นักบุญนาร์โค นักแสดงนำคนไหนได้รับรางวัลบ้าง?

พอพูดถึง 'Narcos' ผมมักจะเริ่มจากชื่อที่ทุกคนคุยถึงมากที่สุด คือ Wagner Moura ในบท Pablo Escobar — เสียงและการแสดงของเขาเรียกความสนใจได้อย่างแรง จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลใหญ่ระดับสากล เช่นการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Golden Globe สาขานักแสดงนำชายซีรีส์ดราม่า ซึ่งเป็นการยอมรับที่ชัดเจนว่างานแสดงของเขาไม่ใช่แค่ดังในอินเทอร์เน็ตแต่ถูกวงการยอมรับด้วย ในอีกมุมหนึ่ง นักแสดงชุดอื่นๆ ของซีรีส์ก็ได้รับทั้งคำวิจารณ์และการเสนอชื่อเช่นกัน แต่โดยรวมแล้วบทบาทใน 'Narcos' มักจะให้การยกย่องในรูปแบบของการเสนอชื่อ มากกว่าการชนะรางวัลใหญ่แบบถ้วนหน้า นั่นหมายความว่าความโดดเด่นของหลายคนในซีรีส์เป็นสิ่งที่สะสมชื่อเสียงและเปิดประตูไปสู่โอกาสงานอื่นๆ มากกว่าเป็นผลงานที่เก็บรางวัลใหญ่มาทันที สุดท้ายผมคิดว่าความสำเร็จของนักแสดงจาก 'Narcos' วัดได้จากทั้งการได้รับการเสนอชื่อและการเปลี่ยนสถานะทางอาชีพหลังจากซีรีส์ จึงเป็นความสำเร็จแบบค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าการคว้ารางวัลเดียวใหญ่ๆ ซึ่งมันก็มีเสน่ห์ในแบบของมันเอง

พูดตรงๆ ว่าซีซั่นที่ถูกวิจารณ์มากที่สุดคือซีซั่น 3 ของ 'Narcos' — นี่เป็นสิ่งที่ผมเห็นบ่อยในบทวิจารณ์และคอมเมนต์แฟนๆ ความคาดหวังจากตอนก่อนหน้าทำให้การเปลี่ยนโทนของเรื่องกระทบความรู้สึกร่วม: หลังจากที่เรื่องราวของพาโบล เอสโกบาร์จบไป ผู้ชมส่วนใหญ่ต้องเจอกับการเล่าเรื่องแบบกลุ่มที่เน้นการเมืองการปกครองของกลุ่มคาลี แทนที่จะมีตัวละครหลักที่ชัดเจนและมีเอกลักษณ์เหมือนก่อน นี่ทำให้หลายคนรู้สึกว่าจังหวะเรื่องช้าลง และแรงตึงเครียดที่เคยมีหายไป การต่อสู้ในสนามรบถูกแทนที่ด้วยการประชุมในห้องทำงานและการลอบซื้อเสียง ซึ่งสำหรับคนที่รักฉากบู๊หรือความดิบเถื่อนของเอสโกบาร์ มันจึงไม่ตอบโจทย์ ฉันยังจำได้ว่ามีคนชมว่าการแสดงและการถ่ายทำยังคงคุณภาพสูง แต่ปัญหาอยู่ที่การผูกปมและการให้ความสำคัญกับตัวละครหลายตัวจนผู้ชมไม่รู้จะลงทุนทางอารมณ์กับใคร เป็นเหตุผลที่วิจารณ์ว่าเรื่องขาด 'ศูนย์กลาง' ที่ทำให้ดูต่อเนื่องได้อย่างตื่นเต้น แม้จะมีฉากดีเด่นเป็นช่วงๆ แต่ภาพรวมทำให้หลายคนเรียกว่าเป็นจุดที่ซีรีส์เริ่มอ่อนลงกว่าช่วงเอสโกบาร์ สุดท้ายแล้ว ผมเองมองว่าไม่ใช่ซีซั่นที่แย่ที่สุดโดยสิ้นเชิง แต่ถาว่ามันไม่ตรงกับความคาดหวังของคนดูจำนวนมาก การเปลี่ยนสไตล์แบบนี้กลายเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ซีซั่น 3 เจอเสียงวิจารณ์หนักกว่าซีซั่นอื่นๆ

