Transformers มีกี่ภาค และภาคไหนได้รับคำวิจารณ์ดีที่สุด?

แฟรนไชส์ 'X-Men' ของ Fox นับแบบรวมสปินออฟแล้วจะอยู่ที่ทั้งหมด 13 ภาค จาก 'X-Men' (2000) ไล่ไปจนถึง 'The New Mutants' (2020) — นี่คือมุมมองของคนที่ตามมาตั้งแต่ยุคแรกจนกระทั่งความเป็นหนังฮีโร่เปลี่ยนรูปแบบไป ผมเติบโตมากับความรู้สึกว่าแต่ละภาคมีทิศทางไม่เหมือนกัน บางเรื่องเป็นทีมใหญ่ บางเรื่องเน้นตัวละครเดี่ยว แต่ถ้านับรวมทุกภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้องกับจักรวาล X-Men แบบ Fox ทั้งหมด ก็ได้ตัวเลขนี้ การนับแบบนี้รวมทั้งสปินออฟอย่าง 'Deadpool' และหนังภาคแยกอย่าง 'Logan' ด้วย ในมุมมองส่วนตัว ภาคที่มักถูกยกว่าดีที่สุดของแฟนสมัยก่อนคือ 'X2' — เหตุผลไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชัน แต่เป็นการขยายมิติของตัวละครและประเด็นทางศีลธรรมที่แข็งแรงกว่าเดิม เหมือนหนังซุปเปอร์ฮีโร่อีกสเต็ปหนึ่งที่ยังคงจุดไฟให้แฟรนไชส์ไปต่อได้

ลิสต์นี้ผมจะเรียงตามภาพยนตร์ฉบับคนแสดงที่ผมติดตามมาโดยตรง — นับเฉพาะฟีเจอร์หนังโรงที่เป็นจักรวาลคนแสดงแบบต่อเนื่อง ผมมองว่าถ้านับเฉพาะภาพยนตร์คนแสดงหลักที่ออกฉายตามปีจริง ๆ จะได้ดังนี้: 'Transformers' (2007), 'Transformers: Revenge of the Fallen' (2009), 'Transformers: Dark of the Moon' (2011), 'Transformers: Age of Extinction' (2014), 'Transformers: The Last Knight' (2017). หลังจากนั้นมีภาพยนตร์แยกสายที่แม้จะไม่ต่อเนื่องตรง ๆ แต่ก็เข้ามาเป็นส่วนของเฟรนไชส์ ได้แก่ 'Bumblebee' (2018) ซึ่งเป็นสปิน-ออฟย้อนยุค และล่าสุดในแนวต่อยอดของแฟรนไชส์มี 'Transformers: Rise of the Beasts' (2023). รวมกันแล้วถ้านับทั้งชุดหลักและสปินออฟที่ออกฉายเชิงพาณิชย์ จะได้เจ็ดภาคที่ฉันนับว่าเป็นภาพยนตร์โรงเต็มตัว มุมมองส่วนตัวคือชุดนี้มีความต่างของโทนชัดเจน: ช่วงแรกเป็นงานแอ็กชันบ็อกซ์ออฟฟิศแบบยิ่งใหญ่ ช่วงกลางพยายามต่อยอดแฟรนไชส์ให้กว้างขึ้น ส่วนงานสปิน-ออฟอย่างเรื่องที่เน้นตัวละครเดียวกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีหัวใจมากกว่าในบางจังหวะ ถ้าต้องไล่ลำดับตามปีฉายแบบชัดเจนก็ทำได้ง่าย ๆ ตามรายการด้านบน แต่ถ้าจะนับเฉพาะภาคที่อยู่ใน continuity เดียวกัน บางเรื่องอาจต้องแยกออกจากกันตามมุมมองคนดู

