คัมภีร์วิถีเซียน ภาค 4 เพลงประกอบมีเพลงไหนโดดเด่น?

ช่วงหนึ่งตอนที่ดู 'คัมภีร์วิถีเซียน' ภาค 4 ฉันรู้สึกเลยว่าเพลงเปิดมันติดหัวมากจนต้องฮัมตามอยู่หลายวัน เพลงเปิดของภาคนี้มีท่อนคอรัสที่ง่าย ๆ แต่พลังเต็มเปี่ยม เสียงร้องมีน้ำเสียงที่ถ่ายทอดความหาญกล้าพร้อมความเศร้าปะปน ทำให้แม้จะฟังครั้งเดียวก็จำเมโลดี้ได้ ท่อนฮุกใช้โน้ตสั้น ๆ ซ้ำ ๆ คล้ายคำประกาศ ซึ่งพอซ้ำเข้ากับจังหวะกลองเบสแล้วมันสร้างความคึกคักจนอยากเคลื่อนไหวตาม อีกชิ้นที่ติดหูคือธีมไวโอลิน/เออร์หูกับเปียโนที่เล่นในฉากยามค่ำคืนตอนที่ตัวเอกคิดทบทวนชีวิต เมโลดี้เรียบง่ายแต่เรียกน้ำตาได้ง่ายเพราะใช้ช่องว่างเสียงและความเงียบเป็นองค์ประกอบ เมื่อมันกลับมาซ้ำในฉากสำคัญ มันทำหน้าที่เหมือนเข็มทิศอารมณ์ ช่วยเชื่อมความรู้สึกของผู้ชมกับตัวละครได้แบบไม่ต้องมีบทพูดมาก นับเป็นผลงานที่ทั้งติดหูและเก็บรายละเอียดได้ดีจริง ๆ

ดนตรีของ 'คัมภีร์วิถีเซียน' เป็นอะไรที่ฉันยกให้เป็นตัวเล่าเรื่องอีกรูปแบบหนึ่งเลย สิ่งแรกที่ติดหูจนฉันต้องพูกถึงคือเพลงปิดหรือเพลงหลักอย่าง '无羁' ที่พอเปิดขึ้นมาก็รู้เลยว่าเป็นงานใหญ่ — เสียงร้องประสานของสองคนราวกับเป็นบทสนทนาระหว่างตัวละครสองคน เสียงสตริงกับเครื่องเป่าผสมกันจนเกิดความรู้สึกทั้งอ่อนโยนและหนักแน่นในเวลาเดียวกัน ฉากที่ใช้เพลงนี้มักเป็นจุดหักเหสำคัญ ทำให้ฉากรักหรือการหักหลังมีมิติขึ้นทันที นอกจากนั้นยังมีธีมของตัวละครทั้งคู่ที่เด่นชัด: ธีมของเว่ยอู๋เซียนมักมีริทึมขยับ กระฉับกระเฉงและใช้เครื่องดีดหรือขลุ่ยให้ความรู้สึกไม่ยึดติด ส่วนธีมของหลานหวังจีจะเป็นโทนเย็น ตรงไปตรงมา ใช้เสียงกีตาร์โบราณหรือกู่เจิงให้ความรู้สึกสง่างาม ทั้งสองธีมนี้เมื่อมาบรรจบกันในซีนสำคัญ ทำให้ฉันรู้สึกว่าดนตรีกำลังคุยกับตัวละครแทนคำพูด — นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยังเปิดซ้ำบ่อย ๆ ต่อให้ดูซ้ำเป็นสิบครั้ง ก็ยังได้ยินรายละเอียดใหม่ ๆ เสมอ

เพลงเปิดของภาค 4 ของ 'คัมภีร์ วิถี เซียน' นั่นแหละที่ยังข้างในหัวฉันวนอยู่บ่อยๆ ทั้งท่อนฮุคที่เปิดมาแล้วดึงความสนใจทันทีและการเรียบเรียงเสียงที่ผสมระหว่างเครื่องสายกับซินธ์สมัยใหม่ได้กลมกล่อมเหลือเกิน จังหวะกลางๆ ที่ไม่เร็วเกินไปทำให้เพลงขยับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของฉากเปิดอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงนักร้องมีโทนคมชัดแต่ก็แฝงน้ำหนักทางอารมณ์ พอท่อนคอรัสมาแล้วโน้ตสั้นๆ ถูกเปล่งออกมาในลักษณะที่ติดหูทันที จึงไม่แปลกที่เวลานั่งรอรถหรือเดินเล่น ฉันจะฮัมท่อนนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความจำแบบนั้นมันชวนให้ยิ้มออกมาแบบเงียบๆ สิ่งที่ทำให้เพลงนี้ต่างไปจากเพลงประกอบเรื่องอื่นคือการใช้ motif ซ้ำอย่างชาญฉลาดตรงท่อนอินโทรและรีไพร์สในช่วงสำคัญของตอน ทำให้มันฝังเป็น “ธีม” ของตัวละครได้เหมือนธีมของหนังใหญ่ตอนหนึ่ง จำได้ว่ามันให้ความรู้สึกผสมระหว่างความอบอุ่นและการจะก้าวไปข้างหน้า ซึ่งทำให้ฉากที่ใช้เพลงนี้ดูมีพลังขึ้นเยอะ ถ้าต้องเลือกเพลงที่ติดหูที่สุดจริงๆ ก็ขอเลือกเพลงเปิดนี้ เพราะมันทั้งจับใจและทำหน้าที่บอกโทนของซีซั่นได้ชัดเจน แม้ฟังซ้ำสิบครั้งก็ยังมีรายละเอียดเล็กๆ ให้ค้นหาอยู่เสมอ

