ทีมซันเดอร์แลนด์ เจ้าของสโมสรคนปัจจุบันคือใคร?

ช่วงที่ติดตามข่าวจนถึงกลางปี 2024 ข้อมูลอัปเดตสุดท้ายที่ผมยืนยันได้คือยังไม่มีการประกาศเซ็นสัญญาผู้เล่นใหม่ที่ผมเห็นซ้ำจากสื่อหลักหลังจากจบฤดูกาลนั้น ดังนั้นถาคำถามหมายถึงการเซ็นสัญญาล่าสุดจริง ๆ ที่เกิดขึ้นภายหลังจากช่วงเวลาดังกล่าว ผมอาจจะไม่มีข้อมูลเรียลไทม์ให้แบบแน่นอน แต่ในมุมของแฟนที่ติดตามมานาน สิ่งที่ผมสนใจมากกว่าชื่อนักเตะเพียงอย่างเดียวคือรายละเอียดว่าเขาเหมาะกับสไตล์การเล่นของทีมแค่ไหน และการเซ็นสัญญานั้นเป็นการเสริมความแข็งแกร่งตรงตำแหน่งที่ทีมขาดจริงหรือเปล่า การมองจากมุมคนชอบวิเคราะห์ ผมมักจะดูปัจจัยสามอย่างเวลาอ่านข่าวการซื้อ-ขาย: อายุและสภาพร่างกายของนักเตะ, ประสบการณ์ในระดับลีกที่ใกล้เคียงกันกับทีม, และการใช้ทรัพยากรของสโมสร (ยืม, ซื้อขาด, สัญญาระยะสั้นหรือยาว) ซึ่งช่วยให้ตัดสินได้ว่าการเซ็นสัญญานั้นฉลาดหรือเสี่ยง สำหรับซันเดอร์แลนด์ การดึงผู้เล่นที่มีประสบการณ์ในลีกอังกฤษหรือใกล้เคียงมักส่งผลเร็วกว่าเซ็นสัญญาจากลีกที่แตกต่างกันมาก ๆ นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นหรือกังวลเวลาทีมประกาศชื่อใหม่ ๆ ถาต้องการคำตอบที่แม่นยำตอนนี้ ผมแนะนำให้เช็กข่าวจากช่องทางประกาศอย่างเป็นทางการของสโมสร และแหล่งข่าวกีฬาที่เชื่อถือได้เพื่อความชัวร์ เมื่ออ่านประกาศแล้ว ผมมักจะตั้งคำถามต่อว่าจะส่งผลต่อแผนการเล่นยังไงและใครจะตกเป็นตัวสำรอง นั่นเป็นมุมมองส่วนตัวสไตล์แฟนที่ชอบวิเคราะห์แทนที่จะยินดีเฉพาะชื่อใหม่ ๆ — และไม่ว่าจะใครก็ตามที่เพิ่งย้ายมา หากเขาช่วยทีมไต่อันดับขึ้นได้ ผมก็พร้อมจะให้การต้อนรับเต็มที่กับเสื้อหมายเลขใหม่และช่วงฤดูกาลที่ผมหวังว่าจะน่าจดจำ

เสียงเชียร์ที่ติดหูของแฟนซันเดอร์แลนด์สำหรับผมมีหลายแบบ แต่สิ่งที่เด่นที่สุดคงเป็นท่อนที่แฟน ๆ มักร้องกันเป็นประจำว่า 'I'm Sunderland 'til I die' — เสียงสั้น ๆ แต่ส่งต่อความแน่วแน่ได้ดีจริงๆ ผมชอบเวลาที่มันดังขึ้นตอนเกมสำคัญ เพราะท่อนนั้นไม่ต้องการท่วงทำนองซับซ้อน แค่จังหวะรวมตัวของคนหมู่มากก็ทำให้รู้สึกว่าทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน บรรยากาศในสนามสมัยเก่าที่เรียกกันว่า Roker Roar มักถูกเล่าขานว่าเป็นส่วนสำคัญในการสร้างเอกลักษณ์เสียงเชียร์ของทีม ผมเคยยืนอยู่แถวท้าย ๆ ที่สนามเก่าแล้วได้ยินทั้งเสียงกลอง เสียงตะโกนเรียกชื่อผู้เล่น