เรื่อง 'นักบุญนาร์โค' เวอร์ชันพากย์ไทยมักถูกพูดถึงในกลุ่มคนดูที่ชอบเสียงพากย์และการถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละคร เราได้สังเกตว่ารายชื่อผู้พากย์ไทยสำหรับซีรีส์ต่างประเทศที่ลงบน Netflix มักจะปรากฏในส่วนข้อมูลเสียงหรือเครดิตตอนท้ายของเรื่อง ซึ่งจะระบุว่าใครให้เสียงตัวละครหลัก ๆ เช่นเสียงของตัวเอกและตัวร้าย อย่างไรก็ตาม รายชื่อพากย์ไทยสำหรับ 'นักบุญนาร์โค' มักไม่ได้ถูกโปรโมตเท่ากับนักแสดงต้นฉบับ จึงง่ายที่คนทั่วไปจะไม่ทราบชื่อทันที มุมมองของเราคือถา้ต้องการชื่อตรง ๆ ให้ดูที่เมนูเสียง/เครดิตบนแพลตฟอร์มที่คุณรับชม หรือเช็กโพสต์ของชุมชนคนพากย์ไทยที่มักจะรวบรวมข้อมูลพวกนี้ไว้ เพราะพวกเขามักจะลงรายละเอียดชื่อผู้พากย์และบทที่รับผิดชอบไว้ครบถ้วน ส่วนตัวแล้วการได้รู้ชื่อผู้พากย์ช่วยให้ผมเข้าใจการตีความตัวละครมากขึ้น และชื่นชมการทำงานเบื้องหลังของทีมพากย์ไทยมากขึ้นด้วย

คำถามแบบนี้ทำให้ฉันต้องตีความก่อนว่านายหมายถึงอะไรโดยคำว่า 'ซีรีย์จีน123' — มันอาจหมายถึงซีรีส์ชื่อมีเลข 1‑2‑3, ซีรีส์ที่มีสามภาค หรือเป็นการย่อถึงซีรีส์หลายเรื่องรวมกันก็ได้ ถ้าสมมติว่าหมายถึงชุดซีรีส์ยอดนิยมที่คนมักพูดถึงเป็นชุดสามภาค นักแสดงนำที่มักได้รับรางวัลจากงานประกาศรางวัลต่าง ๆ และได้รับการยอมรับจากผลงานซีรีส์ยาว ๆ มักเป็นคนที่โดดเด่นทั้งฝีมือและความนิยม เช่นนักแสดงชายที่เล่นนำใน 'The Untamed' หรือดาราหญิงนำใน 'Eternal Love' — ชื่อพวกนี้มักเห็นขึ้นแท่นรับรางวัลความนิยม รางวัลผู้แสดงนำ หรือตำแหน่งนักแสดงยอดเยี่ยมในงานต่าง ๆ สรุปด้วยมุมมองแฟน: หากไม่มีชื่อเรื่องที่ชัดเจน ผมจะคิดถึงนักแสดงที่ผูกกับซีรีส์ใหญ่และมักถูกเสนอชื่อเข้าชิงมากกว่าการสรุปคนเดียว คำตอบจึงขึ้นกับว่าคุณหมายถึงนิยามไหนของ '123'

