การแต่งหน้าผีดิบไทย ในหนังทำอย่างไรให้สมจริง?

แสงไฟจากร้านงานวัดกับกลิ่นแอลกอฮอล์บาง ๆ ทำให้ภาพที่ผมเห็นในหัวชัดขึ้นทันที—ผีดิบแบบไทยไม่ได้มีแค่เลือดฉานแล้วจบ แต่ต้องมี 'ความเก่า' ความเปื่อย และคราบจากชีวิตก่อนตายที่ยังบอกเล่าเรื่องราวได้ ผมเริ่มจากผิวก่อนเลย เพราะถ้าผิวไม่พัง เรื่องอื่นก็ช่วยไม่มาก เทคนิคที่ผมชอบคือใช้รองพื้นที่โทนเย็นผสมกับผงสีเทาและเขียวเล็กน้อยแล้วเกลี่ยเป็นชั้นบาง ๆ เพื่อให้หน้าดูซีดแบบไม่เรียบ ต่อด้วยการสร้างเท็กซ์เจอร์โดยใช้กระดาษชำระฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทาเลือดแห้งด้วยกาวชนิดเบา (หรือใช้แลตเท็กซ์ชนิดบาง) แล้วปาดสีเข้มตรงขอบเพื่อให้เหมือนแผลเปื่อย การไล่สีผมใช้การแต้มสีม่วง น้ำตาลแดง เขียว และเหลืองให้เป็นชั้น ๆ จะได้เอฟเฟ็กต์การเน่าแบบมีมิติ ทั้งนี้ต้องทดสอบกับผิวส่วนเล็ก ๆ ก่อนเสมอเพราะผิวคนไทยบางคนแพ้ง่าย การทำแผลลึกแบบสมจริงผมมักใช้สำลีดึงเป็นเส้นแล้วเคลือบด้วยแลตเท็กซ์ให้ยึดเป็นรูปทรง รอให้แห้งแล้วค่อยทาสีด้านในแผลด้วยสีน้ำตาลแดงดำ ไล้ขอบด้วยสีเขียวหม่นและเหลืองเพื่อให้ดูเน่าจริง ๆ สำหรับเลือดปลอม ผมชอบผสมไซรัปข้าวโพดกับสีน้ำตาลแดงและน้ำตาลดำเล็กน้อย จะได้ความหนึบและเงาที่ไม่ฉ่ำเกินไป ถ้าต้องการความสกปรกแบบท้องถิ่น ให้ฉีดสีน้ำชาอ่อน ๆ ลงบนเสื้อผ้าแล้วขยี้ด้วยทรายละเอียดหรือฝุ่นดิน จากนั้นผมจะปรับพฤติกรรมการแสดง เช่น กระดกคอช้า ๆ พูด inarticulate เสียงต่ำ และเพิ่มการเคลื่อนไหวที่กระตุกเล็ก ๆ เพื่อให้คนดูเชื่อ การได้แรงบันดาลใจจากฉากที่ใช้ความละเอียด เช่น ในหนังเกาหลี 'Train to Busan' ทำให้รู้ว่าการแสดงแบบก้ำกึ่งระหว่างมนุษย์กับสัตว์นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด เรื่องความปลอดภัยห้ามมองข้าม ผมเน้นย้ำว่าต้องทดสอบแพ้แลตเท็กซ์หรือกาวก่อนล่วงหน้า ใช้น้ำมันหรือตัวล้างกาวถอดออกช้า ๆ และระวังบริเวณรอบดวงตา หากใช้คอนแทคเลนส์ต้องทำความสะอาดอย่างดีและไม่ใส่เกินเวลาที่กำหนด การแต่งหน้าแบบผีดิบในไทยถ้าทำถูกจังหวะและใส่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่บอกเล่าเรื่องราว จะสร้างความน่ากลัวแบบเฉพาะตัวได้มากกว่าการโบกเลือดจำนวนมาก ๆ และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ผมชอบที่สุด