เริ่มจากภาพรวมกว้าง ๆ ก่อน: ถานะของภาพยนตร์คนแสดงชุด 'Transformers' จนถึงปัจจุบันมีทั้งหมดเจ็ดภาคหลักที่ออกฉายเชิงโรงภาพยนตร์ (นับถึงปี 2023) คือช่วงผลงานชุดแรกที่ทำให้คนรู้จัก และต่อด้วยสปิน‑ออฟ/รีบูตที่พยายามปรับโทนเรื่องราวให้เข้ากับคนดูยุคใหม่ ฉันคิดว่าแบบแยกง่าย ๆ คือมีชุดภาพยนตร์ของปี 2007–2017 ที่เน้นความยิ่งใหญ่ ระเบิดปูด และทีมงานคนเดิม จากนั้นมีภาพยนตร์ที่เป็นจังหวะเปลี่ยนโทนอย่าง 'Bumblebee' และล่าสุดที่พยายามขยายจักรวาลคือ 'Transformers: Rise of the Beasts'. สำหรับคนไทยที่กำลังตัดสินใจว่าจะเริ่มดูจากภาคไหนก่อน ฉันมักแนะนำสองเส้นทางตามรสนิยม: ถ้าอยากรู้จักที่มาของกระแสและอยากเห็นฉากแอ็กชันยิ่งใหญ่ เริ่มจากภาพยนตร์ฉบับปีแรกน่าจะให้ความรู้สึกแบบเต็ม ๆ แต่ถ้าอยากให้เรื่องราวเข้าถึงง่าย อารมณ์ตัวละครมีน้ำหนักกว่าและจังหวะช้ากว่า 'Bumblebee' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก — เป็นเหมือนประตูสู่จักรวาลที่ไม่ตื้อเกินไป และถ้าหากอยากเห็นการขยายแนวคิดของซีรีส์ไปทางอื่น ลองตามดู 'Transformers: Rise of the Beasts' เป็นตอนที่นำองค์ประกอบจากซีรีส์อื่น ๆ มาผสมจนได้ความสดใหม่ สรุปสั้น ๆ ว่า เจ็ดภาคหลักมีทั้งสไตล์บล็อกบัสเตอร์และสไตล์เน้นเรื่องตัวละคร ถ้าอยากเท่าทันวัฒนธรรมป็อปและเห็นต้นกำเนิดของกระแส เริ่มจากภาคแรก แต่ถ้าอยากเริ่มด้วยความอบอุ่นและไม่ต้องจำบริบทเยอะ ให้ลองเริ่มที่ 'Bumblebee' แล้วค่อยย้อนหรือไปต่อเอาตามชอบ

บอกตรงๆ ว่าฉันมองแฟรนไชส์นี้ว่าเป็นชุดหนังสั้นสยองขวัญที่เติบโตมาเป็นห้าภาค โดยรวมแล้วมีทั้งหมดห้าภาค ในฐานะคนที่ติดตามหนังสยองขวัญแนวนี้มานาน ฉันบอกได้เลยว่าจำนวนภาคคือห้า — ไม่ใช่แค่สี่หรือหก — และถ้าต้องเลือกภาคที่ได้รับคำวิจารณ์ดีที่สุดจากมุมมองของนักวิจารณ์สมัยใหม่ ฉันมักยกให้ 'Final Destination 5' เป็นภาคที่โดดเด่นสุด เหตุผลส่วนหนึ่งมาจากการกลับมาสู่สไตล์เดิมของแฟรนไชส์: ความคิดสร้างสรรค์ในการออกแบบฉากตายและการเล่าเรื่องที่มีโทนตลกร้ายผสมสยอง ทำให้หลายสื่อให้ความเห็นว่ามันฉลาดขึ้นและมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าไตรภาคกลางๆ สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจคือจุดหักมุมตอนท้ายของภาคห้า ซึ่งเชื่อมโยงบางอย่างกับคอนเซ็ปต์ดั้งเดิมได้อย่างชวนยิ้ม นั่นทำให้คนดูรู้สึกว่าแฟรนไชส์ยังคิดมาแล้ว ไม่ได้ทำไปเพราะขายชื่ออย่างเดียว แม้ว่าทุกภาคจะมีเสียงวิจารณ์ผสม แต่ถาว่าถ้าประเมินจากความเห็นรวมๆ ของนักวิจารณ์และผู้ชมยุคหลัง ภาคห้าถือว่าได้รับการตอบรับในเชิงบวกมากที่สุดสำหรับแฟนหนังประเภทนี้