และการสลับเสียงกันของแผงเชียร์ ในบางแมตช์แฟน ๆ จะเล่นเสียงเรียกตอบแบบ call-and-response เช่นเรียกชื่อทีมแล้วตามด้วยท่อนฮุก ซึ่งทำให้เพลงเชียร์ดูมีมิติและสนุกกว่าแค่การตะโกนซ้ำ ๆ อีกมุมที่ผมให้ความสำคัญคือความเรียบง่ายของคำร้อง หลาย ๆ เพลงเชียร์ของซันเดอร์แลนด์ไม่ได้พยายามเป็นเพลงสากลที่ต้องเพราะหรือซับซ้อน แต่เลือกท่อนง่าย ๆ ให้คนเข้าร่วมได้ทันที ไม่ว่าจะเป็นท่อนคล้องจองสั้น ๆ หรือคำขวัญที่เน้นอารมณ์ เช่นการเรียกคืนความภาคภูมิใจในสีแดง-ขาวของทีม ตอนทีมสู้ในแมตช์ใหญ่ เสียงแบบนี้มักเปลี่ยนจากการเชียร์เป็นการส่งพลังให้ผู้เล่น และมันอยู่ในความทรงจำของแฟนรุ่นเก่าจนถึงแฟนรุ่นใหม่ ผลงานสื่อสมัยหลังอย่าง 'Sunderland Till I Die' ก็หยิบเอาโมเมนต์เหล่านี้มาโชว์ให้เห็นว่าเสียงเชียร์ไม่ใช่แค่เพลง แต่เป็นวิธีที่แฟน ๆ เล่าเรื่องความภักดีของตัวเองให้โลกฟัง สรุปแล้ว เพลงเชียร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของซันเดอร์แลนด์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของทำนอง แต่มันคือการรวมเสียงของคนหลายพันคนให้เป็นหนึ่งเดียว นั่นคือสิ่งที่ทำให้ทุกท่อนคำร้องรู้สึกหนักแน่นและอบอุ่น — แบบที่ทำให้คนยืนบนอัฒจันทร์ได้ยินเสียงหัวใจของสโมสรอย่างชัดเจน

การเลื่อนชั้นของซันเดอร์แลนด์มีหลายช่วงเวลาที่ฉันมองว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของสโมสร ทั้งในแง่ฟุตบอลและความหมายต่อแฟนบอลท้องถิ่น ผมเติบโตมากับเรื่องเล่าจากคนรุ่นพ่อเกี่ยวกับยุคปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่สองโมเมนต์ที่ผมมักเล่าให้เพื่อนฟังคือการเลื่อนชั้นกลับสู่พรีเมียร์ลีกที่มีพลังและการกลับมาจากชั้นล่างภายหลังวิกฤต สโมสรในยุค 1998–99 ภายใต้การนำทีมที่มั่นคง ทำให้ซันเดอร์แลนด์กลับเข้ามาอยู่ในสายตาของลีกสูงสุดอีกครั้ง โดยมีดาวเด่นที่ยิงประตูถล่มทลายและแฟนบอลที่เริ่มมีความหวังมากขึ้น นั่นเป็นการย้ำว่าพื้นฐานดี—การบริหารทีมและแนวทางการเล่นชัดเจน—สามารถผลักดันให้ทีมกลับขึ้นไปได้ อีกครั้งที่ผมจำได้ว่ารู้สึกสะเทือนใจกับความยิ่งใหญ่ของเกมฟุตบอลคือช่วงที่รอย คีนเข้ามารับตำแหน่งและพาทีมกลับสู่พรีเมียร์ลีกอย่างรวดเร็ว วิธีการจัดการกับนักเตะ ความเข้มข้นในการฝึกซ้อม และความมุ่งมั่นในแต่ละแมตช์ทำให้สนามเต็มไปด้วยพลัง เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่แค่การขึ้นลีก