เทคนิคที่ทำให้เมกอัพซอมบี้ดูสมจริงมักเกิดจากการผสมผสานวัสดุ สี และการจัดแสงอย่างตั้งใจ การลงพื้นผิวก่อนเป็นเรื่องสำคัญมาก: ใช้ลาเท็กซ์บางๆ ผสมกับกระดาษทิชชูหรือฝ้ายเพื่อสร้างผิวแหว่งและตุ่ม เน้นการทำขอบให้เบลนด์กับผิวจริงอย่างแนบสนิท จากนั้นใช้โทนสีฐานที่ไม่ใช่แค่แดงเดียว แต่ผสมโทนเขียว เทา และน้ำตาลเพื่อให้ผิวดูเน่าและซีด ผมมักจะเริ่มจากการลงสีพื้นด้วยครีมเมกอัพ แล้วใช้ฟองน้ำสแตมป์แต้มจุดเล็กๆ เพื่อสร้างรูพรุนและรอยถลอก การจำลองเลือดควรมีหลายชั้น: ชั้นล่างควรเป็นสีแดงเข้มผสมดำสำหรับความลึก ชั้นกลางเป็นแดงสด และชั้นบนเป็นเลือดกึ่งใสเงาเพื่อความเปียก ส่วนฟินิชคือการเซ็ตด้วยสเปรย์ไม่ทิ้งเงามากนัก ถ้าต้องถ่ายใกล้ไกลให้ปรับความเงาและปริมาณเลือดให้ต่างกัน วิชวลแนวนี้ได้แรงบันดาลใจจากฉากใกล้ชิดใน 'The Walking Dead' ที่แสดงให้เห็นว่าความละเอียดเล็ก ๆ ทำให้ทั้งฉากเชื่อได้จริง สุดท้ายอย่าลืมเรื่องความปลอดภัยกับดวงตาและปาก เพราะความสมจริงที่ดีต้องมาพร้อมกับการถนอมผู้ทำและผู้แสดง

เริ่มจากพื้นฐานที่สำคัญก่อนเลย: ของที่ขาดไม่ได้คือวัสดุสำหรับทำโพรสเทตอย่างโฟมลาเท็กซ์หรือซิลิโคนแบบอ่อน ซึ่งฉันมักจะมีชิ้นที่หล่อไว้ล่วงหน้าและบางครั้งก็แต่งเติมรอยแผลหรือเนื้อหนังเพิ่มอีกเล็กน้อย เครื่องมือช่วยติดและเกลี่ยก็สำคัญไม่แพ้กัน — กาวชนิดต่าง ๆ เช่น 'Pros-Aide' หรือ spirit gum สำหรับติดชิ้นโพรสเทต และตัวล้างกาว (prosthetic remover) สำหรับการล้างออกอย่างปลอดภัย ฉันมักเตรียมแอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดก่อนติดและครีมบำรุงผิวหลังล้างออกเสมอ ส่วนของการลงสีและเก็บรายละเอียดจะใช้พวกพาเลตต์ครีมหรือสีแบบ alcohol-activated ที่ทนทานต่อเหงื่อ รวมถึงแอร์บรัชกับคอมเพรสเซอร์ถ้าต้องการพื้นผิวเนียนๆ แปรงละเอียด สปอนจ์สติพเพิล และผงเซ็ตให้สีคงทน เสริมด้วยเลือดปลอม, เจลซิลิโคนสำหรับขอบแผล และอุปกรณ์เล็ก ๆ อย่างแหนบ กรรไกรปลายแหลม เพื่อปรับขอบให้เรียบ ฉันมักจะซ้อมการติดหลายรอบก่อนแสดงจริง และเตรียมผ้าปิดไหล่กับเทปทางการแพทย์เผื่อฉุกเฉิน

ฉันเริ่มจากการมองไปที่พื้นฐานของ 'ผีจีน' ในงานภาพยนตร์อย่าง 'A Chinese Ghost Story' ก่อน แล้วจึงแปลความเป็นจริงออกมาในเชิงการแต่งหน้า: โทนผิวที่ไม่ใช่แค่ขาวอย่างเดียว แต่มีความเย็นและซึมลึกอยู่ในสีผิว ซึ่งทำได้ด้วยการผสมเฉดเทา ฟ้าอ่อน และม่วงเล็กน้อยบนรองพื้น ในขั้นแรกฉันชอบเกลี่ยรองพื้นสีอ่อนกว่าผิวจริงหนึ่งถึงสองเฉดเป็นฐาน แล้วค่อยใช้สีเขียวฟ้าและม่วงบาง ๆ ทาบางจุด เช่น ร่องแก้ม ข้างจมูก รอยใต้ตา เพื่อให้เกิดความรู้มืดและเลือดฝืด จากนั้นเน้นการคอนทัวร์ด้วยสีเทาเข้มใต้โหนกแก้ม ให้หน้าดูยุบลง