มีแฟรนไชส์ตลกสยองขวัญไทยเรื่องหนึ่งที่เติบโตจนกลายเป็นพูดคุยกันในวงกว้าง — 'หอแต๋วแตก' นั่นเอง และการจะบอกว่ามีกี่ภาคแบบชัดเจนจริง ๆ มันต้องเริ่มจากการนิยามก่อนว่าคุณนับแค่ภาคฉายโรงหรือจะรวมสปินออฟและเวอร์ชันย่อยด้วย ผมชอบนับแบบกันเองเมื่อคุยกับเพื่อน ๆ: ถ้านับแค่ภาพยนตร์หลักที่ฉายเป็นชุดใหญ่ คนส่วนมากจะบอกว่ามีราว ๆ เจ็ดถึงเก้าภาค ขึ้นกับว่าจะนับภาคพิเศษหรือฉบับฉายซ้ำเป็นภาคใหม่หรือไม่ แต่ถ้านับรวมสปินออฟและงานโปรเจกต์พิเศษอื่น ๆ ก็ยืดออกไปอีกเป็นหลักสิบ ในมุมมองของคนดูแล้ว ความนิยมต่อภาคต่าง ๆ มักไม่กระจายเท่ากัน สำหรับผมและคนรอบตัว ภาคแรกของ 'หอแต๋วแตก' มักได้รับคำชมเรื่องความสดใหม่ของแนวทาง — มุกตลกกับองค์ประกอบสยองถูกจัดวางแบบที่ไม่เคยเห็นในหนังไทยเช่นนั้นมาก่อน ทำให้คนดูจดจำตัวละครและมุกได้ง่าย ๆ ขณะที่ภาคกลาง ๆ ของชุด (ไม่ว่าจะเป็นภาค 3 หรือ 4 ขึ้นกับการแบ่งที่แต่ละคนยอมรับ) ก็มีคนชื่นชอบเพราะเริ่มลงตัวเรื่องจังหวะการเล่า และเพิ่มมิติให้กับตัวละคร ทำให้ผู้ชมรู้สึกผูกพันมากขึ้น คนที่ติดตามยาว ๆ มักจะมีความเห็นสองแนว: บางคนให้คะแนนสูงสุดแก่ภาคแรกเพราะมุมมองความเป็นต้นกำเนิดและความแปลกใหม่ ส่วนอีกกลุ่มจะยกย่องภาคที่พัฒนามุกและโทนให้สมดุลกว่าเป็นภาคที่ดีที่สุด ผมเองจะมองว่าความเป็นที่สุดของแต่ละคนขึ้นกับว่าต้องการความเก่าคลาสสิกหรือความสมูธของการเล่าเรื่อง แต่ที่แน่ ๆ คือการพูดถึงภาคที่คนดูยกย่องบ่อย ๆ มักจะเป็นภาคที่ให้ทั้งเสียงหัวเราะและความสะดุ้งควบคู่กันอย่างลงตัว — นั่นแหละคือเสน่ห์ของชุดนี้ที่ยังทำให้คอหนังชอบแลกเปลี่ยนความเห็นกันอยู่เรื่อย ๆ

บอกตามตรง ฉันคิดว่านักวิจารณ์ไทยจำนวนไม่น้อยยกให้ซีซั่นแรกของ 'Transformers: Prime' เป็นซีซั่นที่ดีที่สุด เพราะมันสร้างฐานอารมณ์และโลกของเรื่องได้แน่นหนาที่สุด น้ำเสียงของซีซั่นแรกมีความสมดุลระหว่างความมืดและความหวัง—ฉากปะทะครั้งแรก ๆ ระหว่างออโต้บอทกับดีเซปติคอนถูกวางอย่างระทึกและมีผลทางอารมณ์ต่อตัวละคร ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์อย่าง Jack, Miko, Raf กับการตัดสินใจหนักหนาของผู้นำออโต้บอท ทำให้นักวิจารณ์ชื่นชมวิธีการเล่าเรื่องที่ไม่รีบเร่งและให้เวลาในการขยายบุคลิกภาพของตัวละคร นอกจากนั้น งานภาพและการออกแบบเสียงในซีซั่นแรกถูกยกว่าตั้งมาตรฐานสำหรับอนิเมชั่นหุ่นยนต์ยุคใหม่ในไทย บทที่ให้ความสำคัญกับความเป็นฮีโร่ที่มีความขัดแย้งภายในยังช่วยทำให้ซีซั่นนี้ถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ลงตัว แม้บางเสียงจะชี้ว่าซีซั่นต่อมาปรับปรุงด้านพล็อตหรือแอ็กชัน แต่ภาพรวมของซีซั่นแรกในวงวิจารณ์ไทยมักถูกยอมรับว่าเป็นผลงานที่ยังคงมีพลังและความทรงจำแข็งแรงไปนาน ๆ

