จากผู้เล่น… สู่ผู้ถูกรักบนโลกต่างมิติ

แสงแดดอ่อนๆกำลังลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแยงตาฉัน ในขณะที่ฉันกำลังงัวเงีย สะลึมสะลือ แบบคนยังไม่ตื่นดีอยู่บนเตียงนอนเน่าๆของตัวเอง สองมือก็ค่อยๆพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากที่นอน เดินตรงไปทางคอมพิวเตอร์ตรงมุมห้องที่จัดโต๊ะไว้อย่างดูเป็นทางการ มันคือมุมเกมเมอร์ดีดีนี่เอง

ฉันมีชื่อว่า ‘มะลิ’ ฉันเป็นเด็กติดเกมคนหนึ่งที่ปัจจุบันเป็นนักศึกษา อยู่ชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลัยรัฐแถวบ้าน ชีวิตนักศึกษาสาววัย 21 ปีของฉันก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีอะไรหวือหวา ถ้าไม่ใช่วันที่มีการเรียนการสอน ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องตัวเอง เล่นเกมที่ตัวเองชอบไปวันๆ เพื่อนสนิทก็มีเพียงแค่ไม่กี่คน เพราะฉันติดเกมมากขนาดนี้ เพื่อนจึงไม่ค่อยมียังไงล่ะ (~ ¯▽¯) หลังจากมานั่งประจำที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเสร็จสรรพ โดยที่ยังไม่ได้ล้างหน้า แปรงฟัน และอาบน้ำก่อนเลย เปิดคอม เปิดซีพียู เรียบร้อย สายตาก็พุ่งไปที่เกมๆเดิมบนหน้าจอ มันคือเกมแนวผจญภัยสุดน่ารัก ที่ผู้เล่นอย่างเราจะต้องรับบทเป็นตัวละครหลักในเกม และออกผจญภัย ต่อสู้กับบอส ทำภารกิจตามที่เกมกำหนดเพื่อปลดล็อกเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ อ้อ! และอีกอย่าง เกมนี้เป็นเกมออนไลน์ ซึ่งก็หมายความว่าเราสามารถเล่นกับคนอื่นได้ด้วย

และฉันก็มีเพื่อนสนิทที่เล่นเกมนี้ด้วย 1 คน เรารู้จักกันผ่านทางอินเทอร์เน็ต ฉันรู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอชื่อว่าปิ่นมุก และมีอายุเท่ากันกับฉัน เราเล่นเกมนี้ด้วยมาได้เกือบจะ 2 ปีแล้ว ปิ่นถือเป็นเพื่อนที่ดีอีกคนหนึ่งสำหรับฉัน เพราะถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงต้องเล่นเกมนี้เหงาๆอยู่คนเดียว และไม่มีใครช่วยทำภารกิจให้ผ่านแน่ๆ ในขณะนั้นที่เราสองคนเริ่มจะพูดคุยกันมากขึ้น ฉันอยากที่จะทำความรู้จักกับตัวของปิ่นให้มากกว่านี้ แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็กลับหายตัวไปอย่างปริศนา เธอไม่เข้ามาเล่นเกมนี้เป็นเวลาหลายเดือน ฉันที่สงสัยมาตลอดแต่คงจะหาคำตอบอะไรไม่ได้ เพราะช่องทางการติดต่อช่องทางอื่นของปิ่น ฉันก็ยังไม่เคยขอเธอเอาไว้ ปิ่นอาจจะมีเรื่องสำคัญในชีวิตที่อาจทำให้เธอจำเป็นต้องเลิกเล่นเกมออนไลน์นี้ไปก็ได้ เพราะสำหรับบางคน เกมก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลย ฉันหวังเพียงแค่ว่าปิ่นมุกตอนนี้เธอคงจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ ฉันคิดในใจพลางสายตาก็ยังคงจ้องมองไปที่หน้าโปรไฟล์เกมของเธออยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ และกดเข้าเล่นเกมอย่างตามปกติจนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ฉันก็ยังคงนั่งเล่นเกมอยู่อย่างงั้น จนแม่ของฉันต้องขึ้นมาตามฉันให้ลงไปทานข้าวข้างล่าง แถมโดนดุที่ยังไม่อาบน้ำด้วย (¯▽¯;)

