ฉบับการ์ตูน วายวุ่น มีจำนวนเล่มทั้งสิ้นกี่เล่ม

นี่แหละเหตุผลที่ชั้นเก็บสะสมชุดแปลไทยของ 'เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว' ไว้บนชั้นหนังสือ: ฉบับนิยายแปลไทย ณ มิถุนายน 2024 มีทั้งหมด 19 เล่มของไลท์โนเวลชุดหลัก (ไม่รวมเล่มรวมตอนสั้นหรือสปินออฟ) และฉบับพิมพ์ไทยออกโดยสำนักพิมพ์เดียวกันมาตลอด ทำให้สีกระดาษและปกค่อนข้างสม่ำเสมอ ความรู้สึกตอนพลิกอ่านเล่มแรกจนถึงเล่มที่เล่าการก่อตั้งเมืองเทมเพสต์กับการผนึกวิลโดร่า ยืนยันว่าการแปลช่วยรักษาบรรยากาศต้นฉบับไว้ได้ดี พอไปถึงกลางเรื่องโทนเปลี่ยนจากแฟนตาซีเบา ๆ เป็นการเมืองและสงครามครั้งใหญ่ การที่มีครบ 19 เล่มในไทยทำให้ตามอ่านต่อเนื่องไม่สะดุด แปลว่าอ่านเรียงตั้งแต่ต้นจนจบส่วนที่แปลได้เลยโดยไม่ต้องรอฉบับนำเข้า ถ้าใครอยากเริ่มสะสม แนะนำดูปกแต่ละเล่มกับเลขเล่มให้แน่นก่อนซื้อ เพราะมีเล่มพิมพ์ซ้ำและปกพิเศษบางครั้งออกมา แต่ถ้าต้องการแค่เรื่องหลักตอนนี้ก็พออ่านครบทั้งเรื่องที่แปลแล้วและปลื้มกับการเดินเรื่องของริมุรุได้เต็มที่

เคยแอบตามหา 'วายวุ่น' อยู่บ่อย ๆ จนรู้ว่ามีทั้งเวอร์ชันดิจิทัลและเล่มพิมพ์ให้เลือกหลากหลาย เริ่มจากร้านหนังสือออนไลน์ที่คนอ่านไทยนิยมกัน เช่น Meb หรือ Ookbee ซึ่งมักมีทั้งนิยายแปลและนิยายไทยเป็นอีบุ๊ก เสริมด้วยแพลตฟอร์มอย่าง ReadAWrite ที่รวมงานเขียนแนววายจากนักเขียนอิสระไว้เยอะ ทำให้มีโอกาสเจอเวอร์ชันต้นฉบับหรือบททดลองอ่านก่อนซื้อจริง สำหรับคนที่ชอบจับเล่มจริง ร้านหนังสือใหญ่ ๆ อย่างร้านนายอินทร์หรือ Kinokuniya มักมีสต็อกนิยายวายที่ได้รับลิขสิทธิ์ รวมถึงงานสำนักพิมพ์ไทยที่ตีพิมพ์เป็นเล่ม การไปร้านจริงบางทีก็เจอรวมเล่มหรือชุดพิเศษที่หาไม่เจอออนไลน์ ฉันมักซื้อเล่มถ้าอยากเก็บสะสม เพราะความรู้สึกได้จับกระดาษกับภาพปกมันต่างกัน

ในฐานะแฟนวายที่ติดตามนิยายออนไลน์บ่อย ๆ ฉันพบว่าชื่อผู้แต่งของ 'วายวุ่น' มักถูกพูดถึงแตกต่างกันตามแหล่งที่เผยแพร่ บางครั้งงานแบบนี้ลงในแพลตฟอร์มที่ผู้แต่งใช้นามปากกา ทำให้ชื่อจริงดูไม่ชัดเจนสำหรับคนทั่วไป ฉันมองว่าเรื่องแบบนี้มักมีทั้งผู้แต่งที่ใช้ชื่อนามปากกาและผู้แต่งที่เผยตัวจริง ข้อมูลที่เป็นทางการมักอยู่บนหน้าปกเล่มหรือหน้าผู้แต่งของแพลตฟอร์มที่เผยแพร่ ถ้าต้องอธิบายสั้น ๆ จากมุมคนอ่าน การยืนยันชื่อผู้แต่งที่ถูกต้องสำคัญกว่าการเดา เพราะจะมีผลทั้งต่อการติดตามผลงานอื่น ๆ และการสนับสนุนผู้แต่งโดยตรง ในโลกของนิยายวาย ฉันมักจะพยายามหาเครดิตในหน้าปก ฉลากหรือประกาศจากเพจสำนักพิมพ์มากกว่าฟังจากแชทลับ ๆ ซึ่งช่วยให้ไม่พลาดข้อมูลจริง ๆ สุดท้ายนี้ก็แค่อยากเห็นผู้แต่งได้รับเครดิตที่ควรได้จริง ๆ

ข่าวดีสำหรับแฟนที่สะสมมังงะ: ฉบับญี่ปุ่นของ 'บลูล็อค' ออกถึงเล่ม 26 (นับถึงเดือนมิถุนายน 2024) และเล่มใหม่ ๆ ยังคงออกต่อเนื่องตามตารางของสำนักพิมพ์ ผมชอบเก็บเล่มจริงไว้บนชั้นหนังสือ แล้วพลางเปิดปกดูภาพหน้าปกแต่ละเล่มเพื่อไล่ดูพัฒนาการของตัวละคร การออกเป็นเล่มรวมตอนที่ตีพิมพ์ในนิตยสารทำให้สามารถย้อนกลับไปอ่านอาร์คสำคัญได้ง่ายกว่าอ่านตอนแยก ๆ ในแม็กกาซีน และพอเห็นว่า 'บลูล็อค' ถึง 26 เล่ม ความรู้สึกคือมันท่วมทั้งเรื่องราวและจังหวะการเล่า ตอนที่อ่านอาร์คการคัดเลือกรายชื่อตัวจริง (selection arc) ในเล่มกลาง ๆ นั้น แสดงให้เห็นว่าผู้แต่งกระชับโครงเรื่องอย่างไรให้คนอ่านอยากติดตามจนแต้มต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนกับการตามนักเตะหน้าใหม่ที่พัฒนาไปทีละนิด เล่มสภาพดี ๆ กับบาร์โค้ดครบคือความสุขสั้น ๆ ของคนสะสมอย่างผม เหลือเพียงรอเล่มต่อไปแล้วก็จัดเข้าชั้นต่อไปอีกเท่าหนึ่ง

ชั้นวางหนังสือของฉันมักมีชื่อคลาสสิกจากวงการการ์ตูนวายวางเรียงกันแบบไม่เป็นระเบียบ แต่ละเล่มคือมิตรแท้ในวันที่อยากจมอยู่กับเรื่องราวคนรักเพศเดียวกันที่มีทั้งความซับซ้อนและความอบอุ่น สไตล์โรแมนติกซับซ้อนที่ค่อนข้างเป็นตำนาน มาจากผู้แต่งอย่าง Shungiku Nakamura ที่หลายคนคงรู้จักกันดีจากงานชุด 'Junjou Romantica' และ 'Sekaiichi Hatsukoi' ทั้งสองเรื่องมีฉบับแปลไทยแบบรวมเล่มครบถ้วน ซึ่งคนอ่านจะได้เห็นทั้งโครงเรื่องยาวและพัฒนาการตัวละครที่กินเวลาหลายเล่ม ผมชอบช่วงที่ความสัมพันธ์ค่อย ๆ โตขึ้นพร้อมกับปมปัญหาชีวิตการงานของตัวละคร เพราะมันไม่ได้หวานอย่างเดียว แต่มีความจริงจังในรายละเอียด อีกแนวที่ชอบคือความละเอียดอ่อนและการวาดหน้าตาอารมณ์ได้อย่างเจ็บปวดของ Kou Yoneda ใน 'No Touching At All' งานของเธอแปลไทยออกมาเป็นเล่มครบ และให้อารมณ์ที่ต่างจากเรื่องราวรักใส ๆ อย่างชัดเจน สุดท้ายถ้าต้องการฉากแอ็กชันปนแฟนตาซี Ayano Yamane กับ 'Finder' หรือ 'Crimson Spell' ก็เป็นตัวเลือกที่มีฉบับแปลไทยให้เก็บครบทั้งซีรีส์ คนที่ชอบทั้งความหวาน, ดราม่า, และความแฟนตาซีในโทนผู้ใหญ่จะได้ของครบจากรายชื่อนี้