ตาเป็นจุดสำคัญ—ใช้แป้งสีน้ำตาลแดงผสมน้ำเล็กน้อยเกลี่ยใต้ขอบตาให้ดูบวม ด้านบนเปลือกตาใช้สีดำบาง ๆ เกลี่ยไม่เกินเส้นขอบตา เพื่อให้ดูลึกและว่างเปล่า รายละเอียดเล็ก ๆ ที่ช่วยยกระดับคือการสร้างเส้นเส้นเลือดเล็ก ๆ ด้วยสีสีฟ้า-เขียวบางจังหวะ ลากเป็นเส้นละเอียดบริเวณขมับหรือคอ ใช้กาวลาเท็กซ์บางชั้นเพื่อเพิ่มรอยพับหนังหรือแผลแห้ง แล้วแต้มเลือดแห้งด้วยสีแดงเข้มผสมสีน้ำตาล ปิดท้ายด้วยการจัดผมแบบไม่เรียบร้อย ใส่ชุดขาวหรือชุดคลุมฝ้ายที่มีคราบสกปรก และใช้แสงไฟซอฟท์เพื่อให้เมคอัพดูเป็นเงา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ความสำคัญอีกอย่างคือคาแรกเตอร์: ผีจีนหลายเรื่องไม่ได้ต้องการความน่ากลัวอย่างเดียว แต่ต้องมีความเศร้า ความไม่สมบูรณ์ของมนุษย์ ดังนั้นฉันมักเพิ่มไอเท็มบอกเรื่องเล็ก ๆ เช่นผ้าพันคอที่ปกปิดบางส่วนของใบหน้า หรือดอกไม้งานศพที่เหี่ยวเฉา การแต่งหน้าที่ละเอียดและเล่าเรื่องได้จะทำให้ผลงานดูสมจริงกว่าแค่การทำให้หน้าขาว ๆ เท่านั้น

การแต่งหน้าซอมบี้บนกองถ่ายของ 'Train to Busan' ทำให้ผมตื่นเต้นเสมอ เพราะมันไม่ใช่แค่สีน้ำตาลกับเลือดปลอม แต่มันเป็นการปั้นเรื่องราวบนใบหน้า ช่างแต่งหน้าใช้เวลาหลายชั่วโมงติดตั้งโพรสเธติก ปั้นริ้วรอยและแผลเปิดทีละชิ้น เพื่อให้กล้องจับรายละเอียดได้แม้ในแสงน้อย การทำงานร่วมกับทีมแสงและกล้องเป็นสิ่งสำคัญ เพราะมุมกล้องจะบอกช่างว่าเนื้อสีและเงาต้องหนักเบายังไง ส่วนใหญ่นักแสดงต้องนั่งในเก้าอี้แต่งหน้าตั้งแต่ตีห้า บางคนเดินออกจากห้องแต่งหน้าแล้วต้องฝึกท่าเดินที่ไม่เป็นมนุษย์ต่อทันที เทคนิคด้านการแสดงก็เท่ากับเทคนิคแต่งหน้า นักแสดงจะซ้อมการเดิน การกระทำช้าเร็ว และเสียงหายใจให้สอดคล้องกับสภาพร่างกายที่หน้าตาแสดงออก ช่วงพักช่างมักเติมรายละเอียดเล็กๆ เช่นเลือดแห้งหรือคราบสกปรกเพื่อให้ความสมจริงคงอยู่ตลอดการถ่ายทำ ผลลัพธ์ที่ได้คือซอมบี้ที่ทั้งน่ากลัวและเศร้าพร้อมกัน ซึ่งผมยังคงประทับใจกับการประสานงานแบบนี้อยู่เสมอ

อยากให้เมคอัพเมอร์เมดออกมาเหมือนการ์ตูน ให้เริ่มจากการคิดภาพโทนสีแบบการ์ตูนก่อนเลย ฉันมักจะเลือกสีที่สดขึ้นกว่าชีวิตจริง เช่น โทนฟ้าน้ำทะเล เขียวมรกต และม่วงอ่อน จากนั้นเน้นความคอนทราสต์ของแสงเงาให้ชัดกว่าปกติ เพราะตัวการ์ตูนมักมีขอบและเงาที่ชัดเจนกว่าคนจริง การใช้ไฮไลต์เปล่งประกายจะทำให้ลุคดูมีมิติและเหมือนถูกไฟจากฉากส่องขึ้นมา สำหรับเทคนิคเฉพาะ ฉันชอบใช้สเตนซิลลายเกล็ดแล้วปัดอายชาโดว์แบบชื่นเงาเพื่อให้ลายชัดแต่ไม่แข็ง