Masukถ้าชีวิตเติบโตขึ้นมาด้วยความเจ็บแค้น วันนี้เขาก็เต็มไปด้วยความแค้นในทุกอณูของชีวิต ภายใต้ท่าทีสงบ นิ่งเงียบ และแข็งกร้าวประดุจหินผาของ "ศิลา"... แต่ภายในใจเขานั้น กลับระอุคุกรุ่นไปด้วยไฟแค้นที่รอวันชำระสะสาง! อสูรตนนี้ ผ่านวันเวลาแห่งความเคียดแค้นชิงชัง และพร้อมที่จะเริงไฟแล้ว... และสำหรับเธอ "มินตา"... สาวน้อยผู้อ่อนเยาว์ต่อโลกแห่งความเคียดแค้นชิงชัง ไฟแห่งอสูรครั้งนี้ มันน่าหวาดผวาสำหรับเธอแค่ไหน เพราะมันเป็นไฟแค้น ที่หลอมรวมมากับไฟแห่งปรารถนา...
Lihat lebih banyakANN
Running in those heels was a very bad mistake. The thin soles kept slipping against the rough ground, and the sharp pain shooting up my legs made it harder to move fast enough. They were catching up. I could hear them clearly now. I won’t go back to that house, nor will I get married to Judge’s brother. Even in his death, Judge, my late husband, still wanted to possess me like an object, just like he had done for fourteen years of my life. He didn’t see me as a person then, and clearly, nothing had changed now. He willed me to his brother as if I were something that could be passed down. I saw a young man open the back door of a car ahead, and without thinking, I rushed forward. Before he could even react, I slipped in after him and slammed the door shut, locking it immediately. “Drive,” I said quickly, my voice unsteady. “They are coming.” “Excuse me, who are you? What are you doing in my car? Are you a crazy fan?” he said, his tone sharp with confusion. I didn’t even turn fully to look at him. There was no time. I could already see the men sent after me getting closer, their figures becoming clearer with every second. “I don’t have time to explain,” I said, my voice rising despite myself. “Please, sir. You have to save me. Some bad boys are after my life. Just drive.” Sweat gathered at my temple, sliding down slowly. My hands were trembling, gripping onto the seat as if that alone could keep me safe. “Drive to somewhere safe,” he instructed the driver. The car moved immediately. “For your sake,” he added, his voice calmer now but still cautious, “I just hope you ain’t some crazy fan.” Fan? Why does he keep saying that? But whatever he had to say wasn’t important. My neck stayed turned toward the back window, my eyes fixed on the road behind us until I could no longer see their faces. Only then did my body start to react. I wrapped my arms around myself, pressing my hands against my skin to stop the trembling, but it didn’t help much. The car drove for a while before the man suddenly asked the driver to pull over. The engine quieted. “I believe you are safe now, Miss. Can you tell me what this is all about?” For the very first time in fourteen years, I slowly raised my head and looked into a man’s eyes without fear. Without the constant thought that Judge would suddenly appear, accuse me of something I didn’t