แปซิฟิค ริม สงครามอสูรเหล็ก

เธอแต่งงานกับเขาเป็นเวลาสามปี หลังจากที่เธอเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง เธอกลับรังเกียจว่าเขาขี้เกียจและไร้ความสามารถ สุดท้าย เธอบอกว่าหย่าร้างกัน แต่เธอไม่รู้ว่าทุกอย่างของเธอ เป็นเขามอบให้ทั้งนั้น

'ฉันมันก็แค่ผู้หญิง ที่เขาใช้เงินซื้อมาบำเรอความสุขของตัวเอง' ตรับ ตรับ ตรับ~ "อ๊า อ๊า อ๊าง บะ เบาหน่อย อื้อ" ฉันร้องท้วงเพราะเขากระเเทกท่อนเอ็นเข้ามาในรูเสียวของฉันรุนแรงเกินไปแล้ว " อ๊า ยะ อย่า ห้ามผม เพราะผมทำให้คุณไม่ได้ซี๊ด ~" เพี๊ยะ เพี๊ยะ เขาตีก้นฉันอย่างแรงสองที จากนั้นก็เอามือมาดึงผมฉันให้เงยหน้าขึ้น แล้วเขาก็กระเอกเอวเข้ามาหนักหนวงกว่าเดิม ฉันไม่ควรไปหลงรักผู้ชายที่ ทั้งดิบ ทั้งเถื่อน แล้วก็แสนจะเย็นชาแบบเขาเลย ไม่ควรเลยจริงๆ

ตุล นิยาม : จมปักกับอดีต นิสัย: รักสนุก บ้าเลือด ดุดัน ลลิล นิยาม: คลั่งรักเด็ก นิสัย: ยั่วเก่ง อารมณ์ดี ภายนอกเป็นคนแรงๆ แต่ภายในอ่อนแอ (โดยเฉพาะความรู้สึก) โปรย… ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันฉันก็ปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะเอาเด็กคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเขาไม่ชายตามองผู้หญิงเอ็กซ์อึ้มแบบฉันเลย “ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ” “วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ “จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^” “ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์” คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!

ลูกสาวของเขาป่วยหนัก เย่เฟิงถูกอดีตภรรยาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ภายใต้ความสิ้นหวัง เขาได้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงให้โดนรถของลูกสาวเศรษฐีชน แต่แล้วกลับไม่คาดคิดเลยว่ามังกรในร่างกายของเขาจะพูดขึ้นมา..... ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เย่เฟิงก็ใช้ชีพจรของมังกรที่มีในตัวใช้ชีวิตต่อไปในเมือง!

เมื่อรวมรวมทุกอย่างเรียบร้อยก็ถึงเวลาสำรวจตัวเอง เธอตื่นขึ้นมาในร่างที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ร่างกายอ้วนฉุ ผิวพรรณหยาบกร้าน และใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำ นี่คือร่างของ ซูเว่ยหราน สตรีอัปลักษณ์และร้ายกาจแห่งหมู่บ้านชาวประมงในยุคจีนโบราณ! "นี่ไอ้คนแซ่หลี่ ข้าอยากตกลงกับเจ้าหน่อย บ้านเจ้ามีผู้ใหญ่มากมายแต่กลับให้ลูกข้าอายุแค่สีขวบไปรับจ้างหาเลี้ยง ข้าว่าเราหย่ากันเถอะ ลูกข้าจะเอาไปด้วย" "เจ้าไม่มีญาติที่ไหน เอาลุกไปลำบากกับเจ้าหรือ" "ถ้ามีญาติประสาแดกและเห็นแก่ตัวแบบบ้านหลี่เจ้า ข้ายอมโดดเดี่ยวดีกว่า" ซูเว่ยหรานเดินลงเขาไม่สนใจเขาอีก หลี่จื่อหานยืนงง เป็นนางที่วางยาเขาเพื่อได้แต่งงาน อยู่ๆบอกจะหย่าก็หย่าและยังจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง นี่ท่านย่าทุบนางจนสติผิดเพี้ยนไปแล้วหรือ

ฉันคบหาดูใจกับเสิ่นสืออี้ เพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายมาสามปีแล้ว แต่เขาไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราเลย ทว่าฉันไม่เคยสงสัยในความรักที่เขามีต่อฉัน เพราะถึงแม้เขาจะเคยมีผู้หญิงมาแล้ว 99 คน แต่เขาก็เลิกมองหญิงอื่นเพื่อฉันนับตั้งแต่นั้นมา ต่อให้ฉันเป็นแค่หวัดเล็กน้อย เขาก็ยอมทิ้งโปรเจกต์มูลค่ากว่าห้าร้อยล้านแล้วรีบบึ่งกลับบ้านทันที กระทั่งถึงวันเกิดของฉัน ฉันเตรียมตัวจะบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์กับเสิ่นสืออี้อย่างมีความสุข แต่เขากลับลืมวันเกิดของฉันเป็นครั้งแรก และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม่บ้านบอกฉันว่า เขาไปรับคนสำคัญที่กลับมาจากต่างประเทศ ฉันรีบตามไปที่สนามบิน เห็นเขากำลังถือช่อดอกไม้รอคอยผู้หญิงคนหนึ่งด้วยสีหน้าตื่นเต้นกังวล ผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกับฉันมาก ต่อมาพี่ชายบอกกับฉันว่า เธอคือรักแรกที่เสิ่นสืออี้ลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต เสิ่นสืออี้เคยตัดขาดกับพ่อแม่เพื่อเธอ และหลังจากถูกทิ้งก็คลุ้มคลั่งจนเสียสติ เที่ยวตามหาตัวแทนที่คล้ายกับเธอมา 99 คนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ตอนที่พี่ชายพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของพี่ชายเต็มไปด้วยความทอดถอนใจในความรักอันลึกซึ้งของเสิ่นสืออี้ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า น้องสาวที่เขาทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ ก็คือหนึ่งในตัวแทนเหล่านั้น ฉันมองดูชายหญิงคู่นั้นอยู่นานแสนนาน ก่อนจะหันหลังกลับไปที่โรงพยาบาลอย่างไม่ลังเล “คุณหมอคะ เด็กคนนี้ ฉันไม่เอาไว้แล้วค่ะ”