ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์

[เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย]

นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ

“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”

ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจบผมก็รับช่วงต่อธุรกิจของพ่อเลย พ่อผมทำหลายธุรกิจ พ่อผมเป็นคนจีน ส่วนแม่คนไทยแท้ แต่งงานกันและอาศัยอยู่ที่ไทย แต่ผมทำธุรกิจนำเข้าและส่งออกสินค้าระหว่างไทยจีน และยังมีบริษัทก่อสร้าง บริษัทเครื่องดื่ม ผมเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่ชาย 3 คน พี่ชายผมอายุห่างจากผมคนละ 3-10 ปี ผมเป็นลูกหลง แม่ไม่คิดจะมีแล้ว แต่ผมแข็งแรงเกินควบคุมเลยเกิดมา ซึ่งตอนนี้ผมดูแลบริษัทนำเข้าและส่งออกสินค้าระหว่างไทยจีน ขายรถนำเข้า และรถแบรนด์ของตลาดทั่วไป มีหลายแห่ง แล้วที่ผมร่ำรวยด้วยตัวเองเพราะผมเป็นนักลงทุน ซื้อหุ้นที่สนใจเก็บไว้ ศึกษาและลงทุนตั้งแต่อายุ 17 ปี แล้วผมไม่ใช่ทำแค่ธุรกิจสีขาว ธุรกิจดำมืดของผมก็มี นำเข้าน้ำมันเถื่อน เนื้อหมูเถื่อน เหล้าเถื่อนจากประเทศเพื่อนบ้านที่ค้าขายกันมานาน จ่ายส่วยตำรวจ ใครจะจับก็จับไม่ได้หรอก สาวไม่ถึง ที่สำคัญแบ็กผมใหญ่คอยหนุนหลังให้มาตลอด ตอนนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นนักธุรกิจหมื่นล้านตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ผมก็ทำเพิ่มเรื่อย ๆ ในส่วนที่สนใจ ผมกดวางสายก่อนจะสั่งคนขับรถส่วนตัวให้ตรงไปยังคลังสินค้า

“ไอ้จั๊ม มึงขับไปที่คลังสินค้าคลังสุดท้าย”

[ครับเฮีย]

จั๊มรับคำและขับรถตรงไปยังคลังสินค้าบริเวณใกล้ท่าเรือ แล้วถ้าเฮียไคน์บอกว่าไปโกดังสุดท้าย นั่นหมายถึงจะมีการตายเกิดขึ้นในวันนี้ ซึ่งพวกเขานั้นรับรู้ได้ทันที ทำงานกับเจ้านายมาตั้งแต่นายอายุ 18 ปี แล้วทุกคนต่างพากันเรียกเฮีย ไม่ใช่เรียกเพราะอายุ แต่เรียกเพราะความนับถือ ซึ่งส่วนมากพวกเขานั้นเป็นนักโทษที่พ้นโทษจากในเรือนจำด้วยคดีต่าง ๆ ยกเว้นข่มขืน เพราะนายไม่รับนักโทษคดีนี้ พวกเขามากินมาอยู่และทำงานให้เจ้านาย ชีวิตพวกเขาดีขึ้นมาก เพราะเจ้านายเป็นคนรักลูกน้องและให้โอกาส แต่หากทำผิดไปจนถึงโทษร้ายแรงก็ตายสถานเดียว

[ถึงแล้วครับเฮีย]

“อืม”

ผมวางมือถือที่กำลังกดเล่นเกมเอาไว้ในรถ จากนั้นก็หยิบปืนและซองบุหรี่ออกมาก่อนจะเดินเข้ามาในคลังพร้อมลูกน้อง แล้วเมื่อเห็นหน้าคนที่จะมาเอาชีวิต บทเดิม ๆ ประโยคเดิม ๆ ของไอ้พวกคิดทรยศก็เริ่มทำงาน ซึ่งมันไม่ใช่ลูกน้องผมนะ เป็นคู่ค้า แต่เสือกเลือกท้าทาย กล้ายักยอกเงินส่วนแบ่งออกไปหลายล้านบาท แล้วในโกดังมีลูกน้องล้อมเอาไว้ 60 กว่าชีวิต คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามา ตำรวจในท้องที่ก็ไม่รู้ไม่เห็นเพราะผมจ่ายเงิน

[เฮียครับ ผมขอโทษ ผมโอกาสเถอะนะครับ]

มอส ชายวัย 28 ปี ใบหน้ามีเลือดอาบ ร่างกายบอบช้ำเพราะโดนกระทืบ เมื่อเห็น เฮียไคน์ เดินเข้ามาเลยรีบยกมือไหว้วอนเพื่อขอชีวิต แล้วที่เขานั้นกล้ายักยอกเงินค่าสินค้า เดิมทีก็ได้ยินชื่อเสียง แต่คิดว่าทุกคนพากันยกย่องเกรงกลัวไปเองจึงกล้าทำ ตอนนี้รู้แล้วว่าไคย์น่ากลัวขยาดไหนเพราะเขานั้นยักยอกไม่กี่ชั่วโมงลูกน้องของไคน์ก็บุกไปลากจากที่บ้านพักมาที่นี่และซ้อมจนเขานั้นปางตาย ยิ่งเห็นนังสีและใบหน้าของไคน์เขายิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นกว่าเดิม

