กติกาการโหวตเดอะสตาร์ เปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง

รายการ 'The Voice' ในช่วงหลังที่ฉันตามดูมีการเติมลูกเล่นให้กติกาเร็วขึ้นและเน้นการมีส่วนร่วมของคนดูมากขึ้น ซึ่งทำให้บรรยากาศการแข่งดูฉับไวกว่าที่คุ้นเคย สิ่งที่เด่นสุดคือการเพิ่มปุ่ม 'Block' ในรอบบลายด์ อันนี้เห็นได้ชัดว่าเปลี่ยนไดนามิกของการเลือกเมนทอร์ เพราะเพื่อนโค้ชจะต้องคิดหนักขึ้นก่อนกด ทำให้เกิดช่วงดราม่าและมุกโต้ตอบระหว่างโค้ชมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการปรับจำนวนครั้งที่เมนทอร์สามารถใช้ 'Steal' ในรอบแบทเทิลให้จำกัดขึ้นกว่าเดิม ส่งผลให้การตัดสินใจรักษานักร้องในทีมมีน้ำหนักกว่าเดิม อีกประเด็นที่ผมสนใจคือการขยายพื้นที่ออนไลน์—มีฟีเจอร์แบบ 'Comeback Stage' ผ่านช่องทางดิจิทัล ช่วยให้นักร้องที่พลาดรอบแรกยังมีโอกาสกลับมาโดยอาศัยการโหวตและคอมเมนต์จากผู้ชมบนแพลตฟอร์ม ทำให้ซีซั่นนี้ความสำคัญของการทำคอนเทนต์สั้นๆ บนโซเชียลเพิ่มขึ้นไปด้วย

สไตล์การแต่งตัวของ ณเดชน์ ดูเหมือนจะพัฒนาไปตามบทบาทและช่วงวัยของเขาอย่างชัดเจน, ผมสังเกตเห็นการเปลี่ยนจากชุดสุภาพบุรุษที่เข้ารูปและเรียบง่ายในช่วงต้น มาเป็นการทดลองกับสัดส่วนและเท็กซ์เจอร์มากขึ้นในช่วงหลังนี้ ทุกลุคแรกๆ จะเน้นความสะอาดตา เสื้อเชิ้ตพอดีตัว สูทสีคลาสสิก และผมทรงเรียบ ซึ่งก็เหมาะกับภาพหนุ่มหล่อผู้แสดงนำในละครโรแมนติก แต่นับจากนั้นเขาเริ่มปล่อยให้กิมมิคทั้งแว่นตา หมวก และเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์การแต่งตัว พอเข้าสู่ยุคที่แฟชั่นสตรีทกับแฟชั่นรันเวย์กลายเป็นสิ่งที่คนทั่วไปจับตามองบ่อยขึ้น ก็เห็นการเลือกเสื้อผ้าที่หลวมขึ้น การเล่นเลเยอร์ และรองเท้าหนักๆ มากขึ้น รวมถึงการใช้สีสันหรือแพตเทิร์นที่ไม่ค่อยเห็นในลุคเดิมๆ, ผมชอบการผสมผสานนี้เพราะมันทำให้ภาพลักษณ์ดูสดใหม่และเข้ากับกิจกรรมในชีวิตจริง เช่น การออกรายการ ถ่ายแฟชั่น หรือที่สนามบิน ซึ่งทุกอย่างให้ความรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ในงานพรมแดงหรืออีเวนต์สำคัญยังคงเห็นการคุมโทนให้ดูภูมิฐาน แต่มีความกล้าลองอย่างการเลือกผ้าที่มีผิวสัมผัสหรือรายละเอียดเก๋ๆ แทนที่จะเน้นแต่ความสุภาพแบบเดิม ซึ่งนั่นทำให้ผมมองว่าเขาเริ่มเป็นคนที่กล้าพัฒนาแฟชั่นของตัวเองมากขึ้น โดยยังรักษาจุดแข็งเรื่องความเนี้ยบไว้เป็นพื้นฐาน ทำให้การเปลี่ยนผ่านครั้งนี้มีทั้งเสน่ห์และเหตุผลเบื้องหลังที่ชวนติดตาม

