บทที่ 1

ฉันกำลังจะทำเรื่องนี้จริง ๆ

ฉันเดินวนไปวนมาในห้องพักรับรองของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมโรสมอนต์ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง พลางกล่อมตัวเองว่าเรื่องที่กำลังจะทำเป็นความคิดที่ดีแล้ว เรื่องที่ว่าคือการจ้างหนุ่มขายบริการมาแกล้งปลอมเป็นคู่หมั้นนั่นแหละ พระเจ้ายกโทษให้ฉันด้วยเถอะแต่ว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ

อดีตคู่หมั้นของฉันกำลังจะแต่งงานและไม่ใช่แต่งกับใครอื่นที่ไหน... แต่ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับอดีตเพื่อนสนิทของฉันเอง ใช่ ฉันถูกหักหลังสองชั้นแบบแพ็กเกจ “ซื้อหนึ่ง แถมหนึ่ง” โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสมัครเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร ถ้ามีโปรแกรมสะสมแต้มสำหรับคนโง่ ฉันคงมีแต้มพอแลกกับการโดนตบหน้าแรง ๆ สักที พร้อมตั๋วเที่ยวเดียวดิ่งสู่จุดต่ำสุดในชีวิตไปเลย

ส่วนเรื่องจะให้ฉันเมินงานแต่งนี้ไปเลยงั้นเหรอ? ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่เอลีสอุตส่าห์โทรมาชวนฉันด้วยตัวเองเชียวนะ! ชัดเลยว่าเธออยากเยาะเย้ยฉัน อยากทำให้ฉันอับอาย แล้วฉันยอมให้เธอชนะไม่ได้ ฉันเลยตอบไปว่าจะไปร่วมงาน แต่ที่แย่ที่สุดก็คือฉันดันบอกว่าจะไปกับคู่หมั้นสุดหล่อรวยล้นฟ้าน่ะสิ

“รวยล้นฟ้าเลยเหรอ?” เธอหัวเราะทำท่าเหมือนไม่เชื่อ

“เขาเป็นทายาทบริษัทใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศด้วยนะ” ฉันโกหก

“ฉันแทบรอเจอเขาไม่ไหวแล้วสิ”

วันรุ่งขึ้นข่าวนี้ก็แพร่ไปทั่ว เพียงไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงตั้งแต่ที่ฉันได้รับคำเชิญ เพื่อน ๆ ในกลุ่มของเราทุกคนก็รู้กันหมดว่าฉันจะไปร่วมงาน แถมที่แย่กว่านั้นคือพวกเขารู้ด้วยว่าฉันจะพาคู่หมั้นเศรษฐีพันล้านไปด้วย

ถึงตอนนี้นอกจากจะถูกบังคับให้ต้องไปงานแล้ว พวกเขายังตั้งตารอชมโชว์เด็ด ๆ อีกต่างหาก ถ้าก่อนหน้านี้ยังพอมีโอกาสให้ถอนตัวตอนนี้ก็ไม่เหลือแล้ว ยังไงฉันก็ต้องไปงานนี้ แต่ถ้าจะไปฉันก็จะไม่ไปในสภาพโดดเดี่ยว อับอาย และพ่ายแพ้แน่ ฉันเลยต้องแสร้งสร้างภาพ

การเสแสร้งแทบจะเป็นงานเสริมของฉันไปแล้วตอนที่คบกับแฟนเก่า ฉันเสแสร้งมาหลายปี แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขากลับบ้านมามีกลิ่นน้ำหอมของหญิงอื่นติดเสื้อ แสร้งทำเป็นไม่รู้เท่าทันคำแก้ตัวห่วย ๆ หรือสายตาที่เขากับเอลีสแอบมองกันตอนคิดว่าฉันไม่เห็น

ฉันยังจำชุดที่ตัวเองใส่วันนั้นได้ ที่ด้านนอกมีเสียงฝนตกดังเบา ๆ รวมถึงความเงียบอันแสนหนักอึ้งภายในอะพาร์ตเมนต์ของเอลีส หัวใจฉันเต้นแรงตอนที่ผลักประตูซึ่งแง้มทิ้งไว้ครึ่งหนึ่งเข้าไป แล้วเห็นภาพของพวกเขา

ชายคนที่ควรจะเป็นรักแท้ของฉัน นอนอยู่บนโซฟาตรงกลางหว่างขาของเพื่อนสนิทฉัน

“อเล็กซ์?”

