แด๊ดดี้ของผมคือเด็กมหาลัย

“ไม่เอา ผมไม่ให้พี่ซันไป นี่พี่ซันจะหนีผมไปเที่ยวผับอีกแล้วใช่ไหม ผมไม่ให้พี่ไปนะ”

“ปล่อยพี่ไปเถอะลีโอ นี่ลีโอจะไม่ให้พี่ไปหาแฟนเลยหรือไง พี่อายุใกล้เลขสี่แล้วนะ”

ซัน เจ้าของร่างบางกำลังโดนผู้ชายร่างใหญ่ที่สูงกว่าตัวเองกอดเอวจากทางด้านหลังแน่น ไม่ยอมที่จะให้เขาขยับตัวไปไหนมาเป็นสิบนาทีแล้ว

เขาได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานที่มองมา แต่ก็ไม่มีใครที่คิดจะเข้ามาช่วยเขาสักคน ทุกคนต่างมองมาเหมือนกำลังดูเรื่องสนุกที่เห็นกันจนชินตา

“ไม่เอาๆ พี่ซันก็เป็นแฟนผมสิครับ ผมชอบพี่ซันนะ ผมไม่ให้พี่ไปหาแฟนที่ไหนทั้งนั้น” ลีโอซุกหน้ากับหัวไหล่พี่ซัน กอดรัดร่างบางอย่างไม่ยอมแพ้

“เห้อ... แต่นี่มันเวลาเลิกงานพี่แล้วนะ พี่จะไปที่ไหนมันก็เรื่องของพี่ไม่ใช่เหรอ” ซันมีสีหน้าจนใจ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

เขาแกะวงแขนคนตัวโตกว่าออก หมุนตัวกลับหันไปเผชิญหน้ากับลีโอที่ในตอนนี้มีสีหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา

“แต่...แต่ผมไม่อยากให้พี่ซันไปที่แบบนั้น พี่ซันกลับบ้านเลยไม่ได้เหรอครับ” ลีโอเผชิญกับสายตาคนพี่ที่จ้องมองมาก็อ่อนลง

ตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้วจริงๆ เขา...เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะไปห้ามคนพี่ไม่ให้ไปผับจริงๆ

“งั้นลีโอก็ไปผับกับพี่สิ ถ้าพวกเราไปด้วยกัน ลีโอก็คงไม่ห้ามไม่ให้พี่ไปใช่ไหม” ซันเสนอทางเลือกที่สองให้กับลีโอ ไม่งั้นวันนี้เขาคงไม่ได้ออกจากบริษัทสักที

ถ้าลีโอไปด้วยก็คงจะไม่มีข้ออ้างที่จะมาห้ามไม่ให้ซันไปเที่ยวผับวันนี้ได้อีก ส่วนปัญหาหลังจากนั้นถ้าอีกฝ่ายไปด้วยกันจริงๆ เอาไว้ค่อยคิดทีหลังก็ได้

ซันมีหลายสิบวิธีที่จะใช้จัดการเจ้าเด็กร่างโตตรงหน้านี้ เผลอๆ ถ้าลีโอไปผับด้วยกัน ได้เจอคนสวยๆ หล่อๆ ภายในผับ อีกฝ่ายอาจจะตัดใจจากคนแก่แบบเขาไปชอบคนอื่นก็ได้

“แต่...ป๋าไม่อนุญาตให้ผมไปที่แบบนั้นนี่ครับ” ลีโอมีสีหน้าลังเล แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

“งั้นเอาเป็นว่าลีโอไปขอขออนุญาตท่านประธานให้ได้ก่อนละกันนะ”

“โอเคนะ”

“กะ...ก็ได้ครับ”

“โอเค งั้นพรุ่งเจอกันนะ”

ซันที่ในที่สุดก็สามารถหาข้ออ้างออกไปได้ซะที เขารีบเดินจากไปอย่างเร็ว ส่วนคนในบริษัทที่เห็นว่าเรื่องสนุกจบแล้วก็ผละสายตาหันไปทำงานต่อเหมือนเดิม เดิมทีพวกเขาคิดว่าวันนี้จะมีเรื่องสนุกให้ดูมากกว่านี้ แต่เมื่อเรื่องจบลงพวกเขาต่างก็ต้องนั่งทำโอทีที่น่าเบื่อต่อไป

ปัก!

