นักพากย์ปรับเสียงอย่างไรให้เข้ากับอักษรภาษาไทยในอนิเมะ

เราเชื่อว่าสิ่งเล็กๆ อย่างการยืดสระหรือเลื่อนวรรณยุกต์เพียงเสี้ยววินาทีสามารถเปลี่ยนอารมณ์ของฉากทั้งฉากได้เลย เสียงที่พูดเบา ๆ แต่ชัดเจน มักถูกใช้เมื่อต้องการสื่อความอ่อนโยนหรือความระมัดระวัง ในงานพากย์ฉากซึ้งแบบใน 'Violet Evergarden' จะเห็นเทคนิคการใช้ลมหายใจต่ำแล้วค่อยๆ ปล่อยเสียง ทำให้คำพูดเหมือนถูกชั่งน้ำหนักก่อนปล่อยออกมา นักพากย์ลดความดังและความถี่ของเสียงในช่วงพยางค์ท้ายเพื่อสร้างความรู้สึกเว้าวอนหรือเศร้า อีกมุมหนึ่งถ้าต้องการฉากตึงเครียด เสียงจะถูกบีบให้แน่นขึ้น ใช้ก้อนเสียง (vocal fry) เล็กน้อยหรือเพิ่มพลังในพยางค์ต้น เพื่อย้ำความหนักแน่น การเลือกใช้โทนสีเสียง (timbre) ต่างกันยังช่วยแยกตัวละครที่มีภูมิหลังหรือวัยต่างกัน — เสียงใสกับโทนพุ่งเล็กน้อยให้ความรู้สึกเยาว์ ส่วนเสียงแหบหนาหรือมีความทรุดโทรมเล็กน้อยให้ความรู้สึกผ่านร้อนผ่านหนาว เทคนิคที่ชอบเห็นคือการจัดจังหวะและพยางค์ว่าง (micro-pauses) เพื่อให้ภาพลมหายใจของตัวละครตรงกับการเคลื่อนไหวหรือการตัดต่อ เมื่อกล้องซูมเข้าใกล้ เสียงจะซอฟต์ลงและเพิ่มรายละเอียดเล็กๆ เช่นการกัดคำหรือการสะอึกเล็กน้อย เพื่อให้รู้ว่านี่เป็นเสียงที่มาจากภายใน ส่วนฉากแอ็กชันมักใช้การพูดที่เร็วขึ้น เปลี่ยนความสูงของเสียง (pitch) ให้เด้ง เพื่อบ่งบอกความตื่นตัว วิธีการปรับภาษาให้เข้ากับโทนไม่ใช่แค่เปลี่ยนความแรงหรือสำเนียง แต่คือการเลือกมิติของเสียง—ความกว้างลมหายใจ จังหวะการหายใจ ระยะระหว่างคำ และน้ำหนักของพยางค์ ทั้งหมดนี้ผสมกันจนได้สีเสียงที่เหมาะสมกับอารมณ์ของบท สุดท้าย องค์ประกอบเล็กๆ อย่างการเน้นคำบางคำหรือเว้นจังหวะก่อนคำสำคัญ มักเป็นสิ่งที่ทำให้บทสนทนาจากดีกลายเป็นทรงพลังได้จริง ๆ

เสียงระนาดมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้ฉากในการ์ตูนมีพลังขึ้นทันที — ฉันมักเริ่มจากการคิดว่าเสียงนั้นต้องบอกอะไรแทนตัวละครหรือบรรยากาศบ้าง ในมุมของผม การจะทำให้เสียงระนาดสมจริงไม่ใช่แค่เลือกซาวด์ที่ใกล้เคียงที่สุด แต่เป็นการเล่นกับไดนามิกและจังหวะ: ตีเบา-แรงให้ชัด ใช้การเบลนด์ระหว่างเสียงต้นฉบับกับชั้นฟุตเทจที่มีห้องก้องเล็กๆ เพื่อให้ได้ความกลมกลืนในพื้นที่ฉาก บางครั้งผมเพิ่มการสั่นเล็กน้อยหรือ pitch modulation เพื่อเลียนแบบการเปลี่ยนแรงกระทบของไม้ตี ซึ่งเมื่อผสมกับการคอนโทรล transient จะเห็นความคมชัดของ attack และ decay ที่ทำให้ภาพเคลื่อนไหวดูเชื่อมโยงกับเสียง ตัวอย่างที่ชอบคือฉากใน 'Spirited Away' ที่ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านเล็กๆ ประกอบการเล่าเรื่อง เทคนิคอีกอย่างที่ใช้คือการแยกเสียงเป็นหลายเลเยอร์: เลเยอร์หนึ่งเน้น attack, อีกเลเยอร์หนึ่งเน้น resonance ยาว ๆ และอีกเลเยอร์เป็นห้องก้องหรือ ambient เพื่อสร้างมิติ การจัดวางไมโครโฟนขณะอัดจริงก็สำคัญ — ไมค์ใกล้เก็บ attack ชัด ไมค์ไกลเก็บโทนอากาศและเฮดรูม ช่วงเสียงที่ต้องระวังคือเบสต่ำเกินไปหรือแหลมจัดที่ทำให้รู้สึกไม่ธรรมชาติ นอกจากเทคนิคด้านซาวด์แล้ว การทำงานร่วมกับคนทำอนิเมชั่นเพื่อจับเฟรมสำคัญและ timing ก็ทำให้ซิงค์เสียงกับการเคลื่อนไหวไหลลื่นขึ้น สรุปคือผมชอบผสมศาสตร์การแสดงกับงานซาวด์เพื่อให้เสียงระนาดกลายเป็นหนึ่งในภาษาของฉาก ไม่ใช่แค่ประกอบฉากเฉยๆ

เสียงพากย์ไม่ได้เป็นแค่เสียงที่พูดประโยคให้จบเสมอไป — ภาษาและหลักไวยากรณ์มีบทบาทเป็นตัวกำหนดโทน อารมณ์ และความน่าเชื่อถือของตัวละครอย่างชัดเจน ฉันมองว่าเสียงพากย์จะต่างกันทันทีเมื่อเจอกับโครงสร้างประโยคที่ต่างกัน เช่น ประโยคสั้นๆ แบบภาษาอังกฤษกับประโยคยาวเป็นพหุนิยมแบบญี่ปุ่น เสียงจะต้องมีจังหวะหายใจที่แตกต่างกัน การเว้นวรรค การเน้นพยางค์ และการขึ้นลงของเสียงล้วนเปลี่ยนภาพลักษณ์ตัวละครได้ทั้งหมด ในฉากที่อยากให้คนดูรู้สึกใกล้ชิด เช่น ใน 'Your Name' นักพากย์ต้องปรับน้ำเสียงให้ฟังเป็นธรรมชาติของวัยรุ่น ทั้งจังหวะลากเสียงและการตกหล่นของคำ ทำให้บทสนทนาที่เป็นภาษาญี่ปุ่นเล่นในระดับโมรา-ทิ่ง (mora-timing) ยังคงความละมุนและชวนอินได้แม้แปลเป็นภาษาอื่น โครงสร้างไวยากรณ์ยังเชื่อมกับระดับภาษาหรือเรจิสเตอร์ (register) ของตัวละครด้วย ในบางเรื่องที่ใช้สำเนียงท้องถิ่นหรือคำทางการ เช่น ใน 'Shouwa Genroku Rakugo Shinju' การพูดแบบโบราณและการใช้ศัพท์พื้นถิ่นช่วยสร้างบริบทประวัติศาสตร์ การเลือกใช้คำยกย่องหรือคำหยาบคายส่งผลกระทบต่อการตีความตัวละครโดยตรง — ตัวละครที่ใช้ประโยคสุภาพตลอดจะถูกมองว่าเป็นคนมีมารยาทหรืออยู่ในสถานะสูง ขณะที่การใช้ภาษาพูดตรงๆ แบบสั้นๆ จะทำให้รู้สึกซื่อและเข้าถึงง่าย ฉันจำวิธีที่นักพากย์ปรับสเต็ปเสียงเมื่อสลับจากบทสนทนาเป็นโมโนล็อกภายในจิตใจได้ชัดเจน เพราะไวยากรณ์ภายในบทมักเปลี่ยนจังหวะการหายใจ ทำให้การแสดงมีมิติขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น