เสียงดนตรีที่ไหลเข้ามาพร้อมภาพสุดท้ายของ 'คัมภีร์วิถีเซียน' ฉบับซีรีส์ยังทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนถึงทุกวันนี้ ผมมักนึกถึงช่วงอวสานของซีรีส์ที่ดนตรีร้องผสมกับบรรเลงกลายเป็นตัวเล่าเรื่องแทนคำพูด — เมโลดี้แบบจีนโบราณผสานกับคอรัสที่กว้าง ทำให้ฉากการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างสองตัวเอกมีพลังเกินบรรยาย แทนที่จะเป็นเพียงฉากบู๊ ดนตรีดันให้ความรู้สึกทั้งความสูญเสียและการไถ่บาปในเวลาเดียวกัน ผมจะยกให้ช่วงตอนปลาย ๆ ของซีรีส์เป็นช่วงที่เพลงประกอบโดดเด่นที่สุด เพราะที่นั่นมีการใช้ธีมซ้ำ ๆ แบบมีชั้นเชิง: เพลงธีมของคู่พระ-นายจะกลับมาในรูปแบบดนตรีบรรเลงเมื่อนิยามของความสัมพันธ์เปลี่ยนไป ส่วนเพลงคอรัสแบบเต็มเสียงจะเปิดตอนที่ความจริงถูกเปิดเผยหรือเมื่อฉากหักมุมสำคัญเกิดขึ้น ผลคือผู้ชมแทบไม่ต้องฟังบทพูดมากนักเพราะดนตรีคอยชี้อารมณ์ให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น เช่น ในฉากการค้นพบหลักฐาน หรือในฉากที่อดีตความผูกพันโผล่ขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด เสียงสระโปร่งและเครื่องสายบางครั้งก็ช่วยเน้นความอ่อนโยน ขณะที่กลองหนัก ๆ กับเครื่องลมจะพุ่งขึ้นเมื่อต้องการความตึงเครียด นอกจากนี้ยังมีมุมที่ผมชอบเป็นพิเศษคือการประยุกต์เครื่องดนตรีดั้งเดิมกับซินธ์สมัยใหม่ในบางเพลง ทำให้มันทั้งคุ้นเคยและทันสมัยพร้อมกัน เวลาฟังฉากสำคัญซ้ำ ๆ เพลงประกอบกลับมีรายละเอียดที่ค้นพบใหม่ได้เสมอ — โทนเสียงเล็ก ๆ ของกู่เจิง หรือเสียงฟลุตที่คั่นระหว่างคอร์ดยาว ๆ จะทำให้ฉากเงียบเหงามีมิติมากขึ้น นี่แหละเหตุผลที่ถ้าถามผมว่าเพลงประกอบเด่นที่สุดตอนไหน คำตอบยาว ๆ คือช่วงบทสรุปของเรื่อง — ตอนที่ทุกธีมดนตรีมาบรรจบกันและทำงานร่วมกับการแสดงจนฉากนั้นกลายเป็นความทรงจำที่ติดค้างในใจอยู่ได้นาน