พอพูดถึงไลท์โนเวลเรื่องนี้เลยต้องบอกก่อนว่า 'Mahou Shoujo ni Akogarete' ฉบับไลท์โนเวลมีจำนวนเล่มทั้งหมด 1 เล่มเท่านั้น ซึ่งมักจะถูกจัดให้อยู่ในหมวด one-shot หรือ single-volume ที่เล่าเรื่องจบในเล่มเดียว ไม่ได้เป็นซีรีส์ยืดเยื้อแบบหลายเล่ม เนื้อหาในเล่มเดียวนี้ให้ความรู้สึกครบถ้วนสำหรับคนที่ชอบงานแนวเวทมนตร์สาวน้อยแบบอบอุ่นปนขม มันไม่ใช่คำสารภาพหวือหวา แต่เป็นการสัมผัสความใคร่รู้และความหลงใหลในตัวตนของตัวละครหลัก โดยมักมีการผสมระหว่างฉากชีวิตประจำวันกับองค์ประกอบแฟนตาซีเล็กๆ ทำให้คนอ่านไม่ต้องลงทุนตามเก็บหลายเล่ม แต่ยังได้อรรถรสของแนวที่ชอบ รวมทั้งภาพประกอบที่มักจะช่วยเติมความน่ารักและบรรยากาศให้เรื่องราวดูสมบูรณ์มากขึ้น การที่เป็นเล่มเดียวมีข้อดีตรงที่อ่านจบได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เหมาะกับคนที่อยากลองชิมรสของแนวนี้โดยไม่ต้องผูกมัด ส่วนข้อเสียสำหรับแฟนที่คลั่งไคล้ตัวละครหรือโลกของเรื่องคืออาจรู้สึกว่าอยากเห็นการขยายเนื้อหามากกว่านี้ หลายครั้งผลงานประเภทนี้จึงได้รับการพูดถึงมากขึ้นในหมู่คนรักไลท์โนเวลเพราะความเข้มข้นของเรื่องที่ยัดมาในพื้นที่จำกัด ถ้าใครเคยอ่านงานสั้นๆ ที่จบได้ดีอย่าง 'All You Need Is Kill' หรือไลท์โนเวลที่เป็นหนึ่งเล่มแล้วถูกใจ บรรยากาศของ 'Mahou Shoujo ni Akogarete' ก็จะไปในทิศทางเดียวกันแต่เน้นโทนอ่อนหวานกว่า การตามหาเล่มนี้ถ้าเป็นฉบับญี่ปุ่นอาจหาซื้อจากร้านออนไลน์หรือร้านหนังสือที่รับของนำเข้า ในขณะที่ฉบับแปลไทยถ้ามีออกแปลจริงก็มักจะเป็นฉบับลิขสิทธิ์ที่ประกาศจากสำนักพิมพ์ท้องถิ่น และถ้าไม่มีการแปลอย่างเป็นทางการก็อาจต้องพึ่งหนังสือภาษาญี่ปุ่นหรือรอประกาศจากสำนักพิมพ์ในอนาคต ความรู้สึกส่วนตัวคือชอบความแน่นของเรื่องในเล่มเดียวแบบนี้ — มันเหมือนของหวานชิ้นเล็กที่อิ่มใจทันทีหลังจบ และยังทิ้งความคิดให้วนอยู่ในใจต่อได้อีกพักใหญ่

