ต้นกำเนิดของ D-Nee อยู่ที่ประเทศไหน

ชอบมองตู้โชว์ของสะสมแล้วนึกย้อนไปถึงความอบอุ่นจากแบรนด์นี้และอยากเล่าให้ฟังว่าของที่ระลึก 'd-nee' มีอะไรบ้างและหาได้จากไหน เราเริ่มจากของที่จับต้องได้ง่ายที่สุดซึ่งมักถูกจัดเป็นของที่ระลึกหรือเซ็ตของขวัญ ได้แก่ชุดเซ็ตของใช้สำหรับเด็กอย่างขนาดทดลองของแชมพู โลชั่น และทิชชู่เปียกที่มักออกแบบแพ็กเกจพิเศษสำหรับเทศกาล รวมถึงผ้าเช็ดตัวลายพิเศษ หมอนหรือผ้าห่มเด็กที่เป็นลายการ์ตูนน่ารัก ตุ๊กตาหรือพวงกุญแจที่บางครั้งแบรนด์ออกมาเป็นรุ่นจำกัดในช่วงแคมเปญ นอกจากนี้ยังมีถุงผ้า แก้วน้ำเด็กและจุกหลอกที่บางครั้งทำเป็นรุ่นพรีเมียมเพื่อแจกในกิจกรรมพิเศษ เราเคยเห็นชุดของขวัญแบบกล่องที่รวมสินค้าหลายชิ้น เช่น แชมพู+โลชั่น+ผ้าเช็ดตัว มักมีแพ็กเกจธีมตามเทศกาลปีใหม่หรือวันแม่ ถ้าต้องการซื้อของใหม่และรับประกันความแท้ ให้มองหาช่องทางหลักอย่างร้านค้าออนไลน์ของแบรนด์ ร้านค้าทางการในแพลตฟอร์มอย่าง Shopee หรือ Lazada ที่มีเครื่องหมายร้านค้าอย่างเป็นทางการ รวมถึงร้านค้าปลีกใหญ่ ๆ เช่นห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีแผนกสินค้าเด็ก บางครั้งยังมีโปรโมชั่นพิเศษกับร้านขายยาและร้านเครื่องใช้เด็กในเมืองใหญ่ ถ้าอยากได้รุ่นเก่าหรือของที่เป็นลิมิเต็ด เอดิชัน ให้ลองติดตามโซเชียลมีเดียของแบรนด์และชุมชนแฟนคลับ เพราะของดีมักโผล่ในกิจกรรมแจกของหรือร่วมกับพาร์ทเนอร์เฉพาะกิจ เสร็จแล้วก็จะได้ของน่ารักที่ใส่ใจทุกขั้นตอนการเลือกใช้สำหรับลูกน้อยหรือเป็นของขวัญที่อุ่นใจ

การถ่ายทำของ 'แจ็ค ไรอัน: สายลับไร้เงา' ถูกจัดวางให้ออกมาเป็นหนังสายลับระดับบล็อกบัสเตอร์ที่ดูสมจริงและกระชับ ฉากหลักของภาพยนตร์นี้ถ่ายทำส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกา โดยมีโลเคชันสำคัญอย่างเมืองบอสตันและนิวยอร์กที่ปรากฏชัดในหลายฉากชีวิตประจำวันและฉากไล่ล่า ฉันชอบตรงที่การใช้เมืองจริงทำให้หนังมีความหนักแน่น ไม่ต้องพึ่งพาพื้นหลังคอมพิวเตอร์มากนัก นอกจากสหรัฐฯ แล้วยังมีการไปถ่ายฉากภายนอกในภูมิประเทศหนาว ๆ ซึ่งให้ฟีลคล้ายรัสเซียหรือแถบยุโรปตะวันออก ฉากพวกนี้บางส่วนถ่ายในพื้นที่ที่มีหิมะจริง ทำให้การออกแบบคอสตูมและมู้ดของหนังเข้ากันได้ดี ฉันมักจะนึกถึงวิธีการถ่ายทำของ 'The Bourne Supremacy' ที่ก็เลือกใช้เมืองจริงมาสร้างบรรยากาศ และเรื่องนี้ก็เดินตามแนวทางนั้น แต่ยังคงโทนของตัวเองอยู่ ภาพรวมแล้วคนดูจะรู้สึกว่าหนังเลือกสถานที่ที่ใช่เพื่อเสริมการเล่าเรื่อง เรื่องมันจึงดูแน่นและเชื่อมโยงกับโลกจริงมากกว่าแค่ฉากสมมติอย่างเดียว ทำให้ฉากสงครามสายลับหรือการตามล่าดูมีน้ำหนักขึ้นและยังคงความเป็นหนังฮอลลีวูดเอาไว้ได้อย่างลงตัว

