ตอนที่ 1 หลบหนีจากกรงทอง

ตอนที่

1

หลบหนีจากกรงทอง

      ใบพลู กำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดราตรีผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มเรือนร่างบางของเธออย่างประณีต เนื้อผ้าเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่กำลงจะล่ามเธอไว้ตลอดชีวิต

ในกระจกสะท้อนภาพหญิงสาววัยยี่สิบสามปี ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มเข้ากับใบหน้าเรียวเล็กที่เคยเปื้อนรอยยิ้มแต่บัดนี้กลับซีดเซียว ใบหน้าขาวผ่องราวกับน้ำนมที่เคยเปล่งประกายกลับดูไร้ชีวิตชีวาภายใต้แสงไฟระยิบระยับภาพที่เห็นไม่ใช่เจ้าสาวในฝัน แต่เป็นนกน้อยที่กำลังถูกยัดเข้าไปในกรงทองอย่างช้าๆ

“สวยมาก เหมือนเจ้าหญิงเลยลูก” เสียงของลดาวัลย์ ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่ในสายตาของใบพลู รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนเธอรู้สึกเจ็บปวด

วันนี้คือวันหมั้นของเธอกับอาทิตย์ ชายที่เธอรู้จักเพียงผิวเผินและไม่เคยมีใจให้ การหมั้นครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนเพื่อกอบกู้ธุรกิจของครอบครัว

       ใบพลูพยายามรวบรวมความกล้า “หนูไม่อยากหมั้นกับเขาค่ะแม่” เสียงของเธอสั่นเครือ “หนูไม่ได้รักเขา”

       ผู้เป็นแม่วางมือบนไหล่ของลูกสาวอย่างแผ่วเบา แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับแหลมคมเหมือนใบมีด “ความรักมันกินไม่ได้หรอกใบพลู การแต่งงานครั้งนี้จะทำให้ครอบครัวเรามั่นคง ลูกก็รู้ว่าพ่อทำธุรกิจขาดทุนไปเท่าไหร่แล้ว ถ้าไม่ได้ครอบครัวอาทิตย์เข้ามาช่วย เราก็คงจะล้มละลาย”

       “แล้วทำไมต้องเป็นหนูคะ” ใบพลูถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไมต้องเอาชีวิตของหนูไปแลกกับชีวิตของคนอื่น

       “เพราะลูกคือลูกสาวของครอบครัวนี้ ใบพลู...ลูกต้องทำเพื่อครอบครัว” คำพูดนั้นราวกับถูกตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจของพ่อแม่เท่านั้น น้ำตาอุ่นร้อนไหลอาบแก้ม เธอไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องจมอยู่กับพันธนาการแบบนี้ เธออยากเป็นอิสระ เธออยากมีชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่ชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า

       “ถ้าใบพลูทำแบบนี้แล้วพ่อกับแม่จะมีความสุขจริงๆ เหรอคะ”

       “แน่นอน!!!” ผู้เป็นแม่ตอบกลับทันควันโดยไม่ลังเล ใบพลูรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้กลางพายุที่โหมกระหน่ำในหัวใจ

       ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งกับการเตรียมงานหมั้นขนาดใหญ่ ใบพลูใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชุดราตรีหรูเป็นเสื้อยืดสีขาวธรรมดาและกางเกงยีนส์ จากนั้นเธอก็คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เตียงแล้วเดินย่องลงบันไดบ้านอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวของเธอเหมือนกำลังวิ่งหนีจากเงาของตัวเอง หัวใจเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งหนีจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะกลืนกินชีวิตของเธอ...