Masukสิ่งที่น่าอับอายสำหรับทุกคนคืออะไร สำหรับผมมันคือการที่ผมเรียกเด็กรุ่นลูกว่าแด๊ดดี้ กลายเป็นเด็กเลี้ยงของเด็กวัยมหาลัย
Lihat lebih banyak“นี่ต้องทำแบบนี้กันด้วยเหรอ พี่อายนะ”“ไม่ได้ครับ ห้ามเอาออกนะ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆ ด้วย”ซันในตอนนี้หน้าแดงจนจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว เดินไปไหนก็มีแต่สายตาคนมองพวกเขาตลอดทาง จะไม่ให้มองได้ยังไงในเมื่อแขนพวกเขาสองคนนั้น มีลูกโป่งหลากสีเป็นสิบลูกผูกมัดกับข้อมือกันทั้งคู่โตจนขนาดนี้แล้วยังจะมาผูกข้อมือด้วยลูกโป่งกันอีก ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องมองกันทั้งนั้นแหละ ซันได้แต่ส่ายหน้าคิดในใจว่าไม่น่าใจอ่อนยอมทำตามท้องฟ้าเลยย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีที่แล้วนั้น ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นรอบชายหาดด้วยกัน มีเด็กน้อยคนหนึ่งเดินมาขายลูกโป่งให้กับพวกเขา ท้องฟ้าก็เลยคิดอะไรน่าอายแบบนี้ขึ้นมา“พี่สุดหล่อๆ ช่วยซื้อลูกโป่งผมหน่อยได้ไหมครับ”“อายุเท่าไรเนี่ย หัดค้าขายแล้วเหรอ” ซันก้มลงคุยกับเด็กน้อย เด็กขนาดนี้ก็ต้องออกมาหาเงินแล้ว แค่เห็นเขาก็รู้สึกสงสารขึ้นมา“สิบสองแล้วครับ ช่วยพ่อแม่ขายครับ จะได้มีเงินไปเลี้ยงน้องๆ เพิ่มมากขึ้น”“เป็นเด็กกตัญญูจริงๆ เอาสิ พี่จะช่วยซื้อเอง”
“พวกเราไปเล่นน้ำกันเถอะครับ” ท้องฟ้ามองชายหาดและน้ำทะเลก็จับมือพี่ซันวิ่งไปเล่นน้ำด้วยกัน“เดี๋ยวๆ วิ่งช้าๆ สิท้องฟ้า” ซันที่ไม่ได้ตั้งตัวรีบออกฝีท้าววิ่งตามท้องฟ้าไป“เฮ้อ สัญญาว่าจะมาเที่ยวกันสองคน มันไม่มีจริงสินะ” เจไดมองคู่รักข้าวใหม่ปลามันด้วยความอิจฉา ดูเหมือนสองคนนั้นจะลืมไปแล้วว่าตรงนี้ยังมีคนอื่นอยู่อีกสัญญาที่เขาเคยพูดกับซันเอาไว้ตอนนั้น ที่ว่าพอปีใหม่จะมาเที่ยวย้อมใจกันสองคน ตอนนี้พวกเขามาตามสัญญาจริง แต่ไม่ได้มีเพียงสองคนอย่างที่วางแผนกันเอาไว้ก่อนหน้านี้จากสัญญาปลอบใจซันที่พึ่งจะหักอกเด็กอายุน้อยกว่าไปวันนั้น วันนี้ทั้งสองคนกลับมาเป็นแฟนกันใหม่ และมาเที่ยวพร้อมกับเขา อะไรก็ช่างไม่แน่ไม่นอนจริงๆ“พี่เจไดครับ จะมาเที่ยวกันทั้งที ทำไมต้องเชิญคนนอกมาด้วยครับ” จัสเอ่ยถามด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มองฉลามที่อยู่อีกด้านหนึ่งของพี่เจไดด้วยความไม่พอใจท้องฟ้าและพี่ซันมาเที่ยวกัน เขาและพี่เจไดมาด้วยก็ไม่เห็นแปลก เพราะพวกเขาสองคนนั้นเป็นเพื่อนของคู่รักที่กำลังหวานแหววกันอยู่ แถมพวกเขายังทำงานด้วยกั
“อ่า อ้าว ท้องฟ้าไปไหนกัน” ซันตื่นนอนขึ้นมา พบว่าหมาเด็กนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างตัวก็แปลกใจ“โอ๊ยๆ ปวดก้นฉิบ เจ้าเด็กนี่...ใส่ไม่ยั้งเลยเมื่อคืน” ซันที่กำลังจะลุกจากเตียงต้องนั่งลงอีกครั้ง เขาปวดก้นที่ระบมไปหมดในตอนนี้ เมื่อคืนท้องฟ้าจัดใส่ซันไม่ยั้ง ไม่เห็นใจกระดูกแก่ๆ ของเขาเลย ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กอายุยี่สิบกว่าอย่างนั้นแหละ“ท้องฟ้าทำอาหารเหรอ” ซันฝืนความเจ็บเดินออกมาจากในห้องนอน มองคนที่เด็กกว่ากำลังจัดอาหารลงจานอย่างแปลกใจ“ตื่นแล้วเหรอครับพี่ซัน ผมว่าจะไปปลุกพี่พอดีเลย” ท้องฟ้าเงยหน้าขึ้นเห็นคนพี่ก็ยิ้มกว้าง ประสบการณ์เมื่อคืนที่หอมหวานนั้น ทำให้เขาไม่อยากไปทำงานเลย อยากจัดคนพี่อยู่ที่ห้องมากกว่า เสียดายก็แต่คนพี่คงไม่ยอมหยุดด้วย แถมน่าจะด่าอีก“โอ๊ยๆ เจ็บก้นจัง” ซันร้องเสียงหลงเมื่อนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว แค่นั่งเก้าอี้ก้นเขาก็ปวดแสบปวดร้อนไปหมดแล้ว“เจ็บมากไหมครับพี่ซัน วันนี้ลาหยุดดีไหมครับ” ท้องฟ้าสีหน้าเป็นกังวล ทันทีที่ได้ยินคนพี่ร้องเจ็บก็รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยควา
