นักพากย์คนไหนให้เสียงตัวละครหลักใน เงิน การ์ตูน

การจะตอบคำถามนี้ต้องเริ่มจากความจริงแบบง่ายๆ: นักพากย์หลักในฉบับพากย์ไทยของการ์ตูนอนิเมชั่นเต็มเรื่องคือคนที่พากย์เสียงตัวละครเอกหรือมีบทบาทเด่นสุดในเครดิตฉบับไทย ซึ่งบางครั้งไม่ได้เป็นนักพากย์อาชีพอย่างเดียว แต่เป็นคนดังที่ถูกเชิญมาพากย์เพื่อเรียกความสนใจ ผมมักจะสังเกตจากเครดิตตอนจบและสื่อประชาสัมพันธ์ของผู้จัดจำหน่าย ที่มักชูชื่อคนพากย์ตัวเอกเป็นหัวข้อหลัก ตัวอย่างเช่นในฉบับไทยของ 'Toy Story' ชื่อนักพากย์ที่พากย์ไม้หลักจะปรากฏเด่น และถ้าผลงานนั้นเป็นของค่ายใหญ่อย่างสตูดิโอที่ซื้อลิขสิทธิ์ ทางผู้จัดไทยก็อาจจ้างนักพากย์ที่มีประสบการณ์พากย์การ์ตูนหรือดาราที่มีเสียงคุ้นหู ฉันชอบฟังเครดิตจนจบ เพราะบางครั้งนักพากย์หลักไม่ถูกเปิดเผยชัดเจนในโฆษณา แต่ถ้าอยากรู้แน่ชัด ต้องมองชื่อที่กำกับบทพากย์หรือหัวหน้าทีมพากย์ในคอนแท็กต์ทางการ ซึ่งนั่นแหละมักเป็นคำตอบที่ชัดเจนพอสมควร

แปลกใจเหมือนกันที่ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลชัดเจนเกี่ยวกับนักพากย์พากย์ไทยของ 'water and fire' ที่เป็นแหล่งอ้างอิงสาธารณะ ผมรู้สึกแบบแฟนคนหนึ่งที่ชอบเช็กเครดิตตอนจบและโซเชียลของผู้จัดจำหน่าย แต่สำหรับผลงานบางชิ้นโดยเฉพาะงานที่ปล่อยแบบซับก่อนหรือยังไม่ถูกซื้อสิทธิ์ในประเทศไทย รายชื่อทีมพากย์ไทยมักจะไม่ถูกเผยแพร่ทันทีหรืออาจไม่มีเวอร์ชันพากย์ไทยอย่างเป็นทางการเลย จากมุมมองของคนติดตามงานพากย์ การจะยืนยันชื่อคนพากย์หลักต้องดูที่เครดิตจากผู้จัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการ (เช่นหน้าปกแผ่นหรือหน้าเพจรายการในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง) หรือประกาศจากสตูดิโอพากย์ไทยเอง บ่อยครั้งผมเห็นว่าผลงานดังๆ จะมีการประกาศรายชื่อนักพากย์ชัดเจน เช่นในกรณีของ 'Avatar: The Last Airbender' เวอร์ชันต่างประเทศที่มักมีหน้าเครดิตครบถ้วน แต่สำหรับ 'water and fire' หากยังไม่พบชื่อคนพากย์ นั่นอาจหมายความว่ายังไม่มีพากย์ไทยหรือยังไม่ได้ประกาศ สรุปคือ ผมอยากเห็นเครดิตอย่างเป็นทางการมากกว่านี้ เพราะนอกจากจะตอบคำถามได้ตรงๆ ก็ยังช่วยให้แฟนๆ รู้จักนักพากย์ไทยที่ทำงานกันอย่างทุ่มเทด้วยเช่นกัน