การดัดแปลบทหรือ Localization ยังเกี่ยวข้องกับหลักภาษาอย่างลึกซึ้ง เวลาแปลงโครงสร้างประโยคจากภาษาหนึ่งไปอีกภาษาหนึ่ง นักพากย์และผู้กำกับต้องตัดสินใจว่าจะรักษาจังหวรเดิมของบทไว้หรือปรับให้เป็นธรรมชาติของภาษาปลายทาง เช่น ในงานที่ต้องซิงก์ปากกับภาพจริง (lip-sync) เช่นบางเวอร์ชันของ 'Neon Genesis Evangelion' การเลือกคำที่เข้าพอดีกับการขยับปากสำคัญมาก ต่างภาษานำมาซึ่งการปรับอารมณ์ย่อย ๆ ของบทจนบางครั้งฉากเดียวกันอาจให้ความรู้สึกคนละแบบ ฉันมักจะสังเกตเห็นรายละเอียดพวกนี้แล้วยิ้ม เพราะการเลือกใช้หลักภาษาอย่างฉลาดทำให้การพากย์ไม่เพียงแค่ 'อ่านบท' แต่กลายเป็นการเล่าเรื่องที่เต็มไปด้วยชีวิต

เสียงที่ใช่สามารถทำให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นมาได้ ในการพากย์การ์ตูนภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย ผมมักเริ่มคิดจาก 'ใคร' มากกว่า 'เสียง' เสียงต้องสื่อบทบาทภายในบริบทวัฒนธรรม เช่น ตัวละครเด็กใน 'Avatar: The Last Airbender' ต้องได้ความสดใสและความกระฉับกระเฉงที่ยังรักษาน้ำเสียงไม่ให้กลายเป็นการ์ตูนเด็กเกินไป การเลือกโทนสูง-ต่ำ ขึ้นอยู่กับวัย น้ำเสียงกลางๆ จะทำให้ผู้ฟังไทยเข้าถึงอารมณ์ได้ง่ายกว่าโทนที่เลียนแบบตรงๆ แบบอังกฤษ การใช้อารมณ์ไม่จำเป็นต้องตรงตามต้นฉบับ 1:1 แต่ต้องรักษาจังหวะและความจริงใจเอาไว้ ฉันจะปรับเสียงให้สั้นลงหรือยืดออกเมื่อประโยคภาษาไทยมีพยางค์ต่างจากภาษาอังกฤษ เพื่อให้ซิงค์กับภาพโดยไม่เสียเนื้อหา การปรับเสียงสั้น-ยาวนี้ยังช่วยให้การเปลี่ยนอารมณ์ในฉากดราม่าดูนุ่มนวลขึ้น เช่น ในฉากเผชิญหน้า ฉันอาจลดน้ำเสียงให้ราบเรียบแต่มีแรงกด เพื่อสื่อความเข้มข้นโดยไม่ต้องตะโกน เทคนิคเล็กๆ ที่ได้ผลคือควบคุมลมหายใจและวางหน่วยคำให้ชัด การทำงานร่วมกับผู้กำกับเสียงสำคัญมาก เพราะบางครั้งการแปลประโยคต้องย้ายตำแหน่งคำบางคำเพื่อรักษาความหมายและความต่อเนื่องของการหายใจ สุดท้ายแล้ว พากย์ที่ดีไม่ใช่เสียงที่เท่ที่สุด แต่เป็นเสียงที่ทำให้ผู้ชมเชื่อว่าคนในจอพูดจริงๆ นั่นแหละคือเป้าหมายที่ฉันตั้งไว้เมื่อเริ่มงานในทุกๆ ตอน

