Wwe คืออะไรและประวัติสำคัญที่ควรรู้มีอะไรบ้าง?

มุมมองของแฟนที่ติดตามมานานคือ 'WWE' ไม่ใช่แค่บริษัทมวยปล้ำธรรมดา แต่มันคือบริษัทบันเทิงเต็มรูปแบบที่ผสมการแสดงกับความสามารถด้านกีฬาที่สูงมาก ในฐานะคนที่ดูมาหลายปี ผมเห็นว่า 'WWE' ผลิตรายการประจำสัปดาห์ที่เป็นธงอย่าง 'Monday Night Raw' และ 'Friday Night SmackDown' ซึ่งเป็นเวทีให้ซูเปอร์สตาร์เล่าเรื่องราวของตัวเองผ่านแมตช์และมุมกล้อง อีกด้านหนึ่งยังมีการจัดงานใหญ่ระดับปีเป็นไฮไลต์ เช่น 'WrestleMania' ที่กลายเป็นเทศกาลใหญ่ของวงการ นักมวยปล้ำจะได้แสดงทั้งคู่แข่งเดี่ยว การประลองแบบแท็กทีม และการเซ็ตภาพโชว์แบบยิ่งใหญ่ ความน่าสนใจคือระบบการเล่าเรื่องและการผลิตที่ทำให้แมตช์มีน้ำหนัก แม้รู้ว่ามีการกำกับบ้าง แต่ความเสี่ยงทางร่างกายและทักษะสูงยังคงทำให้ทุกช็อตน่าติดตาม จบวันแล้วก็ยังชอบคุยถึงการวางคิว การเลือกเพลงเปิดตัว หรือการสร้างตัวละคร ซึ่งทั้งหมดช่วยให้ 'WWE' ยังคงเป็นแบรนด์ที่แฟนทั่วโลกจับตามอง

มาดูกันตรง ๆ ว่าเรื่องนี้มันเป็นยังไง: 'Rey Mysterio' ถือแชมป์โลกของ WWE รวมแล้วสามสมัย (นับเฉพาะแชมป์โลกหลักในสังกัด WWE) โดยเป็นแชมป์ 'World Heavyweight Championship' สองครั้ง และแชมป์ 'WWE Championship' อีกหนึ่งครั้ง ผมยังจดจำโมเมนต์ที่ชัดที่สุดได้ดี — เวลาที่เขาคว้าแชมป์ 'World Heavyweight Championship' ที่ 'WrestleMania 22' เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2006 หลังจากชนะที่ Royal Rumble ปีนั้น ทำให้ความรู้สึกว่าเขาซื้อใจแฟน ๆ ทั้งโลกด้วยความทุ่มเทและทักษะลูกรักของเขาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ถ้าจะมองเป็นภาพรวม ผมเห็นว่าเลขสามสมัยมันสะท้อนการยืนระยะของเขาในบทบาทหัวหอกเล็ก ๆ ที่กลับมาแสดงพลังได้ทุกครั้ง ไม่ได้เป็นแค่ความสำเร็จชั่วคราว แต่เป็นเครื่องยืนยันว่าฝีมือของเขาเป็นที่ยอมรับในระดับสูงสุดของ WWE

มาดูกันแบบตรง ๆ ว่าสถานะปัจจุบันของดอมินิกเป็นยังไง — ถ้าจะบอกสั้น ๆ เขายังเป็นนักมวยปล้ำประจำของวงและมีบทบาทที่ชัดเจนบนสังเวียนหลัก ฉันติดตามเส้นทางของเขามาตั้งแต่เดบิวต์ แล้วก็เห็นว่าเขาไม่ได้เป็นแค่หน้าใหม่ธรรมดา ๆ แต่ถูกวางให้มีคาแร็กเตอร์ชัดเจนในฐานะสมาชิกของกลุ่ม 'Judgment Day' ซึ่งทำให้เขาได้โชว์ทั้งมุมของการเป็นตัวร้ายและการพัฒนาทักษะในด้านมุมมองการแสดงและการพูดบนไมค์ การเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มใหญ่ช่วยเพิ่มเวลาบนจอและทำให้เขามีเรื่องราวให้เล่นมากขึ้น ทั้งแมตช์แบบทีมและการโต้ตอบกับนักมวยปล้ำคนอื่น ๆ มุมมองแบบแฟนที่ดูสม่ำเสมอคือ ดอมินิกกำลังอยู่ในช่วงเติบโตทางอาชีพ — เขาถูกใช้ทั้งในรายการสด รายการใหญ่ และเพย์เปอร์วิวอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่า WWE ยังมองว่าเขามีค่าทางละครและยังคงลงทุนในการโปรโมทตัวละครของเขา จังหวะต่อไปน่าจะเป็นการขยายบทให้เด่นขึ้นเรื่อย ๆ หรือการดันไปสู่แมตช์สำคัญขึ้นกับนักมวยปล้ำระดับท็อป สรุปคือเขาเป็นสมาชิกหลักของค่ายและยังคงเดินหน้าพัฒนาตัวเองอยู่เรื่อย ๆ

