บทนำ

       21:30น.

         “ไปได้แล้ว ทำงานเกินเวลาพี่ก็ไม่ให้เงินเราเพิ่มหรอกนะ กลับไปพักเถอะ หน้าเหมือนคนจะหลับ”

            เต้หรือรุ่นพี่ที่ทำงานควบตำแหน่งเจ้าของร้านสะดวกซื้อ ที่เธอขอเขามาเป็นพนักพาร์ทไทม์ช่วงหลังเลิกงานเดินเข้ามาหา ทำให้เอวาที่กำลังเคลียร์เงินในเก๊ะพยักหน้าช้า ๆ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไปให้

            “รู้แล้วค่ะพี่ เสร็จพอดีเลย งั้นฉันกลับก่อนนะ”

            เอวาดันเก๊ะตรงหน้าปิดแล้วดึงป้ายพนักงานที่ติดอยู่ตรงอกออก เธอพยายามดึงความสดชื่นอันน้อยนิดที่พอหลงเหลืออยู่ ออกมาบดบังความเหนื่อยล้าไว้

            “อือ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ ไม่ใช่ว่าไปทำงานต่อใช่ไหม?”

            “…อะ อ่อ ไม่หรอกเดี๋ยวกลับบ้านเลย เหนื่อยจะแย่แล่ว!”

            “อืม พักบ้าง เป็นอะไรไปอีกคนจะยิ่งแย่ ถ้ามีอะไรที่พี่พอช่วยได้ก็บอกเลยนะ”

            “อื้ม ขอบคุณนะคะ”

            เธอพยักหน้าอมยิ้มเล็ก ๆ เอวาพยายามสดใสจนถึงที่สุด เธอเดินผ่านเต้ออกมาหลังร้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาใส่ชุดลำลองแล้วตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อมากนัก สาวร่างเล็กสูงเพียงร้อยหกสิบสองทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แข็ง ๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเมื่อยังไม่สามารถพาตัวเองกลับบ้านเพื่อไปนอนอย่างปากว่าได้จริง ๆ

         ครืดด ครืดดด~

         “…ค่ะ”

            เอวากดรับสายเรียกเข้าจากโรงพยาบาลทันที ใจของเธอเต้นระส่ำทุกครั้งเมื่อมีสายจากโรงพยาบาลที่แม่ของเธอกำลังรักษาตัวอยู่ โทรเข้ามา

            “อ๋อ ได้ค่ะ กำหนดชำระได้ถึงเมื่อไหร่นะคะ?”

            เสียงหวานยังแสร้งสดใสได้แต่ดวงตากลมโตกลับดูอิดโรย เอวาพยักหน้ารับรู้เมื่อปลายสายบอกกำหนดเดดไลน์ที่เธอต้องชำระค่ารักษาพยาบาลส่วนหนึ่งก่อน เพื่อรักษาสิทธิ์การรักษาของมารดา คนตัวเล็กตกปากรับคำก่อนจะเอาโทรศัพท์ออกห่างจากใบหน้าเมื่อปลายสายวางไป

            “เฮ้อ…”

            เธอพ่นลมผ่านริมฝีปากซีดไร้สี เอวามีโอกาสถอนหายใจอีกสองสามครั้งก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่ารถเมล์คันที่รอกำลังขับเข้ามาจอดตรงหน้า

            พรึบ!

            สาววัยยี่สิบสามหย่อนกายทิ้งบั้นท้ายลงนั่งอีกครั้ง เธอไม่จำเป็นต้องมองหาที่นั่งว่างให้เสียเวลาเพราะเวลานี้คนทำงานส่วนใหญ่ คงกลับถึงบ้านพักตนเองหมดแล้ว หญิงสาวกระชับกระเป๋าผ้าในมือแน่นก่อนจะล้วงเอามือถือสิ่งของมีมูลค่าเพียงชิ้นเดียวขึ้นมาเปิดแชตดูโลเคชั่นที่ผู้ว่าจ้างรายถัดไปของเธอส่งมาให้เมื่อวันก่อน

         เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดคอนโดฟีนิกซ์…

            เอวาไล่ตาทวนจุดหมายปลายทางที่เธอต้องไปแล้วย้ำมันอยู่ในใจอีกสองสามหน เธอเอาคีย์การ์ดสำรองมาถือไว้ในมือ จากร้านสะดวกซื้อที่เธอทำงานพาร์ทไทม์ไปคอนโดฟีนิกซ์ ใช้เวลาอีกเกือบสามสิบนาที

           

            22:00น.