แต่เป็นการยืนยันตัวตนของสโมสรว่าแม้จะมีปัญหาเชิงโครงสร้างหรือการเงิน ถ้ารวมความตั้งใจและมีแผนชัดเจน ก็สามารถยืนหยัดกลับมาได้ สิ่งที่ผมชอบคือการได้เห็นแฟนบอลร่วมเฉลิมฉลองในคอมมูนิตี้ ทั้งแถลงการณ์ของเมือง ความทรงจำในผับ และเพลงเชียร์—ทั้งหมดนี้ทำให้การเลื่อนชั้นไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่เป็นการคืนชีวิตให้ชุมชนท้องถิ่น สุดท้ายแล้วการเลื่อนชั้นสำคัญต่อซันเดอร์แลนด์เพราะมันเตือนว่าเรื่องราวของสโมสรคือการขึ้นๆ ลงๆ แต่ความจงรักภักดียังคงอยู่ เหลือไว้เป็นมรดกให้คนรุ่นหลังเล่าได้ต่อไป

การเล่นของ 'ซันเดอร์แลนด์' ในความรู้สึกของแฟนคนหนึ่งคือภาพของทีมที่ยืดหยุ่นและเน้นการครองบอลเป็นพื้นฐานมากกว่าแค่ยืนตั้งรับแล้วรอจังหวะโต้กลับ ผมเห็นทีมมักจะจัดระบบพื้นฐานเป็น 4-2-3-1 หรือบางเกมขยับเป็น 4-3-3 ขึ้นอยู่กับแนวรุกที่มีและคู่แข่ง แต่สิ่งที่เด่นชัดมากกว่าตัวเลขคือวิธีการเล่น: การสร้างเกมจากแนวรับโดยให้เซนเตอร์แบ็กและมิดฟิลด์ตัวต่ำมีบทบาทในการดริบและส่งบอลสั้น เพื่อดึงคู่แข่งออกจากตำแหน่งแล้วส่งผ่านไปยังปีกที่วิ่งทับหรือกองหน้าที่เคลื่อนที่เสมอ ในเกมรุกผมสังเกตว่าปีกของ 'ซันเดอร์แลนด์' มักได้รับอิสระให้ตีเข้าหากรอบเขตโทษมากขึ้น แทนที่จะยืนริมเส้นนิ่งๆ ซึ่งทำให้กองหลังฝั่งตรงข้ามต้องตัดสินใจว่าจะตามหรือล่าพื้นที่ว่างให้แบ็กของเราวิ่งเติมขึ้นมา แบ็กขวา-ซ้ายจึงมีบทบาทเติมสูงเป็นประจำ และทีมมักจะใช้การโยกบอลเร็วจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งเพื่อหาช่อง ผู้เล่นกลางสนามที่ถอยต่ำมีหน้าที่คุมจังหวะและเป็นตัวเชื่อม จังหวะเปลี่ยนเกมเกิดจากการตัดบอลของแดนกลางแล้วต่อบอลสั้นเข้าพื้นที่ระหว่างกองหลังกับมิดฟิลด์ฝ่ายตรงข้าม เกมรับของทีมไม่ใช่แค่ตั้งบล็อกต่ำตลอดเวลา แต่มีการกดสูงเป็นช่วงๆ เมื่อทีมต้องการเร่งจังหวะหรือแย่งบอลคืนในพื้นที่ที่อันตราย ผมชอบตรงที่เห็นทีมพยายามทำความเข้าใจเกมคู่แข่งและปรับรูปแบบการกดตามจุดอ่อน เช่น ถ้าคู่แข่งชอบเล่นยาว ทีมอาจตั้งแผงสองแถวให้แคบขึ้น แต่ถ้าคู่แข่งเน้นบอลสั้นก็จะมีการกดที่เสริมความเร็วกว่าเดิม ท้ายที่สุดมุมมองของผมคือ 'ซันเดอร์แลนด์' ไม่ได้ยึดติดกับสูตรเดียว แต่เล่นแบบมีหลักคิดคือครองบอล สร้างโอกาสจากความต่อเนื่องของการผ่าน และใช้ความเร็วของปีกกับความขยันของมิดฟิลด์ในการบีบพื้นที่ ฝีเท้าของผู้เล่นและการเชื่อมต่อระหว่างแนวรับกับแนวรุกทำให้ระบบนี้ใช้งานได้จริง และนั่นทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นกับทุกนัดที่ได้ดูทีมเล่น

ในฤดูกาลนี้ผมกำลังจับตามอง ดาน นีล เป็นพิเศษ — มิดฟิลด์ที่ค่อยๆ เบ่งตัวขึ้นมาเป็นหัวใจของแดนกลางซันเดอร์แลนด์ ผมชอบวิธีที่เขาอ่านเกม: ไม่ได้หวือหวาด้วยลูกยิงไกลเสมอไป แต่เป็นการเคลื่อนที่ที่ต่อเนื่อง การเปิดช่อง และการคืนบอลที่ทำให้ทีมไหลลื่นขึ้นทันที สไตล์การเล่นของดานค่อนข้างครบเครื่องสำหรับกองกลางสารพัดประโยชน์ เขามักจะลงมาช่วยรับบอลจากกองหลังแล้วเชื่อมต่อขึ้นหน้าด้วยพาสสั้นๆ ที่แม่นยำ ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงเมื่อทีมเจอแรงกดดัน การครองบอลของเขาไม่ใช่แบบโชว์สกิล แต่เป็นการครองเพื่อรักษาจังหวะเกม และผมเห็นว่าเขามีความเด็ดขาดเมื่อต้องตัดสินใจจะส่งหรือจะเลี้ยงต่อ นอกจากนี้ดานยังมีสถิติการวิ่งที่ดี — ไม่ใช่แค่ระยะทาง แต่เป็นการวิ่งที่มีจุดหมาย เช่น วิ่งตัดช่องเพื่อเปิดพื้นที่ให้ปีกและหัวหอก นอกจากผลงานในสนามแล้ว ผมยังชอบท่าทีของเขาเวลาทีมกำลังฝืด — ดูเป็นคนที่ไม่ตื่นตระหนก สามารถคุมอารมณ์ของกลางสนามและทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างเกมรับกับเกมรุก เห็นได้ชัดว่าสไตล์การเล่นของเขาช่วยให้โค้ชมีตัวเลือกแท็กติกหลายแบบ ทั้งการถอยลงมาเป็นตัวคุมเกมหรือการผลักขึ้นไปในตำแหน่งที่ทำให้เกมรุกมีความหลากหลาย ถ้าซันเดอร์แลนด์อยากจะรักษาโมเมนตัมซีซันนี้ ดานน่าจะเป็นคนที่ต้องให้โอกาสในการลงเล่นต่อเนื่อง สุดท้ายแล้วผมคิดว่าเขายังมีช่องพัฒนาอีกเยอะ — ไม่ว่าจะเป็นการยิงไกลให้เด็ดขาดขึ้น หรือการอ่านเกมเชิงรับที่เฉียบคมขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นคือศักยภาพในการเป็นแกนกลางที่ทีมสามารถพัฒนาต่อเป็นปีๆ ได้ เห็นแบบนี้แล้วรอชมการเติบโตของเขาแบบต่อเนื่องเลย

ปัจจุบัน โจนาธาน เดวิดสังกัดสโมสร 'ลิลล์' ในลีกเอิงของประเทศฝรั่งเศส, และผมก็มักจะตามผลงานเขาในฐานะแฟนบอลที่ชอบดูเกมลีกรอบยุโรปเป็นประจำ การย้ายจาก 'Gent' มาอยู่กับ 'ลิลล์' ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้สไตล์การเล่นของเขาเห็นผลชัดขึ้น: ความเร็วในการฉีกแนวรับ เทคนิคการจบสกอร์ และความขยันวิ่งเพื่อทีมถูกใช้ได้เต็มที่มากกว่าเดิม ซึ่งผมคิดว่าเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขากลายเป็นตัวหลักของทีมในเส้นทางแข่งขันระดับสูงของลีกฝรั่งเศส