ตัวร้ายใน วันพีซ ฟิล์ม แซด คือใครและมีพลังแบบไหน?

ภาพแรกที่สะดุดตาจาก 'One Piece: Stampede' คือความโหดร้ายแบบนิ่งของดักลาส บุลเล็ท — เขาไม่ใช่แค่คนแข็งแรง แต่เป็นคนที่ดูเหมือนจะเกินขีดจำกัดของร่างกายคนธรรมดา ฉันมองว่าแกนกลางของพลัง Bullet อยู่ที่องค์ประกอบสามอย่าง: กำลังดิบที่เกินมนุษย์ ความเร็วกับความทนทานที่ทำให้การโจมตีหนัก ๆ แทบไม่สะเทือน และการอ่านการต่อสู้ที่เยือกเย็นจนเหมือนนักฆ่ามืออาชีพ เขาท้าชนกลุ่มโจรสลัดที่แข็งแกร่งหลายคนพร้อมกันโดยไม่สะทกสะท้าน และยังสามารถรับมือกับการระเบิดพลังของ Luffy ใน Gear Fourth ได้ — นั่นบ่งชี้ถึงการฝึกฝนหรือประสบการณ์สู้ระดับสูง แรงจูงใจของเขาไม่มีความซับซ้อนเกินไป: Bullet ต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นของแข็งที่สุดในโลก เขาเข้ามาในงาน Pirate Fest เพื่อรวมศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดและทดสอบขีดจำกัดของตนเองด้วยการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ นอกจากนี้ยังมีแววของความเกลียดชังต่อระบบเก่า ๆ และความต้องการทำลายหรือเขย่าสมดุลของโลกโจรสลัด — ไม่ใช่เพื่ออุดมการณ์สูงส่ง แต่เพื่อความต้องการส่วนตัวที่เรียบง่ายแต่อันตราย: อยากเห็นว่าตนเองอยู่เหนือผู้อื่น ตอนจบของฉากที่เขาโดนท้าทายพร้อมกันจากหลายคนทำให้รู้สึกว่าสภาพจิตใจของ Bullet ก็มีช่องโหว่ — ความเชื่อมั่นแบบสุดโต่งที่ไม่มีที่พึ่ง นั่นทำให้เขาเป็นตัวร้ายที่น่าจับตามอง เพราะพลังที่ล้นเกินควบคู่ไปกับเหตุผลที่มาจากความภาคภูมิใจล้วน ๆ ทำให้ทุกการปะทะดูมีเดิมพันสูงจริง ๆ

พูดถึง 'One Piece Film: Z' แล้ว ฉันรู้สึกว่ามันเป็นหนังที่กล้าพาโลกของเรื่องไปยังโทนเข้มกว่าปกติและท้าทายตัวละครหลักด้วยประเด็นหนัก ๆ เนื้อเรื่องหลักเล่าเรื่องของอดีตนายทหารเรือระดับสูงผู้ชื่อเซฟาร์ (หรือที่เรียกกันว่า Z) ผู้สูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างจากเหตุการณ์ในอดีตจนเกลียดชังโจรสลัดแบบสุดขั้ว เขาจึงตั้งกลุ่มใหม่ขึ้นมาเพื่อล้างบางและต้องการทำลายอนาคตของโจรสลัดทุกคน โดยเป้าหมายหนึ่งที่โดดเด่นคือกลุ่มหมวกฟาง หนังนำเอาความขัดแย้งเรื่องความยุติธรรมส่วนบุคคลกับหน้าที่ของกองทัพเรือมาเล่นเป็นแกนหลัก ทำให้ความชั่ว-ความดีไม่ใช่ขาวดำแบบง่าย ๆ ฉากบู๊ของหนังจัดเต็ม ทั้งคิวต่อสู้บนเรือ การปะทะกับกองกำลังพิเศษ และมุมกล้องที่เน้นพลังชนิดที่แฟน ๆ หลายคนพูดถึงได้ไม่หยุด แต่สิ่งที่ทำให้ฉันติดใจจริง