         สาวร่างเล็กยืนไหล่ตกอยู่หน้าคอนโดสูงระฟ้า เธอเพิ่งก้าวขาลงจากรถประจำทางและกำลังเปิดแชตของผู้ว่าจ้างอ่านสิ่งที่เธอต้องทำอีกที กับการเริ่มงานเป็นแม่บ้านช่วงดึกในวันแรก

            “…โอเค วันนี้แค่ต้องทำความสะอาดทั่วไป”

            เอวาพยักหน้าสูดลมหายใจเข้าปอด เธอก้าวขาฉับเร่งสาวเท้าตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ หญิงสาวไล่ตามองสำรวจพื้นที่โดยรอบแบบผ่าน ๆ เธอรู้เพียงแค่ว่าคอนโดแห่งนี้เป็นโครงการที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคนรวยกระเป๋าหนักเท่านั้น ส่วนข้อมูลอย่างอื่นเธอก็ไม่รู้อะไรแล้ว…

            ใบหน้าขาวซีดไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ แสดงออกมา เธอรอกระทั่งลิฟต์ตัวใหญ่พาตัวเองขึ้นมาชั้นบนสุดของอาคารที่ผู้ว่าจ้างระบุว่าเป็นเพนต์เฮาส์ เอวาพาตัวเองออกมาจากลิฟต์เธอไม่มีอาการตื่นตะลึงกับความโอ่อ่าตรงหน้าแม้สักนิดเดียว หญิงสาวเดินไปตามทางเดินแล้วพาตัวเองไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง

            ติ๊ด!

            ทันทีที่คีย์การ์ดสำรองสัมผัสกับระบบอัตโนมัติประตูตรงหน้าก็ส่งเสียงร้อง เธอยื่นมือไปจับมันแล้วออกแรงดันเปิดเข้าไป นัยน์ตาสวยปะทะเข้ากับความมืดสนิททำให้คนตัวเล็กต้องยืนนิ่งครู่หนึ่งเพื่อปรับการมองเห็น ไม่นานนักเอวาก็พาตัวเองเข้าไปยืนด้านใน เธอเปิดไฟฉายผ่านโทรศัพท์แล้วเดินไปเปิดไฟบริเวณโถงกลางให้สว่างขึ้น ร่างแบบบางสอดส่ายสายตาเพียงครู่แล้วเดินไปวางกระเป๋าผ้าทิ้งไว้ที่โต๊ะ เริ่มทำความสะอาดตามแผนผังที่ผู้ว่าจ้างส่งมาให้

         สองชั่วโมงให้หลัง

         เสียงกุกกักเงียบลงพร้อมคนตัวเล็กเดินพ้นออกมาจากห้องน้ำ เธอยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อตามกรอบหน้าก่อนจะถอดถุงมือทำความสะอาดแล้วเดินไปเก็บอุปกรณ์ที่หยิบออกมาใช้กลับเข้าที่เดิม เอวาจัดการทำความสะอาดตามที่ได้รับมอบหมายจนครบทุกส่วนของเพนต์เฮาส์ เหลือก็แต่โซนบาร์ที่เธอต้องไปดูความเรียบร้อยก่อนกลับออกไปเท่านั้น

            “เสร็จสักที”

            เสียงหวานเหนื่อยอ่อนชัดเจน ทันทีที่เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าที่แล้วเธอก็พาตัวเองเดินไปอีกฝั่งหนึ่งของเพนต์เฮาส์ขนาดใหญ่ เพื่อไปดูความเรียบร้อยบริเวณบาร์เครื่องดื่มตามที่ได้รับมอบหมาย

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเธอก้าวเดินแบบไม่เร่งรีบนักเพราะต้องฝ่าความมืดเข้าไป รูม่านตาเอวาขยายขึ้นเมื่อต้องปรับการมองเห็น เธอตรงดิ่งไปหาสวิตช์ไฟและทันทีที่ไฟเปิดสว่างขึ้นร่างบางก็ต้องสะดุ้งเฮือกเอามือทาบอก

            “…!!”