ความสามารถในการเปิดบอลให้เพื่อนหรือการเลี้ยงตัดเข้าเขตโทษยังทำให้โค้ชใช้งานเขาได้หลายรูปแบบ มุมมองส่วนตัวคือชอบดูเขาเล่นในจังหวะที่ต้องแก้ไขสถานการณ์ในกรอบเขตโทษ เพราะจะเห็นความเฉียบคมของการตัดสินใจและการเลือกทิศทางยิง ซึ่งช่วยให้ทีมเก็บแต้มสำคัญได้หลายเกม ผมยังชอบว่าเขาไม่ใช่กองหน้าที่รอรับบอลเพียงอย่างเดียว แต่มีบทบาทในการเชื่อมเกมกับปีกและกองกลางด้วย นั่นทำให้ 'ลิลล์' ได้ประโยชน์ทั้งในแง่การโจมตีตรงและการเปิดพื้นที่ให้เพื่อนร่วมทีม นับจากที่เขามาเล่นในยุโรปจนถึงตอนนี้เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ผมคาดหวังว่าจะได้เห็นความก้าวหน้าอีกมาก สมองการเล่นและทัศนคติบนสนามยังเป็นจุดที่ผมมองว่าน่าจะพาเขาไปไกลกว่าแค่ระดับสโมสรในฝรั่งเศสได้อีก

โปรดทราบว่าคำตอบนี้จะพูดถึงผลการแข่งขันรายการระดับสโมสรที่เป็นทางการมากที่สุดเท่าที่ข้อมูลในความทรงจำของฉันมี: สโมสรแชมป์สโมสรโลกล่าสุดที่ฉันอ้างอิงได้คือ แมนเชสเตอร์ ซิตี้ ซึ่งคว้าแชมป์ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพในการแข่งขันครั้งก่อนหน้า การได้เห็นทีมยุโรปอย่างแมนเชสเตอร์ ซิตี้ยืนอยู่บนยอดคือภาพที่คุ้นตาและก็เข้าใจได้ในบริบทของวงการฟุตบอลยุคหลัง — ทีมจากยุโรปมีงบประมาณ บุคลากร และความต่อเนื่องในระดับสูงกว่าทีมจากทวีปอื่น ๆ ในรอบทศวรรษที่ผ่านมา ฉันชอบมองว่ารางวัลนี้เป็นจุดตัดระหว่างความสำเร็จในระดับท้องถิ่นกับความหมายระดับโลก: มันไม่ได้มีความหมายเทียบเท่ากับถ้วยยุโรปสำหรับแฟนบอลบางกลุ่ม แต่ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าทีมที่ครองความสำเร็จในทวีป สามารถยืนหยัดเมื่อต้องเจอกับตัวแทนจากทวีปอื่น ๆ สิ่งที่ทำให้ผมติดตามรายการนี้เสมอคือความหลากหลายของสไตล์บอล — ทีมจากอเมริกาใต้ยังคงเล่นด้วยความฉลาดทางเทคนิคและหัวใจนักสู้ ขณะที่ทีมยุโรปมักใช้ทรัพยากรและแท็กติกแบบเป็นระบบ การได้ดูสองโลกนี้มาชนกันในสนามสั้นๆ มันได้ความรู้สึกพิเศษ ส่วนตัวแล้วผมมองว่าการเป็นแชมป์สโมสรโลกคือการยืนยันบทบาทของสโมสรในช่วงเวลาหนึ่ง มากกว่าจะเป็นการตอกย้ำว่าใครคือทีมที่ดีที่สุดตลอดกาล

เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังว่า 'Thorfinn' จาก 'Vinland Saga' เนี่ย ทำไมถึงโดนใจใครหลายคนขนาดนี้ ตัวละครนี้ไม่ใช่ฮีโร่แบบเดิมๆ ที่เราคุ้นเคย แต่เป็นเด็กหนุ่มที่เติบโตท่ามกลางความโกรธแค้นและความรุนแรง ผ่านการเดินทางที่ยาวนานเพื่อค้นหาความหมายของชีวิต สิ่งที่ทำให้ Thorfinn ต่างจากตัวละครอื่นคือพัฒนาการที่ลึกซึ้ง เริ่มจากเด็กที่อม仇恨 จนกลายเป็นคนที่ปฏิเสธความรุนแรงทุกชนิด แม้จะอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยสงคราม เรื่องราวของเขาเหมือนกระจกสะท้อนให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า 'ความแข็งแกร่งที่แท้จริงคืออะไร?' การต่อสู้ภายในใจของ Thorfinn ทำให้เราติดตามและเห็นใจเขาไปทุกขั้นตอน

เรื่องราวของทีมในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์นี้ค่อนข้างชัดเจน: เดวิด เบ็คแฮมเป็นหนึ่งในเจ้าของของทีมอินเตอร์ ไมอามี่ แต่ไม่ใช่เจ้าของเพียงผู้เดียว ความจริงคือกลุ่มเจ้าของชุดนี้นำโดยครอบครัวมาส (Jorge และ Jose Mas) ซึ่งมีบทบาทสำคัญในด้านการเงินและการบริหาร ส่วนเบ็คแฮมเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญและเป็นหน้าตาของสโมสร ผมเคยติดตามข่าวตั้งแต่ช่วงที่ MLS ประกาศอนุมัติแฟรนไชส์ในปี 2018 จนทีมเริ่มแข่งในฤดูกาล 2020 การมีเบ็คแฮมอยู่ในกลุ่มเจ้าของช่วยดึงความสนใจจากสื่อทั่วโลกและทำให้อินเตอร์ ไมอามี่มีภาพลักษณ์ระดับนานาชาติ แม้ว่าในทางปฏิบัติครอบครัวมาสจะถือหุ้นใหญ่ แต่เบ็คแฮมมีอิทธิพลด้านแบรนด์ การตลาด และความสามารถในการโน้มน้าวผู้เล่นหรือพาร์ตเนอร์ระดับโลกให้มาสนใจทีม ในมุมมองของแฟนบอลผม การที่ชื่อของเบ็คแฮมผูกกับทีมทำให้บรรยากาศในเมืองและการสนับสนุนแฟนเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าช่วงเริ่มต้นจะมีปัญหาเรื่องสนามและผลการแข่งขัน แต่การเป็นเจ้าของร่วมของเบ็คแฮมคือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ทีมยังคงถูกพูดถึงและเติบโตในระยะยาว

ใครที่ชอบเวอร์ชันภาพยนตร์คงรู้ว่า 'อลิส อินวันเดอร์แลนด์' ถูกดัดแปลงหลายครั้ง แต่ที่ผู้คนนึกถึงบ่อยสุดคือเวอร์ชันแอนิเมชันของดิสนีย์ปี 1951 และหนังฉบับไทม์เบอร์ตันปี 2010 ซึ่งแต่ละฉบับมีกลุ่มนักแสดงที่โดดเด่นและให้มิติคนละแบบกับเรื่องราวเดิม ๆ ของอลิส ในฉบับปี 2010 นำแสดงโดย Mia Wasikowska ในบทอลิส (Alice Kingsleigh) ที่กลับไปยังดินแดนอัศจรรย์ในโทนภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชัน ผสมผสานแฟนตาซีและความมืดแบบไทม์เบอร์ตัน Johnny Depp รับบท แม็ดแฮตเทอร์ (Mad Hatter/Tarrant Hightopp) ที่มีพลังในการแสดงเฉพาะตัว ทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นไอคอนอีกครั้ง Helena Bonham Carter เล่นเป็น ราชินีแดง (Red Queen/Iracebeth) ที่หน้าตาเกินจริงแต่จบด้วยอารมณ์ที่ขมขื่น ขณะที่ Anne Hathaway เป็น ราชินีขาว (White Queen) ที่มีความอ่อนโยนตรงข้ามอย่างชัดเจน ในส่วนของเสียงและตัวละครเสริมของฉบับ 2010 ก็ได้คนดังมาร่วมสร้างสีสัน เช่น Alan Rickman ให้เสียงตัวหนอน Caterpillar (Absolem), Stephen Fry ให้เสียง แมวเชสเชียร์ (Cheshire Cat), Michael Sheen ให้เสียง กระต่ายขาว (White Rabbit) และ Matt Lucas รับบท Tweedledee กับ Tweedledum ซึ่งทั้งหมดช่วยเติมเต็มบรรยากาศแฟนตาซีได้อย่างน่าสนใจ นอกจากนี้ Timothy Spall รับบทเป็น Bayard สุนัขล่าเมือง และ Paul Whitehouse กับ Barbara Windsor มีบทบาทเสียง/ตัวละครเสริมที่ทำให้โลกของหนังดูมีชีวิต องค์ประกอบนักแสดงระดับนี้ช่วยให้เวอร์ชันไทม์เบอร์ตันมีความเป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ผสมกับโทนศิลป์ที่เฉพาะตัว ย้อนกลับไปยังต้นตอที่หลายคนคุ้นเมื่อกล่าวถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ เวอร์ชันคลาสสิกของดิสนีย์ 'Alice in Wonderland' (1951) มี Kathryn Beaumont ให้เสียงอลิส ซึ่งเสียงใส ๆ ของเธอเป็นภาพจำให้กับคนรุ่นหนึ่ง Ed Wynn เล่นบท Mad Hatter ในเวอร์ชันนั้นด้วยน้ำเสียงตลก ๆ Richard Haydn ให้เสียง Caterpillar, Verna Felton เป็น Queen of Hearts, Bill Thompson เป็น White Rabbit และ Sterling Holloway ให้เสียง Cheshire Cat นี่คือเวอร์ชันที่เน้นเพลงและฉากจินตนาการแบบการ์ตูน ทำให้ตัวละครหลายตัวกลายเป็นสัญลักษณ์ของดิสนีย์ไปเลย ยังมีฉบับต่อเนื่องอีก เช่น 'Alice Through the Looking Glass' (2016) ที่นำทีมเดิมอย่าง Mia Wasikowska, Johnny Depp, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter กลับมา และเพิ่มนักแสดงใหม่อย่าง Sacha Baron Cohen ในบท Time ซึ่งให้โทนและธีมที่ต่างออกไปจากภาคแรก อีกทั้งยังมีนักแสดงสมทบหลายคนที่ช่วยขยายจักรวาลของเรื่องโดยรวม สำหรับใครที่ชอบการเปรียบเทียบ ฉันมักคิดว่าสองเวอร์ชันหลักนี้เหมือนคนละหนังที่เล่าชื่อเดียวกัน: ฉบับ 1951 นุ่มนวลและเพ้อฝัน ส่วนฉบับ 2010 เข้มข้น มีมิติของตัวละครมากขึ้น ซึ่งทั้งสองรูปแบบต่างให้ความสุขคนดูในแบบของมันเอง และนั่นแหละคือเสน่ห์ของเรื่องราวคลาสสิกชิ้นนี้