登入สิ่งที่น่าอับอายสำหรับทุกคนคืออะไร สำหรับผมมันคือการที่ผมเรียกเด็กรุ่นลูกว่าแด๊ดดี้ กลายเป็นเด็กเลี้ยงของเด็กวัยมหาลัย
查看更多“นี่ต้องทำแบบนี้กันด้วยเหรอ พี่อายนะ”“ไม่ได้ครับ ห้ามเอาออกนะ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆ ด้วย”ซันในตอนนี้หน้าแดงจนจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว เดินไปไหนก็มีแต่สายตาคนมองพวกเขาตลอดทาง จะไม่ให้มองได้ยังไงในเมื่อแขนพวกเขาสองคนนั้น มีลูกโป่งหลากสีเป็นสิบลูกผูกมัดกับข้อมือกันทั้งคู่โตจนขนาดนี้แล้วยังจะมาผูกข้อมือด้วยลูกโป่งกันอีก ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องมองกันทั้งนั้นแหละ ซันได้แต่ส่ายหน้าคิดในใจว่าไม่น่าใจอ่อนยอมทำตามท้องฟ้าเลยย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีที่แล้วนั้น ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นรอบชายหาดด้วยกัน มีเด็กน้อยคนหนึ่งเดินมาขายลูกโป่งให้กับพวกเขา ท้องฟ้าก็เลยคิดอะไรน่าอายแบบนี้ขึ้นมา“พี่สุดหล่อๆ ช่วยซื้อลูกโป่งผมหน่อยได้ไหมครับ”“อายุเท่าไรเนี่ย หัดค้าขายแล้วเหรอ” ซันก้มลงคุยกับเด็กน้อย เด็กขนาดนี้ก็ต้องออกมาหาเงินแล้ว แค่เห็นเขาก็รู้สึกสงสารขึ้นมา“สิบสองแล้วครับ ช่วยพ่อแม่ขายครับ จะได้มีเงินไปเลี้ยงน้องๆ เพิ่มมากขึ้น”“เป็นเด็กกตัญญูจริงๆ เอาสิ พี่จะช่วยซื้อเอง”
“พวกเราไปเล่นน้ำกันเถอะครับ” ท้องฟ้ามองชายหาดและน้ำทะเลก็จับมือพี่ซันวิ่งไปเล่นน้ำด้วยกัน“เดี๋ยวๆ วิ่งช้าๆ สิท้องฟ้า” ซันที่ไม่ได้ตั้งตัวรีบออกฝีท้าววิ่งตามท้องฟ้าไป“เฮ้อ สัญญาว่าจะมาเที่ยวกันสองคน มันไม่มีจริงสินะ” เจไดมองคู่รักข้าวใหม่ปลามันด้วยความอิจฉา ดูเหมือนสองคนนั้นจะลืมไปแล้วว่าตรงนี้ยังมีคนอื่นอยู่อีกสัญญาที่เขาเคยพูดกับซันเอาไว้ตอนนั้น ที่ว่าพอปีใหม่จะมาเที่ยวย้อมใจกันสองคน ตอนนี้พวกเขามาตามสัญญาจริง แต่ไม่ได้มีเพียงสองคนอย่างที่วางแผนกันเอาไว้ก่อนหน้านี้จากสัญญาปลอบใจซันที่พึ่งจะหักอกเด็กอายุน้อยกว่าไปวันนั้น วันนี้ทั้งสองคนกลับมาเป็นแฟนกันใหม่ และมาเที่ยวพร้อมกับเขา อะไรก็ช่างไม่แน่ไม่นอนจริงๆ“พี่เจไดครับ จะมาเที่ยวกันทั้งที ทำไมต้องเชิญคนนอกมาด้วยครับ” จัสเอ่ยถามด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มองฉลามที่อยู่อีกด้านหนึ่งของพี่เจไดด้วยความไม่พอใจท้องฟ้าและพี่ซันมาเที่ยวกัน เขาและพี่เจไดมาด้วยก็ไม่เห็นแปลก เพราะพวกเขาสองคนนั้นเป็นเพื่อนของคู่รักที่กำลังหวานแหววกันอยู่ แถมพวกเขายังทำงานด้วยกั
“อ่า อ้าว ท้องฟ้าไปไหนกัน” ซันตื่นนอนขึ้นมา พบว่าหมาเด็กนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างตัวก็แปลกใจ“โอ๊ยๆ ปวดก้นฉิบ เจ้าเด็กนี่...ใส่ไม่ยั้งเลยเมื่อคืน” ซันที่กำลังจะลุกจากเตียงต้องนั่งลงอีกครั้ง เขาปวดก้นที่ระบมไปหมดในตอนนี้ เมื่อคืนท้องฟ้าจัดใส่ซันไม่ยั้ง ไม่เห็นใจกระดูกแก่ๆ ของเขาเลย ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กอายุยี่สิบกว่าอย่างนั้นแหละ“ท้องฟ้าทำอาหารเหรอ” ซันฝืนความเจ็บเดินออกมาจากในห้องนอน มองคนที่เด็กกว่ากำลังจัดอาหารลงจานอย่างแปลกใจ“ตื่นแล้วเหรอครับพี่ซัน ผมว่าจะไปปลุกพี่พอดีเลย” ท้องฟ้าเงยหน้าขึ้นเห็นคนพี่ก็ยิ้มกว้าง ประสบการณ์เมื่อคืนที่หอมหวานนั้น ทำให้เขาไม่อยากไปทำงานเลย อยากจัดคนพี่อยู่ที่ห้องมากกว่า เสียดายก็แต่คนพี่คงไม่ยอมหยุดด้วย แถมน่าจะด่าอีก“โอ๊ยๆ เจ็บก้นจัง” ซันร้องเสียงหลงเมื่อนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว แค่นั่งเก้าอี้ก้นเขาก็ปวดแสบปวดร้อนไปหมดแล้ว“เจ็บมากไหมครับพี่ซัน วันนี้ลาหยุดดีไหมครับ” ท้องฟ้าสีหน้าเป็นกังวล ทันทีที่ได้ยินคนพี่ร้องเจ็บก็รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยควา
“รออยู่บนเตียงก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้” ท้องฟ้าวางคนพี่บนเตียงนอน มองหน้าท้องขาวของคนพี่อยู่นานกว่าจะได้สติ ไล่ไอ้ความคิดบ้าๆ นั่นออกไปจากหัวตัวเอง ก่อนจะรีบไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวพี่ซัน“ปวด...หัวฉิบ ไม่น่าดื่มเยอะเลย” ซันลืมตาตื่นขึ้นมา มือจับหัวตัวเองมึนไปหมด เพราะเผลอดื่มมากไปหน่อย“บนเตียง...ต้องไปอาบน้ำก่อน” ซันสังเกตว่าเขานั้นนอนอยู่บนเตียงที่ห้องตัวเอง แม้จะยังมึนหัวเพราะเหล้าที่ดื่มไปมาก แต่ซันก็ทรงตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถ้าไม่ได้อาบน้ำก่อนนอน พรุ่งนี้มีหวังเขาลุกไปทำงานไม่ไหวแน่“พี่ซันหายไปไหน” ท้องฟ้าเข้ามาในห้องนอนไม่เห็นพี่ซันนอนบนเตียงก็ตกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ เขารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาคนพี่“พี่ซัน! เปิดน้ำทิ้งแบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยหรอกครับ” ท้องฟ้าตกใจเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ แล้วเห็นว่าคนพี่ในตอนนี้นั่งอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำไหลชโลมไปทั้งร่างจนเปียก ท้องฟ้าที่มาเห็นก็รีบปิดก๊อกน้ำ“ท้องฟ้า...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ซันแปลกใจที่
ตู้ม!“อ๊า เล่นน้ำทะเลนี่แหละที่สุด” ซันโผล่พ้นน้ำทะเลอย่างมีความสุข ไม่รู้กี่เดือนแล้วที่เขาไม่ได้พักผ่อนเต็มที่แบบนี้“พี่ซันตรงนั้นมีปะการังด้วย เราไปดูกันไหมครับ” ลีโอว่ายน้ำเข้าหาพี่ซันอย่างมีความสุข ลากแขนคนที่ตัวเล็กกว่าอยากให้ไปดูปะการังด้วยกัน
“พี่ซันครับ เรื่องในตอนนั้น...”“พี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว”ซันรีบพูดดักไม่ให้ท้องฟ้าพูดให้จบประโยค เขาไม่อยากจะได้ยินเกี่ยวกับเรื่องในอดีตอีกแล้ว ทุกอย่างมันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว ไม่มีอะไรให้คิดถึงหรือเสียใจอีก ในตอนนี้เขาแค่อยากจะสนใจทะเลเรืองแสงที่สว
ปัง!“พี่ซันแกล้งกูไม่หยุดเลย” ท้องฟ้าวางกระเป๋ากระแทกโต๊ะเสียงดัง นั่งลงด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่น“กูก็บอกแล้วว่าพี่ซันเขาเกลียดมึงจริงๆ มึงทำใจเถอะ พี่เขาไม่กลับมารักมึงแล้ว” จัสมองเพื่อนตัวเองอย่างหน่ายใจ เจ้าหมอนี่ดื้อตามตื๊อไม่หยุด คนเขาเกลียดมันขนาดนั้นจะกล
ปัง!ๆ“เปิดประตูหน่อยเจได” ฉลามทุบประตูห้องเจไดเสียงดัง สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะมาง้ออีกฝ่าย แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปก็เถอะปัง!ๆ“กูรู้นะว่ามึงอยู่ในห้อง ถ้ามึงไม่เปิดประตูกูก็จะเคาะอยู่อย่างนี้แหละ” ฉลามเคาะประตูห้องเจไดต่อไปไม่สนใจว่ามันจะรบกวนห้องอื่น“เลิกเคาะได้แล้วไอ้บ้านี่ เดี๋ยวคนอ





