คน ทรงเจ้า ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่องไหนบ้าง?

เมื่อพูดถึงคนทรงเจ้าในหนังไทยที่ทำรายได้สูงสุด ผมมองว่าต้องเริ่มจากการนิยามว่าคุณหมายถึงอะไรกันแน่—ถ้าหมายถึงหนังที่มีฉากคนทรงเจ้าเป็นองค์ประกอบสำคัญ หรือหมายถึงหนังที่มีตัวละครเป็นคนทรงเจ้าเป็นแกนหลักเรื่อง เพราะสองแบบนี้ให้ผลลัพธ์ต่างกันมาก สำหรับมุมมองของฉัน ในแง่ของหนังที่ใช้คนทรงเจ้าเป็นแกนเรื่องและได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางทั้งในประเทศและต่างประเทศ ชื่อที่เด่นชัดคือ 'The Medium' หนังสยองขวัญแนวสารคดี-พิธีกรรมที่เล่าเรื่องของคนทรงเจ้าในภาคอีสาน มันมีองค์ประกอบของพิธีกรรมที่หนักหน่วง บรรยากาศลุ่มลึก และการเล่นกับความเชื่อท้องถิ่นจนทำให้คนดูรู้สึกทั้งช็อกและจับต้องได้ ฉันจำได้ว่าตอนดูในโรง คนรอบข้างผวาแบบร่วมกัน ช่วยให้ความตึงเครียดของหนังทวีคูณ และจากความสนใจที่ตัวหนังได้รับ รวมถึงการเผยแพร่ในหลายประเทศ มันจึงมีโอกาสสูงที่เมื่อรวมรายได้จากทั้งการฉายโรงและสิทธิต่างๆ จะอยู่ในกลุ่มสูงสุดเมื่อเทียบกับหนังที่มีคนทรงเป็นตัวละครหลัก อีกมุมหนึ่งที่ฉันมักพูดกับเพื่อนๆ คือถ้าขยายความหมายให้กว้างขึ้น—นับรวมหนังไทยยอดฮิตที่มีผีหรือพิธีกรรมแบบคนทรงเจ้าเป็นองค์ประกอบ แม้จะไม่ใช่ตัวละครหลักเต็มตัว หนังอย่าง 'พี่มาก..พระโขนง' ก็ทำรายได้ถล่มทลาย แต่เนื้อหาหลักของมันโฟกัสไปที่เรื่องรักผีและตลกมากกว่าเป็นการสำรวจบทบาทคนทรงเจ้าโดยตรง นี่คือเหตุผลที่ฉันชอบแยกคำถามออกเป็นสองแบบ: ถ้าต้องการคำตอบแบบเคร่งครัดว่าใครเป็นคนทรงเจ้าและเป็นแกนเรื่องจริงๆ ชื่อที่ผุดขึ้นมาก่อนคือ 'The Medium' แต่ถ้านับรวมองค์ประกอบของพิธีกรรมท้องถิ่นเข้ามาด้วย รายได้รวมของหนังผีไทยบางเรื่องอาจแซงหน้าได้เช่นกัน ฉันชอบว่าคำถามนี้กระตุ้นให้คิดทั้งเชิงคอนเทนต์และเชิงการตลาดของวงการหนังไทยไปพร้อมกัน

ความทรงจำของนิทานพื้นบ้านพาให้ฉันนึกถึงวิธีที่คนรุ่นก่อนเล่าเรื่อง 'แม่ปลาบู่' ให้เด็กฟังก่อนนอน จังหวะการเล่าและภาพประกอบทำให้เรื่องนี้ถูกนำเสนอซ้ำในหลายรูปแบบแม้จะไม่ค่อยเห็นเวอร์ชันภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เท่ากับนิทานอื่น ๆ จากมุมมองของคนที่ติดตามงานพื้นบ้านและรายการสำหรับเด็ก ผมเคยเจอการดัดแปลงเรื่องนี้ในรายการโทรทัศน์ตอนสั้น ๆ แบบการ์ตูนหรือมุมเล่านิทาน เช่นในซีรีส์ตอนเช้า 'นิทานก่อนนอน' ที่เคยเอาสาระของตำนานแม่ปลาบู่ไปย่อยให้เด็กเข้าใจ บางครั้งเป็นฉากสั้น ๆ ที่ใส่เพลงพื้นบ้านและภาพประกอบสีพาสเทล ทำให้ความเชื่อเรื่องแม่ปลาบู่กลายเป็นเรื่องเรียนรู้ทางวัฒนธรรมสำหรับเด็ก นอกจากทีวี ตอนละครเวทีชุมชนและการแสดงหุ่นยังใช้เรื่องราวนี้เพื่อสื่อสารประเด็นท้องถิ่น เช่นการอนุรักษ์น้ำหรือการเลี้ยงปลา งานพวกนี้มักไม่ปรากฏชื่อในฐานข้อมูลภาพยนตร์สากล แต่มีผลต่อความทรงจำของคนท้องถิ่นมากกว่า ฉันชอบมุมที่ผู้เล่าเติมแง่มุมสังคมร่วมสมัยลงไป ทำให้ตำนานเก่ายังมีพลังในยุคใหม่

ฉันชอบเวลาที่เรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'คนทรงเจ้า' ทำให้โลกของอนิเมะและมังงะรู้สึกมีลมหายใจและวัฒนธรรมแทรกซ้อนเข้าไปด้วย ในมุมของฉัน ถ้าพูดถึงความชัดเจนที่สุดก็คงต้องยกให้ 'Shaman King' ที่ตัวเอกคือคนทรงเจ้าชัดเจนแบบเอาลงสนามแข่งเลย เรื่องนี้แสดงให้เห็นทั้งด้านพลัง วิถีปฏิบัติ และข้อขัดแย้งของการสื่อสารกับวิญญาณ ทำให้ฉันรู้สึกถึงจังหวะตื่นเต้นและความอบอุ่นของบทบาทที่แบกความรับผิดชอบไว้ นอกจากนี้ยังมี 'Mushishi' ที่คนที่ทำหน้าที่คล้ายคนทรงเจ้าแต่ไม่ได้เป็นแบบดราม่าสู้ศัตรู เขาเป็นแบบผู้เฝ้ามองและรักษาสมดุลระหว่างมนุษย์กับสิ่งเหนือธรรมชาติ ทำให้ฉันชอบบรรยากาศเงียบ ๆ ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน สุดท้ายฉันมองงานอย่าง 'xxxHOLiC' กับ 'Natsume Yuujinchou' ว่าเป็นการนำเสนอคนที่เห็นและสื่อสารกับวิญญาณในมุมที่ละเอียดอ่อนกว่า ทั้งสองเรื่องแสดงการเป็นคนทรงเจ้าที่ถูกเบลนด์เข้ากับปมชีวิตและการเติบโตของตัวละคร ซึ่งทำให้ฉันอินกับความเปราะบางของหน้าที่นี้และความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างคนกับวิญญาณ

เรื่องราวเกี่ยวกับความรักและความสูญเสียที่ฝังลึกอยู่ในตัวฉันเสมอคือ 'Brokeback Mountain' ซึ่งต้นฉบับเป็นเรื่องสั้นที่กะทัดรัดแต่หนักแน่น ผลงานดัดแปลงบนจอใหญ่ขยายพื้นที่ของความเงียบและความอึดอัดให้กว้างขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจของตัวละครอย่างชัดเจน ฉันรู้สึกว่าการยืดเวลาและเพิ่มฉากเล็ก ๆ น้อย ๆ ในภาพยนตร์ช่วยให้คนดูได้สำรวจรายละเอียดชีวิตประจำวันที่เรื่องสั้นทิ้งเป็นช่องว่างไว้ ผู้กำกับและนักแสดงนำทำให้ความเงียบกลายเป็นบทสนทนาหนึ่งเดียวที่หนักแน่น บทภาพยนตร์เลือกที่จะสะท้อนผลกระทบจากสังคมและกฎเกณฑ์มากขึ้น จึงได้เห็นมิติของการตัดสินใจและความจำเป็นที่ผู้คนต้องแบกรับ การดูฉบับภาพยนตร์ทำให้ฉันกลับไปอ่านเรื่องสั้นอีกครั้งและเห็นความงามในการคุมโทนของผู้เขียน บางสิ่งที่สั้นเกินไปจะถูกเติมเต็มเมื่อย้ายมาเป็นหนัง แต่บางประโยคในต้นฉบับก็ยังคงมีพลังเฉียบคมที่ภาพยนตร์ไม่สามารถจับได้ทั้งหมด นั่นทำให้ทั้งสองเวอร์ชันมีคุณค่าในแบบของตัวเอง

