บทที่ 1 ถึงเวลาเดินทางไกล

ชิ้ง!  ชิ้ง! ชิ้ง! เสียงกระบี่ปะทะกระบี่ดังเลื่อนลั่นไปทั่วลานเทียนหยวน ในวังหลวง มู่หรงเหว่ยว่าน ในชุดสีแดงเข้มสวมเสื้อคลุมหงส์เพลิง กำกระบี่สดับพิรุณในมือแน่น ฟาดฟันออกไปอย่างห้าวหาญ ด้วยพลังปราณกระบี่ระดับขั้นสูงเขตแดนอมตะบนปฐพี นางกำลังต่อสู้กับจอมยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ เฮ่อหมิงเซวียน แห่งสำนักจงซาน ผู้อยู่ในระดับขั้นสูงเขตแดนอมตะบนปฐพีเช่นเดียวกัน ถัดไปในรัศมีร้อยเมตร มู่หรงเหว่ยว่าน ยังถูกล้อมไว้ด้วย กองกำลังทหารราชองครักษ์สามร้อยคนของฮ่องเต้แคว้นฉิน หลี่เหวินเจี๋ย

เฮ่อหมิงเซวียนใช้สุดยอดเคล็ดวิชากระบี่จงซานที่มีพลังรุนแรงเข้าจู่โจมมู่หรงเหว่ยว่าน อย่างไม่ปราณี การประลองครั้งนี้ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง มู่หรงเหว่ยว่านหลบหลีกกระบี่ของเฮ่อหมิงเซวียนอย่างรวดเร็ว  พลังปราณของนางลดลงมากเพราะนางเพิ่งถูกวางยาพิษในเหล้า ที่นางดื่มเข้าไปในงานเลี้ยงในวังหลวงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน  มู่หรงเหว่ยว่านกระอักเลือดออกมาเป็นระยะระยะ ในขณะที่ทำการต่อสู้อยู่กับเฮ่อหมิงเซวียน ทุกครั้งที่นางเดินพลังลมปราณ นางก็จะต้องกระอักเลือด ทำให้เคล็ดวิชากระบี่สดับพิรุณสยบมังกรของนางใช้ได้ไม่เต็มที่  แต่ถึงแม้จะใช้ได้ไม่เต็มที่ แต่เฮ่อหมิงเซวียนก็ถึงกับเซไปไกลหลังจากพยายามหลบปราณกระบี่สดับพิรุณสยบมังกรของนาง

เฮ่อหมิงเซวียน ยิ้มอย่างเย้ยหยัน เอ่ย “มู่หรงเหว่ยว่าน ยอมแพ้ซะ ฮ่องเต้ได้ประกาศไว้แล้วว่าหากเจ้ายอมให้จับก็จะแค่ถูกตัดเส้นเอ็น ทำให้สูญสิ้นวิทยายุทธ์และขังเจ้าไว้ตลอดชีวิต แต่หากเจ้าไม่ยอมให้จับ ทางเดียวที่เจ้ามีคือ ต้องตาย!”  เมื่อมู่หรงเหว่ยว่านได้ยิน นางก็สะกดกลั้นของเหลว รสหวานคาวที่อยู่ที่ลำคอ กล่าวว่า “หุบปากไปซะ!  ข้า มู่หรงเหว่ยว่าน ไม่มีทางมีชีวิตอยู่แบบอัปยศดั่งคนพิการไร้ประโยชน์อย่างนั้น วันนี้ข้าถูกทรยศหักหลัง จากหลี่เหวินเจี๋ย เจ้าคิดว่าต่อไปในอนาคตเจ้าจะไม่โดนทรยศหักหลังอย่างนั้นรึ?”  ฮ่า ฮ่า ฮ่า มู่หรงเหว่ยว่าน กัดฟันเค้นเสียงหัวเราะออกมา “ข้าเสียใจที่ข้ารู้ความจริงช้า และเสียใจแทนประชาชนชาวแคว้นฉินที่มีฮ่องเต้ทรราชแบบเขา” มู่หรงเหว่ยวานเบนสายตาคมกริบไปยังกำแพงพระราชวัง “ หลี่เหวินเจี๋ย เจ้ามิตายดีแน่”

เฮ่อหมิงเซวียนกระโดดเหาะขึ้นไปบนอากาศพร้อมทั้งรวบรวมพลังปราณ ปรากฏเป็นรังสีล้อมรอบๆ ตัวเขา ก่อนที่จะฟาดพลังปราณทั้งก้อนนั้นตรงมายังร่างของมู่หรงเหว่ยว่าน  มู่หรงเหว่ยว่านกระโดดหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็วหลบพลังปราณอันรุนแรงของเฮ่อหมิงเซวียน พร้อมทั้งใช้ความเร็วกระโดดเหาะเข้าจู่โจมเหนือร่างของเฮ่อหมิงเซวียนบนท้องฟ้า เพลงกระบี่พริ้วไหว ทุกกระบวนท่าเปี่ยมพลังปราณสังหาร เพียงชั่วพริบตา กระบี่สดับพิรุณก็สามารถแทงหน้าผากของเฮ่อหมิงเซวียน