do, and punish me for it later. The young man’s face was calm after everything that had just happened. “I was willed to my brother-in-law by my late husband,” I said, my voice softer now, but steady enough. “I was supposed to get married to him today, but I escaped.” His expression changed immediately from neutral to surprised. “Are you being serious right now? Willed? How is that even possible?” I gave a small shrug, letting out a heavy breath. My feet were throbbing badly now, the pain catching up with me. “Anything is possible with Judge.” I quickly wiped the tears that were threatening to fall. When Judge died a month ago, I thought that was it. I thought I was finally free from his obsession, from the pain, from everything he put me through. But I was wrong. Nothing ended. “Okay…” he said slowly, running a hand through his hair. “This whole story is crazy. I have to meet up with my team in an hour. This place is safe. You can come down now.” My heart dropped instantly. I shook my head. “No, please, sir,” I said quickly, the desperation slipping into my voice before I could stop it. “I have nowhere else to go. They will come for me. Help me.” “Firstly,” he said, cutting in, “it is Duke, not sir. Secondly, I don’t know you.” I ran my hands through my hair, trying to think, trying to find something, anything that would make him believe me. “I am not lying,” I said quickly. “You can G****e his name, Judge’s name, you will see my pictures, he was very rich. Please, save me.” I knew how I sounded, desperate. But anything was better than going back to that house. That prison I was forced to call home. Duke didn’t respond immediately. He just looked at me. His fingers tapped lightly against his thigh as if he were weighing his options carefully. “All of this is crazy,” he muttered. Then he exhaled. “I will take you to a hotel. We will talk later tonight.” Relief hit me so suddenly, I almost didn’t know how to react. “Thank you, sir,” I said out of habit. I really hope I have escaped from all of this. ***** Duke did as he promised. He booked a room for me in a five-star hotel before leaving. The moment the door closed behind me, the silence felt louder than anything I had heard all night. My mind wouldn’t stop. It kept whispering the same thing over and over again. ‘He won’t come back.’ Why would he? I am nothing to him. Just someone he met on the road. I slowly removed the heavy gown I was wearing, letting it fall to the floor before turning to look at myself in the mirror. I stared for a long time. Several times, I had begged God to make me less beautiful. Maybe I wouldn’t have ended up like this. Judge was obsessed with my hair, face, and body. To him, I was never a person. I was his property. My knees gave out beneath me. I dropped to the floor, the cold surface pressing against my skin. And this time, I didn’t hold back the tears from falling freely. Where will I go from here if the young man doesn’t come back?