หลายคนคงเคยเห็นชื่อ 'ดวงจิต' โผล่ในคอมเมนท์แล้วสงสัยว่ามันมีฉบับการ์ตูนกี่เล่มและออกเมื่อไร ผมคุยจากมุมคนชอบสะสมและติดตามข่าวสำนักพิมพ์: ณ ตอนนี้ยังไม่มีการประกาศว่ามีฉบับการ์ตูนของ 'ดวงจิต' ที่ตีพิมพ์เป็นเล่มอย่างเป็นทางการ การที่ผมพูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีงานภาพหรือแฟนอาร์ตที่ทำออกมา แต่ถาพิมพ์เป็นเล่มที่ขายตามร้านหนังสือยังไม่เคยเห็นรายงานการวางขายหรือรหัส ISBN ประกอบ การเปรียบเทียบสั้นๆ ทำให้เห็นภาพชัดขึ้น — อย่างเช่น 'One Piece' ที่มีการประกาศและวางจำหน่ายเป็นเล่มชัดเจนทุกช่วงเวลา งานที่ไม่มีการประกาศจากสำนักพิมพ์มักจะอยู่ในสถานะผลงานต้นฉบับหรือแฟนคอนเทนต์มากกว่า ดังนั้นถ้าใครมองหาจำนวนเล่มหรือวันออกจริงๆ ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลยืนยันที่จับต้องได้ แต่ผมยังคงเฝ้าดูต่อไปด้วยความคาดหวังเล็กๆ

การอ่าน 'วายแปด' ฉบับนิยายทำให้ฉันได้เจอชั้นเชิงของตัวละครที่ละเอียดกว่าเวอร์ชันการ์ตูนอย่างชัดเจน เพราะนิยายเปิดพื้นที่ให้ความคิดภายในและความทรงจำไหลออกมาแบบเป็นธรรมชาติ บรรยากาศในฉบับนิยายมักถูกขยายด้วยภาพพจน์และประสาทสัมผัส ฉากหนึ่งที่ในการ์ตูนอาจผ่านไปเร็วๆ โดยพึ่งภาพหน้าตาและมุมกล้อง ในนิยายกลับถูกเติมด้วยเสียง ลมหายใจ หรือความเจ็บปวดภายในใจของตัวละคร ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตัวละครมีน้ำหนักขึ้น ฉันนึกถึงการเปรียบเทียบกับ 'Given' ที่ฉบับนิยายหรือมังงะบางครั้งใส่รายละเอียดเกี่ยวกับเสียงดนตรีและความทรงจำของตัวละครมากกว่าฉบับอนิเมะ ซึ่งเปลี่ยนวิธีที่เรารู้สึกต่อฉากเดียวกัน อีกประเด็นคือการปรับจังหวะพล็อต การ์ตูนต้องพึ่งภาพและการจัดเฟรม เลยมักย่อหรือขยับเหตุการณ์ให้กระชับขึ้น ขณะที่นิยายมีพื้นที่ใส่ซับพล็อตหรือฉากชีวิตประจำวันที่ช่วยสร้างความเป็นมนุษย์ให้ตัวละคร ฉันชอบที่นิยายมักมีคำอธิบายเชื่อมโยงเหตุผลการกระทำมากกว่า ทำให้บางบทความราวกับอ่านบันทึกประจำวันของตัวละคร ซึ่งสำหรับฉันแล้วมันเพิ่มความอินและเข้าใจโล่ของตัวละครได้อีกระดับ