“โอ๊ย! ไอ้ซัน นี่มึงมาตีกูทำไมเนี่ย” เจไดจับหัวไหล่ที่ถูกตีอย่างไม่ทันตั้งตัว มองหน้าเพื่อนสนิทที่ตีหัวไหล่เขาอย่างไม่ยั้งมือด้วยความไม่เข้าใจ

“ไอ้เพื่อนเหี้ยนี่! ทำไมไม่อยู่ช่วยกันเลย แล้วยังจะหนีมาสูบบุหรี่อยู่นี่เอง” ซันจ้องมองใบหน้าเพื่อนสนิทตัวเองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

ตอนเขาออกมาเห็นกับสองตาตัวเองว่าไอ้เจ้านี่ยืนพิงเสาสูบบุหรี่อยู่อย่างสบายอารมณ์ ทิ้งเขาที่เป็นเพื่อนให้เผชิญปัญหาคนเดียว ทั้งที่ตัวตั้งตัวตีที่ชวนเขาไปผับวันนี้ก็คือมัน

แถมคนที่ดันปากเปลาะไปบอกให้ลีโอได้ยินก็คือมันอีก แต่เจ้าตัวที่สร้างปัญหาให้เขากลับหนีมาสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์

“กูพูดไปลีโอมันฟังที่ไหนล่ะ มันฟังแต่มึงกับท่านประธานเท่านั้นแหละ” เจไดดับบุหรี่ทิ้ง ในเมื่อซันปลีกตัวมาจากลีโอได้ เขาก็ไม่ต้องสูบบุหรี่รออีกต่อไป

“แล้วมึงจะไปผับที่ไหนคืนนี้” ก็จริงอย่างที่เจไดพูด ซันจึงเปลี่ยนเรื่องไม่อยากพูดถึงลีโอให้เสียบรรยากาศ

“ก็ต้องผับมุนสิวะ กำลังมาเลยนะ” เจไดตอบซันด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย

“ไอ้นี่! กูนึกว่าจะไปที่ไหน นั่นมันผับที่ไอ้ฉลามเป็นเจ้าของไม่ใช่หรือไง” ซันได้ยินชื่อผับก็อยากเขกหัวเพื่อนสนิทตัวเอง นี่มันเอาเขาไปเพิ่มยอดขายให้ไอ้คู่ขามันชัดๆ

” ก็ใช่ไง แต่ผับมุนกำลังมาจริงๆ นะ กูไม่ได้พูดเอง ใครก็ไปในผับนี้กันทั้งนั้น” เจไดโดนซันจับได้ก็ไม่ละอายใจ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะพาซันไปคืนนี้

“เออๆ ไปก็ได้วะ หวังว่าผับไอ้ฉลามมันจะมีแด๊ดดี้มาบ้างนะ”

“กูอยากลาออกแล้ว ไม่อยากเป็นทนายแล้ว กูอยากเป็นเด็กเสี่ยเว้ย!”

“กูใส่ชุดนี้กับหนวดบ้านี่ ยามจะให้กูเข้าผับเหรอวะจัส” ท้องฟ้ามองสภาพตัวเองในตอนนี้แล้วน้ำตาแทบไหล ใครก็ตามที่มาเห็นสภาพเขาในตอนนี้ก็คงกลั้นหัวเราะไม่อยู่

ทั้งใส่สูท ผูกเนกไท แต่งตัวอย่างกับจะไปสมัครงาน แถมยังมีหนวดที่ติดบนปากอีก สภาพท้องฟ้าในตอนนี้ทำเอาเขาแทบร้องไห้

และเขาจะต้องเข้าผับไปในสภาพนี้ เอาเป็นว่าเขาจะผ่านพวกยามของผับไปได้หรือเปล่าเถอะ แล้วท้องฟ้ายังต้องไปจีบคนในผับให้ติดตามคำท้าของจัสอีก

สภาพตาลุงวัยกลางคนแบบนี้ วัยรุ่นในผับที่ไหนจะอยากมาทำความรู้จักกันวะ

“อุบ! ฮ่าๆ มองกี่ทีก็ตลกว่ะ ใครจะไปคิดว่าลูกเศรษฐี แต่งตัวเป็นตาลุงจะขึ้นแบบนี้” จัสมองเพื่อนสนิทตัวเองแล้วก็ห้ามไม่ให้ขำไม่ได้ ก็มันน่าหัวเราะจริงๆ นี่ สภาพของท้องฟ้าในตอนนี้

“ไอ้จัส! มึงไม่เลิกขำ กูไม่ทำแล้วนะเว้ย” ท้องฟ้าใบหน้าแดง เริ่มโมโหเพื่อนตัวเองขึ้นมาแล้ว ตอนมาก็หัวเราะเขาไม่หยุด

ถ้าไม่ใช่ว่ามันคิดบทลงโทษบ้าๆ นี่ ท้องฟ้าก็คงไม่ได้มาอยู่ในสภาพตาลุงแบบนี้หรอก

“ไม่ได้นะเว้ย ห้ามกลับ มึงแพ้พนันกู ต้องทำตามที่พนันกันไว้ อุบ!” จัสจับแขนเพื่อนตัวเองที่ทำท่าจะวิ่งหนีหายไปเอาไว้ พอมองหน้าท้องฟ้าอีกทีก็คล้ายจะขำขึ้นมาอีก จนต้องรีบกลั้นเอาไว้

“ไอ้จัส!”