ได้ฟัง OST ของ 'คัมภีร์วิถีเซียน' ครั้งแรกแล้วฉันรู้สึกเหมือนได้เจอโลกอีกชั้นหนึ่งที่ดนตรีค่อย ๆ เปิดประตูพาเข้าไป โทนหลักของเพลงมักจะใช้เครื่องสายจีน เช่น ซอและพิณ ร่วมกับฟลุตที่พุ่งเป็นเมโลดี้นำ ทำให้ฉากซีนเผชิญหน้าสองตัวละครหลักมีความตึงเครียดและเศร้าผสมกันอย่างลงตัว ตอนนั้นเพลงไม่ต้องดังมาก แต่ไลน์เมโลดี้ซ้ำ ๆ กลับฝังอยู่ในหัวฉันตลอดทั้งตอน จังหวะกับการใช้คอร์ดบางท่อนทำให้อารมณ์เปลี่ยนจากสงบเป็นคลื่นลมในพริบตา เมื่อฟังซ้ำ ๆ จะเห็นว่าทีมเรียบเรียงลงทุนใส่เลเยอร์เสียงเล็ก ๆ เช่น เบสสายลึกกับเสียงพริบของเครื่องเคาะ ทำให้เพลงไม่เรียบแบน เป็นข้อดีที่ทำให้ OST นี้ติดหูและมีมู้ดหลากหลาย ทั้งซึ้ง ทั้งดุดัน แล้วก็มีมุมเหงาที่ทำให้ฉากหลังมีน้ำหนักขึ้นในความทรงจำของฉัน

ในฐานะแฟนตัวยงของ 'คัมภีร์ วิถี เซียน' ผมมักจะแนะนำให้เริ่มจากเพลงที่เป็นธีมหลักหรือ Opening เพราะนั่นคือประตูสู่โลกของเรื่อง — ทำนองที่จับโทนระหว่างความลึกลับกับความยิ่งใหญ่จะช่วยตั้งโหมดให้การอ่าน ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศการเริ่มต้นการเดินทาง ฝึกฝน หรือการพบเจอสิ่งเหนือธรรมชาติ เพลงเปิดที่มีชิ้นดนตรีแผ่ว ๆ ผสมกับเครื่องสายหรือพิณจีนเล็กน้อยจะทำให้ภาพฉากการเดินทางในใจชัดขึ้นทันที และเมื่อบรรทัดแรกของบทไหนสอดคล้องกับทำนองนั้น การอ่านจะไหลราวกับภาพยนตร์ ฉะนั้นการฟังเพลงแบบนี้ก่อนอ่านนอกจากจะเตรียมอารมณ์แล้ว ยังช่วยให้ผมจับโทนได้ว่าเรื่องนี้เป็นแนวขลัง ชวนสงสัย หรือเน้นการผจญภัยแบบไหน วิธีที่ทำให้เรื่องไหลลื่นคือจัดลำดับเพลงตามจังหวะการเล่าเรื่อง — หลังธีมหลัก ผมจะแนะนำให้ข้ามไปยังธีมตัวละครหลักที่อบอุ่นแต่มีแง่มุมเศร้าเล็กน้อยตอนที่เริ่มรู้จักตัวเอกมากขึ้น เพราะเพลงประเภทนี้จะเสริมความผูกพัน ทำให้บทสนทนาหรือความคิดของตัวละครมีน้ำหนักขึ้น ต่อจากนั้นเป็นเพลงบรรยากาศสำหรับฉากฝึกฝนและการบ่มเพาะพลัง: เสียงซาวด์สเคปที่เรียบง่าย มีเสียงธรรมชาติหรือระนาดเงียบ ๆ เหมาะกับการอ่านช่วงพัฒนาตัวละคร เมื่อเรื่องขยับสู่ฉากต่อสู้หรือปะทะกับสำนักอื่น ให้เลือกเพลงที่มีจังหวะหนักขึ้น ใช้กลองหรือเครื่องสายขึ้นสูงเพื่อเพิ่มความตึงเครียด แต่เวลาสมดุลระหว่างการต่อสู้และการเสียสละ ผมมักหยิบเพลงโซโล่เปียโนหรือไวโอลินมาเปิดคู่กัน เพราะมันทำให้ฉากที่ควรตราตรึงคมชัดและเจ็บปวดขึ้นจริง ๆ บรรยากาศการฟังก็สำคัญไม่แพ้กัน — ช่วงที่อ่านฉากเดินทางข้ามภูเขาหรือเจอหมู่บ้านลึกลับ ผมชอบเปิดเพลงที่มีบรรเลงกว้าง ๆ ให้จิตนาการเดินไปพร้อมกับตัวละคร ส่วนบทท้ายเรื่องหรือฉากอำลาที่มีโทนโศก เพลงช้า ๆ ที่มีคอร์ดใหญ่และโทนมืดจะทำให้จังหวะการหายใจในการอ่านช้าลงและซึมลึก ยิ่งเพลงมีท่วงทำนองที่เชื่อมกับเหตุการณ์สำคัญในนิยาย ยิ่งทำให้ความทรงจำตอนอ่านยาวนานขึ้น ผมมักจบการอ่านด้วยเพลง Ending ที่หวานขมเล็กน้อย เพื่อให้รู้สึกว่าการเดินทางจบลงอย่างมีความหมาย แต่ยังคงเหลือความคิดให้เคลื่อนไหวต่อ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ผมยังกลับไปฟังบางเพลงซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้

