Novel & Cerita ม่านรักพนาร้าย

“หลงทุกอย่างเลยจ้ะ” “...” “หากคืนใดที่ข้าไม่ได้มองหน้าพี่เช่นนี้ ข้าคงจะนอนไม่หลับ” สายตาคมของควันธูปที่กำลังจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือในตำราช้อนขึ้นมองใบหน้าสวยของลัลนาที่นอนมองเขาอยู่ด้วยแววตาที่นิ่งสงบ แต่ก็กรุ่นไปด้วยความดุดันซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเสน่ห์ของเขาที่ทำให้ลัลนาน ั้นหลงรักหัวปักหัวปำ

ลาก่อนศัตรูที่รัก ปรางค์ปรียามองภาพเบื้องหน้า แววตาหม่นเศร้า จูงมือบุตรชายให้เดินตาม ย่อกายลงแล้วโยนดอกไม้เพื่อแสดงความอาลัย “แม่ครับใครอยู่ในนี้เหรอครับ?” ลูกน้อยถามแม่ ด้วยความสงสัย “เขาคือผู้มีพระคุณของเราลูก... น้าที่ช่วยเราในวันนั้นไงล่ะไทม์”

​สีหน้าของรายาแข็งค้างไปชั่ววินาทีก่อนจะกัดฟันตอบ “เธอทำแบบนั้นมันไม่แฟร์เลยนะคะคุณพายน์ เธอก็รู้ว่าโลแกนรักเธอ...” ​“ขอร้องล่ะค่ะคุณรายา อย่าพยายามตีค่าความสัมพันธ์ของฉันด้วยคำว่ารัก ในขณะที่คุณส่งคลิปของตัวเองกับผู้ชายมีเมียมาให้ฉันดูเพื่ออวดที่จะเอาชนะ” พายน์หรี่ ตาลง “มันไม่ได้ทำให้คุณดูชนะเลยนะ แต่มันทำให้คุณอยากเป็นฉันซะจนตัวสั่นมากกว่า” ​รายาหน้าซีดไปทันที

ถามน้ำเสียงกระตือรือร้น เพื่อนสาวคนสวยส่งยิ้มลึกลับตอบกลับมาก่อนจะเปิดปากบอกว่า “แกไม่เคยได้ยินประโยคนี้เหรอปุ่น ‘ผู้หญิงร้าย ผู้ชายรัก’ ฉันว่าที่พี่ปุ้นไม่ตกหลุมแกสักที ทั้งที่แกออกจะน่ารักแล้วยังแอ๊บเป็นผู้หญิงแสนดีมาตั้งนาน อาจจะเป็นเพราะว่าแท้ที่จริงแล้วเขาชอบนา งมารร้ายก็ได้”

เดี๋ยวนะ เราเป็นผู้ชายนี่หว่า แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ เธอก็เป็นแฟนเราแล้วนี่ เมื่อคิดได้ดังนั้น ทิวาก็หันกลับไปยังเป้าหมายของตัวเองทันที ม่านฟ้ายังไม่ทันตั้งตัว หลังจากเห็นฉากแสดงความรักของรณภพและกาญณรรรณ เธอก็ถูกชายหนุ่มดึงใบหน้าเข้ามาหา มือทั้งสองข้างของทิวาประคอ งใบหน้าของเธอเอาไว้ “คุณคิดจะ ... ทำอะไรคะ!!!” ม่านฟ้าตาโต ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นโดยอัตโนมัติ และผลักใบหน้าของชายหนุ่มออกทันที

เสียงทุ้มต่ำของซวี่หยางที่เจือด้วยความร้อนรนและรักใคร่ทะลวงผ่านม่านมายาเข้ามา รอยสักกู่ทองคำบนเนินอกของซีซิงระเบิดแสงสว่างจ้า พลังแห่งโลหิตมังกรบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับพิษเหมันต์ในชีพจรจนแตกสลาย เพล้ง! ม่านมายาพังทลายลงเป็นเศษกระจก ซีซิงหอบหายใจฮัก ลืมตาขึ้นสบ ประสานกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกของสามี ทั้งสองหอบหายใจรดรินผิวกายของกันและกัน หยาดเหงื่อชโลมกาย

คิ้วเข้มของแทนคุณขมวดเข้าหากัน สังหรณ์ใจว่าความลับคงจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป “ไอ้แทน ข้าเพื่อนเอ็งนะโว้ย! เอ็งคิดว่าข้าไม่รู้รึไงว่าเอ็งน่ะชอบแม่ม่าย หึหึ...ม่ายเรือพ่วงสองลำซะด้วย” “ไอ้ปราณรต์ ไอ้เพื่อนบ้า เดี๋ยวเถอะ รอบหน้าข้าจะไม่ให้เอ็งถ่าย”

ธอให้ออกจากร่าง อันโตรเนียลเล่เปรียบเสมือนจอมมาร ความร้ายกาจของเขามีมาก นอกจากทำให้เธอมานอนอยู่บนเตียงนี้ ทำให้เธอพรากจากชายอันเป็นที่รัก และอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านาราลักษณ์ก็ต้องสูญเสียความสาวที่ครองมานานยี่สิบห้าปี เขากำลังร่ายคาถาใส่จิตใจเธอ คาถาที่ว่านี้คือ จุมพิตแสน ร้ายที่คล้ายมีเวทย์มนตร์ติดอยู่ทั่วลิ้นเขา แตะสัมผัสลิ้นสาวครั้งใด นาราลักษณ์เกิดความเคลิบเคลิ้ม คล้อยตามจุมพิตที่เรียกว่า ไปกระตุ้นอารมณ์สวาทที่ไม่เคยรู้จัก ให้ตื่นจากการหลับใหล ผิวกายร้อนระอุราวกับแนบด้วยไฟ

ยิ่งเป็นตัวเร่งเร้าสัญชาตญาณดิบของเทพสงครามให้ทวีความต้องการถึงขีดสุด บทรักอันวาบหวามดุจพายุฤดูร้อนแผ่ซ่านครอบงำคนทั้งคู่ยาวนานตลอดทั้งบ่าย ปัดเป่าทุกความยับยั้งชั่งใจให้มลายหายไป เหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจและไออุ่นแสนหวานที่อบอวลอยู่บนเตียงกว้าง หลังม่านมงคลสีแด งชาดที่ทิ้งตัวลงมาปิดกั้นสายตาจากภายนอก บริเวณหน้าเรือนจินหยวน

ภายในห้องนอนที่อยู่ชั้นบนสุดของผับหรูใจกลางเมืองกรุง ธารากำลังคำรามดังลั่นห้องอย่างถูกอกถูกใจไปกับลีลาเร่าร้อนของปากของนางแบบสาวสวยคนหนึ่ง ที่เธอนั้นกำลังใช้ปากทำรักให้กับเขาอยู่ โดยที่เขานั่งบนเตียงส่วนเธอนั้นคุกเข่าอยู่กับพื้น มันเป็นการทำรักแบบทั่วไปไม่ได้มีอะไร พิเศษมากมาย