ทั้งคู่ชะงัก อเล็กซ์ทำเพียงแค่ถอนหายใจและหัวเราะในลำคอ โดยไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสำนึกผิด “โซอี้… ยังไงซะระหว่างเราก็ไปไม่รอดอยู่แล้ว”

หัวใจฉันบีบรัดแน่น “ว่าไงนะ…?”

“โซอี้ พูดตรง ๆ นะ… เธอน่าเบื่อจะตาย” เอลีสพูดขึ้น

ฉันหันขวับไปมองทันที

เธอยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่เหนือกว่า พลางม้วนปลายผมเล่นด้วยท่าทีดูแคลน “เธอพยายามจะเป็นคนสมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเลย อยากเป็นแฟนที่ดี เพื่อนที่ดี คนที่ไว้ใจได้ แต่พูดกันตรง ๆ เลยนะ เธอไม่ได้พิเศษอะไรเลยสักนิด”

คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจฉันเต็มรัก เพื่อนสนิทของฉัน คู่หมั้นของฉัน ทั้งคู่หัวเราะใส่หน้าฉันอยู่

“ไม่มีใครจะเลือกคนแบบเธอหรอก โซอี้” เอลีสพูดต่ออย่างไร้ปรานี “เธอน่ะเหมาะแค่กับบทตัวประกอบในชีวิตของคนอื่นเท่านั้นแหละ”

ตอนนั้นเองที่ฉันได้รู้ว่าตัวเองไม่เคยเป็นคนที่อเล็กซ์ต้องการเลย และบางทีฉันอาจไม่เคยเป็นคนที่ใครต้องการเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้น ถ้าในชีวิตจริงฉันชนะไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็สร้างภาพลักษณ์ที่ชนะได้

โทรศัพท์ฉันสั่นเตือน ฉันจึงรีบคว้ามาอ่านข้อความ [ผมกำลังไป แต่ถึงช้าหน่อยนะ]

ฉันกลอกตา เขาไม่ควรทำพลาดในเรื่องง่าย ๆ แบบนี้สำหรับเงินที่ฉันจ่ายไปขนาดนั้น

“โซอี้? เธอไม่เข้าไปเหรอ?”

อแมนด้า เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของฉันคนหนึ่งมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังรอให้คู่หมั้นของฉันโผล่มาจากอากาศเสียเดี๋ยวนั้นเลย “คู่หมั้นฉันกำลังมาน่ะ ไว้เจอกันข้างในนะ”

ให้ตายสิ เขาอยู่ไหนกันนะ!?

ก่อนที่ฉันจะส่งข้อความไปอีกรอบก็พบว่าโทรศัพท์ของฉันดับสนิท เพราะฉันทำงานมาทั้งวันไม่มีเวลาเสียบชาร์จก่อนมาที่นี่ “เยี่ยมไปเลย! ทีนี้ถ้ามีอะไรพังขึ้นมาอีก ฉันจบเห่แน่”

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็มาถึง

แล้วก็… พระเจ้าช่วย

ผู้ชายคนนี้คือหายนะเดินได้ชัด ๆ เขาสูงอย่างน้อยก็หนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร รูปร่างสมบูรณ์แบบราวกับถูกปั้นขึ้นมา เขาสวมสูทดำที่ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติแผ่ความมีอำนาจออกมาชัดเจน กลิ่นอายของเขาทรงพลังเสียจนรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาสั่นไหว

ผมสีน้ำตาลเข้มของเขายุ่งเล็กน้อยแบบที่ดูตั้งใจ และมีแต่ผู้ชายหน้าตาดีเกินมนุษย์เท่านั้นที่ทำได้โดยไม่ดูโทรม หนวดเคราเขาถูกตัดแต่งเรียบร้อย ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเทาอมฟ้าคมกริบของเขาทำเอาฉันตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