พอพูดถึงสถานที่ถ่ายทำของ 'เมซ รันเนอร์' ผมมักจะนึกถึงความหลากหลายของภูมิประเทศที่ทำให้แต่ละภาคมีอารมณ์ต่างกันไป หนังชุดนี้ไม่ได้ยึดอยู่กับประเทศเดียว แต่ใช้พื้นที่จริงจากหลากหลายรัฐและหลายประเทศเพื่อสร้างโลกหลังหายนะที่สมจริง โดยหลักๆ สถานที่ถ่ายทำสำคัญจะกระจายอยู่ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และแอฟริกาใต้ ซึ่งแต่ละแห่งมีเหตุผลทั้งเชิงภาพและเชิงปฏิบัติที่ต่างกันออกไป ฉากส่วนใหญ่ของภาคแรกถูกถ่ายทำในสหรัฐอเมริกา โดยเลือกพื้นที่ชนบทและป่าที่ให้ความรู้สึกถูกกักขังและโดดเดี่ยว ซึ่งช่วยยกระดับความน่ากลัวของเขาวงกตให้เห็นเป็นมวลใหญ่ที่แท้จริง ส่วนภาคที่สองยังคงใช้สหรัฐฯ เป็นฐานหลัก แต่ขยับไปถ่ายฉากทะเลทรายและพื้นที่แห้งแล้งในรัฐต่างๆ เพื่อสร้างบรรยากาศร้างสะท้อนถึงโลกที่พังพินาศ การเลือกถ่ายในหลายรัฐช่วยให้ทีมงานสามารถจับภาพภูมิทัศน์หลากหลายตั้งแต่ป่าเขียวชอุ่มไปจนถึงทะเลทรายที่แผดเผา ซึ่งเป็นคีย์สำคัญของเรื่องราวที่เปลี่ยนจากการเอาตัวรอดในเขาวงกตไปสู่การเดินทางในดินแดนแห้งแล้ง ภาคสุดท้ายมีการขยายการถ่ายทำไปยังต่างประเทศมากขึ้น เพื่อให้ได้ฉากเมืองที่พังทลายและสเกลที่ใหญ่ขึ้น ทีมงานใช้ทั้งแคนาดาและแอฟริกาใต้ในการถ่ายทำ ซึ่งสองประเทศนี้ให้ทั้งสตูดิโอขนาดใหญ่ โครงสร้างพื้นฐานทางการถ่ายทำ และภูมิทัศน์ที่ลงตัวสำหรับฉากเมืองที่ถูกทำลายหรือฉากแอ็กชันขนาดใหญ่ นอกจากนี้ การถ่ายทำในแคนาดายังช่วยเรื่องสภาพอากาศและสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับทีมงาน ส่วนแอฟริกาใต้ให้ความหลากหลายทางภูมิประเทศและมุมมองที่ไม่ซ้ำกับสหรัฐฯ ทำให้ภาพรวมของโลกในหนังดูแปลกใหม่และกว้างขึ้นอย่างชัดเจน มองในมุมของคนดู ผมชอบที่ทีมสร้างไม่ยึดติดกับที่เดียว เพราะการสลับใช้สถานที่ถ่ายทำจากหลายประเทศทำให้แต่ละภาคมีโทนและความรู้สึกต่างกันอย่างชัดเจน พื้นที่ป่าทึบทำให้ภาคแรกรู้สึกอึดอัดและลึกลับ ฉากทะเลทรายในภาคสองให้ความดิบและสิ้นหวัง ส่วนฉากเมืองพังของภาคสามทำให้เรื่องมีน้ำหนักทางสังคมและการเมืองมากขึ้น ทั้งหมดนี้ช่วยให้ประสบการณ์การดูเป็นการเดินทางจริงๆ จากมุมมองของคนที่ติดตามซีรีส์มาตั้งแต่ต้น ผมยังรู้สึกว่าการใช้สถานที่จริงมากกว่าฉากเขียวหน้าจอช่วยยกระดับความสมจริงและอารมณ์ของเรื่องได้อย่างมาก