”ลูกได้ยินข่าวคนหายบ้างหรือเปล่า?“

แม่เอ่ยถามขึ้นมาระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน ฉันที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วพร้อมกับทำหน้าสงสัย และแน่นอน ฉันก็โดนแม่ดุอีกนิดหน่อยว่ามัวแต่เล่นเกมจนไม่รู้ข่าวสารบ้านเมืองอะไรกับเขาเลย แม่เล่าให้ฟังว่าตอนนี้กำลังมีข่าวคนที่หายไปอย่างปริศนา อย่างไม่มีร่องรอย มันไม่ใช่เหตุการฉุกลักพาตัว หรือเหตุฆาตกรรมอย่างแน่นอน เพราะทีมตำรวจสืบแล้วสืบอีกแต่ก็ไม่พบร่องรอย หรือเป็นหลักฐานที่สามารถชี้ว่าเป็นคดีในทำนองนั้นได้ แม่พูดต่อว่า คนส่วนหนึ่งเชื่อกันว่ามันคือเหตุการณ์ผีลักซ่อน ซึ่งทำให้ฉันที่กำลังตักข้าวเข้าปากถึงกับเกือบสำลักอาหาร โอ๊ย นี่มันยุคไหนกันแล้ว เรื่องเหนือธรรมชาติมันไม่มีอยู่จริงหรอก แต่ก็เอาเถอะ มันก็เป็นความเชื่อส่วนบุคคล แต่ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องอะไรแบบนั้นเลย ถ้าคนคนนั้นหายตัวไป ก็คงด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างที่ตำรวจยังตามสืบไม่พบเสียมากกว่า มันไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านี้หรอก

เอาล่ะ! พอเริ่มเข้าพลบค่ำ สิ่งที่ฉันจะต้องทำน่ะเหรอ? หึๆ นั่นก็คือการปั่นงานยังไงล๊าา (¯▽¯;) ในระหว่างที่ฉันกำลังเล่นเกมออนไลน์นั้นอย่างเมามันส์ เสียงแจ้งเตือนข้อความก็เด้งเข้ามารัวๆ บรรดาเพื่อนๆในกลุ่มกำลังคุยกันจ่อกแจ่กเรื่องงานกลุ่มวิชาการจัดการโรงแรมที่ต้องส่งพรุ่งนี้ งานที่ยังคงค้างไว้อยู่ส่วนนึงก็อยู่ที่ฉัน ที่ต้องรีบจัดการให้เสร็จภายในคืนนี้ ไม่งั้นมีหวังได้ซวยกันยกกลุ่มแน่ๆ

โอ๊ย... ตาจะปิดอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนตรงแล้ว ฉันพึมพำพลางฟุบหน้าลงกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ งานกลุ่มนี้ที่ส่งพรุ่งนี้มันสูบพลังชีวิตฉันไปหมดจนสมองเบลอไปหมดแล้ว เสียงพัดลมระบายความร้อนดังหึ่งๆแข่งกับเสียงเพลงในเกมที่ดังคลออยู่ในหู เกมก็อยากจะเล่น นอนก็อยากจะนอน แต่งานก็ต้องรีบทำ ฮือ

ณ ทันใดนั้น จู่ๆหน้าจอเกมออนไลน์เจ้าประจำของฉันตรงหน้าที่เปิดทิ้งเอาไว้ก็สว่างวาบขึ้นมา จังหวะที่ฉันกำลังจะกดปุ่ม 'Log out' เพื่อจะรีบทำงานต่อให้เสร็จ เพราะอีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว และก็จะไปนอนตายบนเตียงต่อ แต่แล้วหน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมากลางจอ

[System Alert: New World Update - Do you want to experience it in person?]