ฉากไคลแมกซ์ใน สไนเปอร์ 7 มีฉากไหนที่คนพูดถึง?

ฟินน์ แฟนหนุ่มมาเฟียของฉัน มักจะชอบบ่นและทะเลาะกับอแมนด้า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาอยู่เป็นประจำ ในวันเกิดของฉัน เธอเอาไข่สั่นกับเจลหล่อลื่นมาให้เป็นของขวัญ "อ่ะ เผื่อไว้สำหรับรอบสองนะ ฉันรู้ซึ้งถึงความอึดของเขาดีกว่าใครเลยล่ะ" เขาโยนขวดรองพื้นสีซีดใส่เธอ "เอาไปโปะหน้าเพิ่มซะ เผื่อจะมีใครอยากแตะต้องตัวเธอบ้าง" พวกเขากระทบกระทั่งและผลักกันไปมาในตอนที่เดินออกไป พร้อมกับผลักประตูปิดกระแทกอย่างแรง ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะอาหาร มองดูเทียนบนเค้กวันเกิดค่อยๆ ละลายจนดับไปเอง ครั้งแรกที่ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ เธอส่งยิ้มพร้อมกับแอบยื่นเจลหล่อลื่นขวดเล็กๆ ให้เขา "รับไปสิ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนั้นต้องทรมาน" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นมาทันที "ยังดีกว่าเธอที่ต้องนอนร้องไห้กอดหมอนข้างทุกคืนก็แล้วกัน" ครั้งนี้ ฟินน์ได้จัดทริปไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เพื่อนสนิทของเราคนหนึ่งแอบมากระซิบส่งข่าวให้ฉันรู้ล่วงหน้า ว่าเขาตั้งใจจะขอฉันแต่งงานที่ริมหน้าผาในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน หลังจากผ่านการวิ่งมาราธอนความสัมพันธ์มาอย่างยาวนานถึงเจ็ดปี ฉันบอกกับตัวเองว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ในที่สุดก็มองเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าสักที ฉันแต่งกายอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสที่แพงที่สุดที่มี แล้วเดินตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงประตูเครื่องเปิดออก ทว่าอแมนด้านั่งประจำที่อยู่บนเบาะผู้ช่วยนักบินเรียบร้อยแล้ว เธอยักคิ้วให้ฉันพลางพูดขึ้น "โคลอี้ เธอมาแล้วเหรอ? พอดีฉันเป็นโรคกลัวที่แคบน่ะ คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งข้างหน้า?" ฟินน์ซึ่งกำลังจับคันบังคับอยู่หันมามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "โคลอี้ เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ ฉันกลัวว่ายัยนี่จะเกิดอาการสติแตกแล้วพาลมากัดเอา เดี๋ยวจะพาลเสียบรรยากาศหมด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ อแมนด้าก็เริ่มเปิดฉากต่อปากต่อคำกับเขาอีกครั้ง "พูดแบบนี้หมายความว่าไง?นายคิดว่าฉันเป็นภาระงั้นเหรอ?" "ก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดครั้งแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ แล้ววันนี้เธอจะมาดราม่าอะไรนักหนา?" บทสนทนาที่โต้ตอบกันไปมาของพวกเขามันช่างดูลื่นไหลราวกับเป็นบทละครที่ผ่านการซักซ้อมมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมาก็หลั่งไหลเข้ามารุมเร้าจิตใจของฉันจนท่วมท้น

เมื่อมิเชลคุณหนูบ้านรวยผู้เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างดันมีปัญหากับที่บ้านจนต้องหนีพักเรื่องปวดหัวไปเที่ยวทะเลคนเดียวและได้เจอเข้ากับแดนดินที่เป็นพ่อหนู่มบาร์โฮสตัวท๊อปจนเผลอตัวเผลอใจไปมีวันไนท์สแตนด์กับเขา....แต่การเผลอใจครั้งนี้มันดันไม่จบแค่ครั้งเดียว

เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายวันสิ้นโลก จากนั้นได้พบกับหลี่ลู่เฟิงและลูกชายฝาแฝดของเขา วินาทีแรกที่เธอได้เจอกับชายทั้งสาม ในหัวของเธอก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว และได้คำตอบว่า! "พวกเขานี่แหละเป้าหมายของฉัน"

“อืม เหมือนเธอจะลืมฉันไปแล้ว” ไลก้าย่อบกายลงอีกนิด จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขากระทบใบหน้าของเธอ “แต่ก็ไม่แปลก เพราะสมองเธอคงกระทบกระเทือนรุนแรงไม่น้อย” ปลายจมูกโด่งแตะลงบนสันจมูกเรียวเล็กแผ่วเบา ราวกับจะย้ำว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นซันเดย์ดูเหมือนจะยังไม่กลับมามีสติ เธอคงไม่คิดว่าคนที่เคยช่วยเธอจะเป็นคนเดียวกับคนที่ท้าแข่งในสนามเดียวกัน เขาไม่พูดอะไร แต่กลับค่อย ๆ ลากปลายจมูกไล้ผ่านแก้มเนียนนุ่ม ลมหายใจอุ่นรินรดผิวผะแผ่ว ก่อนที่จะเคลื่อนเลยไปแตะยังใบหูเล็กที่เริ่มแดงจัดขึ้นทุกขณะ ซันเดย์ยังคงไม่ตอบสนองใด ๆ ไม่ได้ผลักไสหรือแม้แต่ขยับตัว และเพราะความเงียบงันนั้นเอง เขาจึง... “อ๊ะ!” เธอร้องออกมา เมื่อถูกดึงกลับมาจากห้วงความทรงจำที่เพิ่งเปิด ฟันแหลมคมขบเข้าที่ติ่งหู จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว “เป็น... นายจริง ๆ เหรอ?”

เมื่อโชคชะตาเล่นตลก ส่งสองเพื่อนซี้สายห้าวและสายงกอย่าง จิรกร และ มินตรา ทะลุเข้าไปในนิยายน้ำเน่าที่เพิ่งนั่งวิจารณ์กันกลางร้านก๋วยเตี๋ยว แทนที่จะได้เกิดใหม่เป็นนางเอกผู้อ่อนหวาน กลับต้องมารับบทเป็น แพรขวัญ และ น่านฟ้า สองนางร้ายแพ็กคู่ที่มีจุดจบคือการฆ่ากันตายเองอย่างอนาถ ท่ามกลางสถานการณ์บีบคั้นบนดาดฟ้าที่ต้องเลือกระหว่าง ทำตามบท หรือ ทำตามใจ ทั้งคู่จึงตัดสินใจสะบัดบ็อบใส่พระเอกเย็นชาและพระรองมาดนิ่ง แล้วหันไปควงเงินมหาศาลเพื่อหาความสุขให้สมฐานะเศรษฐี แต่ทว่า... นางเอกที่ดูอ่อนแอกลับเริ่มเผยธาตุแท้ที่ร้ายยิ่งกว่าซาตาน ส่วนเหล่าชายหนุ่มที่เคยตั้งแง่รังเกียจ กลับเริ่มตามตื๊อพวกเธอไม่เลิกรา "รวยขนาดนี้ จะไปสนใจผู้ชายพวกนั้นทำไม ไปซื้อโฮสต์มาลูบซิกแพกเล่นดีกว่าไหมเพื่อนรัก?" "พูดถูกใจมากจิ แปะมือ!" โปรดติดตาม..

สตั๊นท์เกิร์ลแสนสวยต้องทะลุมิติมาป็นภรรยาที่แสนจะร้ายกาจ ในปี1979 ที่สุดแสนจะลำบาก ยังต้องมาสู้รบกับแม่สามีปากร้ายและบรรดาสะใภ้แสนจะเห็นแก่ตัว รออะไรล่ะคะ ฟาดมาฟาดกลับ กลัวที่ไหน