เขียนคอนทัวร์ให้สูงขึ้นเล็กน้อยบริเวณโหนกแก้มและสันจมูกเพื่อให้ใบหน้าดูชัดเหมือนสไตล์อนิเมะ ใส่กลิตเตอร์แบบละเอียด และติดมุกหรือสติกเกอร์เล็กๆ บริเวณกรอบหน้า สุดท้ายเซ็ตด้วยสเปรย์ที่ให้ฟินิชแบบฉ่ำเล็กน้อย จะได้ลุคเมอร์เมดที่ดูทั้งการ์ตูนและน่าเชื่อถือไปพร้อมกัน — เหมือนมองเห็นตัวละครจาก 'The Little Mermaid' โผล่ออกมาจากหน้าจอ

การจับโครงสร้างสัดส่วนเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่ผมมักเน้นเมื่อต้องวาดท่ายากสำหรับตัวละครผู้หญิง ผมชอบแบ่งร่างเป็นบล็อกง่าย ๆ ก่อน เช่น หัว ทรวงอก ซี่โครง เอว สะโพก และขา เพื่อดูว่าศูนย์ถ่วงอยู่ตรงไหน การวาดเส้น 'line of action' จะช่วยให้ท่าทางไหลลื่นและไม่แข็ง ซึ่งสำคัญมากเมื่อจะทำท่าย่อ-ยืดหรือเหวี่ยงแขนขา ก่อนลงรายละเอียดผมมักทำสเก็ตช์ท่ารวดเร็ว 30–60 วินาทีหลาย ๆ แบบ เพื่อจับจังหวะกล้ามเนื้อและมุมกล้อง เมื่อลงรายละเอียด ผมให้ความสำคัญกับการบังคับทิศทางของแรงและน้ำหนัก: สะโพกบิดหรือเอียงอย่างไร ไหล่กด/ยกแค่ไหน เพื่อให้เสื้อผ้าและเส้นผมตอบสนองตามนั้น การใช้เงาและค่าคอนทราสต์ช่วยตอกย้ำมิติ โดยเฉพาะส่วนที่ยืด/หดหรือฟอร์ชอร์ทเทนนิ่ง การดูฉากแอ็กชันจากงานอย่าง 'JoJo's Bizarre Adventure' สอนให้ฉันรู้จักการยืด-บีบรูปทรงเพื่อความดราม่า แต่นำมาปรับไม่ให้เกินจริงจนดูผิดสัดส่วน เทคนิคสำคัญอีกอย่างคือการถ่ายรูปอ้างอิงหรือใช้คนจริงโพสท์เพื่อศึกษาการกระจายน้ำหนัก แล้วค่อยผสมความเป็นการ์ตูนเข้าไป ผลสุดท้ายที่ผมชอบคือต้องรู้สึกว่ายังมีชีวิต แม้ว่าจะเป็นท่ายากก็ต้องอ่านออกว่าแรงมาจากทิศทางไหน รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างรอยยับของผ้าหรือการเบียดของกล้ามเนื้อจะทำให้ภาพสมจริงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ลองนึกภาพการแต่งหน้าให้เหมือน 'Nezuko' จาก 'Demon Slayer' แล้วต้องเปลี่ยนโครงหน้าให้หวานแปลกไปจากปกติ—นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันหลงใหลในการคอสเพลย์แบบเป๊ะ ๆ ฉันมักเริ่มจากการเตรียมผิวอย่างจริงจัง ใช้มอยส์เจอไรเซอร์สูตรบางเบาแล้วตามด้วยไพรเมอร์ที่ช่วยทำให้เครื่องสำอางติดทนนาน จากนั้นเลือกรองพื้นที่ปกปิดได้ดีแต่ไม่หนาจนดูเหมือนหน้ากาก สำหรับลุคของ 'Nezuko' ฉันจะเน้นให้ผิวโทนอมชมพูอ่อน ๆ แล้วใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดจุดด่างดำและเบลนด์ให้แนบกับผิวสุด ๆ เพื่อรักษาความนุ่มนวลของเด็กสาวตัวละคร ดวงตาเป็นสิ่งที่ทำให้คาแรคเตอร์โดดเด่น