เราเคยนั่งจ้องสกอร์เพลงแล้วคิดว่าคำพูดกับจังหวะจะต้องโคจรเข้าหากันยังไงให้ลงตัว — นี่เป็นเรื่องที่ผมชอบมากเวลาพากย์บรรยายที่มีดนตรีแจ๊ซหรือบลูส์ประกอบ เช่นฉากเปิดแบบสโลว์ของ 'Cowboy Bebop' ซึ่งดนตรีจะมีการสวิงและซินโคปอยู่ตลอด วิธีที่ผมปรับคือจับพัลส์ของเมโลดี้มากกว่าตัวจังหวะเป๊ะๆ: เลือกวางเว้นวรรคให้ตรงกับบีตที่เด่น ปรับน้ำเสียงให้มีสัมผัสเป็นเลเยอร์เหมือนนักร้อง บางท่อนต้องยืดสระให้ลื่นเพื่อให้กลมกลืนกับโซโล่แซกโซโฟน ในฉากที่ดนตรีขึ้นโซโล่ ผมมักจะลดไดนามิกของน้ำเสียงลงเล็กน้อยเพื่อให้มือกีตาร์หรือแซกโซโฟนได้พื้นที่ส่อง แต่ในคีย์ที่ต้องการแรงกระแทกก็จะยืมพลังจากคอร์ดให้บรรยายมีแรงส่งมากขึ้น อีกอย่างที่สำคัญคือการใช้ลมหายใจกับการวางคำ เมื่อเจอบีตเงียบหรือพักเล็กๆ ต้องการให้คำสุดท้ายของประโยคคงอากาศไว้ให้จบตรงช่วงพัก ไม่ใช่พูดทิ้งปลาย กล่าวคือการซิงก์ลมหายใจกับพักของดนตรีช่วยให้ผลงานเป็นหนึ่งเดียวกันมากขึ้น เทคนิคเหล่านี้ทำให้บรรยายไม่รู้สึกแยกส่วนจากดนตรี แต่เป็นส่วนเสริมซึ่งกันและกัน สุดท้ายแล้วสิ่งที่ต้องคอยฟังคือเนื้อหาของเพลง — ถ้าดนตรีบอกความเหงา ให้โทนบรรยายเอียงไปทางอบอ้าวและทึม ถ้าดนตรีบอกตื่นเต้น ก็ต้องมีจังหวะและการขึ้นน้ำเสียงที่คมกริบ จบด้วยความชอบส่วนตัวว่าการบาลานซ์ระหว่างคำกับโน้ตนั้นน่าตื่นเต้นเสมอ

การแปลบทพูดในนิยายต้องเดินบนเส้นบางๆ ระหว่างความเป็นธรรมชาติและความซื่อสัตย์ต่อเสียงต้นฉบับ ฉันมักจะเริ่มจากการฟัง 'เสียง' ของตัวละครก่อนว่าเขาพูดแบบไหน — กวนๆ หยาบๆ สุภาพหรือขี้เล่น — แล้วค่อยคิดศัพท์ภาษาไทยที่จะทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนกำลังฟังคนนั้นอยู่ตรงหน้า เช่น ในฉากที่ Elizabeth Bennet ปากจัดจาก 'Pride and Prejudice' น้ำเสียงเย้ยหยันเป็นหัวใจ ไม่จำเป็นต้องแปลแบบตรงตัวทุกคำ แต่ต้องรักษาจังหวะอารมณ์ไว้ ฉันอาจเลือกคำที่สั้นและมีอารมณ์เย้ย เช่น ใส่คำลงท้ายแบบเฉพาะตัวหรือเว้นจังหวะประโยคเพื่อให้เกิดเสียงสะท้อนเหมือนต้นฉบับ นอกจากศัพท์แล้ว เครื่องหมายวรรคตอน จังหวะคำพูด และแท็กบอกอารมณ์ก็สำคัญ การเปลี่ยนสำนวนอังกฤษที่เป็นอ้อมค้อมให้เป็นภาษาไทยตรงๆ อาจทำให้ตัวละครหลุดจากตัวตน ถ้าบทพูดมีคำสแลงหรืออ้างอิงวัฒนธรรม ฉันจะมองหาสำนวนไทยที่ส่งอารมณ์เดียวกันโดยไม่ยัดความหมายเกินไป ท้ายที่สุดแล้วเป้าหมายคือให้บทพูดอ่านลื่น ฟังดูเป็นธรรมชาติ และยังรู้สึกว่าตัวละครยังคง 'คนเดิม' อยู่ — นี่แหละคือความท้าทายที่ฉันชอบ

