ฉากไคลแม็กซ์ของ Honey Trouble อยู่ตอนที่เท่าไร?

สตั๊นท์เกิร์ลแสนสวยต้องทะลุมิติมาป็นภรรยาที่แสนจะร้ายกาจ ในปี1979 ที่สุดแสนจะลำบาก ยังต้องมาสู้รบกับแม่สามีปากร้ายและบรรดาสะใภ้แสนจะเห็นแก่ตัว รออะไรล่ะคะ ฟาดมาฟาดกลับ กลัวที่ไหน

เขาหล่อ แต่เขาร้าย เขาดี แต่ไม่ใช่กับเธอ เมื่อแม่บ้านจำเป็นต้องมาปะทะกับเจ้านายมาเฟียผีดิบ จุดจบจะสุขหรือเศร้า

เมื่อมาเฟียสาวต้องสลัดคราบมาเป็นสาวน้อยผู้น่ารักเพื่อทำภารกิตพิชิตใจเพื่อนของพี่ชายที่ได้ฉายาว่าเจ้าชายน้ำแข็ง แต่หารู้ไม่ว่าเขานี่แหละเสือร้ายที่พร้อมจะตะครุบเธอทุกเมื่อ

เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้นางกับเขาไม่อาจเปิดเผยตัวตน แต่ใครจะรู้ว่าบุรุษที่เขาจุมพิตในวันนั้นจะกลายเป็นสตรีที่มีผลต่อชีวิตเขาไปตลอดกาล

"คุณอาที่เคยใจดีไม่มีอยู่จริง" "จำใส่สมองเอาไว้ใบพลู ที่นี่ไม่มีคุณอาที่แสนดีของเธอ มีแค่เจ้าชีวิตที่สั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ" คิมหันต์บดจูบลงมาอย่างป่าเถื่อน เพื่อย้ำเตือนฐานะของเล่นที่เธอเป็นคนเลือกเอง ท่ามกลางไฟแค้นที่แผดเผาความสัมพันธ์ลับๆ กลับก่อตัวขึ้นพร้อมกับชีวิตใหม่ในครรภ์ เขาจะทำอย่างไร เมื่อหมากที่ตั้งใจจะทำลายกลับกลายเป็นหัวใจที่เขาขาดไม่ได้เสียเอง

ฟินน์ แฟนหนุ่มมาเฟียของฉัน มักจะชอบบ่นและทะเลาะกับอแมนด้า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาอยู่เป็นประจำ ในวันเกิดของฉัน เธอเอาไข่สั่นกับเจลหล่อลื่นมาให้เป็นของขวัญ "อ่ะ เผื่อไว้สำหรับรอบสองนะ ฉันรู้ซึ้งถึงความอึดของเขาดีกว่าใครเลยล่ะ" เขาโยนขวดรองพื้นสีซีดใส่เธอ "เอาไปโปะหน้าเพิ่มซะ เผื่อจะมีใครอยากแตะต้องตัวเธอบ้าง" พวกเขากระทบกระทั่งและผลักกันไปมาในตอนที่เดินออกไป พร้อมกับผลักประตูปิดกระแทกอย่างแรง ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะอาหาร มองดูเทียนบนเค้กวันเกิดค่อยๆ ละลายจนดับไปเอง ครั้งแรกที่ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ เธอส่งยิ้มพร้อมกับแอบยื่นเจลหล่อลื่นขวดเล็กๆ ให้เขา "รับไปสิ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนั้นต้องทรมาน" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นมาทันที "ยังดีกว่าเธอที่ต้องนอนร้องไห้กอดหมอนข้างทุกคืนก็แล้วกัน" ครั้งนี้ ฟินน์ได้จัดทริปไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เพื่อนสนิทของเราคนหนึ่งแอบมากระซิบส่งข่าวให้ฉันรู้ล่วงหน้า ว่าเขาตั้งใจจะขอฉันแต่งงานที่ริมหน้าผาในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน หลังจากผ่านการวิ่งมาราธอนความสัมพันธ์มาอย่างยาวนานถึงเจ็ดปี ฉันบอกกับตัวเองว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ในที่สุดก็มองเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าสักที ฉันแต่งกายอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสที่แพงที่สุดที่มี แล้วเดินตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงประตูเครื่องเปิดออก ทว่าอแมนด้านั่งประจำที่อยู่บนเบาะผู้ช่วยนักบินเรียบร้อยแล้ว เธอยักคิ้วให้ฉันพลางพูดขึ้น "โคลอี้ เธอมาแล้วเหรอ? พอดีฉันเป็นโรคกลัวที่แคบน่ะ คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งข้างหน้า?" ฟินน์ซึ่งกำลังจับคันบังคับอยู่หันมามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "โคลอี้ เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ ฉันกลัวว่ายัยนี่จะเกิดอาการสติแตกแล้วพาลมากัดเอา เดี๋ยวจะพาลเสียบรรยากาศหมด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ อแมนด้าก็เริ่มเปิดฉากต่อปากต่อคำกับเขาอีกครั้ง "พูดแบบนี้หมายความว่าไง?นายคิดว่าฉันเป็นภาระงั้นเหรอ?" "ก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดครั้งแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ แล้ววันนี้เธอจะมาดราม่าอะไรนักหนา?" บทสนทนาที่โต้ตอบกันไปมาของพวกเขามันช่างดูลื่นไหลราวกับเป็นบทละครที่ผ่านการซักซ้อมมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมาก็หลั่งไหลเข้ามารุมเร้าจิตใจของฉันจนท่วมท้น