ฉันชอบใช้สโมกกี้อายเบา ๆ ผสมสีชมพูหรือแดงเพื่อให้เข้ากับโทนของตัวละคร และใส่คอนแทคเลนส์สีที่เหมาะพร้อมกับขนตาปลอมทั้งบนและล่างเพื่อขยายสัดส่วนตา ตรงคิ้วจะปรับทรงให้เรียวบางขึ้นแล้วใช้แปรงแต่งคิ้ววาดเส้นให้เหมือนสไตล์อนิเมะ ส่วนรายละเอียดพิเศษอย่างรอยเลือดหรือรอยข่วน ฉันใช้แท่งสเปเชียลเอฟเฟกต์ที่ละมุนและค่อย ๆ เพิ่มทีละน้อยจนได้ระดับที่ดูสมจริง แต่ยังมีกลิ่นอายการ์ตูนอยู่ สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยละเลยคือการถ่ายรูปทดสอบแสง ฉันทำการถ่ายในหลายสภาวะแสงเพื่อดูว่าเมคอัพจะอ่านยังไงบนกล้อง เพราะคอสเพลย์สุดท้ายแล้วต้องสื่อผ่านภาพด้วย ถ้าทำครบทั้งการเตรียมผิว รูปหน้า ดวงตา และรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ผลลัพธ์จะออกมาเหมือนตัวละครขึ้นมากกว่าแค่การแต่งหน้าแบบปกติ และนั่นทำให้ฉันสนุกกับการทดลองทุกครั้ง

มาดูกันว่าฉันจะเล่าให้ฟังแบบเป็นกันเองเกี่ยวกับวิธีที่ช่างแต่งหน้าในหนังซอมบี้ญี่ปุ่นเขามักจะทำงานกันยังไง — ไม่ใช่คู่มือเชิงเทคนิคเป๊ะ แต่เป็นภาพรวมจากมุมมองผู้ที่ติดตามทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังบ่อยๆ ก่อนอื่นช่างแต่งหน้าจะเริ่มจากการคุยกับผู้กำกับและนักแสดงเพื่อกำหนดโทนของซอมบี้ว่าจะเน้นสมจริงแบบสยองขวัญหรือจะเป็นสไตล์การ์ตูนตลกอย่างในบางผลงานญี่ปุ่น เช่น 'Tokyo Zombie' หรือจะเน้นบรรยากาศดิบจริงเหมือน 'I Am a Hero' แนวคิดตรงนี้กำหนดตั้งแต่ขั้นสเก็ตช์และภาพอ้างอิง เพราะระดับการเน่า เลือด และการใช้ชอน์หรือชิ้นโปรแสตติกต่างกันไป และยังต้องคุยเรื่องการเคลื่อนไหวของนักแสดงด้วย เพราะซอมบี้แบบเดินช้ากับแบบคลั่งเร็วต้องมีการแต่งหน้าที่รับกับการแสดงด้วย คราวนี้มาที่เทคนิคที่ช่างแต่งหน้ามักเล่าให้ฟังแบบจับต้องได้: พื้นผิวผิวจะเริ่มจากการเลือกสีพื้นที่ไม่ใช่สีผิวปกติ แต่จะเติมสีเขียว เหลือง ม่วงและน้ำเงินเป็นชั้นๆ เพื่อให้ดูคล้ำ ดูซึมลงไปเหมือนลึกจากใต้ผิว ส่วนการทำให้ตาดูโหลหรือเบ้าลึก มักใช้การเฉดด้วยโทนเข้มบริเวณรอบตาและแก้ม แล้วค่อยเบลนด์จนดูเป็นเงา เครื่องมืออย่างสปอนจ์สแตปเปิ้ล สีน้ำแบบครีม หรือตัวสีที่กระตุ้นด้วยแอลกอฮอล์จะถูกใช้สลับกันเพื่อให้ทนต่อการถ่ายทำที่ต้องใช้เวลานาน ถ้าต้องการแผลลึกหรือเนื้อหลุด ช่างก็ใช้ชิ้นโปรเทติกจากซิลิโคนหรือลาเท็กซ์ ทับด้วยสีและเลือดปลอมเพื่อให้ดูสมจริง ในบางกองที่งบจำกัดจะใช้กระดาษทิชชูหรือสำลีกับลาเท็กซ์เพื่อทำเนื้อผิวหลุดแบบเร่งด่วน