5/B เหมืองร้างมรณะ

5/B เหมืองร้างมรณะ

last updateLast Updated : 2025-10-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
21Chapters
800views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฮารุกะและคิชิโระนักเรียนห้อง5/B ที่ดันไปเปิดหีบต้องสาปเข้าจนเกิดเหตุการณ์วุ่นวายไปทั่วทั้งโลก พวกเขาทั้งาองคนจึงได้รับหน้าที่ให้มากำจัดเงาปีศาจที่เหมืองร้างแห่งนี้

View More

Chapter 1

เริ่มต้น

After confirming the final details of my staged death, I ended the call.

In two days, I would vanish from their lives forever, just as they all wished.

The faint scent of sandalwood drifted in from outside the door. Reflexively, I looked up. It was Dennis Malcolm, my so-called husband.

He wrapped me in an embrace, his voice gentle. "Who were you talking to just now?"

"Nothing important, just something about the gallery," I said with a smile, forcing my tone to sound as natural as possible.

He lowered his head, planting a soft kiss on the crown of my hair. "You've had so much on your plate lately. Tonight, I'll make something light for you, something to settle your stomach."

For five years of marriage, Dennis had been nothing but tender, indulgent to the point of spoiling me.

Everyone said that once Dennis fell in love, it was a devotion that would last a lifetime.

I had believed that this was my happiness.

But now, I finally understood: this marriage wasn't my happiness. It was his way of protecting Camille.

Dennis gently stroked my shoulder and suddenly said, "By the way, the Willows are hosting a celebration tomorrow. They're announcing Camille's pregnancy and congratulating her on being selected for the international art exhibition. You don't need to go—I'll send a gift and come straight home to be with you."

I said, "I was thinking I'd attend the exhibition too—"

He interrupted me, his tone warm yet resolute. "You shouldn't. Didn't you always say you wanted a child? This is the perfect time to stay home and rest."

Lowering my gaze, I hid the storm brewing within me.

All these years, we had never had a child.

I used to think it was fate, but now I realized he had never wanted one.

The reason he didn't want me at the exhibition was likely the same as before: he didn't want me to be competition standing in Camille's way.

He kissed my forehead gently, completely unaware of the depth of the void my heart had fallen into. "Your birthday is the day after tomorrow. I've already planned a surprise for you."

A surprise, huh?

"Okay," I replied, my voice calm and collected. "I've planned something for my birthday too, so make sure to clear your schedule to be with me."

He smiled and nodded. "Of course. Whatever my darling wants, I'll make it happen."

I looked up at him, managing to return his smile.

Dennis, you really went all out for the one you truly love.

That night, sleep wouldn't come. I carefully shifted his arm from around me and slipped away.