“เหรอวะ แต่กูไม่ให้อภัยว่ะ กล้าคิดทรยศกู คิดว่ากูเป็นไก่อ่อนงั้นสิ ดี มึงอยากลองดี กูจะให้มึงรู้จักกูมากขึ้น”

ผมแสยะยิ้มที่ปากและมองไปที่ไอ้คู่ค้าที่คิดทรยศนิ่ง ๆ โดยที่มือทั้งสองข้างนั้นรับถุงมือไนไตรสีดำจากลูกน้องมาสวมใส่ ตามด้วยสนับมือ อุปกรณ์เรียบร้อยผมก็สาวหมัดไปที่หน้ามันเต็มแรงหลายทีด้วยความโมโห

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

“ทรยศกูใช่ไหม แล้วกูล่อซื้อมึงสองรอบแล้ว ลาญาติมึงทางจิตซะ เพราะวันนี้กูเอามึงตาย!”

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

ผมต่อยที่หน้าของมันเต็มแรงแบบไม่คิดจะยั้งมือ แล้ววันนี้ผมจะเอามันให้ตาย สำหรับผมแล้ว ถ้าบอกจัดการแล้วให้ลากมาที่นี่คนที่เข้ามาตายทุกคน ผมต่อยมันจนพอใจจนหน้ามันแตกเลือกอาบหน้าตาเริ่มปรือก็ลุกขึ้นและประเคนเท้าให้มันอีกอย่างต่อเนื่อง กระทืบทุกที่ โดนตรงไหนผมไม่สนใจหรอก เน้นมันส์ตีน

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!!

[อือหื้อ เฮียแรงดีไม่มีตก]

[ฮึ ให้เฮียเอาแม่งให้ตาย]

เหล่าลูกน้องของไคย์ต่างพากันมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสะใจ เพราะมันคิดทรยศเจ้านายและพวกเขาก่อน เจอแบบนี้จะได้รู้ว่านายนั้นของจริง

“เฮ้ย มึงเอาใส่ถุงมือแล้วจับมันไปโยนไว้ในป่าร้านที่เดิม แล้วผสมไซยาไนด์ในน้ำกรอกปากมัน ทองบนตัวมันพวกมุงก็อย่าเสือกเอามาล่ะ ทำให้เนียน กูขี้เกียจอธิบายเยอะ แล้วถ้ากูรู้ว่าใครทำเกินหน้าที่ ฝ่าฝืนคำสั่ง กูจะเอาไปอยู่กับมัน”

ผมมองไอ้คู่ค้าที่คิดทรยศ ตอนนี้ฟันหลุด เลือดเลอะเต็มร่างกาย แล้วมันก็สลบไปแล้ว อีกอย่างคดีนี้ผมไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม เพราะตั้งแต่มีไซยาไนด์ทุกอย่างก็สบายขึ้นเหมือนกัน จัดฉากว่ามันกินเองก็จบ แล้วป่าที่ผมเอาไปทิ้งไม่ใช่แถวนี้ แต่จะเป็นป่าลึกอยู่อีกที่ ถนนลูกรัง กล้องวงจรปิดไม่มี ลายนิ้วมือไม่มี เพราะผมกับลูกน้องใส่ถุงมือกันทุกคน ญาติติดใจหรือสงสัยก็ได้แค่นั้นแหละ ผมจัดการและสั่งงานเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากโกดังที่ค่อนข้างอบอ้าว พอออกมาก็มีลมพัดผ่านใบหน้าและร่างกาย อากาศเย็นกว่าข้างในเป็นอย่างมาก ผมถอดถุงมือใส่ถุงที่ลูกน้องถือเอาไว้และเผาทิ้งไปเลย ไม่เก็บไว้ ในขณะที่รอถุงมือมันไหม้ผมก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบและส่งให้ลูกน้อง

“ขอบคุณครับเฮีย”

เหล่าลูกน้องกล่่าวขอบคุณและรับซองบุหรี่จากเจ้านายมากนะจ่ายแบ่งกันและจุดสูบ ควันสีขาวถูกสูดเข้าปอดและปล่อยออกมาล่องลอยไปกับสายลมยามค่ำคืนที่เงียบสงัดมีแต่เสียงคนงานอีกกลุ่มหนึ่งที่อุ้มร่างของไอ้มอสขึ้นรถและขับออกไป ในขณะที่ทุกคนกำลังผ่อนคลายก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังขึ้นกังวานไปมั่วคลังขนาดใหญ่ใกล้ป่า

อุแว้ อุแว้ อุแว้!!