ๆ คือการให้พื้นที่ตัวร้ายได้มีเรื่องราวชีวิตและเหตุผลของเขา ทำให้การปะทะสุดท้ายมีน้ำหนักทางอารมณ์ ไม่ใช่แค่การชนะแบบผิวเผิน เหมือนกับว่าทุกการตัดสินใจของตัวละครสะท้อนผลกระทบจากสงครามและความสูญเสียที่พวกเขาเจอ สรุปโดยไม่ยกภาพรวมของฉากหรือเทคนิคพิเศษเพียงอย่างเดียว หนังเรื่องนี้ชวนให้คิดถึงคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับการแก้แค้นและการให้อภัย ทั้งยังเป็นหนึ่งในผลงานที่ทำให้ฉันมองโลกของเรื่องนี้ลึกขึ้นและรู้สึกต่อเนื่องกับการเดินทางของพวกหมวกฟาง

เพลงประกอบของ 'One Piece Film Z' มีพลังจนฉันอยากหยิบหูฟังขึ้นมาฟังซ้ำหลายรอบ เล่นกับจังหวะบู๊และเมโลดี้ร้องไห้ในเวลาเดียวกันอย่างลงตัว ตอนที่ฉากบุกทะลวงด้วยเรือบินและหุ่นยนต์ยักษ์ บรรเลงด้วยทองเหลืองหนัก ๆ พร้อมกลองลึก ๆ ทำให้ความรู้สึกของการชนกันระหว่างอุดมการณ์ชัดขึ้นมาก เพลงในฉากนี้ใช้โทนเสียงที่ขึงขัง ส่งพลังแบบหนังแอ็กชันคลาสสิก แต่ยังคงมีเอกลักษณ์ที่เป็น 'One Piece' อยู่—ไม่ใช่แค่เสียงตื่นเต้นทั่วไป มันแทรกด้วยคอร์ดที่ทำให้ตัวละครดูใหญ่ขึ้นและน่าเกรงขาม อีกฉากที่โดดเด่นคือช่วงเผชิญหน้าระหว่างซูเปอร์ยักษ์กับลูฟี่ เสียงธีมของตัวยั่วยวน (ธีมของ Z) ปรากฏด้วยโน้ตต่ำ ๆ ซ้อนด้วยไวโอลินที่ร้องแผ่ว ๆ ทำให้ความขัดแย้งทางความคิดของตัวร้ายไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็น 'เสียง' ด้วย ฉากปิดเครดิตเองก็มีความเป็นบทเพลงที่พาให้รู้สึกทั้งจบและค้างคาไปพร้อมกัน เพลงเหล่านี้ทำให้ฉากสำคัญมีมิติขึ้น และบ่อยครั้งก็ทำให้ฉากที่ดูธรรมดากลายเป็นซีนที่จำได้ติดหูไปนาน ๆ

หลายคนสงสัยกันเยอะว่า 'วันพีซ ฟิล์ม แซด' ควรเข้าไปดูหลังจากช่วงไหนของอนิเมะ เพื่อให้เนื้อหาและความรู้สึกของตัวละครจับต้องได้เต็มที่ ผมมองว่าต้องรอดูจนกว่าเราจะเห็นพัฒนาการชัดเจนของกลุ่มหมวกฟางหลังการฝึกสองปี — นั่นคือหลังจากที่พวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งบนเกาะที่ซาบาออดี้ การได้เห็นรูปลักษณ์ใหม่ ๆ ของทุกคนและทักษะที่เติบโตขึ้นจะทำให้ฉากต่อสู้ในหนังและการรับรู้ถึงภัยคุกคามจากอดีตของตัวละครหลักมีน้ำหนักมากขึ้น ในแง่นี้ หนังเรื่องนี้จะเข้าถึงอารมณ์ของผู้ชมได้ดีขึ้นเมื่อคุณรู้ว่าพวกเขาผ่านอะไรมาและใครมีพลังแบบไหน เหตุผลอีกอย่างหนึ่งคือ 'วันพีซ ฟิล์ม แซด' มีการเล่นกับอดีตและค่านิยมของตัวละครที่สำคัญ ถ้าเพื่อน ๆ ดูหนังทันทีเลยก่อนจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงหลังสองปี จะรู้สึกว่าบางมุมของภาพยนตร์ขาดบริบทและแรงกระแทกทางอารมณ์ไป การชมอนิเมะจนถึงช่วงหลังการฝึกจะช่วยให้คุณเห็นความแตกต่างของจังหวะเล่าเรื่องและสัมผัสความหนักแน่นของธีมที่หนังตั้งใจสื่อ ฉะนั้นผมแนะนำให้เรียงลำดับดูให้เป็นหลังช่วงรวมตัวใหม่ ก่อนจะเสียอรรถรสไปกับความไม่เข้าใจในพัฒนาการของตัวละคร