เคยสงสัยไหมว่าถ้านับแบบแบ่งหมวดชัด ๆ จะได้กี่ภาคกันแน่ — ผมชอบนับแยกตามชนิดผลงานเพราะมันช่วยให้เห็นภาพรวมได้ชัดเจนขึ้น ผมมองเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ก่อน: ภาพยนตร์คนแสดงชุดหลักที่ลงโรงมีทั้งหมดเจ็ดภาค ได้แก่ 'Transformers' (2007), 'Transformers: Revenge of the Fallen' (2009), 'Transformers: Dark of the Moon' (2011), 'Transformers: Age of Extinction' (2014), 'Transformers: The Last Knight' (2017), แล้วก็มีสปินออฟ/รีบูตที่ดังคือ 'Bumblebee' (2018) และล่าสุดในช่วงหลังคือ 'Transformers: Rise of the Beasts' (2023). นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์อนิเมชันฉบับโรงอย่าง 'The Transformers: The Movie' (1986) ที่แฟนเก่ายกให้เป็นหนึ่งในไอคอนของแฟรนไชส์ ส่วนฝั่งทีวีและซีรีส์แอนิเมชันผมแยกเป็นยุค: ยุค G1 (รวมถึงงานต่อเนื่องจากญี่ปุ่น) ยุค Beast (เช่น 'Beast Wars' และ 'Beast Machines') ยุค 2000s/2007 ขึ้นไป (เช่น 'Transformers: Prime') และงานสตรีม/มินิซีรีส์สมัยใหม่ ซึ่งถ้านับเฉพาะซีรีส์หลักและงานมินิซีรีส์ที่มีเนื้อหาเป็นเอกเทศ ไม่รวมหรือไม่นับสปินออฟจิปาถะ ผมได้ราว ๆ 20 ชุด เมื่อรวมทั้งหมดแบบไม่เอาสิ่งพิมพ์หรือคอมมิกเข้ามา จะได้โดยประมาณ 28 ภาค (7 ภาพยนตร์คนแสดง + 1 ภาพยนตร์อนิเมชัน + ~20 ซีรีส์แอนิเมชัน/ซีรีส์สตรีม) แน่นอนว่านี่เป็นวิธีหนึ่งในการนับ — หากใครนับแยกซีซันย่อยหรือรวมโปรเจ็กต์ขนาดสั้น จำนวนจะเปลี่ยนไปได้อีก แต่ตัวเลขนี้ช่วยให้เห็นขนาดของแฟรนไชส์ได้ค่อนข้างชัดเจน

พูดตรงๆ มองเผินๆ 'ขุนพันธ์' อาจถูกจำว่าเป็นหนังแอ็กชันบู๊เลือดสาด แต่ถ้ามองให้ลึก มันคือชุดหนังที่มีทั้งการเล่าเรื่องแบบตำนานความยุติธรรมและการทำคาแรกเตอร์ที่ชัดเจน ซึ่งทำให้แฟรนไชส์นี้เติบโตจนมีทั้งหมดสามภาค ผมชอบวิธีที่ภาคแรกวางพื้นฐานตัวละครและโทนของเรื่องไว้แข็งแรง — ฉากสัมผัสทางประวัติศาสตร์ผสมกับซีนแอ็กชันที่ไม่เยอะเกินไป ทำให้คนดูได้รู้จักตัวละครหลักจริงๆ ก่อนที่จะผลักดันไปสู่สเกลที่ใหญ่ขึ้นในภาคต่อๆ ไป ภาคสองกับสามเพิ่มความอลังการของคิวบู๊และฉากสู้ แต่หลายคนรวมทั้งฉันรู้สึกว่าความสมดุลระหว่างพล็อตกับฉากแอ็กชันเริ่มแตกต่างไป ถ้าถามว่าภาคไหนได้รับคำวิจารณ์ดีที่สุด คำตอบโดยรวมมักจะชี้ไปที่ภาคแรกของ 'ขุนพันธ์' — ไม่ใช่เพราะมันไม่มีที่ติ แต่เพราะมันสร้างความประทับใจในด้านการแสดงและบรรยากาศได้แน่นกว่าภาคต่อ ซึ่งบางครั้งรับคำวิจารณ์ว่าเน้นโชว์มากกว่าการเล่าเรื่องแบบมีน้ำหนัก ฉันยังคิดว่าถึงภาคหลังจะสนุกและตื่นเต้นกว่า แต่ในแง่คะแนนวิจารณ์ ภาคแรกมักจะถูกยกให้เหนือกว่า

