ใน 'Weird: The Al Yankovic Story' แดเนียลรับบทเป็น 'Weird Al' Yankovic — ไม่ใช่แค่ล้อเลียนบุคลิกของนักดนตรีที่ทำเพลงพาโรดี้ แต่เป็นการสวมบทบาทแบบเล่นใหญ่ที่ฉันเห็นแล้วรู้สึกว่านี่คือการลงทุนทางกายภาพและอารมณ์เต็มที่ของเขา ฉันเพลิดเพลินกับวิธีที่เขาเล่นมุก เสียง และจังหวะคอมเมดี้ให้มันกลายเป็นคาแรกเตอร์ที่ชัดเจน ไม่ได้เป็นแค่คนทำหน้าตลกๆ แต่มีชั้นเชิงการแสดงที่ทำให้ตัวละครมีมิติ
มุมมองส่วนตัวคือบทนี้เปิดพื้นที่ให้เขาได้โชว์ความกล้าและความยืดหยุ่นทางการแสดงอย่างที่ไม่ค่อยเห็นในหนังบล็อกบัสเตอร์ เช่นเดียวกับตอนที่เขาเล่นตัวร้ายใน 'The Lost City' ซึ่งเป็นอีกโทนหนึ่งที่ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาหลากหลายขึ้น สรุปแล้วบทนี้เห็นได้ชัดว่าเขาอยากถูกตัดสินจากฝีมือมากกว่าภาพลักษณ์เดิมๆ และฉันออกจากโรงด้วยความคิดว่ามันเป็นการผลงานที่กล้าทดลองและสนุกไปพร้อมกัน