ด้วยกระบี่สดับพิรุณสยบมังกรในมือของนาง  เฮ่อหมิงเซวียนไม่ทันแม้แต่จะหลบหลีกใดใด แม้แต่ดวงตาของเขาก็ไม่ทันได้กระพริบ ลมหายใจและวิญญาณของเขาถูกกระชากออกจากร่างไปโดยพลัน  แล้วร่างของเฮ่อหมิงเซวียนก็ลอยตกลงมาจากกลางอากาศ กระแทกลงไปที่พื้นด้านล่างของลานเทียนหยวนสิ้นใจตายไปสนิททันทีด้วยดวงตาที่เบิกค้าง  มู่หรงเหว่ยว่านกระอักเลือดกลางอากาศ พร้อมทั้งค่อยๆ เหาะลงมาบนพื้น  การทรงตัวของนางไม่ดีนักเพราะพิษกำเริบ แต่มู่หรงเหว่ยว่าน นางก็ยังคงยืนหยัดได้อยู่ มู่หรงเหว่ยว่านมองขึ้นไปตามแนวของกำแพงเมืองหลวง ก็สบเข้ากับสายตาของหลี่เหวินเจี๋ยที่ยืนอยู่บนนั้น วันนี้เขาได้ทำพิธีขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรของแคว้นฉิน 

หลี่เหวินเจี๋ย ผู้ชายที่นางออกรบเพื่อช่วยเขาให้ได้นั่งบัลลังก์ ผู้ชายที่มีปณิธานเพื่อความสงบสุขของประชาชน ผู้ชายผู้ที่สาบานว่ารักนางเพียงคนเดียว และจะปกป้องนางตลอดไป แต่วันนี้เมื่อเขาได้นั่งบัลลังก์มังกร ความจริงทุกอย่างก็ปรากฏขึ้น หลี่เหวินเจี๋ยเพียงใช้นางเป็นหมาก ทุกคนในตระกูลมู่หรงถูกสังหารทั้งหมดเมื่อเช้านี้  เพียงเพื่อเป็นการเอาใจแม่ทัพใหญ่เฉิงอัน

หลี่เหวินเจี๋ยต้องการทหารสี่แสนคนของตระกูลเฉิงมาช่วยทำให้อำนาจแข็งแรง เขาถึงกับผิดคำสาบานต่อข้า

เขาเลือกที่จะแต่งงานกับเฉิงซูหลิงบุตรีของแม่ทัพใหญ่เฉิงอันพร้อมทั้งแต่งตั้งให้เป็นฮองเฮา และหลังจากนี้ หลี่เหวินเจี๋ยและเฉิงอัน จะยกทัพไปรบกับแคว้นโจวและแคว้นหยวน เพื่อยึดมาเป็นดินแดนของตนให้ได้

มู่หรงเหว่ยว่าน โกรธ เกลียด เคียดแค้น หลี่เหวินเจี๋ยเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้นางรู้ว่านางกำลังจะตายเพราะพิษได้กระจายไปทั่วร่างของนางและเข้าสู่หัวใจ ทำลายอวัยวะภายในทั้งหมดของนางเรียบร้อยแล้ว แต่นางจะไม่มีทางตายอยู่ตรงนี้นางจะต้องไม่ให้ศัตรูของนางได้เห็นร่างที่ไร้วิญญาณของนาง

มู่หรงเหว่ยว่าน รวบรวมพลังปราณทั้งหมดในร่างกายมารวมไว้ที่จุดตันเถียน และบังคับให้พลังปราณทั้งหมดค่อยๆ เคลื่อนย้ายมาที่กระบี่สดับพิรุณ     มู่หรงเหว่ยว่านกระโดดลอยขึ้นไปสูงในระดับสูงสุด เลยกำแพงเมืองจิงอันสูงตระหง่านพร้อมทั้งร่ายรำกระบี่ อย่างรวดเร็วไปมาในอากาศ ดุจดั่งกำลังเขียนอักษรลงบนท้องฟ้าที่เปรียบเสมือนกระดาษ  มู่หรงเหว่ยว่าน นางกำลังใช้สุดยอดเคล็ดวิชาโบราณของเทือกเขาคุนหลุน นภาสลักโลหิต เพื่อสาปแช่ง หลี่เหวินเจี๋ย