มองจากมุมรวมของแฟนและคนที่ชอบเรื่องโรแมนซ์ผสมเหนือธรรมชาติแล้ว 'Kamisama Hajimemashita' มักถูกยกขึ้นมาว่าเป็นภาคที่ได้รับคำวิจารณ์และเรตติ้งดีที่สุดของแนวมิโกะ-เทพเจ้าในจุดกว้าง ๆ ของผู้ชมสมัยใหม่ ฉันชอบวิธีที่เรื่องบาลานซ์ความอ่อนหวานกับองค์ประกอบเหนือธรรมชาติได้อย่างกลมกล่อม ตัวละครหลักมีเคมีที่ชัดเจน พัฒนาการของทั้งคู่ไม่ได้กระโดดข้ามเพดาน แต่ค่อย ๆ ซึมลึก ทำให้คนติดตามรู้สึกผูกพันจริงจัง งานภาพในหลายฉากส่งอารมณ์ได้ดี เสียงพากย์และเพลงประกอบช่วยยกระดับซีนสำคัญ ๆ ให้มีพลัง ส่วนแฟนดอมก็ให้คะแนนสูงในแพลตฟอร์มรีวิวหลายแห่ง อีกสิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจคือการแปลคาแรกเตอร์แบบงานญี่ปุ่นดั้งเดิมให้เข้ากับโทนโรแมนติก-คอมเมดี้ได้อย่างไม่เคอะเขิน สรุปแล้วถาวรภาพความนิยมและความพึงพอใจของผู้ชมทำให้ 'Kamisama Hajimemashita' มักได้เปรียบเมื่อคำนึงถึงทั้งเรตติ้งและรีวิวเชิงบวก

แนะนำให้เริ่มจาก 'Bumblebee' หากอยากเปิดประตูสู่โลกของหุ่นยนต์ยักษ์แบบไม่ซับซ้อนและอบอุ่น เสน่ห์ของ 'Bumblebee' อยู่ที่โทนอ่อนโยนกว่า และโฟกัสที่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับหุ่นยนต์ ทำให้เราเข้าถึงอารมณ์ได้ไวโดยไม่ต้องรู้จักประวัติศาสตร์ทั้งจักรวาลก่อน ดูแล้วไม่รู้สึกว่าต้องตามต่อเนื่องของหนังภาคหลัก ช่วงเวลาที่เป็นยุค 80 และการวางตัวละครวัยรุ่นทำให้หนังมีทั้งมู้ดวินเทจและความสดใส ถ้าชอบซีนต่อสู้ก็ยังมี แต่จะไม่หนักท่วมเหมือนหนังฟอร์มยักษ์บางเรื่อง เราเห็นว่ามันเหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเพราะเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นแบบสแตนด์อโลน — เข้าใจง่าย ดูจบแล้วมีความรู้สึกอบอุ่นกับตัวละครหลัก ถ้าดูแล้วชอบคาแรกเตอร์ของบัมเบิลบี ก็สามารถขยับไปดูหนังหรือซีรีส์อื่นที่ขยายจักรวาลต่อได้ แต่ถาต้องการแค่ความบันเทิงและเรื่องราวที่จับต้องได้จริงๆ 'Bumblebee' ให้ทั้งหัวใจและแอ็กชันในสัดส่วนที่พอดี จบแล้วมักมีรอยยิ้มติดปาก ไม่ต้องเครียดกับลำดับภาคหรือคอนติเนิวิตีมากนัก