งานหนังที่บิดเบือนเวลาและความทรงจำอย่าง 'By the Time It Gets Dark' อาจไม่ใช่ซูโทเปียแบบเครื่องจักรหรือการปกครองเผด็จการ แต่ในมุมมองฉันมันสร้างความรู้สึกราวกับโลกที่ถูกทำให้ผิดปกติผ่านการเล่าเรื่องและภาพ ตัวหนังสอบถามเรื่องการจดจำ การทรงจำร่วม และวิธีที่แผลเก่าทำให้สังคมเดินหน้าไม่ได้ ซึ่งเป็นธีมที่ซูโทเปียชอบสะท้อนอยู่แล้ว