LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 27
20 ปีผ่านไปในชั่วพริบตาอเล็กซานเดอร์รักษาคำพูดของเขา ตลอด 20 ปี เขาไม่เคยมารบกวนฉัน และไม่เคยแต่งงานใหม่เขาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเครื่องจักร ใช้การทำงานที่ไม่มีวันสิ้นสุดกลบความเงียบงันในจิตวิญญาณของตัวเองลีโอและมีอาเติบโตขึ้นตลอดหลายปีที่ไม่มีแม่ เมื่อได้เห็นพ่อของพวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับความสำนึกผิดในทุก ๆ วัน พวกเขาจึงถูกบีบให้เติบโตเร็วกว่าวัย และในที่สุดพวกเขาก็ได้เรียนรู้ความกตัญญูลีโอกลายเป็นสามีที่ทุ่มเทและให้เกียรติผู้หญิง เขาทำอาหารเย็นให้ภรรยาทุกคืน และเอาใจใส่ทุกความต้องการของเธอ เพราะหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะทำผิดซ้ำรอยบาปของพ่อมีอากลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้ เธอไม่พึ่งพาใคร และใช้ชีวิตอย่างสดใสมีสีสัน ในแบบที่ฉันเคยปรารถนาให้ตัวเองพวกเขารู้ว่าพ่อกำลังทุกข์ทรมาน แต่ก็รู้เช่นกันว่านั่นคือการชดใช้บาปของเขาเมื่ออเล็กซานเดอร์อายุครบ 60 ปี ในที่สุดเขาก็เกษียณเขาส่งต่อบังเหียนของสเตอร์ลิง เอ็นเตอร์ไพรส์ให้ลีโอ แล้วจองตั๋วไปฝรั่งเศสตามลำพัง20 ปีผ่านไป เขาเพียงอยากเห็นฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายแสงแดดในนีซยังคงเจิดจ้าเหมือนเช่นเคยอเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ในเงาต้
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 26
ฝันร้ายของอเล็กซานเดอร์ทำให้คุณปู่แห่งสเตอร์ลิงหวาดกลัวอย่างยิ่งหลานชายของเขา ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหมาป่าแห่งวอลล์สตรีท บัดนี้กลับดูเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ตัวเปียกโชกด้วยเหงื่อเย็น พลางพึมพำชื่อของฉันออกมาในอาการเพ้อคุณปู่ถอนหายใจ เขาให้ผู้ช่วยโทรมาที่เบอร์ที่พักเล็ก ๆ ของฉันในฝรั่งเศส เบอร์ที่พวกเขายอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหามา“เอเวอลิน หลานรัก นี่ปู่วิลเลียมนะ”อีกฟากหนึ่งของสาย ฉันเพิ่งเช็กเอาต์แขก 2-3 คนเสร็จ เมื่อได้ยินเสียงของชายชรา ฉันก็ชะงักไป ก่อนจะลดน้ำเสียงให้อ่อนลง“คุณปู่ สุขภาพเป็นยังไงบ้างคะ”เมื่อได้ยินความอ่อนโยนของฉัน ดวงตาของชายชราก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ฉันเป็นผู้หญิงที่ดีถึงเพียงนี้ แต่หลานชายโง่ ๆ ของเขากลับโยนฉันทิ้งไป“ปู่แก่แล้ว ร่างกายก็ทรุดโทรมลงทุกวัน เอเวอลิน... อเล็กซานเดอร์... เขาป่วยหนักมาก เขาหมดสติ เอาแต่เรียกชื่อเธอ ปู่รู้ว่าปู่ไม่มีสิทธิ์ขอ แต่เธอกลับมาได้ไหม แค่มาเยี่ยมสักครั้ง แค่มองเขาสักครั้ง เพื่อให้เขาได้ปล่อยวางเสียที”เกิดความเงียบขึ้นเนิ่นนานมันนานเสียจนคุณปู่คิดว่าฉันวางสายไปแล้วในที่สุด เสียงของฉันก็ดังลอดกลับมา สงบและไม่สั่นคลอน“คุณปู่