ชื่อ 'ไดทรู' ฟังดูค่อนข้างแปลกในบริบทของสื่อบันเทิงทั่วไป แต่เมื่อมองจากรูปแบบคำแล้วฉันเชื่อว่ามันน่าจะมาจากภูมิภาคที่มีการยืมคำจากภาษาญี่ปุ่นหรือจีนมาก่อน หลายครั้งคำขึ้นต้นด้วย 'ได' ในชื่อผลงานมีรากจากคำภาษาญี่ปุ่น 'dai' ที่แปลว่า 'ใหญ่' หรือ 'ยิ่งใหญ่' สังเกตได้จากงานอย่าง 'ได' ในชื่อซีรีส์การ์ตูนญี่ปุ่นหลายเรื่องที่ถูกถอดเสียงเข้ามาในภาษาไทย ฉันมักนึกภาพว่าชื่อแบบนี้ถูกตั้งเพื่อให้รู้สึกยิ่งใหญ่หรือเด่นชัด อีกมุมหนึ่งที่ฉันไม่ทิ้งคือความเป็นไปได้ของการเป็นคำทับศัพท์จากภาษาอื่น เช่น ภาษาจีนที่เขียนพ้องเสียง หรือแม้แต่ภาษาฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางภาษา การตรวจดูชื่อผู้สร้างหรือสคริปต์ต้นฉบับมักช่วยยืนยันได้ แต่จากโครงสร้างคำแล้วความเป็นไปได้สูงสุดที่ฉันให้คือมีความเกี่ยวข้องกับญี่ปุ่นหรือจีน เห็นความเป็นไปได้แบบนี้แล้วก็รู้สึกอยากหาต้นฉบับมาดูรายละเอียดจริง ๆ

แค่ฟังชื่อ 'เกาะปีศาจ' ก็คิดถึงสถานที่จริงที่มีประวัติหนักแน่นและความน่าสะพรึงอยู่ในตัวมันเอง ฉากที่ผู้คนมักเรียกกันว่า 'เกาะปีศาจ' ก็คือเกาะที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะแห่งการไถ่บาปหรือ 'Îles du Salut' ซึ่งตั้งอยู่แถบมหาสมุทรแอตแลนติกฝั่งของกีนีฝรั่งเศส นั่นหมายความว่าโดยทางการแล้วเกาะนี้อยู่ในเขตดินแดนของฝรั่งเศส คือในดินแดนโพ้นทะเลชื่อกีนีฝรั่งเศส (French Guiana) ฉันชอบคิดถึงความขัดแย้งของสถานที่นี้ เพราะแม้จะเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส แต่บรรยากาศและภูมิประเทศให้ความรู้สึกต่างแดนจริง ๆ บทเล่าในวรรณกรรมและภาพยนตร์หลายชิ้นก็ใช้อารมณ์จากเกาะนี้เป็นแรงบันดาลใจ เช่นเรื่อง 'Papillon' ที่ทำให้ชื่อเสียงของเกาะยิ่งฝังแน่นในความทรงจำสาธารณะ แม้ปัจจุบันเกาะจะกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์มากกว่าจะเป็นคุกอีกต่อไป แต่การไปเยือนยังต้องคำนึงถึงการอนุรักษ์และข้อจำกัดด้านการเข้าถึง พูดสั้น ๆ คือ เกาะที่ชาวบ้านเรียกกันว่า 'เกาะปีศาจ' ทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ในดินแดนกีนีฝรั่งเศส — ส่วนหนึ่งของประเทศฝรั่งเศสนั่นเอง

ใครจะคิดว่าแดเนียล เฮนนีย์จะอายุเลยเลขสี่มาตั้งนานแล้ว—ตอนนี้เขาอายุ 46 ปี เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 1979 ผมชอบย้อนดูประวัติของคนดังที่ชอบ เพราะมันให้ความรู้สึกเชื่อมโยงกับงานของเขา; แดเนียลเกิดที่เมืองคาร์สันซิตี รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา และเป็นคนเชื้อสายผสม ระหว่างครอบครัวที่มีบรรยากาศอเมริกันและรากเหง้าของเกาหลี ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขาเดินทางไประหว่างวงการบันเทิงเกาหลีและอเมริกาได้อย่างลื่นไหล เส้นทางของเขาน่าสนใจตรงที่เริ่มต้นจากงานโมเดลก่อนจะกระโดดเข้าวงการแสดงในเกาหลี และต่อมามีโอกาสไประดับฮอลลีวูดด้วยบทบาทในภาพยนตร์ใหญ่ ๆ อย่างใน 'X-Men Origins: Wolverine' ทำให้ภาพลักษณ์ที่หลายคนคุ้นเคยกลายเป็นความหลากหลายทางบทบาทมากขึ้น เห็นแล้วก็รู้สึกว่าเขาใช้ประโยชน์จากพื้นเพข้ามวัฒนธรรมได้ดีจริง ๆ