การแปลซับให้สมดุลระหว่างความถูกต้องและความเป็นธรรมชาติเป็นสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมากกว่าทุกอย่าง ฉันมองว่าการใช้ไวยากรณ์ไทยในซับควรยึดหลักความเข้าใจง่ายก่อนเป็นอันดับหนึ่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องแปลตรงตัวหรือใช้ภาษาแผลง ๆ จนเสียรสนิยม ตัวละครที่เป็นเด็กอาจพูดแบบไม่เป็นทางการ ใช้สรรพนามแบบไม่เป็นทางการและคำตัด เช่น ใช้ 'เรา' หรือ 'กู' ในสปีกที่เหมาะสม เพื่อรักษาโทนของต้นฉบับ ในขณะที่ฉากที่จริงจังหรือเป็นทางการ เช่น บทสนทนาในราชสำนักหรือพิธีการ ควรเลือกใช้ภาษาไทยมาตรฐานที่เรียบและสุภาพมากขึ้น การตัดคำและจัดไลน์ก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะคนดูมีเวลาจำกัดต่อการอ่าน ควรหลีกเลี่ยงประโยคยาวที่รวมหลายความหมาย ถ้าตัวต้นฉบับเล่นกับมุกคำหรือสำนวน ต้องพิจารณาว่าจะแปลตรงไปหรือหามุกทดแทนที่คนไทยเข้าใจได้ เช่น ซีนอารมณ์หนักจาก 'Violet Evergarden' อาจต้องปรับโครงประโยคให้สั้นกว่าเดิม แต่ยังสื่อความรู้สึกเดิมได้ ส่วนซีรีส์ที่เน้นบทพูดเร็วและศัพท์เทคนิคอย่าง 'Shingeki no Kyojin' ต้องรักษาความจริงจังและคำศัพท์เฉพาะให้คงที่ตลอดเรื่อง สุดท้ายฉันมักตั้งกฎว่าให้ผู้ชมอ่านแล้วรู้สึกว่า "นี่คือละครภาษาไทยที่ไหลลื่น" แม้จะมาจากภาษาต่างประเทศก็ตาม นั่นคือเป้าหมายที่ทำให้ทุกบรรทัดที่ลงซับต้องมีเหตุผลและรสนิยม

งานของผมคือทำให้ตัวอักษรมีชีวิต — นี่เป็นวิธีที่ผมมองเมื่อต้องอธิบายความหมายของตัวอักษรในซีรีส์ให้ผู้ชมเข้าใจ ผมมักเริ่มจากโทนเสียงก่อนว่าอักษรนั้นควรถูกอ่านด้วยน้ำหนักหนักหรือเบา การลากเสียงยาว การหายใจ การขยับจังหวะของคำ ช่วยชี้นำว่าตัวอักษรนั้นมีความหมายเชิงอารมณ์อย่างไร เช่น ในฉากที่ตัวละครเปิดสมุดใน 'Death Note' เสียงอ่านชื่อและการเน้นพยางค์ทำให้ความรู้สึกของคำว่า 'ชะตา' กับ 'คำสาป' ต่างกันไปอย่างชัดเจน ต่อมาเป็นการสอดแทรกคำอธิบายสั้น ๆ ที่ไม่ทำลายบรรยากาศ ถ้าตัวอักษรมีที่มาทางประวัติหรือเป็นคำที่คนดูอาจไม่คุ้น ผมจะใช้การเว้นวรรคเล็ก ๆ หรือเติมน้ำเสียงเหมือนคนเล่าเรื่อง ซึ่งมักทำงานได้ดีในฉากสั้น ๆ ที่ต้องการให้ผู้ชมเข้าใจทันทีโดยไม่ต้องพึ่งซับไตเติลเพิ่มเติม สุดท้ายแล้วการอธิบายทั้งหมดต้องกลมกลืนกับท่วงทำนองของฉาก เพื่อไม่ให้คนดูหลุดออกจากอารมณ์ของเรื่อง