การนับหน้าของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ในฉบับแปลไทยมักจะสร้างความสับสนได้ง่าย ๆ ระหว่างแฟน ๆ และนักสะสม เพราะแต่ละสำนักพิมพ์ มีการจัดหน้า ขนาดตัวอักษร และปกที่ต่างกันจนตัวเลขเปลี่ยนไปได้มาก ผมชอบเก็บฉบับต่าง ๆ ไว้บ้าง เลยลองเปรียบเทียบดูบ่อย ๆ และสิ่งที่พบคือหน้าจะแตกต่างกันตามว่าเป็นพิมพ์ครั้งแรก พิมพ์ซ้ำแบบปรับขนาด หรือตีพิมพ์เป็นรวมเล่มแบบหนาเดียว ถ้านับแบบคร่าว ๆ ตามฉบับปกอ่อนที่พบบ่อยในท้องตลาด ตัวเลขโดยประมาณของเล่ม 1–5 จะอยู่ในช่วงนี้: 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์' ประมาณ 190–250 หน้า, 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ' ประมาณ 200–270 หน้า, 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับนักโทษแห่งอัซคาบัน' ประมาณ 300–360 หน้า, 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนี' ประมาณ 600–680 หน้า, และ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับภาคีนกฟีนิกซ์' ประมาณ 700–820 หน้า โดยรวมแล้วจะได้ราว 1,990–2,380 หน้า ขึ้นอยู่กับฉบับที่ถืออยู่ ผมมองว่าคำตอบที่แน่นอนต้องระบุเวอร์ชันและสำนักพิมพ์ให้ชัด แต่ถาให้พูดแบบสรุปง่าย ๆ สำหรับคนที่สะสมแบบทั่วไป: ถ้าซื้อฉบับปกอ่อนตามร้านหนังสือ ส่วนใหญ่จะอยู่แถว ๆ สองพันกว่าหน้า สำหรับห้าภาคแรก นั่นทำให้การอ่านมาราธอนเป็นงานใหญ่พอสมควร — เป็นความทรงจำของการกลับไปอ่านเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเหมือนการกลับไปพบเพื่อนเก่าที่โตขึ้นเรื่อย ๆ

เราเป็นคนที่ชอบมองมังงะวายเป็นของสะสมมากกว่าการอ่านผ่าน ๆ — และถ้าต้องเลือกเล่มพิมพ์ที่คุ้มค่าที่สุดสำหรับนักสะสมจริง ๆ ผมมองไปที่สิ่งที่แสดงถึงคุณค่าในระยะยาว: พิมพ์ครั้งแรกที่มีโอบิ (obi) สีครบ หน้าเปิดสีหรือภาพประกอบแยก แบบปกแข็งหรือบ็อกซ์เซ็ตจำกัดจำนวน เพราะสิ่งพวกนี้มักรักษาค่าและความน่าสะสมไว้ได้ดีกว่าเล่มพิมพ์ใหม่ที่ไม่มีเอกลักษณ์ ในฐานะแฟนของ 'Junjou Romantica' ผมคิดว่าถ้าได้ชุดแรก ๆ ที่ยังมีโอบิและกระดาษสีสวย จะให้ความรู้สึกหายากเหมือนเก็บชิ้นประวัติศาสตร์ของวงการ ส่วนใหญ่ผมจะให้ความสำคัญกับสภาพปก ความสมบูรณ์ของหน้าแทรกสี และว่ามีของแถมอย่างโปสการ์ดหรือการ์ดภาพหรือไม่ — เพราะสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้เป็นตัวเพิ่มมูลค่าจริง ๆ สุดท้ายแล้ว สำหรับคนที่อยากสะสมแบบใจเย็น ค่อย ๆ หาเล่มพิมพ์แรกที่สภาพดีมาเติมคอลเล็กชัน จะได้ทั้งความคุ้มค่าและความภูมิใจเวลาหยิบออกมาดูอีกครั้ง