In the process, I knocked over his charm bracelet—the one he always carried with him.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
21 Chapters
เริ่มต้น
ฮารุกะบีบมือคิชิโระแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย แต่แววตาที่มองตรงไปยังประตูข้ามมิติเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่ แม้จะมีความหวาดหวั่นแฝงอยู่ลึก ๆ ก็ตาม คิชิโระเองก็จับมือเธอแน่นตอบ เขาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ เธอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นใจที่ส่งผ่านฝ่ามือเข้ามา ประตูลอยนวลอยู่ตรงหน้าพวกเขา ขอบประตูพร่าเลือนราวกับม่านหมอกสีม่วงที่สั่นระริก ปลายทางคือสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ แต่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้า"พร้อมนะ?" คิชิโระกระซิบถาม เสียงเขาดังก้องในความเงียบงันฮารุกะพยักหน้าอย่างช้า ๆ "พร้อมเสมอ… ตราบใดที่มีนายอยู่ข้าง ๆ"คำพูดของเธอทำให้มุมปากของคิชิโระยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่จูงมือฮารุกะออกก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าสู่ประตูนั้นให้ความรู้สึกราวกับหลุดลอย ร่างกายเบาหวิวเหมือนกำลังลอยอยู่ในกระแสธารที่มองไม่เห็น ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวพร่าเลือนจนยากจะจับต้อง แต่เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกเหล่านั้นก็มลายหายไป สัมผัสถึงพื้นแข็งใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง พร้อมกับความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามาทันทีที่พวกเขาเดินทะลุผ่านประตูมิติออกมา สิ่งแร
Read more
เที่ยวเพื่อที่จะได้กลับบ้าน
ในขณะที่คิชิโระกำลังตั้งรับการโจมตีจากเงาปีศาจที่แตกตัว เงาร่างใหญ่ตัวเดิมก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งจากด้านหลังของเขา มันยกแขนยาวเรียวขึ้นเตรียมจะจู่โจม ฮารุกะเห็นมันพอดี เธอรีบมองไปที่นาฬิกาอาคมของเธอ หน้าปัดของมันสว่างวาบขึ้นมาเป็นสีแดงสด ตัวเลขดิจิทัลแสดงระยะห่าง 5 เมตรพร้อมกับลูกศรชี้ไปทางด้านหลังของคิชิโระ"คิชิโระ! ข้างหลังนาย! 5 เมตร!" ฮารุกะตะโกนเตือนสุดเสียงคิชิโระได้ยินเสียงของฮารุกะ เขาบิดตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด เงาปีศาจโจมตีพลาดเป้า มันส่งเสียงคำรามด้วยความหงุดหงิด"ขอบใจนะ ฮารุกะ!" คิชิโระหอบหายใจ เขาสามารถเรียกมีดอาคมของเขาออกมาจากอากาศได้ มันเป็นมีดสั้นสีเงินวาววับที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อน ๆ มีอักขระโบราณสลักอยู่บนใบมีด คิชิโระกระชับด้ามมีดแน่น เขามองไปยังกลุ่มเงาที่กำลังรวมตัวกันอีกครั้ง"ฮารุกะ เตรียมขวดไว้!" คิชิโระสั่ง เขาพุ่งเข้าใส่เงาปีศาจที่รวมตัวกันเป็นร่างใหญ่ มือขวาถือมีดอาคมพุ่งตรงเข้าใส่ ในขณะที่มือซ้ายปล่อยคลื่นพลังงานสีขาวออกมาเพื่อสกัดการเคลื่อนไหวของมันการต่อสู้ดุเดือดขึ้นทันที คิชิโระเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับพายุ มีดอาคมของเขาสะบัดไปมาอย่างคล่องแคล่ว เขาทั้งฟัน ปัดป
Read more
แก่นแท้