รายชื่อของนักแสดงชาวอังกฤษที่เคยคว้ารางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำมีทั้งรุ่นคลาสสิกและยุคใหม่ ซึ่งทำให้เห็นภาพว่าการแสดงแบบอังกฤษมีความหลากหลายและทรงพลังเพียงใด ในที่นี้จะขอยกตัวอย่างนักแสดงที่เกิดหรือเติบโตในอังกฤษและได้รับรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมของสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน พร้อมเล่ามุมมองส่วนตัวเกี่ยวกับแต่ละคนด้วย ลอเรนซ์ โอลิวิเยร์ (Laurence Olivier) เป็นหนึ่งในนักแสดงอังกฤษยุคบุกเบิกที่ได้รับรางวัลจากการแสดงใน 'Hamlet' ซึ่งแสดงให้เห็นถึงเทคนิคการแสดงแบบโรงละครที่แปรเปลี่ยนเป็นภาษาหน้าจอได้อย่างชัดเจน, อเล็ก กีนีส (Alec Guinness) คว้ารางวัลจาก 'The Bridge on the River Kwai' ด้วยการสื่ออารมณ์ที่ละเอียดและมีการเปลี่ยนแปลงภายในตัวละครอย่างน่าทึ่ง, และเร็กซ์ แฮร์ริสัน (Rex Harrison) ได้รับออสการ์จาก 'My Fair Lady' เพราะความสามารถในการผสมผสานการพูดและการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์ ก้าวมาสู่ยุคหลัง ๆ, เบน คิงสลีย์ (Ben Kingsley) ก้าวขึ้นมาด้วยบทบาทใน 'Gandhi' ซึ่งเป็นการแสดงที่เปลี่ยนมุมมองคนดูต่อประวัติศาสตร์, เจเรมี ไอรอนส์ (Jeremy Irons) ได้รับรางวัลจาก 'Reversal of Fortune' ด้วยการสร้างตัวละครที่เยือกเย็นและลึกลับ, โคลิน เฟิร์ธ (Colin Firth) ชนะออสการ์จาก 'The King's Speech' ในการแสดงที่ผสมความเปราะบางกับความเป็นกษัตริย์ได้อย่างสมจริง, และแกรี โอลด์แมน (Gary Oldman) ได้รับรางวัลสำหรับ 'Darkest Hour' ซึ่งเห็นได้ชัดถึงการแปลงโฉมทั้งเสียงและท่าทาง ส่วนดาเนียล เดย์-ลิวอิส (Daniel Day-Lewis) ต้องยกให้เป็นกรณีพิเศษเพราะเขาคว้าออสการ์สาขานักแสดงนำมากกว่าหนึ่งครั้งจากบทที่ต้องใช้การฝังตัวแบบสุดขีดในตัวละคร เช่นใน 'My Left Foot' และ 'There Will Be Blood' การแสดงของเขาทำให้เห็นว่าการเตรียมตัวและการยอมสละตัวตนสามารถพาไปสู่การแสดงที่แทบจะเหนือธรรมชาติ ในมุมมองส่วนตัวผมชอบวิธีที่นักแสดงแต่ละคนใช้เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมอังกฤษมาผสมกับเทคนิคการแสดงสากลจนเกิดผลงานที่ทั้งจดจำและมีผลกระทบยาวนาน อ่านรายชื่อเหล่านี้แล้วจะเห็นว่าทั้งนักแสดงคลาสสิกและสมัยใหม่ต่างมีวิธีเล่าเรื่องและถ่ายทอดอารมณ์ที่ไม่เหมือนกัน แต่รวมกันแล้วกลับแสดงให้เห็นพลังของการแสดงแบบอังกฤษที่สามารถครอบครองเวทีออสการ์ได้บ่อยครั้ง ความรู้สึกส่วนตัวคงต้องบอกว่ายิ่งศึกษาประวัติและผลงานของแต่ละคน ยิ่งชอบและยกย่องการอุทิศตัวเพื่อศิลปะการแสดงอย่างจริงจัง

เคยหลงใหลในการแสดงของนักแสดงนำจาก 'นาคี' มาก จนคอยสังเกตว่าคนไหนได้รับรางวัลบ้าง — สำหรับผมคนแรกที่เด่นชัดสุดคือณเดชน์ คูกิมิยะ ซึ่งเป็นภาพลักษณ์หลักของงานนี้และได้รับการยอมรับด้านการแสดงจากเวทีต่าง ๆ ตลอดเส้นทางอาชีพของเขา แม้รางวัลบางชิ้นจะเป็นรางวัลรวมจากผลงานละครหลายเรื่อง แต่ผลงานใน 'นาคี' ช่วยเสริมโปรไฟล์ให้เขาได้รับการเสนอชื่อหลายครั้ง การได้เห็นนักแสดงนำแบบนี้ได้รับรางวัลทำให้ผมรู้สึกว่าแฟนๆ และคณะกรรมการเห็นคุณค่าการทุ่มเทของเขา ผลงานที่มีฉากอารมณ์หนัก ๆ ในเรื่องนี้แสดงให้เห็นความสามารถในการพาเราเข้าไปในโลกของตัวละครอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาได้รางวัลในสายละครโทรทัศน์และสื่อบันเทิงอื่น ๆ ไปบ้างแล้วโดยรวม ผมมองว่าเสียงตอบรับเชิงรางวัลของเขาเป็นการยืนยันว่าการแสดงใน 'นาคี' มีน้ำหนักพอสมควร

บอกตรงๆ ว่าเรื่องนี้หาดูไม่ยากเลย — 'นักบุญนาร์โค' มีให้รับชมบน Netflix และในหลายภูมิภาคจะมีพากย์ไทยกับซับไทยให้เลือกได้ พอเป็นแฟนซีรีส์แนวอาชญากรรม ฉันชอบสลับระหว่างพากย์และซับขึ้นกับอารมณ์วันที่ดู: เวลาต้องการอินกับบรรยากาศแบบต้นฉบับจะเปิดซับ แต่บางฉากที่ต้องการความลื่นไหลของบทพูดพากย์ไทยช่วยได้เยอะ ฉันรู้สึกว่าคุณภาพพากย์ไทยของเรื่องนี้จัดว่าดี เสียงจับอารมณ์ตัวละครได้ไม่ขัดเขิน ถ้าคุณมีแอคเคาท์ Netflix ก็แค่เข้าแอป เลือกตอน แล้วเปลี่ยนแทร็กเสียงเป็นภาษาไทย (ถ้ามี) ส่วนใครยังไม่ได้สมัคร ต้องสมัครแพ็กเกจที่รองรับการสตรีม โดยรวมแล้วเป็นทางเลือกที่สะดวกและถูกกฎหมาย ถ้าชอบแนวนี้ การได้พากย์ไทยก็ทำให้ดูต่อเนื่องได้ง่ายขึ้นและสนุกกว่าเดิม