“รออยู่บนเตียงก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้” ท้องฟ้าวางคนพี่บนเตียงนอน มองหน้าท้องขาวของคนพี่อยู่นานกว่าจะได้สติ ไล่ไอ้ความคิดบ้าๆ นั่นออกไปจากหัวตัวเอง ก่อนจะรีบไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวพี่ซัน“ปวด...หัวฉิบ ไม่น่าดื่มเยอะเลย” ซันลืมตาตื่นขึ้นมา มือจับหัวตัวเองมึนไปหมด เพราะเผลอดื่มมากไปหน่อย“บนเตียง...ต้องไปอาบน้ำก่อน” ซันสังเกตว่าเขานั้นนอนอยู่บนเตียงที่ห้องตัวเอง แม้จะยังมึนหัวเพราะเหล้าที่ดื่มไปมาก แต่ซันก็ทรงตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถ้าไม่ได้อาบน้ำก่อนนอน พรุ่งนี้มีหวังเขาลุกไปทำงานไม่ไหวแน่“พี่ซันหายไปไหน” ท้องฟ้าเข้ามาในห้องนอนไม่เห็นพี่ซันนอนบนเตียงก็ตกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ เขารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาคนพี่“พี่ซัน! เปิดน้ำทิ้งแบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยหรอกครับ” ท้องฟ้าตกใจเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ แล้วเห็นว่าคนพี่ในตอนนี้นั่งอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำไหลชโลมไปทั้งร่างจนเปียก ท้องฟ้าที่มาเห็นก็รีบปิดก๊อกน้ำ“ท้องฟ้า...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ซันแปลกใจที่
“คุณท้องฟ้าชอบเที่ยวผับเหรอครับ” ซันถามคนตรงหน้าที่เต้นส่ายสะโพกโยกย้ายรอบตัวเขา“ถ้าเบื่อๆ ถึงจะมาน่ะครับ” ท้องฟ้าตอบด้วยรอยยิ้มโดยเฉพาะเวลาหลังสอบเสร็จ เขามักจะมาผ่อนคลายที่ผับตลอด“ผมขอไม่เชื่อนะครับ ฮ่าๆ ก็คุณท้องฟ้าเต้นเก่งแบบนี้ สมัยวัยรุ่นคงตระเวนเที่ยวผับฉ่ำเลยใช่ไหมครับ”ซันมองคุณท้องฟ้าด้
“เดี๋ยวเจได ทำไมตามึงแดงแบบนี้ นี่มึง...ร้องไห้มาเหรอ” ซันรีบหยุดเจไดที่กำลังจะเดินผ่านโต๊ะเขาเอาไว้ตาเจไดบวมแดงอย่างกับคนที่ร้องไห้มาทั้งคืน ซันเห็นแล้วจะไม่ทักก็ไม่ได้ นี่คือเพื่อนคนเดียวของเขาในบริษัทนี้“ไม่มีอะไร กูไม่ได้ร้อง” เจไดยิ้มตอบปฏิเสธซัน“ไอ้ฉลามทำมึงร้องไห้เหรอ” ซันถามเข้าประเด็นทั
“ขอเสียมารยาทถามอายุคุณท้องฟ้าหน่อยได้ไหมครับ” ซันรวบรวมความกล้าถามเรื่องที่สำคัญสำหรับเขาออกไป แม้ใบหน้าอีกฝ่ายจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่อายุอาจจะน้อยกว่าซันอีกก็ได้“สามสิบเก้าปีครับ ปีหน้าก็จะสี่สิบปีแล้ว กาลเวลาผ่านไปเร็วจังนะครับ” ท้องฟ้าปากเร็วไปหน่อย เขาเริ่มกังวลว่าคนชื่อซันจะเชื่อตัวเองไหม ดันโกห
“ไม่เอา ผมไม่ให้พี่ซันไป นี่พี่ซันจะหนีผมไปเที่ยวผับอีกแล้วใช่ไหม ผมไม่ให้พี่ไปนะ”“ปล่อยพี่ไปเถอะลีโอ นี่ลีโอจะไม่ให้พี่ไปหาแฟนเลยหรือไง พี่อายุใกล้เลขสี่แล้วนะ”ซัน เจ้าของร่างบางกำลังโดนผู้ชายร่างใหญ่ที่สูงกว่าตัวเองกอดเอวจากทางด้านหลังแน่น ไม่ยอมที่จะให้เขาขยับตัวไปไหนมาเป็นสิบนาทีแล้วเขาได้แต