เริ่มจากสิ่งที่เด่นสุดก่อนเลยคือ 'Uta' — นักร้องคนใหม่ที่เป็นหัวใจของเรื่องราวทั้งเรื่อง และนั่นคือคนที่ผู้ชมจะจดจำมากที่สุด ฉันรู้สึกว่าการวางบทของ 'Uta' ทำได้ชาญฉลาดมาก: เธอเป็นสตาร์ระดับโลกที่มีอดีตเชื่อมโยงกับโลกโจรสลัดอย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะความสัมพันธ์แบบเด็กโตที่เธอมีร่วมกับลูฟี่และการเชื่อมโยงกับ 'Shanks' ในฐานะคนใกล้ตัว การที่เธอเป็นนักร้องไม่ใช่แค่ธงประหลาดของหนัง แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องทั้งชั้น — เสียงเพลงของเธอกลายเป็นพลังที่เปลี่ยนความเป็นจริง ทำให้คนที่ได้ยินเข้าไปอยู่ในโลกที่เธอสร้างขึ้น นี่เป็นการผสมผสานระหว่างความโรแมนติก ความไหล่ปกป้อง และความโศกเศร้าในอดีตของตัวละครอย่างลงตัว นอกจากบทบาทส่วนตัวของเธอแล้ว ฉันยังชอบที่หนังใช้ตัวละครนี้เพื่อตั้งคำถามเรื่องชื่อเสียงและการหนีจากความเจ็บปวด 'Uta' ไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายหรือฮีโร่แบบชัดเจน เธอคือตัวละครที่ผลักดันประเด็นว่าเมื่อคุณมีอำนาจเปลี่ยนโลกด้วยเสียง เพลงจะเป็นการปลดปล่อมหรือการกดขี่มากกว่ากัน ฉากคอนเสิร์ตที่เธอเปิดเผยหน้าต่อสาธารณะและพลังของเธอเป็นจุดเปลี่ยนที่นำไปสู่การเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเองและคนรอบข้าง รวมถึงความสัมพันธ์กับ 'Shanks' ที่ถูกตีความในมุมใหม่ ทำให้รู้สึกว่ากระดูกสันหลังของแฟรนไชส์ยังคงแข็งแรงอยู่แม้จะใส่ธีมเพลงและคอนเสิร์ตเข้ามา บทบาทแวดล้อมรอบตัวเธอในเรื่องก็สำคัญ — มีคนที่ทำหน้าที่เป็นทีมงาน ผู้คุ้มกัน และผู้ที่มีแรงจูงใจต่างกันเมื่อเผชิญกับพลังของเธอ ฉากกับลูฟี่และลูกสมุนของเขาเน้นย้ำความเรียบง่ายของมิตรภาพเมื่อเทียบกับโลกภาพลวงที่ 'Uta' สร้างขึ้น สำหรับแฟนที่ติดตามมานาน มันให้ความรู้สึกทั้งอบอุ่นและชวนคิดต่อ ซึ่งเป็นวิธีที่ฉันชอบมากในการเติมมุมมองใหม่ๆ ให้กับจักรวาลที่คุ้นเคย