มุมมองเชิงปฏิบัติที่ฉันชอบคือเริ่มจากการกำหนดขอบเขตชัดเจนก่อนเกมจะเริ่ม การตั้งกติกาที่ชัดเจนทำให้ผู้เล่นไม่ต้องเดากับความหมายของการโหวต เช่น กำหนดว่าการโหวตแต่ละครั้งมีผลทันทีหรือรอผลรวมในรอบสุดท้าย ระบุรูปแบบการโหวตว่าจะเป็นแบบไม่ระบุชื่อหรือเปิดเผยชื่อ รวมถึงกำหนดวิธีตัดสินเมื่อเกิดเสมอไว้ล่วงหน้า คนจัดควรแจกบทบาทแบบสุ่มและให้ข้อมูลพื้นฐานของบทบาทก่อนเริ่มเสมอ เพื่อหลีกเลี่ยงการตั้งค่าเอนเอียง เช่น บุคคลพิเศษที่ได้เปรียบเกินไป การจัดการช่องทางสื่อสารก็สำคัญมาก ฉันมักจะแนะนำให้มีช่องทางสาธารณะสำหรับถกเถียง และช่องทางส่วนตัวสำหรับข้อความเฉพาะตัวหรือตรวจสอบข้อพิพาท ห้ามการส่งข้อความลับเพื่อขอผลประโยชน์นอกเกมและกำหนดบทลงโทษชัด — เช่น ตัดสิทธิ์เข้าร่วมเกมต่อ หรือให้ผลโหวตรอบถัดไปถูกยกเลิก การใช้บอทรักษาระบบโหวตหรือระบบสุ่มผู้เล่นจะช่วยลดการลำเอียงจากผู้จัด ยกตัวอย่างจากประสบการณ์การเล่นกับกลุ่มที่ชอบเกมสไตล์ 'Among Us' การให้เวลาอภิปรายเท่ากันกับทุกคนและจำกัดการพูดเพื่อป้องกันการครอบงำของคนพูดเก่ง ทำให้การโหวตเป็นธรรมขึ้นมาก เพราะโอกาสในการชี้แจงตัวเองมีความสม่ำเสมอ และท้ายที่สุดอย่าลืมเปิดเผยผลการเล่นหรือบันทึกเหตุผลของการตัดสินบางข้อ เพื่อให้ผู้เล่นเข้าใจการตัดสินใจและพัฒนากลยุทธ์ต่อไปได้อย่างยุติธรรม

ลองนึกภาพการประชุมกรรมการของ 'เดอะสตาร์' ที่มีคนหกคนมานั่งล้อมโต๊ะแล้วแต่ละคนพูดต่างกันไป — ในมุมมองของคนที่ดูรายการมาตั้งแต่เริ่มแรก เราจะบอกว่าอิทธิพลของกรรมการไม่ได้เท่ากันทุกคนแน่นอน คนหนึ่งมักมีน้ำหนักมากเพราะเป็นคนที่ทำงานเบื้องหลังจริงจังกับการโปรดิวซ์เพลงและการวางคอนเซ็ปต์โชว์ เขามักให้คำแนะนำเชิงเทคนิคและการวางเพลงที่เปลี่ยนความรู้สึกของการแสดงไปได้ แค่คำแนะนำนิดเดียวจากคนนี้ก็สามารถทำให้คอมโบเวทีเปลี่ยนไป และเมื่อผลคะแนนออกมา สายสัมพันธ์กับผู้จัดหรือทีมโปรดักชันก็ช่วยให้ความคิดเห็นของเขาถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณาก่อนเสมอ อีกคนที่มีอิทธิพลไม่แพ้กันคือกรรมการที่เป็นคนดังมีแฟนคลับเยอะ การวิจารณ์ของเขาไม่ได้จบแค่คะแนนในห้องประชุม แต่กระจายไปถึงโลกโซเชียลที่แฟนคลับฟังตามและไปโหวตตาม จังหวะที่เขาชมอย่างจริงใจหรือพูดเชิงเปรียบเทียบแรง ๆ มักดึงคนดูให้เข้าข้างผู้เข้าแข่งขันคนนั้น ซึ่งในรายการที่การโหวตสาธารณะมีบทบาทสูง เสียงจากคนดังประเภทนี้ยิ่งมีคุณค่า สุดท้ายมีกรรมการอีกประเภทที่คนทั่วไปมองไม่เห็นอิทธิพลชัดนัก