ตำนาน 'บลัดดีแมรี' มีหลายชั้นและเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์จริงรวมถึงนิทานพื้นบ้านด้วย ฉันชอบมองเรื่องนี้แบบเป็นชั้นๆ เพราะแต่ละชั้นให้คำอธิบายที่ต่างกันแต่เป็นไปได้ทั้งหมด ชั้นแรกที่คนพูดถึงบ่อยคือการโยงชื่อกับพระนามของราชินีแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ (Mary I) ซึ่งปกครองกลางศตวรรษที่ 16 ราชินีแมรีถูกเรียกว่า 'Bloody Mary' ในบันทึกหลังยุคเพราะนโยบายการปราบปรามผู้ที่นับถือศาสนาแบบโปรเตสแตนต์ในช่วงที่ทรงครองราชย์ เหตุการณ์นี้ให้รากศัพท์ทางประวัติศาสตร์ที่ชวนคิดว่าเหตุใดชื่อ 'แมรี' ถึงถูกเชื่อมโยงกับความโหดร้าย ชั้นที่สองคือการเชื่อมโยงกับบทกลอนเด็กหรือเพลงกล่อม เช่น 'Mary, Mary, quite contrary' ที่มีการตีความหลากหลาย แนวคิดนี้ชี้ว่าอาจมีการแปลงความหมายของชื่อแมรีจากบทกลอนสู่เรื่องเล่าปากต่อปาก ส่วนชั้นสุดท้ายที่ฉันเจอในความทรงจำของคนรุ่นใหม่คือเกมเรียกผ่านกระจกที่เริ่มแพร่ในโรงเรียนยุคศตวรรษที่ 20 จนกลายเป็นตำนานเมืองที่เด็กๆ ใช้ท้าทายความกล้าโดยการยืนหน้ากระจกและเอ่ยชื่อหลายครั้ง รวมๆ แล้วไม่สามารถยืนยันได้ว่าต้นกำเนิดมาจากประเทศเดียวหรือเวลาช่วงเดียว แต่ถาต้องสรุปก็คงบอกว่าแกนกลางมาจากอังกฤษ (เพราะเชื่อมกับราชวงศ์และบทกลอน) และรูปแบบพิธีเรียกผ่านกระจกที่คุ้นเคยน่าจะกลายรูปและขยายไปในโลกพูดภาษาอังกฤษในยุคใหม่ ซึ่งฉันคิดว่าทำให้เรื่องนี้มีเสน่ห์แบบหน้าผสมระหว่างประวัติและจินตนาการ

ตำนานแดร็กคูล่าที่คนส่วนใหญ่นึกถึงมีรากลึกลงไปในภูมิภาคยุโรปตะวันออก ซึ่งฉันมองว่าเรื่องราวนี้เกิดจากการผสมผสานระหว่างความเชื่อพื้นบ้าน โรคระบาด ความรุนแรงทางการเมือง และตำนานท้องถิ่น ในแง่พื้นบ้าน ฝ่ายประชาชนในเขตคาบสมุทรบอลข่าน — โดยเฉพาะพื้นที่อย่างทรานซีลวาเนียและวาลาเชีย (ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศโรมาเนีย) — มีความเชื่อเรื่องวิญญาณดุร้ายและสิ่งมีชีวิตคล้ายแวมไพร์มานานก่อนศตวรรษที่ 19 คำเรียกในภาษาท้องถิ่น เช่นพวก 'strigoi' หรือ 'moroi' บอกเล่าเรื่องคนตายที่กลับมารบกวนคนเป็น ความกลัวต่อเลือดและการฝังศพที่เหมาะสมเป็นส่วนหนึ่งของนิทานเหล่านี้ ตัวบุคคลที่ช่วยเติมน้ำหนักให้ตำนานสากลคือผู้ปกครองที่โหดร้ายในอดีต เช่น วลาดที่สาม ซึ่งฉันคิดว่าเรื่องเล่าประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการลงโทษอย่างโหดร้ายของเขา ถูกนำมาเชื่อมโยงกับความคิดเรื่องความโหดของแวมไพร์และชื่อที่คล้ายคลึงกัน ชื่อของเขามีรากจากคำที่หมายถึงมังกรหรือมลทินทางการเมือง ซึ่งต่อมาเรื่องเล่าเหล่านี้ถูกขยายความและแต่งเติมจนกลายเป็นสิ่งที่คนทั่วโลกเข้าใจกันในยุคปัจจุบัน เมื่อมองรวม ๆ แล้ว ต้นกำเนิดตอบง่าย ๆ ว่าไม่ได้มาจากประเทศเดียวเท่านั้น แต่มีจุดกำเนิดหลักอยู่ในภูมิภาคที่ปัจจุบันคือโรมาเนีย ผมมักนึกถึงภาพทุ่งเขียว-หมอกในทรานซีลวาเนียเมื่อคิดถึงรากเหง้าพวกนี้ และนั่นแหละทำให้ตำนานยังคงมีเสน่ห์ไม่รู้จบ