คืนหนึ่งฉันนั่งคิดถึงงานประกวดหนังเทศกาลแล้วก็นึกถึงบทคนทรงที่มักจะเป็นบทที่ดึงพลังการแสดงของนักแสดงออกมาได้อย่างสุดขีด ในประสบการณ์การดูหนังของฉัน นักแสดงหลายคนที่เล่นบทคนทรงไม่เพียงแต่ทำให้ฉันขนลุก แต่ยังนำพารางวัลกลับบ้านจากเทศกาลภาพยนตร์ทั้งในประเทศและระดับนานาชาติด้วย เรื่องราวแบบนี้จะเรียกร้องการแสดงที่ละเอียดอ่อน—ต้องผสมความหวาดกลัว ความเศร้า และความสมจริงเข้าด้วยกัน—ซึ่งกรรมการมักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ ฉันจำได้ชัดว่าภาพยนตร์ที่บูรณาการความเชื่อพื้นบ้านและพิธีกรรมเข้ามาได้อย่างแนบเนียนมักทำให้นักแสดงที่รับบทคนทรงได้รับคำชื่นชมอย่างล้นหลามจากวงการ เมื่อมองจากมุมของคนที่ติดตามเทศกาลภาพยนตร์ ฉันเห็นว่ารางวัลมักจะมาจากความกล้าของนักแสดงในการยอมเปิดเปลือยความเปราะบางของตัวละครคนทรง การแสดงที่ต้องแสดงทั้งการถูกยึดครองของจิตวิญญาณและความเป็นมนุษย์ด้านที่เจ็บปวดทำให้บทนี้โดดเด่น ตัวอย่างที่ฉันนึกถึงได้ทันทีคือภาพยนตร์สยองขวัญ-พิธีกรรมหลายเรื่องที่ออกมาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา นักแสดงนำของเรื่องเหล่านั้นได้รับรางวัลและคำชมจากงานเทศกาลอย่างจริงจัง เพราะพวกเขาไม่ใช่แค่ทำให้ผู้ชมกลัว แต่ยังทำให้ผู้ชมเข้าใจและรู้สึกถึงโครงสร้างทางอารมณ์ของพิธีกรรมเหล่านั้นด้วย ส่วนตัวฉันชอบเวลาที่บทคนทรงถูกนำเสนอด้วยความเคารพต่อวัฒนธรรมและไม่ใช่แค่เครื่องมือสร้างความหลอน เมื่อนักแสดงถ่ายทอดบทบาทด้วยน้ำหนักทางอารมณ์และความละเอียดขององค์ประกอบวัฒนธรรม รางวัลก็ตามมาเหมือนเป็นการยอมรับความเสี่ยงในการเล่นบทที่ท้าทาย บางครั้งรางวัลไม่ได้มาจากการแสดงทรงพลังอย่างเดียว แต่มาจากองค์รวมของการกำกับ บทภาพยนตร์ และการออกแบบเสียง-ภาพที่ช่วยขับให้การแสดงของคนทรงโดดเด่น สำหรับฉัน การได้เห็นนักแสดงที่รับบทคนทรงได้รับรางวัลเหมือนเป็นการยืนยันว่าบทแบบนี้มีคุณค่าและสามารถเข้าถึงผู้ชมได้อย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเป็นรางวัลจากเทศกาลในประเทศหรือรางวัลระดับนานาชาติ มันย้ำให้รู้ว่าการเล่าเรื่องแบบมีรากวัฒนธรรมยังคงมีพื้นที่ให้เปล่งประกายในวงการภาพยนตร์อยู่เสมอ

