นักพากย์เอเลี่ยน การ์ตูน ให้เสียงตัวละครไหนบ้าง?

เพลงประกอบอนิเมะเรื่อง 'Alien' ที่หลายคนคุ้นเคยคือ 'ยูเรี่ยน' จากอนิเมะคลาสสิกอย่าง 'Space Runaway Ideon' ซึ่งขับร้องโดยทากาโอะ อิชิซากะ แม้ชื่อเรื่องจะไม่ตรงเป๊ะแต่แฟนๆ มักจดจำเพลงนี้จากบรรยากาศลึกลับที่ตรงกับธีมมนุษย์ต่างดาวสุดๆ จังหวะ synth หนักๆ ผสมเสียงร้องทรงพลังทำให้มันเป็นเพลงเปิดที่ตราตรึงแม้เวลาจะผ่านมานาน บางคนอาจสับสนเพราะมีเพลงชื่อคล้ายกันใน 'Crest of the Stars' แต่ความแรงของเวอร์ชันนี้ยังไม่มีอะไรเทียบได้เลย

นี่เป็นเรื่องที่มักจะทำให้เกิดความสับสนเมื่อต้องพูดถึงชื่อตรงๆ อย่าง 'เงิน' เพราะอาจหมายถึงชื่อผลงาน หรือตัวละครที่ชื่อว่าเงินก็ได้ และแต่ละเวอร์ชันของผลงานอาจมีนักพากย์ต่างกัน ในฐานะคนที่ชอบตามเครดิตการ์ตูน ฉันมักจะเริ่มจากการดูเครดิตตอนจบของภาคนั้นก่อนเป็นอันดับแรก เพราะไม่ว่าจะเป็นการ์ตูนเด็ก การ์ตูนญี่ปุ่น หรืออนิเมชันสั้นของไทย รายชื่อทีมงานพากย์มักจะอยู่ที่นั่นเสมอ หากไม่ได้ระบุชัดเจน การเข้าไปดูเพจทางการของสตูดิโอหรือเพจที่แจกแจงทีมพากย์ก็ช่วยได้มาก บางครั้งแฟนคลับจะสรุปข้อมูลบนฟอรัมหรือในฐานข้อมูลผู้พากย์ ทำให้หาแหล่งอ้างอิงได้เร็วขึ้น เช่นเดียวกับเวลาที่เคยตามหาเครดิตของ 'โดราเอมอน' ซึ่งโชคดีที่มีข้อมูลครบทั้งชื่อผู้พากย์ต้นฉบับและเวอร์ชันพากย์ไทย ในกรณีของ 'เงิน' ถ้าชื่อเรื่องสั้นและไม่เฉพาะเจาะจง วิธีที่เรียบง่ายและได้ผลที่สุดคือเริ่มจากเครดิตทางการก่อน แล้วตามด้วยหน้าเพจสตูดิโอหรือรายชื่อผลงานของนักพากย์คนนั้น เพื่อยืนยันอีกครั้ง

พากย์ไทยของ 'ยุทธการเรือรบพิฆาตเอเลี่ยน' รุ่นที่เคยดูเป็นเวอร์ชันซาวด์คุณภาพดีและเสียงพากย์ทำได้ค่อนข้างลงตัวโดยเฉพาะบทนำที่ต้องแบกรับอารมณ์ทั้งบู๊และดราม่า ผมชอบเวอร์ชันนี้เพราะเลือกนักพากย์ที่มีโทนเสียงเหมาะกับคาแรกเตอร์หลักๆ รายชื่อหลักตามที่ปรากฏในเครดิตที่จดจำได้มีดังนี้: อเล็กซ์ ฮอปเปอร์ (ตัวเอก) พากย์โดย ธนา ศรีวิเศษ, แซม เชน ผู้บังคับบัญชาพากย์โดย อัครา นาวี, อดิศรา (ตัวละครหญิงหลัก) พากย์โดย พราวพรรณ เมธาวี นอกจากนี้ยังมีเสียงประกอบจาก กฤษณ์ สุรัสวดี และ ณรงค์ วีรพันธ์ ในบททหารและนักวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ รายละเอียดของการพากย์ที่น่าสนใจคือการจับจังหวะคู่บทพูดคุยระหว่างตัวละครใหญ่สองคนทำได้กระชับ ไม่ลากจนเสียอารมณ์ฉากบู๊ ฉากเงียบก็รักษาความตึงเครียดได้ดี ทำให้ภาพรวมของ 'ยุทธการเรือรบพิฆาตเอเลี่ยน' เวอร์ชันพากย์ไทยยังคงสนุกและเข้าใจง่ายสำหรับคนที่ไม่อยากดูซับไตเติ้ล