ฉันเคยเห็นแค่รูปเต็มตัวตอนเลือกเขาเท่านั้น และถ้าในรูปถือว่าดูดีแล้ว ตัวจริงก็ดีกว่านั้นอีกหลายเท่า

สมองฉันพลันว่างเปล่าแล้วเท้าก็ขยับไปเอง ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ฉันก็คว้าแขนเขาไว้แน่นแล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ “คุณมาสายนะ!” ฉันพูดเสียงแข็ง

เขาขมวดคิ้ว ชัดเจนว่าสับสน แต่ก็ไม่ได้ขืนดึงตัวออก “ไงนะ?”

“ไม่มีเวลาแล้ว!” ฉันรีบพูดต่อ ไม่แยแสน้ำเสียงสงสัยของเขา “สรุปย่อ ๆ เลยนะ ฉันชื่อโซอี้ เบนเน็ตต์ อายุยี่สิบหกปี อดีตคู่หมั้นกับอดีคเพื่อนสนิทของฉันกำลังแต่งงานกัน และฉันต้องการผู้ชายหล่อ ๆ แสร้งเป็นทายาทเศรษฐีมาเป็นคู่ควงเพื่อไม่ให้ฉันดูแพ้หมดรูป”

ชายคนนั้นกะพริบตาช้า ๆ เหมือนพยายามประมวลผลทุกคำพูดอย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามกลั้นหัวเราะ “อืม… แล้วผู้ชายหล่อรวยคนนั้นคือใครล่ะ?”

“ก็คุณไงล่ะ” ฉันทำหน้าบูด “ฉันถึงจ่ายเงินจ้างคุณมาไง แล้วก็จ่ายแพงด้วย”

เขาเอียงศีรษะ มองฉันด้วยสีหน้าขบขันมากกว่าสับสน

“งั้น…ผมได้ค่าจ้างด้วยเหรอ?”

ฉันถอนหายใจ

“นี่คุณบ้ารึไง? ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณฉลาดอะไรแค่หล่อก็พอแล้ว ยิ้มสวย ๆ แล้วทำท่าว่ารักฉันคืนเดียวก็พอ จูบนิดแตะหน่อย ไม่มีอะไรมากมาย…”

มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เต็มไปด้วยความขี้เล่น “เรื่องนั้น… ผมทำได้แน่”

หัวใจฉันเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน แล้วทำไมเขามองฉันแบบนั้น?

“ยอดเยี่ยม” ฉันแสร้งทำเหมือนไม่สะทกสะเทือนแล้วดึงมือเขาพาเดินไปทางห้องจัดเลี้ยง “ไปเถอะ ฉันสายมากแล้ว!”

ระหว่างที่เราเดินไปตามทางเดิน ฉันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ยังไงก็เถอะ… เราต้องหาชื่อให้คุณก่อน”

เขาเลิกคิ้วขึ้นช้า ๆ ดูสนุกกับสถานการณ์นี้อย่างชัดเจน

“หาชื่อให้ผมงั้นเหรอ?”

“แน่นอนสิ! คุณต้องมีชื่อที่ฟังดูสมกับเป็นทายาทเศรษฐีหน่อย…”

ฉันหยิบกระดาษใบเล็ก ๆ ที่น้องสาวฉันทำรายชื่อสกุลดังในออโรเรียมาให้

เขาหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ เสียงทุ้มลึก กังวานและมีเสน่ห์เหลือร้าย

“เอาเลยเลือกมาสักชื่อสิ” ฉันพูด

เขาหยุดคิดชั่วครู่ แล้วรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ก็กลับมาบนริมฝีปากอีกครั้ง “คริสเตียน เคนซิงตัน”

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบอะไรกลับไป ประตูห้องจัดเลี้ยงก็เปิดออก และเอลีสก็ยืนอยู่ตรงนั้น เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะอุทานเบา ๆ… “เคนซิงตัน… จากโรงบ่มไวน์เคนซิงตันงั้นเหรอ?”