เทศกาลไทยมักกลายเป็นฉากหลังที่ทำให้หนังมีสีสันและบรรยากาศเฉพาะตัวมากขึ้น ชีวิตผมเป็นคนชอบหนังเงียบ ๆ ที่ใช้พิธีกรรมและเทศกาลท้องถิ่นสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์ ดังนั้นเมื่อดู 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' ผมรู้สึกว่าการรวมภาพพิธีกรรมในหมู่บ้านกับเรื่องเหนือจริงช่วยยกระดับมิติของเรื่องราวได้อย่างแนบเนียน ไม่ได้เป็นแค่ฉากสวย ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของภาษาภาพที่เล่าเรื่องอารมณ์ อีกเรื่องที่ผมชอบคือ 'Tropical Malady' ซึ่งใช้บรรยากาศชนบท งานวัด และความเชื่อท้องถิ่นเป็นพื้นผ้าให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมีความลึกลับและหนักแน่นขึ้น การเห็นงานประเพณีปรากฏกลางเรื่องทำให้ฉากบางฉากมีพลังขึ้นทันที และแม้จะไม่ใช่หนังเทศกาลโดยตรง แต่การใส่ประเพณีลงไปก็ทำให้ภาพรวมสมจริงและชวนจดจำได้ไม่น้อย ส่วนหนังแนวตลก-สยองอย่าง 'Pee Mak' ก็หยิบฉากงานชุมชนและประเพณีพื้นบ้านมาใช้ให้ผู้ชมหัวเราะและกลัวพร้อมกัน การใช้องค์ประกอบเทศกาลในหนังประเภทต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าพิธีกรรมไทยสามารถปรับตัวเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นความงาม ความเงียบ หรือความขบขัน สุดท้ายแล้วฉากเทศกาลที่ถูกใส่เข้ามาที่ผมชอบ มักเป็นฉากที่ทำให้ตัวละครมีปฏิสัมพันธ์กับความเชื่อและอดีตของตัวเอง จบด้วยความรู้สึกอบอุ่นปนแปลกใจแบบที่ยังคิดต่อได้อีกพักหนึ่ง

บนจอเงินและจอทีวี ชุนลีเป็นตัวละครที่แฟนๆ เห็นบ่อยครั้งในการดัดแปลงแบบภาพยนตร์และซีรีส์ ไม่ได้หมายถึงแค่โผล่เป็นตัวประกอบในฉากต่อสู้เท่านั้น แต่มีผลงานที่ตั้งใจเล่าเรื่องของเธอโดยตรงและผลงานที่หยิบเอาเธอไปใส่ในบทบาทสำคัญต่างๆ ด้วยกันหลายชิ้น ที่เด่นๆ ที่ฉันมักพูดถึงเมื่อคุยเรื่องชุนลีคือเวอร์ชันภาพยนตร์คนแสดงสองเรื่องและผลงานแอนิเมชันรวมถึงซีรีส์ที่ตัวละครนี้ปรากฏอย่างชัดเจน ในกลุ่มภาพยนตร์คนแสดง ชิ้นที่คนจดจำได้ทันทีคือ 'Street Fighter' ซึ่งเป็นภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่จากต้นทศวรรษ 1990s ที่ตัวละครชุนลีปรากฏในบทบาทสมทบ โดยในการดัดแปลงนี้ชุนลีถูกวางไว้ในบริบทของความขัดแย้งกับองค์กรร้ายและมีการปรับรายละเอียดหลายอย่างเพื่อให้เข้ากับโทนของภาพยนตร์ อีกชิ้นที่ตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อชุนลีโดยเฉพาะคือ 'Street Fighter: The Legend of