ดิฉันมองว่าคำตอบขึ้นกับว่าคุณนับรางวัลแบบไหน แต่ถ้าพูดถึงนักแสดงนำที่ได้รับการยอมรับทั้งในวงการภาพยนตร์และละครโทรทัศน์จนมีรางวัลสะสมจำนวนมาก ชื่อที่โผล่มาในหัวคือ 'Ruyi's Royal Love in the Palace' ซึ่งนำแสดงโดยนักแสดงที่มีประวัติการทำงานยาวนานและได้รางวัลทั้งในประเทศและระดับนานาชาติ แนวคิดของดิฉันคือให้แยกประเภทรางวัลก่อน: บางคนเน้นรางวัลทางการจากสมาคมวิชาชีพ บางคนเน้นรางวัลยอดนิยมจากโหวตแฟนๆ และบางคนมีทั้งสองประเภทผสมกัน นักแสดงที่เล่นทั้งหนังและซีรีส์แล้วได้รางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ รวมถึงรางวัลละครโทรทัศน์ด้วย มักจะมีตัวเลขรางวัลรวมสูงที่สุด เพราะได้รับการยอมรับจากหลายวงการ ซึ่งทำให้ภาพรวมของพวกเขาดูโดดเด่นกว่าเรตติ้งหรือรางวัลเชิงการค้าเพียงอย่างเดียว สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ หากนับรวมทุกประเภทของรางวัล — ทางการ ยอดนิยม ระดับภูมิภาคและนานาชาติ — นักแสดงที่มีผลงานทั้งในจอเงินและจอแก้วมักจะเป็นคนที่ได้รับรางวัลมากที่สุด แต่ถ้าต้องระบุชื่อเดียวจริงๆ คนที่มีพอร์ทโฟลิโอแบบข้ามสื่อและได้รับการยอมรับเชิงวิชาการกับแฟนๆ ก็จะนำหน้าในแง่นั้นอย่างชัดเจน

เคยตามผลงานของพนมนาคาอยู่บ่อย ๆ แล้วรู้สึกว่าเรื่องราวรอบตัวเขามักถูกเล่าเป็นภาพของนักแสดงที่ได้รับคำชมมากกว่ารางวัลระดับชาติที่เป็นทางการ จากมุมมองแฟนตัวยง ผมมองว่าข้อมูลเกี่ยวกับรางวัลที่พนมนาคาได้รับมีความกระจัดกระจาย — มีการพูดถึงการได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ท้องถิ่น การได้รางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์อิสระระดับภูมิภาค และบางครั้งมีการกล่าวถึงรางวัลชมเชยสำหรับบทสมทบหรือการแสดงครั้งสำคัญในงานเทศกาลเล็ก ๆ แทนที่จะเป็นรางวัลใหญ่ที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง สิ่งที่ประทับใจสำหรับผมไม่ใช่แค่ถ้วยหรือใบประกาศ แต่วิธีที่ผลงานชิ้นหนึ่งทำให้ผู้ชมพูดถึงเขาต่อ เช่น ฉากที่เขาแบกบทบาทหนัก ๆ ในภาพยนตร์อินดี้จนคนดูจำได้หลายคนยังคงเอ่ยถึงกันเมื่อเจอกัน ในเชิงสรุปแบบไม่เป็นทางการ: ถ้าต้องเรียงรายการตามสิ่งที่แฟนและสื่อท้องถิ่นมักยกขึ้น พนมนาคามีแนวโน้มได้รับการยกย่องในรูปแบบต่อไปนี้ — รางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ท้องถิ่น (รางวัลนักแสดงนำ/สมทบยอดเยี่ยมหรือรางวัลชมเชย) รางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์ภายในภูมิภาค และการเสนอชื่อในงานประกาศผลของวงการโทรทัศน์หรือภาพยนตร์ที่เน้นงานศิลป์มากกว่าตลาดมวลชน การได้เห็นคนที่ชอบผลงานเขาพูดถึงรางวัลแบบกระจายแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าการยอมรับของเขาอาจอยู่ในระดับที่ลึกและจริงจังในกลุ่มผู้ชมเฉพาะกลุ่มมากกว่าจะเป็นการได้รับรางวัลล้นหลามบนเวทีหลัก ๆ ซึ่งสำหรับผมก็มีคุณค่าไม่น้อยไปกว่ารางวัลใหญ่ ๆ เลย