“เสียงเชี้ยไรวะ”

ผมเขี่ยขี้บุหรี่ลงดินและปล่อยควันออกมาก่อนจะเงยหน้าและหันไปหาลูกน้องหลังได้ยินเสียงร้องไห้ที่ดังจนแสบแก้วหู ก่อนจะขมวดคิ้วและยกมือข้างหนึ่งขึ้นเท้าเอวจากนั้นก็เอ่ยถามไอ้พวกนี้ออกไป

“พวกมึงตั้งเสียงเรียกเข้าดีกว่านี้ไม่เป็นเหรอวะ แสบแก้วหูฉิบหาย”

เหล่าลูกน้องต่างพากันรีบหยิบมือถือของตัวเองจากในกระเป๋าขึ้นมาดูและหันไปให้เจ้านายเพื่อยืนยันว่า ถึงแม้พวกเขาจะบ้าบางเรื่อง แต่ไม่มีใครตั้งเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงเด็กร้องไห้แบบนี้แน่นอน

[พวกผมไม่ได้ตั้งนะเฮีย นี่]

ผมมองจอมือถือของพวกมันที่พากันยกขึ้นเหมือนยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง ผมเลยขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นก่อนจะเห็นลูกน้องของผมคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา

[เฮีย งานเข้าแล้วครับ]

“อะไรของมึง”

[มีคนเอาเด็กทารกมาทิ้งไว้ข้างถังขยะใกล้รถของเราครับ เด็กผิวขาว ๆ น่าจะผู้หญิง แล้วก็ร้องโคตรเก่งเลยเฮีย]

ผมมองไอ้การ์ดที่พูดด้วยความตื่นเต้นแล้วเหมือนจะเอ่ยชมความเก่งกาจของเด็กที่ร้องไห้จนขี้หูผมสะเทือนด้วยความภาคภูมิใจ ผมเลยตอบมันกลับไป

“เออ กูรู้ละว่าร้องเก่ง แหกปากขนาดนี้ ดีหลังคาคลังกูไม่ปลิว มึงอุ้มมันไปวางไว้ที่อื่นไป”

[จะดีเหรอครับเฮีย น่าสงสารนะครับ น่าจะหิวนม]

“สงสารนักมึงก็เปิดนมมึงให้มันกินสิ”

การ์ดมองเจ้านายของตนเองก่อนจะมองไปยังถึงขยะที่อยู่ไม่ไกลจากรถยนต์คันหรูของนาย แต่จะให้เขาเลี้ยงคงเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาต้องทำงานให้นาย เมียก็ไม่มี แม่ก็แก่แล้ว สายตามองไม่เห็น ไม่สะดวกที่จะเลี้ยงเจ้าหนูนั่นจริง ๆ การ์ดเลยเดินกลับมาและยืนมองเด็กน้อยผิวขาวเนียนละเอียด ขางคล้ายหลอดไฟ หน้าตาน่ารัก แต่มอมแมมที่นอนอยู่ในห่อผ้าเก่า ๆ และร้องไห้เสียงดัง

นักเขียนขอชี้แจงสักนิดนะคะ

นิยายเรื่องนี้เล่าเรื่องผ่านความคิด และความรู้สึกของพระเอกกับนางเอกเป็นหลัก ไม่เน้นการเล่าแบบบรรยายจึงเหมาะกับผู้อ่านที่ชอบฟีลอินเนอร์ อบอุ่น ละมุน และใกล้ชิดตัวละครค่ะ

ที่สำคัญในเนื้อเรื่องมีฉาก NC เหมาะกับคนอายุ 25+ ขึ้นไป และลงรายละเอียดค่อนข้างชัด พร้อมถ้อยคำและอารมณ์ตามสถานการณ์ (เช่น อื้ม อ๋อย อ๊ะ ฯลฯ) จึงเหมาะสำหรับผู้ที่รับได้และชื่นชอบแนวนี้ หากไม่ถนัดสามารถข้ามได้โดยไม่ต้องฝืนนะคะ 🤍

สัญลักษณ์แทน

“…” = แทนพระเอกนางเอก

[…] แทนบุคคลภายนอกรอบตัวพระเอกและนาง

📌 ขอความกรุณา ไม่คัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือเผยแพร่เนื้อหาใด ๆ จากนิยายเรื่องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต หากพบเจอทางเราจะดำเนินการตามกฎหมายทันทีขอบคุณที่เคารพผลงานของนักเขียนค่ะ 🌷

** ⛅️🌷หากนักอ่านทุกท่านชื่นชอบ ฝากกดติดตาม กดถูกใจ สนับสนุน และคอมเมนต์ เพื่อเป็นกำลังใจให้เขียนคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ✨

ปล.หากชอบฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