เราเชื่อว่าการจับอารมณ์ตัวละครในซับไทยไม่ใช่แค่การแปลถ้อยคำตรงๆ แต่เป็นการถ่ายทอดจังหวะ ลมหายใจ และความหนักเบาของคำพูดให้คนดูภาษาไทยรู้สึกเหมือนได้ยินตัวละครพูดจริงๆ ในฉากเศร้าอย่างใน 'Kimi no Na wa' ประโยคสั้น ๆ ซ้ำ ๆ กับการหยุดของลมหายใจสำคัญกว่าคำศัพท์ยิ่งใหญ่ การใช้คำไทยที่สั้น กระชับ และเว้นวรรคให้เหมาะกับจังหวะเสียงจะช่วยให้คนดูรับรู้ความเขินอายหรือความอึ้งนั้นได้โดยไม่ต้องอ่านยาว ๆ การเลือกคำต้องคำนึงถึงหลายชั้น: พลังของคำ (แรง/อ่อน), ความเป็นทางการ (ราชาศัพท์หรือพูดคุย), และน้ำหนักเชิงอารมณ์ที่ผู้พากย์ใส่ไว้ ในฉากดนตรีหรือโมโนล็อกอย่างใน 'Shigatsu wa Kimi no Uso' ผมจะเลือกคำที่มีสัมผัสทางดนตรี เช่น คำที่มีพยางค์สั้นผสมยาว เพื่อให้การอ่านสอดคล้องกับบีทของบทพูด นอกจากนี้ การตัดประโยคให้พอดีกับเวลาบนหน้าจอสำคัญมาก — ถ้าแปลยาวเกินไปจะดึงความสนใจจากภาพและเสียงออกไป แต่ถ้าสั้นเกินไปก็อาจทำให้ความหมายหายไป จึงต้องบาลานซ์ระหว่างความครบถ้วนของข้อมูลกับความลื่นไหล สุดท้ายผมมองว่าการทำซับให้ตรงอารมณ์คือการร่วมมือกับงานศิลป์ทั้งหมด ไม่ใช่แค่คำที่เลือกแต่รวมถึงการใช้เครื่องหมายวรรคตอน การเว้นวรรค การใส่คำอธิบายเสียงเบา ๆ เมื่อจำเป็น และการทดสอบกับคนดูจริง ๆ เพื่อดูว่าประโยคไหนตีความต่างไปจากต้นฉบับ การยอมรับข้อคิดเห็นและปรับให้เหมาะกับบริบทภาษาไทยจะช่วยให้ซับมีชีวิต ฉะนั้นทุกครั้งที่ผมแปล ผมพยายามนึกถึงว่าถ้าตัวละครคนนั้นยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเป็นไทย เขาจะพูดอย่างไรก่อนจะกดส่งบรรทัดนั้นออกไป

ชื่อนักพากย์ไทยของตัวละคร 'แคตตัส' ยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการที่ผมเห็นอยู่ในวงกว้าง ผมค่อนข้างแน่ใจว่าหลายผลงานที่มีตัวละครแบบนี้มักจะไม่ได้รับการพากย์ไทยแบบเต็มรูปแบบ ยกเว้นกรณีที่มีการจัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการในไทยหรือออกอากาศทางช่องทีวีที่สั่งพากย์เฉพาะเรื่องนั้น ๆ ซึ่งถ้าไม่มีการปล่อยเวอร์ชันพากย์ไทยจากผู้ถือลิขสิทธิ์ ชื่อของนักพากย์ท้องถิ่นมักจะไม่ปรากฏหรือไม่มีเครดิตที่ชัดเจนเลย ผมชอบฟังการพากย์เวอร์ชันต่างประเทศเป็นงานอดิเรก เลยสังเกตว่าแฟนชุมชนบางครั้งทำการพากย์หรือทำซับที่ไม่เป็นทางการให้ตัวละครได้รับชีวิตในภาษาท้องถิ่น แต่ก็ต้องแยกให้ชัดว่าพวกนั้นไม่ใช่การพากย์ที่ได้รับการรับรองจากผู้ถือลิขสิทธิ์ การที่ไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนพากย์เลย แต่มันหมายถึงว่าไม่มีการยืนยันแบบทางการที่สามารถนำมาด้วยความมั่นใจได้ สรุปสั้น ๆ ว่า ณ ตอนนี้ผมยังไม่สามารถบอกชื่อนักพากย์ไทยของ 'แคตตัส' ได้อย่างแน่นอน และยังหวังว่าในอนาคตจะมีเวอร์ชันพากย์ไทยแบบเป็นทางการออกมาให้ฟังกันจริง ๆ