เวลาที่ฉันตั้งใจจะดูแมตช์ใหญ่แบบไม่พลาดแม้แต่นาทีเดียว มักจะมองหาทางเลือกที่ถูกลิขสิทธิ์ก่อนเสมอ ในไทย ช่องที่แฟนมวยปล้ำมักใช้กันคือผู้ให้บริการทีวีแบบชำระเงิน เช่น TrueVisions ที่มักจะนำรายการจากเครือข่ายต่างประเทศมาฉายต่อ (รวมทั้งบางครั้งรายการหลักของ 'WWE') และมีแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งของเครือข่ายท้องถิ่นที่ซื้อสิทธิ์ฉายสดได้ด้วย ในช่วงเวลาที่มีอีเวนต์ใหญ่เช่น 'WrestleMania' ผู้ให้บริการเหล่านี้มักจะเป็นช่องทางหลักในการดูสดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย การสมัครผ่านช่องทางเหล่านี้ทำให้ได้คุณภาพภาพ-เสียงที่ดีกว่า และได้คำบรรยายหรือการวางตารางเวลาเหมาะกับคนดูในไทย การเลือกดูผ่านช่องทางถูกลิขสิทธิ์ยังช่วยให้วงการนี้เติบโตต่อได้ด้วย ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันยอมจ่ายค่าสมาชิกเมื่ออยากดูแมตช์สำคัญแบบเต็ม ๆ

บอกตรงๆ ว่ายกคำถามนี้ขึ้นมาแล้วความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาปะทะคารมในสังเวียนกลับมาเต็มหัวเลย — จำนวนแชมป์ที่เขาคว้ามันชวนให้พูดคุยได้ยาวมาก แต่ถ้าต้องตอบแบบไม่วกวนเลยก็คือ ดเวน จอห์นสัน หรือที่หลายคนรู้จักในชื่อ 'The Rock' เคยคว้าแชมป์ WWE รวมทั้งหมดแปดครั้ง สไตล์การครองตำแหน่งของเขาไม่ใช่แค่เรื่องตัวเลข แต่มันคือการสร้างความยิ่งใหญ่ให้เขาเองและรายการ ทุกครั้งที่เขาขึ้นมาครองแชมป์ มันกลายเป็นประเด็นทางวัฒนธรรมสำหรับแฟนมวยปล้ำ ทั้งการพูดจา การเดินสายโปรโมต และการเผชิญหน้ากับคู่แข่งระดับหัวแถว ทำให้แชมป์ครั้งต่างๆ ของเขาได้รับการจดจำ ไม่ว่าจะเป็นการชนะเพื่อขึ้นเป็นแชมป์ครั้งแรกหรือการแลกเข็มขัดกลับคืนมาในเวลาต่อมา มุมมองส่วนตัวคือ เลขแปดมันสะท้อนถึงความยืดหยุ่นและการเป็นดาวเด่นของเขาในช่วงเวลาหลายปี แม้ตอนนี้ชื่อเขาจะดังไกลเกินสังเวียนแล้ว แต่การเป็นแชมป์ WWE แปดครั้งยังคงเป็นหนึ่งในเหตุผลหลักที่ทำให้คนรุ่นใหม่และรุ่นเก่ายังคุยกันเรื่องผลงานบนสังเวียนของเขาได้อย่างไม่รู้จบ