แต่เรากลับคิดว่าเป็นปัจจัยสำคัญ — คนที่ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านภาพลักษณ์และการตลาด เขาอาจไม่ให้คำวิจารณ์ทางเทคนิคมากนัก แต่เขารู้ว่าใครเหมาะกับการออกสื่ออย่างไร ใครควรเปลี่ยนสไตล์เพื่อเข้าถึงแมสตลาด การตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ของเขามักถูกนำไปใช้หลังเวทีและส่งผลต่อการวางตัวผู้เข้าแข่งขันในรอบต่าง ๆ โดยสรุปแล้ว ถ้าต้องเลือกว่ากรรมการคนไหนมีอิทธิพลที่สุด คำตอบไม่ได้ขึ้นกับชื่อบุคคลเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นกับบทบาทที่แต่ละคนเล่น — โปรดิวเซอร์/คนทำเพลง, คนดังที่มีอิทธิพลต่อโหวต, และที่ปรึกษาด้านภาพลักษณ์ มักเป็นกลุ่มที่กำหนดทิศทางการตัดสินใจมากที่สุด เพราะพวกเขาผสมผสานทั้งข้อมูลเชิงเทคนิคและพลังของสาธารณะเข้าไว้ด้วยกัน

ลองนึกภาพแฟนเพลงที่อยากเข้าใจเบื้องหลังของนักร้องจากรายการ 'เดอะสตาร์' ให้ลึกขึ้นกว่าสนามแข่งบนเวที — นั่นคือสิ่งที่ฉันมักเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังเมื่อมีคนถามว่าควรเริ่มจากตรงไหน การเริ่มต้นที่ฉันชอบคือการรู้จักตัวตนพื้นฐานก่อน: ชื่อจริงกับชื่อในวงการ, อายุ, และบ้านเกิด เพราะข้อมูลพวกนี้ช่วยเชื่อมภาพว่าเสียงและสไตล์ของศิลปินมาอย่างไร อีกเรื่องที่สำคัญมากคือเส้นทางก่อนเข้ารายการ เช่นการฝึกร้องของเขา ถูกสอนโดยใคร หรือมีประสบการณ์ร้องตามเวทีเล็ก ๆ มาก่อนหรือไม่ — เรื่องพวกนี้เป็นกุญแจให้เข้าใจพัฒนาการของน้ำเสียงและการแสดงบนเวที ถัดมา ฉันมองไปที่ช่วงในรายการ: เพลงที่เลือกร้องแต่ละรอบ บทวิจารณ์จากคณะกรรมการ และการตอบรับจากผู้ชม ช่วงที่ศิลปินเติบโตมักถูกบันทึกในรอบที่เขาได้แสดงบทเพลงที่ตรงกับคาแรคเตอร์ของตัวเอง เช่นมีคนที่พลิกบทบาทจากเพลงช้าเป็นเพลงเร็วแล้วได้คำชื่นชม แนวทางหลังรายการก็สำคัญไม่แพ้กัน — ดูว่าพวกเขาได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงไหน ออกซิงเกิ้ลหรืออัลบั้มเมื่อไหร่ ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์คนใด และมีผลงานด้านละครหรือรายการวาไรตี้เพิ่มมิติให้ภาพลักษณ์หรือไม่ สิ่งที่ฉันมักเตือนเพื่อน ๆ เสมอคืออย่าเพียงติดตามผลงานอย่างเดียว แต่ดูบริบทรอบข้างด้วย เช่นรางวัลที่ได้รับ การร่วมงานกับศิลปินอื่น ๆ หรือการขึ้นเวทีคอนเสิร์ตใหญ่ ๆ จะช่วยชี้วัดความยืนยาวของเส้นทางศิลปิน จับตาความเปลี่ยนแปลงของสไตล์เพลงและการแต่งตัว รวมทั้งเรื่องราวส่วนตัวที่ศิลปินเปิดเผยเกี่ยวกับแรงบันดาลใจหรือปัญหาในชีวิต — ข้อมูลเหล่านี้ทำให้การฟังเพลงกลายเป็นการเข้าใจคนทำเพลงมากขึ้น และทำให้การเป็นแฟนมีความหมายกว่าสนับสนุนเพียงผลงานเท่านั้น