หลังจากผ่านการต่อสู้ครั้งแรกที่น่าตื่นเต้น ทั้งฮารุกะและคิชิโระก็ออกเดินสำรวจเหมืองลึกเข้าไปอีกครั้งด้วยความระมัดระวังมากขึ้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจในสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า ไฟฉายของคิชิโระฉายนำทางส่องไปรอบ ๆ เผยให้เห็นโพรงถ้ำที่ซับซ้อนและอุโมงค์ที่ทอดลึกเข้าไปในความมืดมิด กลิ่นสนิมและดินชื้นยิ่งรุนแรงขึ้นเมื่อพวกเขาเดินทางเข้าไปใกล้ส่วนลึกของเหมือง"เงียบจังเลยนะ" ฮารุกะกระซิบ เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เงียบกว่าเมื่อกี้อีก"คิชิโระพยักหน้า มือเขากำมีดอาคมแน่น "บางทีพวกมันอาจจะซุ่มโจมตีอยู่ก็ได้ เตรียมตัวให้พร้อมนะฮารุกะ"นาฬิกาอาคมบนข้อมือของฮารุกะยังคงนิ่งสนิท บ่งบอกว่าไม่มีเงาปีศาจอยู่ใกล้ ๆ ในรัศมีที่ตรวจจับได้ แต่ความรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้งในอากาศเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ มันไม่ใช่ความหนาวเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นเยือกที่แทรกซึมไปถึงกระดูก คล้ายกับมีพลังงานมืดบางอย่างแผ่ออกมา"ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเฝ้ามองเราอยู่นะคิชิโระ" ฮารุกะกล่าว พลางกอดแขนตัวเองแน่นเพื่อคลายความหนาวเย็น "มันไม่ใช่เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ แบบเมื่อกี้แน่"คิชิโระหยุดเดินทันที เขาชูไฟฉายขึ้นสูง
Read more
เงาปีศาจ
หลังจากพิชิตเงาปีศาจยักษ์แก่นกลางได้สำเร็จ ฮารุกะและคิชิโระใช้เวลาเพียงไม่นานในการฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ พวกเขารู้ดีว่าความสำเร็จที่เพิ่งผ่านมาเป็นเพียงการเปิดประตูบานแรกสู่ความมืดมิดที่แท้จริงคิชิโระฉายไฟฉายส่องสำรวจรางรถเข็นเหล็กที่ทอดตัวลงไปในความลึกของอุโมงค์ เขาหันกลับมามองฮารุกะที่กำลังเก็บขวดกักเก็บวิญญาณสีดำสนิทไว้ในกระเป๋าสะพายอย่างระมัดระวัง“ฉันว่าเราไม่ควรเสียเวลาที่นี่นาน” คิชิโระกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดหลังจากการต่อสู้อันหนักหน่วง “วิญญาณตัวนั้นพลังงานสูงเกินไป มันอาจจะดึงดูดตัวอื่นมาอีก”ฮารุกะพยักหน้า สีหน้าของเธอยังคงซีดเซียวเล็กน้อยจากผลของการร่ายคาถาที่ต้องใช้พลังงานอย่างมหาศาล“ใช่... ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา” เธอกล่าว พลางยกข้อมือขึ้นดู นาฬิกาอาคม ยังคงนิ่งสนิท แต่สัญชาตญาณของเธอกรีดร้องเตือนภัย “ที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับพักผ่อน”พวกเขาจึงเริ่มออกเดินทางต่อ ลึกเข้าไปในเหมืองที่เงียบงันจนน่าขนลุก อุโมงค์ที่พวกเขาเดินเข้าไปแคบลงเรื่อย ๆ ผนังถ้ำเต็มไปด้วยร่องรอยของแร่ธาตุที่ส่องประกายวับวาวเมื่อถูกแสงไฟฉายส่องกร
Read more
การรักษา
ฮารุกะพยุงร่างที่อ่อนแรงของคิชิโระให้เดินลึกเข้าไปในความมืดอย่างช้า ๆ ความเงียบที่ไร้เสียงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจของคิชิโระและเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างทุลักทุเลของทั้งคู่“ไหวไหมคิชิโระ? อีกนิดเดียว” ฮารุกะกระซิบถามคิชิโระพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตายังคงพยายามสอดส่องไปรอบ ๆ “ฉัน... ฉันต้องไหวสิ... อย่าห่วงเลย”ฮารุกะรู้ว่าเขาพยายามพูดให้เธอสบายใจ เธอใช้แขนโอบรอบเอวของเขาแน่นขึ้นเพื่อช่วยรับน้ำหนัก พวกเขาเดินตามรางรถเข็นไปจนกระทั่งแสงไฟจากนาฬิกาอาคมส่องไปกระทบกับ ห้องโถงกว้าง ที่อยู่ถัดจากอุโมงค์ ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของหรือห้องพักคนงานเก่าก่อนที่เหมืองจะถูกทิ้งร้าง มีแคร่ไม้เก่า ๆ ที่พิงอยู่กับผนัง กองลังไม้ผุพัง และเครื่องมือทำเหมืองที่เต็มไปด้วยสนิม“ตรงนั้นแหละ” ฮารุกะกล่าว เธอพยุงคิชิโระให้ทรุดตัวลงบนแคร่ไม้เก่าอย่างระมัดระวัง คิชิโระพิงศีรษะกับผนังอย่างหมดแรง ดวงตาปิดลงราวกับจะหลับไปได้ทุกเมื่อฮารุกะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา เธอสัมผัสเบา ๆ ที่รอยช้ำสีดำเข้มบนสีข้างของคิชิโระ ร่องรอยความเจ็บปวดปรากฏบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน“แผลมันใหญ่ขึ้นน