ได้สังเกตเห็นว่าฉากส่วนใหญ่ของ 'Last Christmas' ถูกถ่ายทำในบรรยากาศเมืองจริง ๆ ของลอนดอน ประเทศอังกฤษ ซึ่งทำให้หนังมีความอบอุ่นและความเป็นท้องถิ่นที่จับต้องได้ ฉันมักชอบหนังที่ใช้โลเคชันจริงมากกว่าเพราะรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเมืองช่วยเติมความสมจริงให้ตัวละคร ในกรณีของ 'Last Christmas' ทีมงานใช้ทั้งถนนที่ประดับไฟในช่วงคริสต์มาส ร้านกาแฟที่ดูเป็นกันเอง และมุมของเมืองที่มีทั้งอาคารเก่าและอาคารใหม่ผสมกัน ภาพรวมเลยให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวเกิดขึ้นในลอนดอนจริง ๆ ไม่ใช่แค่ฉากจำลองในสตูดิโอเพียงอย่างเดียว อีกอย่างที่ทำให้ชอบคือการจับแสงและอุณหภูมิของช่วงฤดูหนาวในเมืองใหญ่ ทีมงานถ่ายกลางถนน มีฉากเดินผ่านตลาดและตรอกซอยเล็ก ๆ ซึ่งถ้าใครเคยไปลอนดอนจะรู้สึกคุ้นตาได้ง่าย การเลือกใช้โลเคชันจริงยังช่วยให้การแสดงของนักแสดงดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น เพราะมีผู้คนและกิจกรรมรอบตัว ไม่ใช่ฉากโล่งสิ้นเชิง สรุปคือ ถ้าอยากสัมผัสบรรยากาศของหนัง แนะนำว่าต้องคิดถึงลอนดอนเป็นประเทศที่ถ่ายทำหลัก ๆ เลย

การถ่ายทำ 'กำเนิดพิภพวานร' กระจายอยู่ระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ซึ่งเป็นเหตุผลที่ภาพยนตร์ให้ความรู้สึกทั้งคุ้นชินและแปลกตาพร้อมกัน ผมจำความตื่นเต้นตอนเห็นเครดิตท้ายเรื่องแล้วรู้ว่าเมืองซานฟรานซิสโกถูกใช้เป็นฉากภายนอกหลายส่วน — ท้องถนนและมุมมองเมืองที่เห็นได้ชัดทำให้เรื่องเล่าเชื่อมโยงกับความเป็นเมืองใหญ่ของสหรัฐฯ ขณะเดียวกันฉากภายในและงานสตูดิโอก็ถ่ายทำในแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ซึ่งที่นั่นทีมงานมักจะสร้างเซ็ตและควบคุมสภาพแวดล้อมได้ง่ายกว่า การผสมพื้นที่จริงกับสตูดิโอช่วยให้ภาพรวมทั้งเรื่องดูสมจริงและมีโทนที่แตกต่างกันเมื่อเปรียบเทียบฉากในร่มกับฉากกลางแจ้ง ผมคิดว่าสาเหตุที่เลือกสองประเทศนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับทิวทัศน์อย่างเดียว แต่มาจากปัจจัยด้านการผลิต เช่น สิทธิ์ถ่ายทำ ค่าใช้จ่าย และทรัพยากรของสตูดิโอ แคนาดาโดยเฉพาะแวนคูเวอร์มีสตูดิโอขนาดใหญ่และทีมงานที่มีประสบการณ์กับงานที่ต้องใช้เทคนิคพิเศษ ในขณะที่การถ่ายฉากภายนอกในซานฟรานซิสโกช่วยให้ได้ภาพอารมณ์เมืองจริง ๆ ซึ่งสำคัญสำหรับการบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครและปฏิสัมพันธ์กับพื้นที่เมือง ทั้งหมดนี้ผสานกันจนออกมาเป็นภาพยนตร์ที่ทั้งดูน่าเชื่อถือและมีพลังทางอารมณ์ เหมือนกับงานภาพยนตร์บางเรื่องที่ผมชอบดูเพราะการเลือกโลเคชั่นทำให้เรื่องราวมีน้ำหนักขึ้น — นี่แหละคือเหตุผลที่โลเคชั่นระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหัวใจของการสร้างบรรยากาศใน 'กำเนิดพิภพวานร'