มีหลายวิธีที่คนทั่วไปมักจะหา 'วันพีซ ฟิล์ม แซด' ดูออนไลน์แบบถูกลิขสิทธิ์ และสำหรับผม วิธีแรกที่สะดวกคือการเช่าหรือซื้อแบบดิจิทัลผ่านร้านหนังออนไลน์ ผมเคยซื้อหนังแบบดิจิทัลแล้วบ่อยครั้ง เพราะสะดวกและได้ความคมชัดสูง ลองเช็กในร้านอย่าง Google Play Movies, Apple iTunes/Apple TV หรือร้านภาพยนตร์บนแพลตฟอร์มในมือถือ — พวกนี้มักมีให้เลือกทั้งเช่าและซื้อเป็นไฟล์ดิจิทัล บางครั้งมีตัวเลือกภาษาไทยหรือซับไทยให้ด้วย แต่ไม่แน่ตลอดเวลาเพราะลิขสิทธิ์เปลี่ยนแปลงได้ การซื้อดิจิทัลมีข้อดีคือเก็บไว้ดูซ้ำได้ทันที ไม่ต้องรอรอบฉายพิเศษหรือไปร้านแผ่น อย่างไรก็ตาม ต้องเช็กรายละเอียดภาษาและคุณภาพไฟล์ก่อนซื้อ เพราะแต่ละร้านอาจให้พากย์หรือซับคนละแบบ สรุปแล้วถ้าต้องการดูทันทีและชัดเจน วิธีนี้เป็นตัวเลือกที่ผมมักเลือกก่อนเสมอ

พูดถึง 'วันพีซ ฟิล์ม เรด' แล้วสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในความคิดผมก็คือตัวละคร Uta — ศิลปินสาวที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด ไม่ใช่แค่แสดงคอนเสิร์ตหรือเป็นไอดอลลึกลับตามปกข่าวเท่านั้น แต่หนังจัดให้เธอเป็นตัวละครที่มีชั้นเชิงทางอารมณ์และประวัติส่วนตัวที่หนักแน่น การเล่าเรื่องใช้มุมมองของเธอเป็นแกนกลาง ทั้งอดีต ความสัมพันธ์กับคนที่สำคัญในชีวิต และแรงจูงใจที่ขับเคลื่อนเหตุการณ์หลักในหนัง ซึ่งนั่นทำให้หนังมีโทนที่ต่างจากงานวันพีซทั่วไปที่เราได้เห็นทุกที Uta ถูกเปิดเผยว่าเกี่ยวข้องกับตัวละครสำคัญจากโลกของการผจญภัย นั่นสร้างความขัดแย้งทั้งเชิงอุดมการณ์และอารมณ์ เมื่อเธอเลือกใช้เสียงเพลงเป็นเครื่องมือในการแสดงออกและก่อผลกระทบต่อผู้คน หนังเอาช่วงเวลาสำคัญไปที่การเผชิญหน้าระหว่างความฝันที่เธอต้องการสร้างกับความเป็นจริงที่คนอื่นต้องเผชิญ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ที่มีบาดแผลทางใจ (และคนที่เธอเคยผูกพัน) ถูกถ่ายทอดออกมาในฉากที่ทั้งซาบซึ้งและท้าทาย เห็นได้ชัดว่าทีมสร้างอยากให้ผู้ชมเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจของเธอ มากกว่าจะนิยามเธอเป็นตัวร้ายหรือพระเอกแบบตายตัว ในฐานะแฟนซีรีส์ที่ติดตามมานาน ผมชอบที่หนังกล้าพาเราเข้าไปสำรวจมุมมองของตัวละครใหม่แทนที่จะยึดติดกับโครงเรื่องเดิม ๆ การเอาเสียงเพลงมาเป็นภาษากลางในการสื่อสารอารมณ์ ทำให้ภาพรวมของหนังทั้งโรแมนติกและขมเกินคาด แม้บางฉากจะหวือหวาและมีองค์ประกอบแฟนเซอร์วิส แต่หัวใจของเรื่องยังคงอยู่ที่การค้นหาอิสรภาพ ความรับผิดชอบต่อคนที่รัก และการยอมรับอดีต ซึ่งจบลงด้วยความรู้สึกค้างคาแบบที่ยังอยากคุยต่ออีกหลายชั่วโมง