“เออๆ ไม่ขำแล้วก็ได้”

“มึงอย่าพูดมากเลยท้องฟ้า ยังไงวันนี้มึงก็ต้องไปจีบหนุ่มให้ติดสักคน ไม่งั้นมึงรู้นะว่าจะต้องเจออะไรในอนาคต”

“เออ กูไม่ยอมแต่งหญิงแน่”

“อะไรก็ไม่แน่หรอกว่ะ ฮ่าๆ พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”

ท้องฟ้าได้แต่บ่นกับตัวเองในใจระหว่างรอคิวเข้าผับ เขาไม่น่าไปพนันกับจัสเลย และเรื่องพนันที่ว่าก็คืออาจารย์จะออกข้อสอบเกี่ยวกับอะไร

ท้องฟ้าทายไปว่าอาจารย์จะต้องหยิบยกเรื่องที่เป็นประเด็นของสังคมตอนนี้มาออกข้อสอบ ส่วนจัสทายว่าอาจารย์จะออกตามที่เรียนในหนังสือ โดยมีข้อตกลงว่าใครแพ้ต้องแต่งหญิงเข้าผับ

ท้องฟ้ามั่นใจในคำตอบของตัวเองมาก เพราะอาจารย์นั้นมีชื่อเสียงเรื่องการหยิบยกประเด็นของสังคมมาออกสอบ แถมอาจารย์ก็มักจะพูดเรื่องนอกตำราเรียนออกจะบ่อย

แต่คราวนี้ไม่รู้อาจารย์จะเปลี่ยนวิธีออกข้อสอบทำไม ดันมาออกตามตำราที่เรียนไปเป๊ะๆ เลย ท้องฟ้าได้แต่ร้องไห้ในใจเงียบๆ ตอนนั้น แม้จะพอสอบผ่านแต่คะแนนก็คงไม่ดี แถมยังมาแพ้พนันไอ้จัสอีก

ท้องฟ้าต่อรองบทลงโทษใหม่กับจัสตั้งนาน จนกลายมาเป็นสภาพในปัจจุบันนี้ ที่เขาจะต้องใส่สูทมีหนวดเป็นตาลุง เข้าไปจีบคนในผับให้ติดให้ได้ ถ้าท้องฟ้าทำสำเร็จเขาก็จะรอดตัวไปไม่ต้องแต่งหญิง แต่ด้วยสภาพในตอนนี้ของท้องฟ้า ใครมันจะมาชอบตาลุงมีหนวดกัน

” ไหนเสี่ยวะไอ้เจได กูเห็นแต่เด็กมหา’ ลัยทั้งนั้นเลยเนี่ย” ซันถามเจไดเสียงดังกว่าปกติ เพราะภายในผับเปิดเพลงค่อนข้างดัง ถ้าซันพูดเบาพวกเขาคงคุยกันไม่รู้เรื่อง

ทันทีที่เข้ามาในผับ ซันและเจไดก็เต้นกันอย่างสนุกสนาน จนเวลาผ่านไปได้สักพักซันก็เหนื่อย ตามหาเป้าหมายในการมาไม่เจอเลย ที่ผับนี้มีแต่เด็กมหา’ ลัยหน้าอ่อนกันทั้งนั้น ไม่มีสเปกของซันเลย

ตอนนี้ซันเลยมานั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ นั่งฟังเพลงจิบเหล้าและกับแกล้มด้วยกันกับเจได ไม่คิดเลยว่าการหาแฟนใหม่มันจะยากแบบนี้

อายุซันก็ใกล้เลขสี่ไปทุกที เขาไม่ใช่สเปกเสี่ย หรือแด๊ดดี้ตรงไหนกัน ร่างเล็กผอมบางน่ากอดขนาดนี้ ทำไมถึงมีแต่หมาเด็กหน้าละอ่อนมาจีบอยู่ได้

“ก็แถวนี้มันใกล้มหา’ ลัย มึงลองมองดูดีๆ สิ อาจมีเสี่ยหวังมาจับเด็กมหา’ ลัยกินแถวนี้ก็ได้” เจไดตอบซัน แต่สายตานั้นมองดีเจที่กำลังเล่นเพลงอย่างไม่ละสายตา

ดีเจที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานก็คือฉลาม เพื่อนสมัยเรียนมหา’ ลัยของพวกเขา และก็เป็น FWB ที่ห้ามคิดเกินเลยของเจได เขาส่งข้อความไปหาฉลามนานแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่หยิบมือถือขึ้นมาดูเลย

“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง” ท้องฟ้าเล็งอยู่ก่อนที่จะเจอคนที่ตรงสเปกตัวเอง และอีกฝ่ายก็มาในชุดสูทเหมือนกัน เขาจึงเข้าหาอีกฝ่ายโดยตรง

“ได้ครับๆ เชิญนั่งเลย”

“กูว่ากูไปก่อนดีกว่า ไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร”

ซันและเจไดมองไปตามเสียงพูด พอเห็นว่าใครเป็นคนพูด ทั้งสองคนก็รีบหันหน้ามาสบตากัน ซันรีบกะพริบตาส่งซิกให้เจไดรีบไปไกลๆ ดูเหมือนว่าดวงของซันจะยังมีอยู่ ถึงได้มาเจอคนที่ตรงเทสของตัวเองเข้าจริงๆ

“ผมชื่อท้องฟ้านะครับ คุณ...”

“ซันครับ ผมชื่อซัน”