เราเพิ่งนึกถึงเสียงพากย์ในเวอร์ชันการ์ตูนของ 'สังข์ทอง' แล้วรู้สึกว่ามันเป็นเครื่องหมายของความเรียบง่ายแต่ทรงพลังในเรื่องเลย เสียงนำของสังข์ทองมักจะเป็นเสียงโทนกลาง-สูงที่ใสและกระฉับกระเฉง เสียงแบบนี้ให้ความรู้สึกหนุ่มแน่น ไม่ได้ดุดันแต่แฝงความมั่นคง เวลาที่ตัวละครต้องแสดงอารมณ์ตัดสินใจหรือยืนหยัดต่อสู้ เสียงจะมีน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อยและการเบรกหายใจทำให้คำพูดมีพลัง ส่วนตัวละครหญิงหลักมักได้เสียงอบอุ่นค่อนข้างต่ำกว่าปกติเล็กน้อย มีเท็กซ์เจอร์นุ่ม ๆ เพื่อให้บทสนทนาโรแมนติกหรือฉากปลอบโยนมีมิติ ด้านตัวร้ายจะเป็นเสียงที่เข้ม ดำพิเศษ หรือมีเสียงครางแทรกเล็กน้อยในจังหวะหัวเราะ ส่งผลให้ตัวร้ายดูมีเสน่ห์แบบโบราณและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ฉากต่อสู้บนยอดเขาในตอนหนึ่งแสดงให้เห็นชัดว่าเสียงตัวร้ายใช้การลากเสียงยาวๆ แล้วค่อยตัดอย่างฉับพลัน เพื่อทำให้ความตึงเครียดพุ่งขึ้น การใช้โทนและจังหวะพากย์แบบนี้คือเหตุผลที่ฉากสำคัญ ๆ ของ 'สังข์ทอง' ยังคงจำได้แม้เวลาจะผ่านไป

เสียงพากย์ไทยของ 'Zootopia' ให้ความรู้สึกสดใสและเข้ากับคาแรกเตอร์ได้ดีมาก โดยเฉพาะเสียงจูดี้ที่มีความกระฉับกระเฉงและอบอุ่น ซึ่งทำให้ฉากเปิดตัวที่เธอวิ่งบนถนนเมืองเต็มไปด้วยพลัง ช่วงแรกของฉันที่ดูรู้สึกเลยว่าทีมพากย์ตั้งใจจับจังหวะการพูดของตัวละครให้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวบนจอ ทั้งท่าทางตื่นเต้นและมุมมองมุ่งมั่นของจูดี้ส่งผ่านมาได้ชัดเจน อีกฉากที่โดนใจคือบทสนทนาแบบคู่ระหว่างจูดี้กับนิก ในพากย์ไทยมีความละมุนแต่ยังคงมีความขี้เล่นของนิกเอาไว้ ทำให้การแสดงเสียงสองคนนี้มีเคมีที่สนุกและไม่ขัดกับอารมณ์ของฉากตลก-ดราม่า ผมชอบความละเอียดในการถ่ายทอดน้ำหนักคำพูดเวลาที่เรื่องเริ่มจริงจัง เพราะมันทำให้ซีนที่เกี่ยวกับอคติและความหวาดกลัวของตัวละครส่งผลสะเทือนใจมากขึ้น

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'ก๊อง' ฉันก็ตกใจดีว่าเรื่องเล่าในนั้นหนักไปที่การแสดงทางกายภาพและเสียงประกอบมากกว่าบทพูด ฉันอยากบอกให้ชัดเลยว่า ตัวละครหลักอย่าง 'ก๊อง' แทบไม่มีบทพูดตามแบบการ์ตูนทั่วไป — เขาเป็นตัวละครที่สื่อสารผ่านท่าทาง น้ำเสียงเล็กน้อย และเสียงประกอบจากทีมซาวด์เอฟเฟ็กต์ ไม่ได้มีคนพากย์เสียงเป็นภาษาแบบที่เราคุ้นเคย องค์ประกอบนี้เป็นเสน่ห์ของงานชิ้นนั้น มันทำให้การ์ตูนกลายเป็นการทดลองเชิงภาพ-เสียง ซึ่งต้องพึ่งพาการออกแบบตัวละครและจังหวะการตัดต่อมากกว่าไดอะล็อก ในฐานะแฟนที่โตมากับการ์ตูนแบบหลากหลาย ผมมองว่าการเลือกไม่ให้ 'ก๊อง' พูดเป็นการตัดสินใจเชิงศิลปะที่ชาญฉลาด เพราะมันบีบให้ผู้ชมตีความจากการกระทำและปฏิกิริยาแทนคำพูด นึกภาพเทียบกับตัวละครไม่พูดอย่างใน 'Pingu' หรือฉากม้วนตลกของ 'Tom and Jerry' — ความเงียบทำให้จังหวะตลกหรือจังหวะดราม่าขยับขึ้นมาได้มากกว่าการเติมบทพูด ส่วนใหญ่เสียงที่ได้ยินในฉากคือเสียงหายใจ เสียงก้าว เสียงการชน และบางครั้งเป็นเสียงครางสั้นๆ ที่ผลิตโดยทีมฟอลลีย์ ซึ่งมักจะไม่ถูกบันทึกว่าเป็นการพากย์โดยนักพากย์คนหนึ่งคนเดียว แต่เป็นผลงานของทีมเสียง ถ้าคำถามตั้งใจจะถามถึงเวอร์ชันพากย์ไทยที่ออกอากาศในช่องท้องถิ่น อาจมีการเพิ่มผู้บรรยายหรือสเปเชียลเอฟเฟ็กต์เสียงที่คนทำท้องถิ่นใส่เพิ่มเข้าไป และในกรณีนั้นเครดิตของการพากย์/บรรยายจะปรากฏในรายชื่อครีเอทีฟของเวอร์ชันนั้น แต่ถ้าพูดถึงเวอร์ชันต้นฉบับตามที่ได้รับความสนใจในวงการอนิเมะทั่วโลก คำตอบสั้นๆ คือไม่มีนักพากย์ให้ชื่อตัวละครหลักเพราะ 'ก๊อง' เป็นตัวละครที่ไม่พูดแบบจงใจ — เสน่ห์ของมันอยู่ที่การเล่าเรื่องด้วยภาพและเสียงประกอบมากกว่า จะบอกว่ามันเป็นการบ้านชิ้นเล็กๆ สำหรับผู้ชมให้ลองอ่านอารมณ์จากการกระทำของตัวละคร แถมยังทำให้ฉากบางฉากค้างคาในหัวไปอีกนานด้วย