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 25
หลายเดือนหลังจากที่ฉันจากไป คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของอเล็กซานเดอร์ภายในบริษัท โคลอี้กลับตัวเป็นพยานฝ่ายโจทก์ ฉีกทึ้งเขาราวกับสุนัขบ้ากัดไม่ปล่อยเพื่อเอาตัวรอด ส่วนภายนอก กรมสรรพากรและสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ก็กำลังขุดคุ้ยงบการเงินของเขาส่วนที่บ้าน เขาถูกทิ้งให้รับมือเพียงลำพังกับลูกเอาแต่ใจสองคนที่ขาดความมั่นคงและหวาดกลัวโลกภายนอกเพราะเรื่องอื้อฉาวนั้น ลีโอและมีอาจึงกลายเป็นคนน่ารังเกียจในโรงเรียนเอกชนสุดพิเศษของพวกเขา“พ่อเธอมันไอ้สารเลว!”“แม่พวกนายทิ้งพวกนายไปแล้ว!”เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเขาก็กรีดร้องใส่อเล็กซานเดอร์ แล้วเหวี่ยงกระเป๋าเป้แบรนด์เนมลงบนพื้นด้วยความโกรธ“ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ! ถ้าแม่อยู่ตรงนี้ แม่ไม่มีทางปล่อยให้พวกนั้นรังแกเราแน่! แม่คงไปที่ห้องครูใหญ่แล้วจัดการพวกนั้นไปแล้ว!”อเล็กซานเดอร์มองลูก ๆ ที่กำลังสะอื้นไห้ แล้วพูดอะไรไม่ออก เขาทำได้เพียงรับมันไว้ทั้งหมดเขาตระหนักว่าเมื่อตอนที่ฉันยังอยู่ ฉันคือโล่กำบัง คอยปกป้องลูก ๆ ไว้อย่างสมบูรณ์แบบเสียจนพวกเขาไม่เคยรู้สึกถึงสายฝนแม้แต่หยดเดียวแต่ตอนนี้ พายุได้มาถึงแล้วในตอนนั้นเ
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 24
หลังจากฉันวางสาย อเล็กซานเดอร์ก็คลุ้มคลั่ง รัวข้อความขอโทษมาหาฉันไม่หยุด“เอเวอลิน ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ ถ้าคุณกลับมา ผมจะทำทุกอย่างที่คุณขอ”เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าฉันจะตอบกลับไปด้วยข้อความเพียงข้อความเดียว[ได้ ฉันให้อภัยคุณ]อเล็กซานเดอร์ดีใจสุด ๆ เขาคิดว่านี่คือจุดเปลี่ยน ทว่าในขณะที่เขากำลังพิมพ์ตอบ ข้อความที่สองของฉันก็ส่งเข้ามา[แต่ฉันจะไม่กลับไป พวกเราจบกันแล้ว]จากนั้น เขาก็พบว่าเบอร์ของตัวเองถูกบล็อกไปแล้วเขาไม่ยอมแพ้ เขาตัดสินใจใช้ความทุกข์ทรมานของลูก ๆ เป็นอาวุธวันนั้น มีอาไข้ขึ้นสูง ใบหน้าของเธอแดงก่ำอเล็กซานเดอร์วิดีโอคอลหาฉันจากเบอร์ใหม่เอี่ยม และฉันก็รับสายเมื่อเห็นลูกสาวที่ป่วยอยู่บนหน้าจอ แววเจ็บปวดวาบผ่านดวงตาของฉันชั่วขณะ แต่ฉันก็รีบกดมันลงไปอย่างรวดเร็ว ฉันมองเธออย่างสงบ ราวกับกำลังมองลูกของคนแปลกหน้า“เอเวอลิน มีอาเป็นไข้ เธอร้องไห้หาคุณไม่หยุด...” อเล็กซานเดอร์ยกโทรศัพท์ขึ้น เหงื่อไหลท่วมตัว “ผมรับมือไม่ไหวจริง ๆ ได้โปรด แค่กลับมาดูลูกหน่อยเถอะ...”ฉันไม่ใจอ่อน เพียงให้คำแนะนำอย่างสงบและเป็นขั้นเป็นตอน“เอาผ้าเย็นประคบหน้าผากให้เธอ เช็ดฝ่ามือกับฝ่