ครั้งแรกที่ได้ดู 'ขุนพันธ์' ในโรง ผมสังเกตเลยว่าการให้เสียงไม่ได้แยกเป็นนักพากย์แยกต่างหากเหมือนงานพากย์ต่างประเทศ เพราะเป็นหนังไทยที่นักแสดงบนจอพูดภาษาไทยเอง แปลว่าบทพูดของตัวละครหลักโดยมากมาจากนักแสดงต้นฉบับ ไม่ใช่นักพากย์อาชีพที่มาลงเสียงหลังถ่ายทำ ในมุมของคนดูที่ติดตามเครดิต ผมมักเช็กรายชื่อนักแสดงจากหน้าจอเครดิตตอนท้ายเรื่องหรือจากปกแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ เพราะในกรณีของ 'ขุนพันธ์' รายชื่อผู้ให้เสียงก็ปรากฏในส่วนของนักแสดงหลักเลย — ตัวละครสำคัญอย่างขุนพันธ์ ตัวร้าย และตัวละครสนับสนุนต่างๆ ได้เสียงจากคนที่ขึ้นแสดงในฉากนั้น ๆ โดยตรง การพูดคุย น้ำเสียง และจังหวะคิวมักสอดคล้องกับการแสดงหน้ากล้องมากกว่าการพากย์แยก ถ้ามีเวอร์ชันพากย์ไทยที่เป็นการแปลหรือปรับแก้ (เช่นพากย์สำหรับฉายต่างประเทศหรือเวอร์ชันทีวี) บางครั้งสตูดิโอพากย์จะใช้ทีมนักพากย์ภายนอก และรายชื่อนักพากย์เหล่านั้นจะระบุแยกต่างหาก แต่สำหรับฉบับภาพยนตร์ไทยในโรงที่ปล่อยออกมาโดยตรง ชุดเสียงหลักก็มาจากนักแสดงต้นฉบับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชอบ เพราะให้ความรู้สึกสมจริงและต่อเนื่องกับการแสดงมากกว่าการพากย์แยกแบบเต็มรูปแบบ

การจับคู่เสียงกับตัวละครโปรดมันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและมักทำให้เราจำตัวละครได้ง่ายขึ้น ผมชอบสังเกตนักพากย์ญี่ปุ่นที่กลายเป็นหน้าเป็นเสียงให้ตัวละครดัง ๆ อย่างชัดเจน เช่นเสียงของ 'กอกุ' ใน 'Dragon Ball' ที่เป็นผลงานของ Masako Nozawa ซึ่งนอกจากจะพากย์กอกุแล้วเธอยังให้เสียงตัวละครในตระกูลเดียวกันด้วย ทำให้ฟีลของครอบครัวซ้อนทับกันไปทั้งเรื่อง พอพูดถึงพลังเสียงที่ทำให้ตัวละครมีชีวิต ประเภทผมมักยกตัวอย่าง Mayumi Tanaka ในบท 'มังกี้ ดี. ลูฟี่' ของ 'One Piece' ที่ให้ความสดชื่นและบ้าพลัง จนแทบจะนึกถึงเสียงหัวเราะของลูฟี่ขึ้นมาได้ทันที อีกคนที่โดดเด่นคือ Junko Takeuchi ที่พากย์ 'นารูโตะ' ใน 'Naruto' เสียงของเธอทั้งแหลมทั้งแอคทีฟ เหมาะกับความดื้อและหัวใจนักสู้ของตัวละคร ยังมีกรณีที่นักพากย์หญิงให้เสียงตัวละครชายได้ยอดเยี่ยม เช่น Romi Park พากย์ 'เอ็ดเวิร์ด เอลริค' ใน 'Fullmetal Alchemist' และ Ikue Otani ที่เป็นเสียงประจำของ 'พิคาจู' ใน 'Pokemon' ทั้งหมดนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าเสียงพากย์คือครึ่งหนึ่งของการบอกเล่าเรื่องราว — ถ้าเจอเสียงที่ชอบแล้ว ฉากไหนก็ใจเต้นตามไปด้วย

ชื่อ 'หวีด' มักจะโผล่ในวงการเสียงที่ไม่เป็นทางการบ่อยครั้งจนกลายเป็นนามแฝงที่คนในชุมชนรู้จักกันดี ผมเป็นคนฟังงานเสียงอิสระเยอะเลยสังเกตว่า 'หวีด' มักรับงานพากย์ในนิยายเสียงและโครงการแฟนดับ (fan dub) ของอนิเมะหรือมังงะที่ถูกนำมาแปลใหม่ งานพวกนี้มักไม่มีเครดิตแบบเป็นทางการบนฐานข้อมูลสากล แต่จะเห็นชื่อปรากฏในคำอธิบายคลิปหรือโพสต์ในกลุ่มเฟซบุ๊กและทวิตเตอร์ของคนทำ อีกมิติที่ผมเห็นบ่อยคือการพากย์ตัวละครนำในโปรเจ็กต์อินดี้ของนักพัฒนาเกมมือถือหรือ visual novel ภาษาไทย งานแนวนี้ให้พื้นที่การแสดงอารมณ์ค่อนข้างกว้าง จึงเป็นที่ที่นามแฝงแบบ 'หวีด' จะได้โชว์สีเสียงเต็มที่ เมื่อฟังหลายชิ้นรวมกันแล้ว ผมรู้สึกว่าบทบาทของ 'หวีด' มักเน้นคาแร็กเตอร์ที่มีสีสัน เป็นตัวละครที่ต้องใช้เทคนิคการแสดงสูงกว่าการอ่านบทเรียบ ๆ ทำให้ผลงานของนามแฝงนี้น่าสนใจสำหรับคนที่ชอบค้นหาเสียงที่แตกต่างจากกระแสหลัก

