน ตอนที่ฉันเล่นเกม ฉันไม่ค่อยได้เดินสำรวจแมพนี้เท่าไหร่ เพิ่งรู้ว่าข้างในเมืองมีความเป็นไปยังไง ในขณะที่ฉันกำลังกวาดสายตาไปมาเพื่อชื่นชมบรรยากาศรอบเมืองๆนี้ แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่หญิงชรานางหนึ่งที่กำลังทำขนมปังตกพื้นที่สกปรก ภาพทหารกำลังแจกจ่ายอาหารให้กับชาวบ้านที่กำลังหิวโหยแบบขอไปที แถวต่อคิวรับอาหารที่แจกที่ยาวคดเคี้ยวและวุ่นวาย ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงคุณยายให้ค่อยๆลุกขึ้นยืน ฉันเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะแจกจ่ายอาหารของทหารพวกนี้ทันที “ขอโทษนะคะ! ทำไมผู้สูงอายุล้มอยู่ตรงหน้าพวกคุณแบบนี้ พวกคุณกลับไม่คิดที่จะเข้ามาช่วยเหลือเธอเลยคะ และการแจกจ่าบขนมปังที่แข็งแบบนี้ ถ้ากัดเข้าไปฟันได้หักพอดี และการจัดแถวที่ไม่ได้มาตรฐานแบบนี้มันทำให้คนแก่และเด็กบางคนเข้าไม่ถึงอาหารด้วยนะคะ” ฉันพูดพร้อมสบตาทหารนายหนึ่งตรงหน้า ซึ่งเดาว่าเขาอาจจะคือหัวหน้าทหารพวกนี้ เขามองหน้าฉันนิ่งๆ ”สาวน้อย… ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร และก็ไม่ได้สนใจด้วย แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้ทำให้การปฏิบัติหน้าที่ของ

“ตกลงเพคะ!“ ฉันกล่าวพร้อมก้มหัวลงเพื่อเป็นการแสดงความจงรักภักดีต่อราชินีเซเลน่า มาลิน่า… เป็นชื่อที่ดูดีเนอะ คงเหมาะสมดีที่จะใช้บนโลกนี้ แน่นอนว่าถ้าบอกชื่อ มะลิ ให้คนอื่นได้ยินไป คงไม่มีใครเข้าใจ ”เอ่อ… ฝ่าบาทเพคะ… แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเด็กพวกนี้จะสามารถบริหารจัดการเรื่องเสบียงอาหารเพื่อประชาชนได้คะ และเรื่องงบประมาณที่ฝ่าบาทก็ทรงมอบให้นางรับหน้าที่ไปด้วย ถ้าเกิดพวกนางเป็นหัวขโมยแอบขโมยเงินไปล่ะเพคะ?“ อ่า… จู่ๆก็มีคนใส่ชุดแปลกๆ ซึ่งถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นชุดคนใช้นั่นแหละ อาจจะเป็นผู้ติดตามส่วนพระองค์ หรือไม่ก็อาจจะเป็นนางกำนัลส่วนพระองค์ที่คอยดูแลเรื่องการแต่งกายเตรียมฉลองพระองค์ให้เหมาะสมกับกาลเทศะ ฉันเคยอ่านเจอบนเว็บว่า ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่นางกำนัลคนนี้ต้องช่วยราชินีสวมใส่ชุดที่ซับซ้อน และคอยดูแลความสะอาดของเครื่องแต่งกายหลังสวมใส่ ดูแลความงาม ทำผม ช่วยแต่งหน้า หรือเตรียมเครื่องประทินโฉมตามที่ราชินีต้องการ นางก็เดินเข้ามาแอบกระซิบข้างหูราชินีเซเลน่า อาจจะพูดเยอะกว่านั้นหรือเปล่านะ ฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ “ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันและมาลิน่าไม่เคยมีเจตนาร้ายต่อพร