เวลาผมเลือกเรื่องมักจะดูว่าผู้เขียนใส่เวลาให้กับการพัฒนาตัวละครแค่ไหน ถ้าเรื่องเน้นฉากหวือหวาแต่ไม่ขยายเหตุผลเบื้องหลัง การพยศมันจะรู้สึกผิวเผิน แต่ถ้าผู้เขียนให้การเติบโต มีฉากให้อภัย หรือแม้แต่การลงโทษทางใจ มันจะกลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่น่าติดตาม ยกตัวอย่างที่ผมชอบคือ 'My Next Life as a Villainess: All Routes Lead to Doom!' เพราะถึงจะมีมุกตลก แต่ก็ฉลาดในการเล่นกับบทบาทนางร้ายและการดิ้นรนเปลี่ยนชะตา สุดท้ายอยากแนะนำให้ลองสลับอ่านระหว่างแนวหนัก ๆ กับแนวขำ ๆ จะช่วยให้ไม่เบื่อและเห็นมุมต่าง ๆ ของคำว่า 'พยศรัก' มากขึ้น