ในวัยเด็กฉันหลงใหลกับเสียงของนักพากย์ที่ทำให้หุ่นยนต์บนจอมีชีวิตขึ้นมา และถ้าจะต้องเลือกเรื่องที่นักพากย์โดดเด่นจนติดตา 'Mobile Suit Gundam' ต้องถูกพูดถึงก่อนเสมอ ความเข้มข้นของบทบาทในเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การสั่งการหุ่นหรือคำพูดเท่ๆ แต่เป็นการใช้โทนเสียงเล่าเรื่องทางอารมณ์อย่างละเอียด ฉันจำได้ว่าเสียงของ Tōru Furuya ในบท Amuro ทำให้ความสับสน ความกลัว และการเติบโตของตัวละครกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ ส่วน Shuichi Ikeda ในบท Char มีความแนบเนียนแบบคมกริบ เสียงของเขาสามารถเปลี่ยนบรรยากาศจากเสน่ห์ลึกลับเป็นความเจ็บปวดที่เก็บไว้ภายในเพียงประโยคเดียว ในการดูซ้ำหลายครั้ง ฉันยิ่งเห็นว่าเคมีระหว่างนักพากย์คือสิ่งที่ยกระดับซีรีส์จากงานแอ็กชันให้กลายเป็นบทละครร่วมสมัย ทุกครั้งที่มีการเผชิญหน้าระหว่าง Amuro กับ Char เสียงพากย์ช่วยสร้างความหนักแน่นของสถานการณ์ได้มากกว่าฉากแอ็กชันใดๆ ซึ่งทำให้ฉันสนุกกับการฟังบทสนทนาเท่ากับการดูการต่อสู้บนจอ นี่คือเหตุผลที่ฉันมองว่า 'Mobile Suit Gundam' เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการพากย์ที่ยอดเยี่ยม และมันยังคงสะกดใจได้แม้จะผ่านกาลเวลาไปแล้ว

เรื่องนักพากย์ของตัวละครที่คนไทยมักเรียกกันว่า 'ปลั๊กเกจ' นี่เป็นคำถามที่ทำให้ผมยิ้มเลย เพราะชื่อแบบนี้มักจะมีการถ่ายทอดเสียงต่างกันไปตามเวอร์ชันและภาษาที่ฉาย ผมขอเล่าแบบตรงไปตรงมาว่า ถ้าคุณหมายถึงตัวละคร 'Plagg' จากซีรีส์ 'Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir' นักพากย์ที่ให้เสียงในเวอร์ชันภาษาอังกฤษคือ Keith Silverstein ซึ่งเขามักจะให้โทนเสียงตลก ขี้เล่น และชวนกวน ใครที่เคยได้ยินเสียงตัวละครเล็ก ๆ หรือนิสัยซุกซนในอนิเมะหลายเรื่องก็น่าจะพอจำสไตล์ของเขาได้ ที่น่าสนใจคือเมื่อดูเวอร์ชันภาษาต้นฉบับ (ฝรั่งเศส) กับเวอร์ชันพากย์ภาษาต่าง ๆ จะรับรู้ได้ทันทีว่าแต่ละคนใส่น้ำหนักอารมณ์ไม่เหมือนกัน เวอร์ชันฝรั่งเศสมักให้ความรู้สึกเป็นมิตรแบบคาแรกเตอร์การ์ตูนฝรั่งเศส ส่วนพากย์ญี่ปุ่นหรือพากย์ไทยอาจเลือกนักพากย์ที่ปรับโทนเสียงให้เหมาะกับผู้ชมท้องถิ่น ด้วยมุมมองส่วนตัว ผมชอบฟังหลายเวอร์ชันแล้วเปรียบเทียบกัน เพราะการเลือกนักพากย์เปลี่ยนอารมณ์ของฉากได้เยอะมาก บางเวอร์ชันทำให้ตัวละครดูเหมือนแค่กวน ๆ แต่บางเวอร์ชันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นหรือเจือด้วยความสำนึกผิดเล็ก ๆ ซึ่งก็กลายเป็นความสนุกของการติดตามผลงานระหว่างภาษาต่าง ๆ ไปเลย