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 23
ผู้อำนวยการศูนย์ชุมชนทนคำอ้อนวอนอันน่าสงสารของอเล็กซานเดอร์ต่อไปไม่ไหว ในที่สุดก็ยอมใจอ่อน และให้เบอร์ชั่วคราวที่ฉันใช้อยู่อเล็กซานเดอร์ถือกระดาษแผ่นเล็กไว้ มือของเขาสั่นแรงจนเกือบกดหมายเลขผิดเขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ลีโอกับมีอา“ลีโอ มีอา เร็วเข้า โทรหาแม่”เมื่อได้ยินว่าในที่สุดพวกเขาก็ติดต่อฉันได้แล้ว เด็ก ๆ ก็พุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ทันทีมีอาคว้าโทรศัพท์ได้ก่อน น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที แล้วเธอก็ร้องไห้โฮใส่ปลายสาย“แม่คะ! หนูเอง! หนูมีอาค่ะ!”“แม่คะ หนูอยากกินพายเด็กเลี้ยงแกะฝีมือแม่ อาหารของอาโคลอี้รสชาติเหมือนขยะ... ไม่สิ แย่กว่าขยะอีกค่ะ!”“แม่คะ ได้โปรดกลับมาเถอะ หนูกับลีโอจะเป็นเด็กดี หนูสัญญา พวกเราจะซักผ้าเอง จะทำความสะอาดห้องเอง พวกเราจะไม่บอกว่าแม่น่ารำคาญอีกแล้วค่ะ...”ลีโอเบียดเข้ามา ตะโกนใส่ลำโพงโทรศัพท์อย่างสิ้นหวัง“แม่ครับ! ผมได้ผลการเรียนดีเด่นแล้วนะครับ! ผมสอบกลางภาคได้เอทุกวิชาเลย! ผมไม่อยากเอาให้พ่อดู ผมอยากเอาให้แม่ดูคนเดียว!”“แม่ครับ อย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะครับ... พวกเรารู้แล้วว่าพวกเราผิด พวกเราจะไม่บอกว่าแม่เชยอีกแล้ว แม่คือแม่ที่สวยที่สุดในโลก
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 22
หลังจากเจอทางตันที่ฝรั่งเศส อเล็กซานเดอร์ก็ยังไม่ยอมแพ้อินเทอร์เน็ตยังคงถาโถมเบาะแสเข้ามาหาเขาไม่หยุด มีทั้งเบาะแสปลอมและเบาะแสจริงลีโอและมีอานั่งถือไอแพด ช่วยพ่อคัดกรองข้อมูลอย่างตั้งใจทันใดนั้น ลีโอก็ชี้ไปที่หน้าจอแล้วร้องตะโกน “พ่อครับ! ดูรูปนี้สิ! นั่นแม่ล่ะ!”มันเป็นภาพที่ถ่ายที่ศูนย์ศิลปะชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลีในภาพ ฉันสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ มือถือพู่กัน กำลังสอนวาดภาพให้เด็ก ๆ จากหลากหลายพื้นเพรอยยิ้มของฉันสดใสและบริสุทธิ์ เป็นรอยยิ้มที่อเล็กซานเดอร์กับเด็ก ๆ ไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วไม่มีความเหนื่อยล้า ไม่มีความจำเป็นอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจใคร มีเพียงความสุขแท้จริงอันบริสุทธิ์ลีโอจ้องมองภาพนั้น น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาตามแก้ม“แม่เคยพยายามสอนผมวาดรูป แม่ซื้อสีอะคริลิกกับผ้าใบที่ดีที่สุดให้ผม แต่ผมกลับบอกว่าแม่วุ่นวายน่ารำคาญ ผมบอกว่าแม่คือแม่บ้านน่าเบื่อที่ไม่เข้าใจศิลปะจริง ๆ ผมถึงกับหักพู่กันของแม่เป็นสองท่อน แล้วโยนลงถังขยะ...”“ตอนนี้เด็กคนอื่น ๆ มีแม่คอยสอน แต่ผมไม่มีแล้ว... ผมเป็นเด็กไม่ดี ผมไม่สมควรมีแม่...”เมื่อได้ฟังคำสาร