ข้อมูลล่าสุดที่มีจนถึงกลางปี 2024 ระบุว่า ฉันไม่มีชื่อผู้ชนะซีซันล่าสุดของรายการ 'เดอะสตาร์' อยู่ในฐานข้อมูลตรงนี้ แต่ในมุมมองแฟนเพลงที่ติดตามวงการมานาน ผมพอจะสรุปได้ว่าผลงานหลังจากชนะรายการมักจะหลากหลายและรวดเร็ว ผู้ชนะมักเริ่มจากการปล่อยซิงเกิ้ลเดบิวต์ที่โปรโมตหนัก บางคนได้อัดอัลบั้มเต็มภายในปีแรก เส้นทางต่อมามักเป็นงานละครและงานพิธีกร โดยเฉพาะการรับบทสมทบก่อนมีบทนำ อีกสายคือการร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ชื่อดัง ทำเพลงประกอบซีรีส์หรือภาพยนตร์ และรับงานคอนเสิร์ตทั้งที่เป็นทัวร์เล็ก ๆ และงานเทศกาลเพลง ในเชิงพาณิชย์ พวกเขามักได้สปอนเซอร์และงานโฆษณาเป็นระยะ รวมถึงมีโอกาสรับเชิญไปออกรายการวาไรตี้ หลายคนขยายไปเป็นนักแสดงในช่องทีวีหรือสตรีมมิง ซึ่งช่วยยืดอายุการจดจำของแฟน ๆ ได้ดี — นั่นคือภาพรวมของเส้นทางที่มักเกิดขึ้นหลังชนะรายการ 'เดอะสตาร์' และเป็นสิ่งที่ฉันสังเกตเห็นจากผู้ชนะหลายรุ่น

เราเคยเล่นเกมโหวตตายมาหลายแบบจนจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้เป็นพิเศษ และสิ่งแรกที่ต้องรู้ก่อนเริ่มคือ 'เงื่อนไขการชนะ' ของแต่ละฝั่งให้ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นการกำจัดผู้ร้ายให้หมดก่อนหรือผู้ร้ายต้องทำลายเป้าหมายบางอย่าง การกำหนดเป้าหมายจะเปลี่ยนพฤติกรรมการโหวตทั้งเกม ตัวอย่างเช่นใน 'Among Us' แค่รู้ว่าฝั่งลูกเรือชนะด้วยการทำงานให้ครบหรือจับผู้ร้ายได้ จะทำให้ทุกการประชุมมีแรงกดดันเรื่องบันทึกงานและการตรวจสอบเวลามากขึ้น จากนั้นต้องระบุรูปแบบการโหวตอย่างละเอียดว่าเป็นแบบลับหรือแบบเปิด ลงคะแนนได้กี่ครั้ง มีการงดเว้นสิทธิ์การโหวตของผู้ตายหรือไม่ และการเสมอจะตัดสินอย่างไร การโหวตแบบเปิดกับแบบลับส่งผลต่อการบลัฟและการประจานต่างกันมาก: แบบเปิดจะเอื้อต่อการกดดันแบบสาธารณะ ขณะที่แบบลับส่งเสริมกลยุทธ์หลบหลีกและการวางกับดัก ข้อกำหนดเรื่องเวลาต่อรอบก็สำคัญ — เวลาสั้นๆ จะเพิ่มความรีบและข้อผิดพลาด ขณะที่เวลายาวทำให้ข้อมูลซ้อนและการวางแผนลึกขึ้น สุดท้ายควรกำหนดบทบาทพิเศษและการจัดการผู้ถูกคัดออก เช่น เข้าสู่สถานะเงียบหรือกลายเป็นผู้สังเกตการณ์ได้ไหม การจัดการข้อมูลหลังตาย เช่น ปล่อยเบาะแสหรือให้เงียบสนิท จะเปลี่ยนเมตาเกมไปอย่างสิ้นเชิง การตั้งกติกาเหล่านี้ชัดตั้งแต่แรกจะช่วยลดความขัดแย้ง ทำให้การเล่นสนุกขึ้น และยังคงความตื่นเต้นของการโหวตไว้ได้อย่างสมดุล