เพลงธีมเปิดของ 'วิถีเซียน' ที่ยังคงดังติดหูฉันมากที่สุดคือท่อนร้องคู่ที่พุ่งขึ้นมาด้วยพลังดราม่าและเสียงประสานแบบตะวันออกผสมตะวันตก ฉันมักจะจินตนาการภาพเครดิตเปิดที่มีลมหายใจช้า ๆ ของเสียงไวโอลินปะทะกับเครื่องสายจีน ก่อนที่สองเสียงหลักจะเข้ามาเติมเต็มเหมือนฉากที่คนสองคนกำลังถูกดึงเข้าหากันแล้วผลักกันออกไป แนวทางการประสานเสียงและการใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านในท่อนสะพานทำให้เพลงนี้ไม่ใช่แค่ 'ธีม' ทั่วไป แต่กลายเป็นตัวแทนอารมณ์ของเรื่อง ทั้งความเศร้า ความผูกพัน และความขัดแย้งในตัวละครที่สลับซับซ้อน ฉันชอบตอนที่จังหวะชะงักแล้วเปิดออกเป็นโค러스 เพราะมันทำให้ฉากที่ตามมาดูหนักแน่นขึ้นและยังค้างอยู่ในหัวหลายชั่วโมงหลังดูเสร็จ จบด้วยเสียงที่ยังคงสะท้อนในความทรงจำแบบที่หาฟังจากซีรีส์อื่นได้ยาก

ชอบตรงที่เพลงเปิดของ 'เซียนกระบี่พิชิตมาร' ภาคแรกทำหน้าที่เหมือนปะทะความคาดหวังตั้งแต่โน้ตแรก ฉันรู้สึกได้เลยว่าทีมทำซาวด์ออกแบบโทนให้เป็นฮีโร่เศร้าๆ — เสียงร้องไทยในธีมหลักมีความเป็นเพลงบรรยายเรื่องราว มากกว่าจะเป็นเพลงโจ่งแจ้ง ธีมนี้ถูกใช้ในหลายฉากตั้งแต่การออกเดินทางของพระเอกจนถึงฉากตัดสินใจครั้งใหญ่ ทำให้ทุกการกลับมาเล่นเพลงเดียวกันมีน้ำหนักต่างกันไปตามบริบท อีกเพลงที่ฉันมักจะหยิบมานึกถึงคือเพลงแบ็คกราวด์จังหวะหนักตอนปะทะใหญ่ในกลางเรื่อง เสียงเครื่องสายผสมกับกลองหนัก ๆ ทำให้ฉากบู๊รู้สึกมีแรงดัน และเมื่อทีมย่อท่อนสุดท้ายลงไปเป็นพาร์ตเปียโนเล็ก ๆ ก่อนจะตัดฉันมักจะขนลุกทุกที สรุปคือสองเพลงนี้ — เพลงเปิดที่เล่าเรื่อง และเพลงบู๊ที่ดันอารมณ์ฉากต่อสู้ — สำหรับฉันคือไฮไลท์ของซีซันแรก

ตั้งแต่ฉากเปิดของ 'ราชาแห่งเซียน' ซีซั่นแรก เพลงประกอบบางท่อนก็กระแทกใจฉันจนแทบลืมหายใจได้เลย ฉันชอบที่ทีมงานเลือกใช้ธีมหลักแบบผสมระหว่างซินธ์ทันสมัยกับเครื่องดนตรีอะคูสติก ทำให้เพลงเปิดมีทั้งความเร้าใจและอบอุ่นไปพร้อมกัน ความโดดเด่นที่สุดในความรู้สึกของฉันคือเพลงบีจีเอ็มเวลาการแข่งจริงจัง เพลงพวกนั้นไม่ได้ดังเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ค่อยๆ สะสมความตึงเครียด พอถึงจังหวะสำคัญจะพุ่งขึ้นแบบมีพลัง คล้ายกับการได้เห็นตัวละครพลิกเกมกลับมาจากมุมที่แคบสุด เช่นฉากการโค่นสุดท้ายที่ทำให้หายใจเฮือกเดียวตาม จังหวะกลองกับสายซินธ์ช่วยขับให้ทุกการกระทำดูหนักแน่นกว่าเดิม อีกส่วนที่ทำให้ฉันติดใจคือเพลงเรียบเรียงเบาๆ ในฉากหลังหลังการแข่งขัน — มันทำให้มู้ดของเรื่องไม่กลายเป็นแค่การแข่งขันเชิงเทคนิค แต่ยังมีมิติความเป็นคนธรรมดา เพลงเหล่านั้นสั้นแต่จำได้ยาว และเป็นเหตุผลว่าทำไมฉากบางฉากถึงยังคงตราตรึงใจฉันอยู่จนทุกวันนี้