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 2
เช้าวันต่อมา อเล็กซานเดอร์ตื่นเช้ากว่าปกติอย่างน่าประหลาดครั้งนี้เขาไม่ได้หัวเสียจากการเมาค้าง แต่กลับก้มลงจูบหน้าผากฉันเพื่อขอโทษ“เอเวอลิน ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ งานยุ่งมากจริง ๆ จนผมละเลยคุณไป วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำไมครอบครัวเราไม่ไปปาร์ตี้บาร์บีคิวที่ทะเลสาบกันล่ะ ลูก ๆ อยากไปกันตั้งนา
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 8
สามวันสุดท้ายก่อนที่ฉันจะจากไป ช่างสงบอย่างน่าประหลาดในวันที่เหลืออีกสามวัน โคลอี้ส่งภาพคอลลาจที่เธอบรรจงตัดต่อเข้าด้วยกันมาให้ฉันด้านซ้ายเป็นภาพของอเล็กซานเดอร์ โคลอี้ และเด็ก ๆ ที่ดิสนีย์เวิลด์ ทั้งสี่คนเบียดตัวชิดกัน ศีรษะแนบชิด และยิ้มกว้างจนถึงใบหูโคลอี้ถือกระเป๋า Hermès ใบนั้น ส่วนเด็ก ๆ ถื
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 7
หลังจากฉันออกจากโรงพยาบาล ก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนจะถึงวันครบรอบแต่งงานปีที่ 20 ของพวกเราดูเหมือนอเล็กซานเดอร์จะรู้สึกผิดที่ทิ้งฉันไปก่อนเข้ารับการผ่าตัดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาจองโต๊ะในร้านอาหารสุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรม ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นร้านที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง เขาเอามือทาบอกแล้วให้
เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ บทที่ 6
เพราะคืนนั้นฉันตากฝน พอถึงเที่ยงคืน ไข้ของฉันก็พุ่งขึ้นสูงถึง 39 องศาเซลเซียสมันทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนจากอาการบาดเจ็บที่หลังของฉัน จนฉันตกอยู่ในภาวะกึ่งรู้สึกตัวและเพ้อเพราะพิษไข้ครั้งนี้อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ออกไปพบปะผู้คน เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ไม่ลังเล รีบอุ้มฉันขึ้นแล้วพาไปโรงพยาบาลเมาน
You May Also Like
ชีวิตที่เคยวาดกรอบเพราะคุณ
หลินเซี่ย9.9K viewsหลังฉันจากไป ครอบครัวก็เสียใจแทบบ้า
ใบงา11.2K viewsดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้
ช็อกคลิส6.0K viewsเมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน
แมวผู้ไม่กินปลา8.7K viewsรักผิดมานานปี ต่อให้ลึกซึ้งก็ไม่สมหวัง
จิ่วเฟิง1.1K viewsรักใกล้สุดขอบฟ้า
เฟิ่งเสี่ยวอัน10.6K viewsเลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
อู๋เปี๋ยซื่อ3.9K viewsผ่านพ้นพันพายุ ชีวิตนี้ยังไม่สาย
ประทีปอู๋6.4K views