Read more
5ถ้ำทางแยก
หลังจากการฟื้นฟูร่างกายอย่างสมบูรณ์ ฮารุกะและคิชิโระก็กลับมาอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด ทั้งคู่ยืนอยู่เบื้องหน้า แผนที่หนังเก่า ที่ส่องสว่างด้วยแสงอ่อน ๆ จากนาฬิกาอาคม เป้าหมายของพวกเขาชัดเจน: ผ้ายันต์ผืนแรกตามแผนที่ พวกเขาเดินทางมาถึงส่วนที่เรียกว่า "ห้าทางแยกแห่งเงามืด" ที่ซึ่งอุโมงค์ขนาดใหญ่แตกแขนงออกเป็น ห้าถ้ำทางแยก ที่มืดมิดและดูเหมือนกันทุกประการ มีเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้นที่จะนำไปสู่ผ้ายันต์“ดูแผนที่นี่สิฮารุกะ” คิชิโระชี้ไปที่สัญลักษณ์ผ้ายันต์ “มันถูกทำเครื่องหมายให้เป็น ทางที่ห้า แต่ไม่มีอะไรรับประกันว่ามันจะไม่ถูกซ่อนไว้ในทางใดทางหนึ่งที่อยู่ก่อนหน้า”เบื้องหน้าพวกเขา มีทางเข้าถ้ำห้าแห่งเรียงรายกันอย่างน่าขนลุก แต่ละทางถูกสลักตัวเลขโรมันกำกับไว้เหนือปากทาง: I, II, III, IV, Vฮารุกะกอดตำราอาคมของเธอแน่น “เราจะทำยังไงดีคิชิโระ? แยกกันไปเลยไหม? อาจจะเร็วกว่านะ”คิชิโระส่ายหน้าทันที “ไม่ได้เด็ดขาด! เราไม่รู้ว่าอะไรซุ่มซ่อนอยู่ในถ้ำพวกนี้ และตอนนี้เรามีอาวุธสำคัญถึงสองอย่างคือ มีดอาคม ของฉัน และ คาถาฟื้นฟู ของเธอ ถ้าเราแยกกันไป คนใดคนหนึ่งต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตแน่ ๆ เราจะไปด้ว
Read more
ผ้ายันต์อาคม
คิชิโระและฮารุกะยืนอยู่เบื้องหน้า ถ้ำหมายเลข V แสงสลัว ๆ จากทางเข้าถ้ำดูเหมือนจะเชื้อเชิญพวกเขาให้ก้าวเข้าไป แต่ความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายจากการต่อสู้สี่ครั้งติด ๆ กันนั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะเพิกเฉยได้“นี่คือทางสุดท้ายแล้วฮารุกะ” คิชิโระกล่าว เสียงของเขาแหบแห้ง แต่แววตาของเขามุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง “ถ้าผ้ายันต์ผืนแรกอยู่ที่นี่จริง... มันต้องมีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด”ฮารุกะพยักหน้า เธอหยิบขวดกักเก็บวิญญาณที่ตอนนี้เต็มไปด้วยวิญญาณหลากหลายชนิดออกมาจากกระเป๋า นาฬิกาอาคม บนข้อมือของเธอส่องสว่างนิ่งสนิท บ่งบอกว่าอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม“ไปด้วยกัน” ฮารุกะกล่าว พลางกำมือของคิชิโระแน่นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเข้าไปใน ถ้ำหมายเลข Vทันทีที่พวกเขาเหยียบย่างเข้าสู่ถ้ำ ความมืดมิดก็ถูกแทนที่ด้วย แสงสีแดงก่ำ ที่ส่องสว่างไปทั่วโถงถ้ำเบื้องหน้า เป็นแสงที่น่าขนลุกและเต็มไปด้วยพลังงานมืดและในแสงสีแดงนั้นเอง กลุ่มเงาปีศาจจำนวนสิบตน ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันยืนเรียงรายกันราวกับกองทัพสุดท้ายของผู้เฝ้าประตู“สิบตัว...” คิชิโระพึมพำด้วยความตกตะลึง แม้แต่เขาที่กล้าหาญที่สุดก็ยังรู้สึกหวั่นไ
Read more
พันธมิตร
หลังจากเก็บ ผ้ายันต์อาคมผืนแรก ได้สำเร็จ คิชิโระและฮารุกะก็ถอนตัวออกมาจากห้องโถงนั้น พวกเขาเลือกมุมหนึ่งของอุโมงค์ที่ค่อนข้างเงียบและมีหินบังเพื่อใช้เป็นที่พักฟื้นชั่วคราว การต่อสู้กับเงาปีศาจสิบตนติดต่อกันได้สูบพลังงานและเรี่ยวแรงทั้งหมดของพวกเขาไปจนหมดสิ้น“ฉันไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย” คิชิโระพึมพำ เขาใช้มีดอาคมปักลงบนพื้น แล้วเอนตัวพิงผนังถ้ำอย่างหมดแรงฮารุกะเองก็แทบจะยืนไม่ไหวแล้ว เธอนั่งลงข้าง ๆ เขา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมพลังงานที่เหลือเพื่อรักษาบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ผิวหนัง“ฉันก็เหมือนกัน... ขอบคุณคาถาฟื้นฟูของเธอจริง ๆ ฮารุกะ” คิชิโระกล่าว เขาหันมามองใบหน้าอ่อนล้าของเธอ“ฉันก็ขอบคุณที่นายเชื่อใจฉันนะ” ฮารุกะตอบ เธอกุมมือเขาแน่น “แต่ตอนนี้... เราต้องนอนพักสักหน่อยนะคิชิโระ”คิชิโระพยักหน้า ก่อนจะหลับตาลงอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าทางกายถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบจะต้านทานไม่ไหว ฮารุกะใช้ ตำราอาคม วางไว้บนตัก มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือคิชิโระไว้แน่น ส่วนอีกข้างถือ ขวดกักเก็บวิญญาณ ไว้พร้อม เธอพยายามตื่นตัวและคอยเฝ้าระวังภัย แต่เพียงไม่นาน ดวงตาของเธอก็หนักอึ้งและหลับไปในที่
Read more
ฝึกฝน
หลังจากที่คิชิโระและฮารุกะได้พักฟื้นและทำแผลจนร่างกายกลับมาแข็งแรงเต็มที่ โมริ หัวหน้าคนงาน และ ชิบะ อดีตคนงานที่รอดชีวิต ก็มาหาพวกเขาพร้อมกับ แผนที่เหมืองฉบับเต็ม ที่ทำเครื่องหมายตำแหน่งของผ้ายันต์ทั้งห้าไว้“ผ้ายันต์ผืนที่สอง” ชิบะชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ที่อยู่ลึกเข้าไปทาง ทิศเหนือ ของเหมือง “มันอยู่ใกล้กับ อุโมงค์ระบายอากาศหลัก เป็นพื้นที่ที่อันตรายมาก เพราะเงาปีศาจใช้เป็นทางเข้าออกหลัก”“เราพร้อมแล้วครับ” คิชิโระกล่าวอย่างหนักแน่นโมริส่ายหน้าเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าพวกหนูเก่งมาก แต่พวกหนูยังขาด ประสบการณ์ ในการต่อสู้กับ เงาปีศาจ ที่หลากหลายชนิดขนาดนี้ การต่อสู้กับสิบเงาปีศาจเมื่อวานนี้สอนบทเรียนที่สำคัญที่สุดให้กับฉัน... คือพวกหนูต้องมี ความพร้อม มากกว่านี้”“ชิบะและพวกคนงานที่นี่อาจไม่มีพลังอาคมเหมือนพวกหนู แต่พวกเราเคยฝึกฝนการต่อสู้เพื่อป้องกันตัวจาก สัตว์ป่า และ คนงานเถื่อน มาตั้งแต่โบราณ เรามี กระบวนท่าพื้นฐาน ที่สามารถใช้ต่อกรกับเงาปีศาจได้บ้าง” โมริอธิบาย “พวกเราตัดสินใจแล้ว... จะสอน ห้ากระบวนท่าหลัก ให้กับพวกหนู”ฮารุกะและคิชิโระมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ การได้เรียนรู้วิชากา
Read more
ผ้ายันต์ผืนที่ 2
คิชิโระและฮารุกะเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ทิศเหนือ พวกเขาระมัดระวังทุกย่างก้าวหลังจากบทเรียนราคาแพงจากการลอบโจมตีของเงาปีศาจงูยักษ์ พวกเขาใช้ กระบวนท่า ‘ตาเหยี่ยวส่องเงา’ ที่ได้ฝึกฝนมาอย่างต่อเนื่อง และ ฮารุกะ ก็คอยสแกนพลังงานมืดด้วย นาฬิกาอาคมหลังจากผ่านอุโมงค์แคบ ๆ มาได้เกือบชั่วโมง แสงจากมีดอาคมของคิชิโระก็ส่องกระทบกับทางเข้าขนาดใหญ่ที่แปลกตา“ดูนั่นสิฮารุกะ” คิชิโระชี้ไปข้างหน้าเบื้องหน้าพวกเขาคือ เขาวงกต ที่ถูกสร้างจาก เสาหิน ขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วน เสาหินแต่ละต้นทอดตัวสูงขึ้นไปจนลับสายตา ทำให้เกิดทางเดินแคบ ๆ และซับซ้อนราวกับเป็นทางเดินของเขาวงกตในตำนาน บรรยากาศภายในเต็มไปด้วย พลังงานมืด ที่หนาแน่นจนแทบจับต้องได้“ตามแผนที่ของชิบะ... ผ้ายันต์ผืนที่สองอยู่ในใจกลางเขาวงกตนี้” ฮารุกะกล่าว พลางกางแผนที่ฉบับเต็มของเหมืองที่โมริมอบให้แผนที่แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้ถูกเรียกว่า “แดนซับซ้อนแห่งอักขระ” ซึ่งเต็มไปด้วยกับดักและทางตันมากมาย“เราต้องหาทางเข้าสู่ใจกลางให้ได้” คิชิโระกล่าวอย่างมุ่งมั่น “เราจะใช้ เข็มทิศอาคม ของเธอช่วยนำทาง”“ฉันพยายามแล้ว” ฮารุกะตอบอย่างกังวล “พลังงานมืดที่นี่มัน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status