            มะ มีคนอยู่ด้วยเหรอ!?

            “รอนเหรอ?”

            นัยน์ตาสวยหันมองแผ่นหลังกว้างตรงหน้า เธอเพิ่งรู้ว่าตลอดระยะเวลาสองชั่วโมงที่เข้ามาทำสะอาดเธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวในเพนต์เฮาส์สุดหรูแห่งนี้ ผู้ชายคนนั้นส่งเสียงถามก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมามองเธอ พร้อมแก้วเหล้าที่เขาถือมันไว้ในมือ

            ดารา!?

            “…ธีโอ”

            ปากเล็กพึมพำชื่อดาราหนุ่มที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในประเทศ ดวงตาของเธอเบิกโตด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าชายเจ้าของห้องเป็นดาราตัวท็อปของวงการที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักดี

            “โบรา…”

            “…คือฉะ”

            “ฉันคิดถึงเธอมากเลยรู้ไหม”

         หมับ!

         ร่างบางยังตื่นตะลึงไม่หาย เธอมองดาราหนุ่มสาวเท้าเข้ามาหาก่อนที่เขาจะสวมกอดเธอแนบแน่นแล้วซุกใบหน้าทิ้งไว้ตรงซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใส่ผิวขาวเนียน ตาเธอเลิ่กลั่กกับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะรีบผลักไสดันตัวเขาออก

            “เอ่อ ฉันเป็นแม่บ้าน คุณคงเข้าใจผิด”

            “ขอโทษนะที่ฉันช่วยเธอไม่ได้ ฉันรักเธอนะโบรา…นึกว่าเธอจากฉันไปแล้วจริง ๆ ซะอีก”

            “คุณพูดอะระ…”

            เสียงหวานขาดหายอีกครั้งเมื่อเธอถูกเขารวบตัวเข้าไปกอดแน่นกว่าเดิม เอวาเริ่มอึดอัดเธอพยายามดิ้นแต่ยิ่งเธอดันเขาออกเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเท่านั้น เธอไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไรหรือพูดถึงใคร เธอรู้แค่ว่าเขาน่าจะเมามากพอสมควรเพราะลมหายใจของเขามันมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งออกมา

            “คิดถึงเธอจัง ฉันไม่เคยลืมเธอเลยนะโบรา”

            “ปล่อยฉัน…ฉันไม่ใช่ อะ อื้อ”

         ปึก ปึก…

         มือเล็กกำแน่นทุบใส่อกแกร่งเมื่อริมฝีปากซีดเซียวถูกเข้าฉกจูบ เอวาตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อปากร้อนที่มีแต่กลิ่นของน้ำมึนเมาประกบลงมา เธอพยายามเบี่ยงหน้าหลบแต่ก็ไม่เป็นผล ร่างหนาโถมทั้งตัวดันเธอชิดกำแพง เขาใช้ริมฝีปากไล่ต้อนเธอแล้วกดจูบย้ำ ๆ อย่างคนโหยหาสัมผัสที่ห่างหายไปนาน…

            “อืม คิดถึง”

            เขาถอนปากไปเพียงนิดเพื่อเอื้อนเอ่ยความรู้สึกแล้วรีบตะโบมเข้ามาใหม่ ครั้งนี้มือของเขาเริ่มไม่อยู่สุข เขาปัดป่ายไปทั่วทำให้แม่บ้านสาวที่ถูกคนเมาเข้าใจผิดรีบออกแรงทั้งหมดผลักคนตัวสูงออกห่าง เพื่อไม่ให้เขาล่วงเกินเธอมากไปกว่านี้

         พลั่ก!!

         “…ขะ ขอโทษแต่ฉัน”

            เอวาพูดเพียงเท่านั้นแล้วชะงักปากไปเมื่อเห็นว่าคนที่เธอผลักเขาจนก้นจ้ำเบ้าทำท่าจะลุกขึ้นมา หญิงสาวเปลี่ยนใจวิ่งไปหยิบกระเป๋าผ้าที่วางทิ้งไว้ เธอวิ่งแบบไม่คิดชีวิตแล้วพุ่งพรวดพาตัวเองออกจากเพนต์เฮาส์สุดหรูทันที

            ปึง…