เรื่องเลือดปลอม มักแยกเป็นหลายชนิด: แบบข้นสำหรับเลือดสดที่เกาะตัว สีมืดสำหรับเลือดแห้ง และแบบใสหรือบางสำหรับหยดไหล ช่างจะเลือกพิกเมนต์ให้สัมพันธ์กับการถ่ายแสงเพราะกล้อง HD และไฟสตูดิโอจะเผยรายละเอียดเยอะขึ้น การใช้คอนแทคเลนส์และการตกแต่งฟันก็ช่วยเพิ่มความน่ากลัว แต่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยและความสบายของนักแสดงด้วย ในหนังญี่ปุ่นบางเรื่องชอบการผสมผสานระหว่างเอฟเฟกต์จริงและการปรับแต่งดิจิทัลเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้บางมุมกล้องดูสะอาดขึ้นหรือเพิ่มประกายของเลือดที่ต้องการความสมจริงแบบพิเศษ สิ่งที่ฉันชอบที่สุดคืองานแต่งหน้าไม่ได้เป็นแค่งานเทคนิค แต่เป็นการเล่าเรื่องผ่านรูปลักษณ์ — ซอมบี้แต่ละตัวบอกได้ว่าเป็นใครมาก่อน ชีวิตเก่าเขาเป็นยังไง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ช่างแต่งหน้าที่ดีจะคิดถึงการสึกหรอของเสื้อผ้า ลักษณะการเดิน รอยคราบบนมือ และความต่อเนื่องข้ามช็อต นอกจากนี้ความเป็นเอกลักษณ์ของหนังญี่ปุ่นมักผสมความสยองกับอารมณ์ขันหรือการ์ตูน ทำให้รอยแผลบางแบบถูกออกแบบให้ดูโอเวอร์แต่ยังคงมีความน่าสนใจสำหรับผู้ชม ผลลัพธ์สุดท้ายสำหรับฉันคือความตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นการเปลี่ยนคนปกติให้กลายเป็นตัวละครที่มีเรื่องราวในตัวมันเอง

อยากให้การแต่งหน้าลุค 'Hermione' ออกมาเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่แค่คัดลายเส้นตามการ์ดคอสเพลย์ แต่ให้คนที่เจอรู้สึกว่าเธอเพิ่งเดินออกมาจากชั้นเรียนคาถาจริงๆ ฉันชอบเริ่มจากการปรับสีผิวให้ดูกลมกลืนก่อน—รองพื้นเนื้อบางแบบผสมกับบีบีครีมจะช่วยให้ผิวยังมีความเป็นผิวจริง ไม่แข็งทื่อ แล้วเน้นปัดแก้มด้วยโทนพีชอ่อน ๆ เพื่อให้แก้มมีชีวิตชีวาเหมือนนักเรียนที่ตื่นเต้น ส่วนคอนทัวร์ทำแบบบางๆ เพียงกำหนดกรอบหน้าและจมูกเล็กน้อยเท่านั้น คิ้วเป็นหัวใจของลุคนี้ ฉันใช้ดินสอสีอ่อนกว่าสีผมเล็กน้อย วาดให้คิ้วหนาเป็นธรรมชาติแล้วใช้แปรงปัดให้ฟุ้ง หลีกเลี่ยงการเขียนคมเกินไป เพราะ 'Hermione' สมัยปีแรก ๆ ดูเป็นคนยุ่ง ๆ กับการอ่านหนังสือมากกว่าการแต่งหน้า ปิดท้ายด้วยการสเปรย์เซ็ตผิวแบบบางเพื่อให้ยังรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของหน้า แล้วอย่าลืมเพิ่มจุดเล็ก ๆ ของรอยยับจากการยิ้มหรือเส้นบนหน้าผากเล็กน้อยเพื่อทำให้ลุคสมจริงขึ้น—เสร็จแล้วฉันมักถือหนังสือหรือไม้กายสิทธิ์เป็นพร็อพ ช่วยย้ำคาแรกเตอร์ได้ชัดขึ้น