ทุกครั้งที่ย้อนกลับไปดูซีซั่นสองของ 'My Hero Academia' ฉันจะรู้สึกว่ามันเป็นการปรับจังหวะเรื่องจากการโชว์พลังเด็กรุ่นใหม่มาเป็นการทดสอบค่านิยมและอุดมการณ์ของตัวร้ายมากกว่าแค่การเพิ่มคนร้ายตัวใหม่เพียวๆ ในเชิงตัวละคร ฝ่ายร้ายที่เด่นที่สุดยังคงเป็นกลุ่ม League of Villains — ภาพรวมในซีซั่นนี้คือพวกเขาไม่ได้ส่งคนร้ายแบบจู่โจมมาท้าทายฮีโร่ที่โรงเรียนให้มันชัดเจน แต่กลับเป็นการขยายการคุกคามและแรงจูงใจของหัวหน้ากลุ่มอย่าง 'โทมูระ ชิการากิ' กับพันธมิตรอย่าง 'คุโรกิริ' ซึ่งสองคนนี้กลายเป็นแกนกลางที่ทำให้ฮีโร่ต้องตั้งคำถามกับการเป็นฮีโร่ พูดถึงพลังโดยตรง ชิการากิถือว่ากินพื้นที่ในความน่าสะพรึงเพราะพลัง 'Decay' ของเขาเป็นแบบสัมผัสแล้วทำให้อะไรๆ สลายได้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของ ซึ่งในมุมของฉันฉากที่ชิการากิแสดงออกถึงความไร้เมตตาและความโหดร้ายของพลังนี้ทำให้ฉากเผชิญหน้าทุกครั้งมีน้ำหนักมากขึ้น ส่วนคุโรกิริมีพลังที่ไม่หวือหวาแบบทำลายล้างตรงๆ แต่มีประโยชน์ทางยุทธศาสตร์สูง — เขาสร้างมิติมืดหรือหมอกที่กลายเป็นประตูพาไป-มาได้ ทำให้การเคลื่อนย้ายของทีมวายร้ายรวดเร็วและพลิกสถานการณ์ได้ง่าย สิ่งที่ฉันชอบในซีซั่นสองคือพลังของตัวร้ายไม่ได้มาเพื่อโชว์สกิลอย่างเดียว แต่มันสะท้อนคอนเซ็ปต์ของการต่อสู้ระหว่างแนวคิด: ฮีโร่ที่ถูกฝึกมาเพื่อแข็งแกร่งกับวายร้ายที่เชื่อว่าระบบสังคมมันผิดพลาด การไม่มี 'ตัวร้ายใหม่สุดโหด' แบบเดี่ยวๆ ทำให้เนื้อหาหนักแน่นขึ้นและโฟกัสไปที่ผลกระทบต่อเด็กนักเรียนมากกว่าแค่ฉากต่อสู้ ถ้าคุณอยากดูมุมมืดของเรื่องราวและเข้าใจว่าแต่ละพลังมีบทบาทเชิงกลยุทธ์ยังไง ซีซั่นนี้ให้มุมมองนั้นได้เต็มที่ — ปิดท้ายด้วยความคิดเรียบ ๆ ว่าแรงจูงใจและวิธีใช้พลังต่างหากที่ทำให้ตัวร้ายน่าจดจำ ไม่ใช่แค่เอฟเฟกต์ของพลังเท่านั้น

เรื่องนี้ชวนให้คิดถึงหลายคู่ศัตรู-ฮีโร่ใน 'One Piece' ที่พลิกชะตาชีวิตของคนหนึ่งคนไปเลยไม่เหมือนเดิมเลย ซึ่งแต่ละคู่ก็มีรสชาติและผลกระทบต่างกันมาก ผมชอบดูว่าวินาทีหนึ่งที่ศัตรูทำอะไรบางอย่าง มันทำให้ทางเลือกของตัวละครเปลี่ยนไป ทั้งในทางบวกและทางลบ ยกตัวอย่างที่เด่นสุดสำหรับผมคือความสัมพันธ์ระหว่าง นามิ กับ อาร์ลอง: อาร์ลองไม่ใช่แค่คนร้ายธรรมดา เขาทำลายความเป็นบ้านของนามิ ทำให้เธอต้องทนทุกข์ ถูกบังคับให้วาดแผนที่เพื่อแลกกับชีวิตของคนรอบตัว การที่นามิต้องเผชิญกับข้อนั้นจนยอมยืนหยัดและในที่สุดถูกปลดปล่อยโดยกลุ่มหมวกฟาง เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอจากเด็กสาวที่ซ่อนบาดแผล เป็นนักวางแผนและนักเดินเรือที่มีจุดมุ่งหมาย ความขัดแย้งกับอาร์ลองจึงไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือการปลดล็อกอดีตและกำหนดอนาคต อีกคู่หนึ่งที่ประทับใจมากคือ โซโร กับ มิฮอว์ก ฉากที่โซโรพ่ายและถูกบอกว่าเขายังไม่เก่งพอ ทำให้โซโรตั้งอุดมการณ์ 'ต้องเก่งที่สุด' นั่นทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนจากนักเรียนดาบธรรมดา เป็นคนที่ฝึกฝนและยอมรับความเจ็บปวดเพื่อเป้าหมาย นอกจากนี้เรื่องของ โรบิน กับ CP9 ก็ชัดเจน—การตามล่าและการทรยศในสมัยก่อนของโรบิน ทำให้เธอเกือบจะยอมแพ้ต่อชะตากรรม แต่การที่กลุ่มหมวกฟางเสี่ยงชีวิตมาช่วยที่เอนิซล็อบ กลับทำให้เธอเลือกชีวิตใหม่อย่างเด็ดขาด สำหรับช็อตเล็กๆ อย่าง ช็อปเปอร์ กับ วาพอล ก็เป็นอีกตัวอย่างชัดเจนที่ศัตรูคนหนึ่งทำลายแผ่นดินบ้านเกิดและกระตุ้นให้ช็อปเปอร์ค้นพบหน้าที่ของตัวเองในฐานะแพทย์และการเป็นเพื่อนร่วมทางของหมวกฟาง เหล่านี้คือเหตุการณ์ที่ไม่ได้เปลี่ยนแค่ตอน แต่เปลี่ยนทั้งวิถีชีวิต ความเชื่อ และเป้าหมายของตัวละคร เหมือนเข็มทิศถูกเขย่าแล้วชี้ไปอีกทางหนึ่งซะอย่างนั้น

ความเชื่อมโยงระหว่างมังงะกับ 'One Piece Film: Z' อยู่ที่พื้นฐานโลกและตัวละครที่ทั้งสองใช้ร่วมกัน มากกว่านั้นยังมีเส้นใยเชิงความคิดที่พันกันอยู่ระหว่างงานทั้งสองแบบ ผมชอบมองว่าแผงตัวละครจากมังงะ—กลุ่มหมวกฟาง ฝ่ายเรือรบ และโครงสร้างโลกของ 'One Piece'—เป็นกรอบหลักที่หนังหยิบไปใช้ พล็อตของ 'Film: Z' สร้างตัวละครใหม่อย่าง Z ซึ่งมีปมและอดีตที่โยงกับการทำงานของกองทัพเรือและแนวคิดเรื่องความยุติธรรมซึ่งเป็นหัวข้อที่มังงะสำรวจมาตลอด นั่นทำให้เรื่องราวในหนังรู้สึก 'เข้ากับ' โลกของมังงะแม้ตัวเนื้อเรื่องจะไม่ถูกเขียนลงในตอนของมังงะโดยตรง ผมยังให้ความสำคัญกับบทบาทของผู้สร้างด้วย—มีการดูแลจากผู้เขียนต้นฉบับในระดับหนึ่ง ทำให้รายละเอียดการออกแบบตัวละครและน้ำเสียงโดยรวมมีความสอดคล้องกับงานต้นฉบับ แต่ต้องบอกว่าเนื้อหาในหนังมักถูกมองว่าเป็นเรื่องราวเสริม (standalone) มากกว่าการเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องหลักของมังงะ เพราะฉะนั้นการเชื่อมโยงจึงเป็นแบบ 'ใช้โลกเดียวกันและอ้างอิงธีมร่วม' แทนที่จะเป็น 'ปูมหลังที่ต้องอ่านต่อในมังงะ' ซึ่งสำหรับผมแล้วมันทำให้หนังดูสมบูรณ์ในตัวเองและยังให้ความรู้สึกว่ามันเป็นอีกมุมมองของโลกเดียวกันได้อย่างน่าสนใจ