Chun-Li' ซึ่งให้พื้นที่กับต้นกำเนิดและมุมมองส่วนตัวของเธอมากกว่าภาพยนตร์ก่อนหน้า แม้จะมีเสียงทั้งชื่นชมและวิจารณ์ในเรื่องของการเล่าเรื่องและการแสดง แต่ก็เป็นความพยายามที่ทำให้ชุนลีเป็นศูนย์กลางของเรื่องอย่างชัดเจน และฉันชอบที่ผู้สร้างพยายามขยายแบ็กกราวด์ของเธอให้ลึกขึ้น ในด้านแอนิเมชันและซีรีส์ มีผลงานหลายชิ้นที่เอาชุนลีไปใส่ไว้ทั้งในบทบาทหลักและรอง เช่นผลงานแอนิเมชันที่ดัดแปลงจากเกมซึ่งทำให้แฟนเกมได้เห็นชุนลีในสไตล์ญี่ปุ่นที่เน้นการต่อสู้และฉากแอ็กชันจัดเต็ม รวมถึงซีรีส์การ์ตูนทางโทรทัศน์ที่นำตัวละครจากเกมมาขับเคลื่อนพล็อตในรูปแบบที่เข้าถึงเด็กและวัยรุ่นได้ง่ายกว่า ความแตกต่างระหว่างแอนิเมชันกับคนแสดงคือน้ำหนักของการเล่าเรื่อง: แอนิเมชันมักเน้นจังหวะและฉากต่อสู้ ส่วนภาพยนตร์คนแสดงมักจะลองแตะความเป็นดราม่าหรือประเด็นส่วนตัวของชุนลีมากขึ้น ฉันมักจะชอบดูทั้งสองมุมนี้เพราะให้มุมมองที่ต่างกันต่อคนเดียวกัน ในมุมมองของแฟน การดัดแปลงแต่ละเวอร์ชันมีความน่าสนใจคนละแบบ บางเวอร์ชันทำให้ชุนลีเป็นฮีโร่แนวดุดันที่เน้นฝีมือและอุดมการณ์ ขณะที่บางเวอร์ชันเล่นกับต้นกำเนิดและความเป็นมนุษย์ของเธอมากขึ้น ซึ่งทำให้ตัวละครนี้ยังคงมีเสน่ห์และถูกหยิบยกมาเล่าใหม่ได้เรื่อยๆ สำหรับฉันแล้ว ความสนุกของการตามดูการดัดแปลงชุนลีไม่ได้อยู่ที่การเปรียบเทียบว่าเวอร์ชันไหน 'ดีกว่า' เสมอไป แต่คือการเห็นมุมมองใหม่ๆ ของตัวละครที่เราคุ้นเคย และรู้สึกดีที่ชุนลียังคงได้รับพื้นที่บนจอในรูปแบบต่างๆ ที่ทำให้เธอไม่หายไปจากความทรงจำของแฟนๆ

ฉันยังจำความรู้สึกแปลกๆ เวลาอ่านนิยายแฟนตาซีที่มีการทรงเจ้าปรากฏเป็นครั้งแรกได้ดี ในมุมมองของฉัน การทรงเจ้ามักถูกถ่ายทอดในสามรูปแบบชัดเจน: หนึ่งคือการบุกรุกที่เอาตัวละครเดิมออกไป แล้วให้จิตวิญญาณหรือสิ่งอื่นเข้ามาควบคุม พล็อตจะเน้นความน่ากลัวและความเร่งด่วนของการขัดขืน เครื่องหมายทางวัฒนธรรมและพิธีกรรมถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์เล่าเรื่อง สองคือการสมานหรือการอยู่ร่วมแบบซิมไบโอโต๊ะ ซึ่งตัวละครอาจได้พลังใหม่แต่ต้องแลกด้วยความทรงจำหรืออัตลักษณ์เดิม และสามคือการเป็นพาหะของบรรพบุรุษที่นำความรู้หรือคำสาปมาให้ เรื่องราวประเภทนี้ชอบเล่นกับความทรงจำและความผูกพันทางครอบครัว เมื่อดูลึกลงไป ฉันมักสนใจเรื่องโทนและมิติทางจริยธรรม การทรงเจ้าไม่ได้มีไว้แค่สร้างความหวาดกลัว แต่มันตั้งคำถามว่าความเป็นตัวตนคืออะไร และจิตสำนึกควรมีสิทธิ์เหนือร่างกายหรือไม่ บางเรื่องเลือกให้พิธีกรรมเป็นการไล่ปีศาจ แต่นิยายดีๆ จะทำให้ผู้อ่านเข้าใจว่าการรักษาอาจต้องมีการยอมรับและการเยียวยาทางจิตใจด้วย ไม่ใช่แค่แสงสว่างไล่ความมืดอย่างเดียว สำหรับฉัน ฉากทรงเจ้าที่ประทับใจที่สุดไม่ได้มาจากฉากตะลุยหรือการต่อสู้ แต่มาจากฉากที่ตัวละครต้องยอมรับหรือสูญเสียบางส่วนของตัวเอง เรื่องแบบนี้ค้างคาและทำให้โลกในนิยายมีน้ำหนักขึ้น มันเป็นเครื่องมือที่ดีถ้าใช้ด้วยความระมัดระวังและความเข้าใจต่อมิติทางวัฒนธรรมและความเป็นมนุษย์

ฉันยังจำความรู้สึกครั้งแรกที่เห็นฉากเปิดของ 'Jujutsu Kaisen' แล้วรู้สึกสะดุดกับเรื่องราวของ Yuta Okkotsu ได้อย่างชัดเจน วินาทีที่เรื่องเล่าโยนความรัก โศก และคำสาปเข้ามาพันกัน Yuta กลายเป็นตัวอย่างที่จับใจว่าคนที่ถูกผูกติดด้วยพลังเหนือธรรมชาติไม่ได้เป็นแค่ปิศาจเดินได้ เขามีอดีตที่เจ็บปวด ความผิดหวัง และความปรารถนาที่เรียบง่ายเหมือนคนทั่วไป ภาษากายของตัวละครในอนิเมะ วิธีบรรยายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับ Rika ทำให้ฉันสะเทือนใจมากกว่าฉากต่อสู้หลายฉาก เพราะมันพูดถึงความสูญเสียและการยอมรับตนเอง สิ่งที่ทำให้ Yuta โดดเด่นสำหรับฉันไม่ใช่แค่พลังหรือฉากแอ็กชัน แต่เป็นการที่เรื่องเล่าให้พื้นที่แก่ความเปราะบางของเขา ความเป็นมนุษย์ที่อยู่เบื้องหลังคำสาปทำให้ฉันคิดถึงว่าการเป็นคนทรงเจ้าหรือผู้ถูกผูกมัดในงานบันเทิงที่ดี ควรมีมิติทั้งทางอารมณ์และจิตวิญญาณ ไม่ใช่แค่เอฟเฟกต์สุดอลังตา นี่แหละเหตุผลที่ Yuta ติดอยู่ในใจฉันนานแล้วหละ

ในฐานะคนที่ชอบดูหนังสารคดีผสมชีวประวัติ ผมมักจะสนใจว่าหนังแต่ละเรื่องมาจากแหล่งที่มาแบบไหน บอกตรงๆ ว่าในวงการหนังไทยมีผลงานที่ดัดแปลงจากอัตโนวัติเป็นเล่มจริงๆ ค่อนข้างน้อย แต่ยังพอมีตัวอย่างที่ชัดเจนและน่าสนใจอยู่บ้าง ตัวอย่างที่เด่นสุดสำหรับผมคือ 'The Last Executioner' ซึ่งนิยามได้ค่อนข้างตรงตามคำว่าอัตโนวัติ เพราะมันนำมาจากบันทึกชีวิตของเจ้าหน้าที่ที่เคยทำหน้าที่ประหารชีวิตจริง หนังพาเราเข้าไปในโลกทัศน์ ความตั้งใจ และผลกระทบทางจิตใจของคนในบทบาทนั้น สาระของต้นฉบับช่วยให้หนังมีมิติทั้งด้านจริยธรรมและความเป็นมนุษย์ เมื่อดูงานแบบนี้แล้ว ผมมองว่าอัตโนวัติเล่มหนึ่งถ้าจะถูกนำไปทำเป็นหนัง จะต้องมีเรื่องส่วนตัวที่เข้มข้นพอและมีมุมมองสังคมที่ชัดเจน ซึ่งสองอย่างนี้ทำให้ผลงานอย่าง 'The Last Executioner' ยืนได้ทั้งในแง่ความเป็นเอกลักษณ์และการชวนคิดต่อเรื่องการลงโทษประหารชีวิต