“ไม่ใช่ห้องนี้”มินตาตัวแข็ง เมื่อเขาเปิดประตูห้องที่หล่อนเป็นคนตกแต่งเพื่อเป็นห้องหอของเขากับมิ่งขวัญหล่อนพยายามจะถอยกลับ แต่ศิลาผลักหล่อนออกเดินไปข้างหน้า“ฉันยอมมาที่นี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ห้องนี้” หล่อนยังเสียงแข็งและมีท่าทีปฏิเสธ ไม่ยอมรับ“คุณแต่งมันเอง...ก็ใช้เสียเองซิ” เขาบอกนุ่มๆ “ที่ทางของคุณเอง“ฉันทำเพื่อพี่มิ่ง” หล่อนยืนยัน หล่อนรักมิ่งขวัญไม่เคยเปลี่ยนแปลงเป็นอื่น“แต่มันเป็นสิ่งที่คุณชอบ” เขาดักคอ “ผมรู้ว่ารสนิยมของมิ่งขวัญเกิดจากตัวคุณเป็นหลัก...ลืมซะว่าผมเคยสั่งว่าอย่างไร นั่นเป็นข้ออ้างจะเอาตัวคุณมาทำงานต่างหากเล่า ถ้าผมไม่บอกว่าเป็นห้องหอมีหรือที่คุณจะยอมมาทำ ตอนนั้นคุณชังน้ำหน้าผมจะแย่”“ตอนนี้ก็ใช่”“ผมไม่เชื่อ ไม่มีวันเชื่อ...”เขาปิดประตูไว้ข้างหลังแล้วยืนพิงอยู่อย่างนั้น ตอบหล่อนด้วยถ้อยคำหนักแน่นเขาจะไม่ยอมเสียหล่อนไปศิลาบอกตัวเองว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสมปรารถนาให้จงได้ ต่อให้ยากเท่ายากก็ตามที“เราจะต้องคุยกันตามลำพังสองต่อสองแล้วละ มินตา”เขาบอกด้วยเสียงนุ่มทุ้ม และแน่นอนว่ามีกังวานของความรักอยู่มากมาย เขาไม้ปฏิเสธใจตัวเอง“ไม่...” หล่อนป
พิมสุดามาแล้วกลับไปแล้ว ปล่อยให้มินตาได้ครุ่นคิดตามลำพัง แม้จะมีปรางคอยรับใช้อยู่ใกล้ๆ แต่มินตาก็เหมือนอยู่คนเดียว...หล่อนคิดถึงอนาคตวันข้างหน้าเมื่อไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อ ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้คว้าติดอีกหล่อนจะทำอย่างไรดีนั่นคือสิ่งที่มินตาต้องคิด...มันไม่ใช่เรื่องเล็กเสียด้วย เพราะเท่ากับต้องเอาอนาคตมาเป็นเดิมพัน...อนาคตที่มินตาไม่แน่ใจ และหล่อนก็รู้ว่าเพราะตัวเขานั่นแหละที่ทำให้หล่อนเกิดความรู้สึกเช่นนั้นขึ้นมา/////////////////////////////ผู้ชายสองคนต่างวัยแต่มีสายเลือดส่วนหนึ่งเหมือนกันได้เผชิญหน้ากันอีกครั้ง คนแก่ดูจะยิ่งแก่ ในขณะที่คนหนุ่มก็มิได้ทำท่าลำพองว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ ต่างคนต่างมองกันชั่วอึดใจในความเงียบงันแล้วศิลาก็เป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อน “สาวิตต์เป็นอย่างไรบ้าง”“ก็ยังเหมือนเดิม...เก็บตัวเอง...และไม่พูดไม่จากับใครเลย”“เขาคงจะหายสักวันหนึ่ง“นั่นคือความหวัง”“ผมจะเอาใจช่วยแล้วกัน”คุณทรงศักดิ์ทำท่าเหมือนไม่คาดคิดเมื่อได้ยินเช่นนั้น“ต่อ...ให้อภัยพ่อกับพี่แล้วใช่ไหม”ชายหนุ่มส่ายหน้า นั่นคือความจริง เขายังไม่อาจจะให้อภัย เพียงแต่เขาคิดว่าเขาจะวางมือในส่วนนี้...หลายปีที่เ
“ไล่ปรางหรือคะ...” มินตาแสนจะตกใจ “ทำไมล่ะคะ ปรางทำผิดตรงไหน”“มันเป็นพวกแกนี่ รับเอาไปซิ นังนั่นมันเลี้ยงไม่เชื่อง หวังว่าที่พูดมานี่แกคงจะเข้าใจนะ”“ค่ะ มินตารับคำ ดวงหน้าสลด ครอบครัวของหล่อนคือซาก...มันคืออดีตที่เหมือนจะเนิ่นนานผ่านมาแล้ว ดวงตาของหล่อนซุ่มไปด้วนน้ำตา ป่วยการจะพูดมากไปกว่านี้อีกเมื่อคุณมารศรีและมิ่งขวัญปั้นปึ่งใส่ มินตามาไหว้พ่อ นั่งพับเพียบอยู่นานจนศิลาต้องเป็นฝ่ายสะกิดหล่อน“กลับดีกว่ามั้ง มินตา...เขาประคองหล่อนลุกขึ้น ท่าทีถนอมเป็นนักหนาบาดตาของมิ่งขวัญสุดขีด หล่อนไม่อาจจะยอมรับออกมาดังๆ ว่าลึกลงไปนั้นหล่อนเจ็บปวดกับการที่ถูกทิ้ง...