รายการมวยปล้ำระดับโลกอย่าง 'WWE' ผลิตสตาร์ที่แฟนไทยจำได้ง่ายที่สุดคงต้องยกให้ 'John Cena' และ 'The Undertaker' ที่สร้างความทรงจำชัดเจนในช่วงที่ฉันโตมา ตอนนั้นฉันติดตามการถ่ายทอดสดกับเพื่อน ๆ ด้วยอาการตื่นเต้น ทุกครั้งที่มีเพลงเปิดขึ้นหรือท่าประจำตัวโผล่ขึ้นมาก็เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง บรรยากาศของการเชียร์ในประเทศไทยมักจะผสมความฮือฮาและความเคารพต่อคนที่ทุ่มเทจริงจัง ฉันชอบวิธีที่ทั้งสองคนสร้างภาพลักษณ์ชัดเจน — Cena เป็นฮีโร่สายบวกที่แฟนเด็ก ๆ เทใจให้ ส่วน Undertaker มีเสน่ห์มืด ๆ ที่ทำให้คนพูดถึงกันเป็นปี ๆ การได้เห็นช็อตสำคัญอย่างท่า Tombstone หรือท่า AA ในช่วงไพรม์ไทม์คือสิ่งที่ทำให้ความทรงจำเหล่านั้นฝังแน่น และทุกครั้งที่กลับมาดูมุมเดิม ๆ ก็ยังมีความสุขเหมือนเดิม

ตลาดนัดเสื้อยืดมักเป็นจุดเริ่มต้นของการซื้อสินค้าลิขสิทธิ์ 'WWE' สำหรับแฟนไทยหลายคน ถ้าพูดถึงไอเท็มที่ขายดีที่สุดในบ้านเราจะหนีไม่พ้นเสื้อยืดและเสื้อฮู้ดที่มีลายโลโก้ นักมวยปล้ำ หรือสโลแกนเด็ดๆ ผมมักเห็นวัยรุ่นใส่เสื้อเชิ้ตสกรีนรูปนักมวยปล้ำดังๆ เวลาไปยิมหรือออกงานแฟนมีต เสื้อพวกนี้ราคาย่อมเยา หาซื้อง่าย แล้วก็เป็นวิธีแสดงตัวตนว่าชอบใครโดยไม่ต้องพูดอะไรเยอะ นอกจากเสื้อแล้ว หมวกแก๊ป พวงกุญแจผ้า และสติกเกอร์ก็ได้รับความนิยมสูงเพราะเป็นไอเท็มเล็กๆ ที่พกพาไปไหนได้ง่าย และมักมีลายพิเศษจำหน่ายเฉพาะในอีเวนต์หรือร้านค้าวัยรุ่นในห้าง ลวดลายบางอันถูกนำไปรีแมคเป็นเสื้อเวอร์ชั่นไทยๆ ทำให้แฟนๆ รู้สึกใกล้ชิดมากขึ้น ผมเองมักเลือกเสื้อที่ใส่ได้บ่อยและทน เพราะบางชิ้นถึงจะเป็นของลิขสิทธิ์ แต่สไตล์มันใช้งานได้จริง การเห็นคนใส่เสื้อทีมเดียวกันตามงานเล็กๆ ทำให้บรรยากาศคอมมูนิตี้คึกคักมากยิ่งขึ้น

แฟนมวยปล้ำหลายคนมักจะพูดถึงช่วงที่ดอมินิกก้าวมาสู่สังเวียนอย่างจริงจังและการได้แชมป์ร่วมกับพ่อเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่คนจดจำ ชื่อแชมป์ที่ชัดเจนที่สุดในประวัติของเขาคือ 'WWE SmackDown Tag Team Championship' ซึ่งเขาเคยขึ้นไปครองร่วมกับ Rey Mysterio หนึ่งครั้ง นั่นคือไฮไลท์ของตำแหน่งแชมป์ในโปรไฟล์ของดอมินิกจนถึงตอนนี้ และต้องยอมรับว่าการที่เป็นแชมป์ร่วมกับคนในครอบครัวยิ่งเพิ่มอารมณ์ให้กับแมตช์มากกว่าการเป็นแชมป์เดี่ยวธรรมดา การได้แชมป์ครั้งนั้นไม่ได้แปลว่าเขามีพอร์ตแชมป์ยาวเหยียด—ยังไม่มีแชมป์เดี่ยวใน WWE ประเภทอย่าง 'Intercontinental' หรือ 'United States' ประดับชื่อเขา ซึ่งฉันคิดว่าเปิดโอกาสให้เห็นพัฒนาการและเส้นทางที่ยังเหลืออีกมาก หากเขาต้องการพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักสู้เดี่ยว จุดที่เคยขึ้นเป็นแชมป์แท็กกับพ่อจะกลายเป็นบันไดให้ก้าวไปสู่บทบาทที่โตขึ้นในอนาคต