“ข้า มู่หรงเหว่ยว่าน ขอโอกาสจากสวรรค์ ให้ได้กลับมาแก้แค้น หลี่เหวินเจี๋ย ให้สำเร็จ ข้าขอให้ หลี่เหวินเจี๋ย ผู้ผิดคำสาบานต่อข้า ให้มันสูญสิ้นทายาท ทุกคนในตระกูลหลี่ตายตกไปทั้งหมด ตามไปรับใช้คนในตระกูลมู่หรงในปรโลก”

หลังจากสิ้นเสียงของมู่หรงเหว่ยว่าน ก็เกิดลำแสงสว่างเจิดจ้าที่ทุกคนในบริเวณนั้นไม่อาจจะลืมตามองขึ้นไปได้ปรากฏขึ้น พร้อมกับกระบี่สดับพิรุณที่เหาะออกไปจากวังหลวงตรงไปยังทิศทางของเขาคุนหลุนทันที เมื่อแสงสว่างจ้านั้นหายไป ก็เหลือเพียงตัวอักษรที่เรืองแสงสีทอง ลอยค้างอยู่บนท้องฟ้า

“ข้า มู่หรงเหว่ยว่าน ขอโอกาสจากสวรรค์ ให้ได้กลับมาแก้แค้น หลี่เหวินเจี๋ย ให้สำเร็จ ข้าขอให้หลี่เหวินเจี๋ยผู้ผิดคำสาบานต่อข้า ให้มันสูญสิ้นทายาท ทุกคนในตระกูลหลี่ ตายตกไปทั้งหมด ตามไปรับใช้คนในตระกูลมู่หรงในปรโลก”

หลี่เหวินเจี๋ย เมื่อเห็นตัวอักษรเหล่านั้นที่ยังคงเหลือให้เห็นบนท้องฟ้า ก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เขาเซถอยหลังไปพิงผนังกำแพงเมือง นี่เป็นเคล็ดวิชาลับสุดยอดของคุนหลุนเพื่อใช้ในการกำหนดจิตก่อนดับสูญของผู้ที่ฝึกเคล็ดวิชานี้ เพื่อนำความทรงจำไปด้วย ในชีวิตหน้า

แม่ทัพใหญ่เฉิงอัน เข้ามาประคองฮ่องเต้หลี่เหวินเจี๋ย พร้อมกับพูดขึ้นว่า “พระองค์ไม่ต้องกังวลใดใด ทั้งสิ้น ไม่ว่ามู่หรงเหว่ยว่าน จะกลับมาเพื่อแก้แค้นเมื่อใด ข้าและกองทัพตระกูลเฉิงจะปกป้องฝ่าบาทเองโปรดอย่าได้กังวลพระทัย ไปเลย ได้โปรดเสด็จกลับเข้าไปในงานเลี้ยง หลิงเอ๋อร์ รอฝ่าบาทอยู่ในนั้น”

ฮ่องเต้หลี่เหวินเจี๋ยได้สติขึ้นมา “ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้น” หลี่เหวินเจี๋ยจับมือของแม่ทัพใหญ่เฉิงอันไว้แน่นด้วยนิ้วที่สั่นเทา

แม่ทัพใหญ่เฉิงอันยิ้มกว้าง “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย”

หลี่เหวินเจี๋ย ยืดตัวตรง พร้อมหันไปเอ่ยกับขันทีคนสนิทว่า “ถึงเวลาต้องแต่งตั้งฮองเฮาแคว้นฉินแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะ” 

อีกฟากฟ้าหนึ่งห่างจากเมืองจิงอัน แคว้นฉิน ไปเป็นพันลี้ กระบี่สดับพิรุณได้ลอยกลับมายังสุสานกระบี่คุนหลุน นี่เป็นความอัศจรรย์ของเคล็ดวิชานภาสลักโลหิต ที่ถึงแม้ร่างของเจ้าของกระบี่จะหายกลายเป็นลำแสงสว่างจ้ารัศมีไปแล้ว แต่ปราณกระบี่ที่หลอมรวมกับจิตวิญญาณกระบี่ ก็จะต้องกลับมายังสุสานกระบี่คุนหลุน  มารวมอยู่ที่สุสานกระบี่คุนหลุน  กระบี่สดับพิรุณหลังจากปักลงบนพื้นภายในสุสานกระบี่คุนหลุนแล้ว แสงสีทองอ่อนๆ กำลังจะดับลง พร้อมกับอักษรคำว่า “มู่หรงเหว่ยว่าน” ปรากฏขึ้นมาที่คมกระบี่

สายลมพัดนำพาหมอกเมฆหนา และสายฝนมายังเขาคุนหลุน เสียงของสายลมและสายฝนที่โปรยปราย คล้ายดั่งเสียงกระซิบที่หนักแน่นมั่นคงว่า

“ข้าจะกลับมา ไม่ว่านานแค่ไหน ข้าจะกลับมา”