ทั้งที่หล่อนเคยทระนงในตัวเองมาตลอด ผู้ชายคนนั้นคือชายที่หล่อนรักและเมื่อความจริงเปิดเผยออกมารักกลายเป็นร้าง และขมขื่นที่สุดจะหารสชาติใดมากกว่านี้ ในชีวิตคงจะไม่มีอีกแล้วแน่นอน“แม่คะ...มิ่งตัดสินใจแน่นอนแล้ว พอเสร็จงานพ่อ มิ่งจะไปอยู่เมืองนอก เราไปด้วยกันไหนคะ แม่...เอาบ้านนี้ให้เช่า...ถ้าไม่คิดจะขาย เราคงจะพอมีเงินสักก้อนไปเที่ยวเล่นด้วยกัน พอให้มิ่งหายช้ำใจแล้วค่อยกลับมาใหม่...หรือบางทีเราอยู่ทางโน้นกันเลยก็ได้ มิ่งก็พอจะมีเพื่อนที
ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง และมินตาก็นิ่งงันปราศจากเสียงกรีดร้องจนเขาใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าหล่อนเสียใจแค่ไหนกันการรับรู้ในการสูญเสียหนนี้ มือของเขาลูบไล้เส้นผม“มินตา ได้ยินผมหรือเปล่า”“ก็ดีเหมือนกัน” หล่อนพึมพำออกมา “จะได้จบสิ้นกันแท้จริงๆ”“ไม่....” เขาปฏิเสธเสียงลั่น“เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”“อย่าพูดแบบนี้...ทิ้งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง แล้วเราเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน ที่ผ่านมาผมรู้ว่าผมผิด จะไม่ให้อภัยคนที่รู้สำนึกหรอกหรือ มินตา...ใช่ว่าผมจะไม่เสียใจหรือไม่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ เพียงแต่ ตอนนั้นความแค้นทำให้ผมบ้าเลือดและลากคุณเข้ามาพัวพันด้วย”“ฉันให้อภัย แล้วก็โยนมันทิ้งเอาไว้ตรงนั้นแหละ...”ศิลากำลังจะพูดอีก แต่เสียงเคาะประตูห้องขัดจังหวะเสียงก่อนและประตูเปิดเข้ามาหลังจากนั้นครรชิตเดินนำหน้าธันวาเข้ามาพร้อมกับกระเช้าดอกไม้ใหญ่ที่บรรจุดอกไม้สวยงามสีสันสดใสชายหนุ่มขยับห่างออกจากเตียงนิดหนึ่ง ครรชิตทักทายและแสดงความห่วงใย ต่อสภาพบาดเจ็บของเขาสักห้านาทีก่อนจะหันไปหามินตา“ไง...มิน หน้าตาเหมือนคนเจ็บหนัก”“เกือบจะตายแต่ไม่ยักจะตาย...”“ประชดใครล่ะนั่น”ถูกดักคอแบบนี้มินตาทำตาวาว “มินไม่มี
เขานึกถึงอดีตนับสิบปีมาแล้ว...เด็กผู้หญิงจอมวุ่นคนหนึ่งที่พูดมาก ช่างซักเสียจนเขาเวียนหัวและต้องคอยเดินหนีจากหล่อน ทั้งที่จะว่ากันไปแล้วก็มีเพียงหล่อนคนเดียวเท่านั้นที่ป้วนเปี้ยนเข้าใกล้เขา คอยจะเป็นเพื่อนเล่นกับเขา ทั้งที่เขาไม่อยากจะเล่นด้วย ไม่อยากพูดด้วย แต่หล่อนก็ยังไม่ละความพยายาม เป็นเด็กคนเด
“เชิญทางนี้เลยค่ะ”แววรัตน์เดินนำไป หล่อนรู้สึกโล่งใจมากกว่าเดิมที่แหวนหายไปจนลับตาไม่เห็นออกมาเลยจนส่งสองคนเข้าไปในห้องด้านหลังแล้ว แววรัตน์จึงเห็นแหวน หล่อนรีบพาแหวนไปอีกทางหนึ่งโดยเร็ว“ยังไม่มีใครสนใจเธออีกหรือนี่”“มีค่ะ” แหวนทำจมูกย่น “แต่แหม...แก๊แก่ แหวนไม่อยากได้คนแก่ปูนนั้นสักหน่อย หัวก็
หล่อนเยื้องกรายออกไป กระโปรงฟิตตัวสั้นๆ อวดส่วนสัดอวบ...แต่ช่วงขาแหวนเล็ก...พอจะให้ชวนมองได้...และดวงหน้าสดสวยนั้นก็มากเกินพอจะทำให้แหวนเป็นสินค้าที่ขายคล่องนัก“อยู่โน่นนะ...”แหวนพยักหน้าเมื่อเพื่อนงานชี้บอกหล่อนไม่รู้ว่านี่คือการจัดให้พบกันจากศิลา...เขาคิดว่าถึงเวลาที่จะลองของบ้างแล้วแหวนยังเห็น
“นังเด็กบ้า พูดอะไรออกมา...”“พี่แววหึงใช่ไหม...แหวนรู้นะ พวกพี่ๆ บอกว่าพี่แววชอบเขา...พวกพี่ๆ อีกหลายคนก็เหมือนกัน พวกที่รอวันพระให้หวนย้อนกลับมา...เฮ้อ...โบราณว่าวันพระไม่ได้มีหนเดียวแต่สำหรับสาวๆ ของเขา วันพระมันหายากนะพี่แววนะ”แหวนลับกายเข้าไปแล้วทิ้งให้แววรัตน์ยืนหน้าสลดมันเป็นความจริงที่จี้ใ