รายการ 'เดอะ สตาร์' เป็นเรื่องที่ฉันติดตามและพูดคุยกับเพื่อน ๆ บ่อย ๆ แต่ฉันไม่มีชื่อผู้ชนะครบทุกซีซั่นและปีเก็บอยู่ในหัวแบบเป๊ะ ๆ ตลอดเวลา ดังนั้นถาคแรกที่ฉันอยากเสนอคือการรวบรวมรายการผู้ชนะแบบละเอียดตามซีซั่นและปีให้ชัดเจน — ในรูปแบบเรียงซีซั่นพร้อมปีที่ประกาศผล ซึ่งจะช่วยให้เห็นภาพประวัติการประกวดตั้งแต่ซีซั่นแรกจนถึงซีซั่นล่าสุดได้ชัดเจนกว่าการเล่าแบบคร่าว ๆ ที่อาจทำให้ข้ามชื่อสำคัญไปได้ ในมุมมองของแฟนเพลงรุ่นใหญ่ที่ดูรายการนี้มาตั้งแต่ยุคเริ่มต้น ฉันสามารถเล่าได้ว่ารายการมีทั้งช่วงที่เป็นปรากฏการณ์และช่วงที่เงียบลง บางผู้ชนะกลายเป็นศิลปินที่มีงานยืนยาว ขณะที่บางคนมีผลงานที่โดดเด่นแบบระยะสั้น ฉันชอบสังเกตว่าแต่ละซีซั่นไม่ใช่แค่การประกวดเสียงร้อง แต่ยังสะท้อนเทรนด์ดนตรีและสไตล์การเล่าเรื่องของทีวีในช่วงเวลานั้นด้วย การเห็นรายชื่อผู้ชนะเรียงเป็นปีจะช่วยให้เรานึกภาพพัฒนาการของวงการเพลงได้ชัดขึ้น ถาคต่อไปฉันยินดีจัดให้เป็นรายการทีละซีซั่น ถ้าต้องการฉันจะจัดในรูปแบบตารางเรียงตามซีซั่นกับปีที่ประกาศผล และเพิ่มหมายเหตุสั้น ๆ เกี่ยวกับความโดดเด่นของผู้ชนะในแต่ละซีซั่น เช่น เพลงฮิตแรกของพวกเขาหรือจุดเปลี่ยนของอาชีพ ส่วนถ้าอยากได้แบบสรุปไฮไลต์เฉพาะผู้ชนะที่มีอิทธิพลมากที่สุด ฉันก็สามารถเลือกผู้ชนะเด่น ๆ มาเน้นให้ได้เลย นี่เป็นแนวทางที่ฉันคิดว่าจะเป็นประโยชน์และอ่านง่าย — ถ้าต้องการรายการฉบับเต็มบอกมาได้เลย ฉันจะจัดให้เป็นลำดับซีซั่นพร้อมปีให้เรียบร้อย

หลายงานประกาศรางวัลสมัยใหม่เปิดให้แฟน ๆ มีส่วนร่วมผ่านช่องทางออนไลน์ซึ่งผมมองว่าเป็นการเติมชีวิตให้กับงานแบบดั้งเดิม ผมมักจะไปโหวตในเว็บของงานหรือผ่านแอปอย่างเป็นกิจวัตร ตัวอย่างที่เห็นชัดคือ 'The Game Awards' ที่เปิดให้แฟนๆ กดโหวตบนหน้าเว็บและผ่านโซเชียลมีเดียได้ ช่วงเวลาโหวตมักถูกกำหนดชัดเจน มีการล็อกอินด้วยบัญชีเพื่อจำกัดจำนวนคะแนนต่อคน บางครั้งให้โหวตได้วันละครั้งหรือจำกัดด้วยอีเมล/เบอร์โทรศัพท์เพื่อป้องกันการโหวตซ้ำ อีกแบบหนึ่งที่เห็นบ่อยคือการใช้แฮชแท็กบนทวิตเตอร์หรืออินสตาแกรมเป็นกลไกนับคะแนน เช่น 'MTV Video Music Awards' เคยใช้การโหวตผ่านโซเชียลมีเดียควบคู่ไปกับเว็บหลัก ซึ่งทำให้การมีส่วนร่วมง่ายและไว แต่ก็เพิ่มความเสี่ยงเรื่องบอทและการนับซ้อนได้ งานที่จริงจังมักผสมคะแนนคนดูเข้ากับคะแนนกรรมการหรือสมาชิกในสัดส่วนที่ชัดเจน เช่น 50:50 หรือ 30:70 ทั้งนี้เพื่อรักษาความสมดุลระหว่างความนิยมและคุณภาพเชิงวิชาชีพ เทคนิคด้านความปลอดภัยที่ผมเห็นมีตั้งแต่ระบบยืนยันตัวตนแบบสองขั้นตอน CAPTCHA การจำกัดไอพี ไปจนถึงการตรวจสอบโดยบริษัทที่สามในช่วงประกาศผล ซึ่งช่วยให้การโหวตออนไลน์น่าเชื่อถือขึ้น แม้จะยังมีข้อจำกัดเรื่องการเข้าถึงในบางประเทศและการจัดการบอทอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วการโหวตออนไลน์ทำให้งานมีพลังมากขึ้นและผู้ชมรู้สึกว่าเสียงของตัวเองมีค่า

หลายคนคงอยากรู้ว่ากรรมการและโค้ชของซีซั่นล่าสุดของ 'เดอะ สตาร์' มีใครบ้าง — เท่าที่ผมจำได้และจากมุมมองแฟนคนหนึ่งที่ติดตามรายการนี้มานาน รายชื่อหลักที่ปรากฏในซีซั่นล่าสุดแบ่งเป็นกรรมการตัดสินและทีมโค้ชซึ่งแต่ละคนมีบทบาทชัดเจนในการตัดสินและพัฒนาผู้เข้าแข่งขัน กรรมการตัดสินที่ผมเห็นบ่อย ๆ ในซีซั่นล่าสุดมีทั้งคนจากวงการเพลงมืออาชีพและบุคคลที่ทำงานเบื้องหลังการผลิตเพลง นำโดยชื่อที่มีน้ำหนักเช่น 'บอย โกสิยพงษ์' ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องทักษะการแต่งเพลงและมุมมองด้านคอนเซ็ปต์การแสดงตามด้วย 'มาช่า วัฒนพานิช' ที่มาด้วยประสบการณ์การเป็นศิลปินและการปรากฏตัวบนเวทีใหญ่ รวมถึง 'ป๊อป ปองกูล' ซึ่งเป็นคนที่โฟกัสด้านการร้องและการสื่ออารมณ์บนเวที สำหรับกรรมการอีกคนที่มีบทบาทค่อนข้างชัดคือผู้ที่เคยเป็นโปรดิวเซอร์หรือผู้บริหารค่ายเพลง เพราะเขาจะให้คำแนะนำเชิงธุรกิจและการจัดการภาพลักษณ์ของศิลปินหน้าใหม่ ฝั่งโค้ชจะเป็นคนที่จับใกล้ชิดผู้แข่งขันมากกว่า — บางคนเน้นเทคนิกร้อง บางคนเน้นการแสดงบนเวทีและการสื่อสารกับผู้ชม ในซีซั่นล่าสุด ผมจำได้ว่าโค้ชสายร้องอย่าง 'ครูเอก' (โค้ชเทคนิคเสียง) ทำหน้าที่ปรับลมหายใจและเทคนิคการออกเสียง ส่วนโค้ชด้านการแสดงและสเตจไลน์เช่น 'โค้ชแอน' จะคอยช่วยวางมุมเวที ท่าเต้นเล็ก ๆ และการสื่อสารอารมณ์บนเวที นอกจากนี้ยังมีโค้ชด้านภาพลักษณ์และแผนการตลาดที่เข้าไปช่วยวางคอนเซ็ปต์ลุคให้ผู้เข้าแข่งขันพร้อมสำหรับสื่ออีกด้วย โดยรวมแล้ว บรรยากาศของซีซั่นล่าสุดจะเห็นกรรมการที่เป็นทั้งนักแต่งเพลง นักร้องรุ่นใหญ่ และผู้บริหารค่าย มาคอยตัดสินควบคู่กับโค้ชที่ลงมือฝึกจริงจังกับผู้แข่งขัน ผมชอบช่วงที่กรรมการให้คอมเมนต์เชิงสร้างสรรค์และโค้ชดันผู้เข้าแข่งขันจนเห็นพัฒนาการชัดเจน — นี่แหละคือเสน่ห์ของ 'เดอะ สตาร์' ในสายตาผม