เรื่องนักพากย์ของตัวละครที่คนไทยมักเรียกกันว่า 'ปลั๊กเกจ' นี่เป็นคำถามที่ทำให้ผมยิ้มเลย เพราะชื่อแบบนี้มักจะมีการถ่ายทอดเสียงต่างกันไปตามเวอร์ชันและภาษาที่ฉาย ผมขอเล่าแบบตรงไปตรงมาว่า ถ้าคุณหมายถึงตัวละคร 'Plagg' จากซีรีส์ 'Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir' นักพากย์ที่ให้เสียงในเวอร์ชันภาษาอังกฤษคือ Keith Silverstein ซึ่งเขามักจะให้โทนเสียงตลก ขี้เล่น และชวนกวน ใครที่เคยได้ยินเสียงตัวละครเล็ก ๆ หรือนิสัยซุกซนในอนิเมะหลายเรื่องก็น่าจะพอจำสไตล์ของเขาได้ ที่น่าสนใจคือเมื่อดูเวอร์ชันภาษาต้นฉบับ (ฝรั่งเศส) กับเวอร์ชันพากย์ภาษาต่าง ๆ จะรับรู้ได้ทันทีว่าแต่ละคนใส่น้ำหนักอารมณ์ไม่เหมือนกัน เวอร์ชันฝรั่งเศสมักให้ความรู้สึกเป็นมิตรแบบคาแรกเตอร์การ์ตูนฝรั่งเศส ส่วนพากย์ญี่ปุ่นหรือพากย์ไทยอาจเลือกนักพากย์ที่ปรับโทนเสียงให้เหมาะกับผู้ชมท้องถิ่น ด้วยมุมมองส่วนตัว ผมชอบฟังหลายเวอร์ชันแล้วเปรียบเทียบกัน เพราะการเลือกนักพากย์เปลี่ยนอารมณ์ของฉากได้เยอะมาก บางเวอร์ชันทำให้ตัวละครดูเหมือนแค่กวน ๆ แต่บางเวอร์ชันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นหรือเจือด้วยความสำนึกผิดเล็ก ๆ ซึ่งก็กลายเป็นความสนุกของการติดตามผลงานระหว่างภาษาต่าง ๆ ไปเลย

เสียงของโพนี่แต่ละตัวมีเสน่ห์ที่ทำให้จำได้ทันที ฉันเป็นคนชอบสังเกตน้ำเสียงของตัวละครมาก เลยจำได้ว่าในเวอร์ชันอังกฤษของ 'My Little Pony: Friendship is Magic' นักพากย์หลักที่ให้ชีวิตแก่ตัวละครคือ Tara Strong (ให้เสียงพูดของ Twilight Sparkle) ขณะที่เสียงร้องของ Twilight มักเป็น Rebecca Shoichet ส่วน Applejack กับ Rainbow Dash ได้เสียงโดย Ashleigh Ball, Pinkie Pie และ Fluttershy ได้เสียงจาก Andrea Libman, Rarity ได้เสียงจาก Tabitha St. Germain และหนุ่มน้อย Spike พากย์โดย Cathy Weseluck พอได้ฟังรวมๆ จะเห็นว่าทีมนี้มีเคมีกันดี: Tara Strong จะคุมโทนอารมณ์และจังหวะการพูดของ Twilight ได้ละเอียด ขณะที่ Ashleigh Ball สามารถสลับระหว่างสำเนียงลุย ๆ ของ Rainbow Dash กับโทนซื่อ ๆ ของ Applejack ได้อย่างเนียน และ Andrea Libmanก็ให้เสียงสูง-หวานในแบบที่ทำให้ Pinkie Pie กับ Fluttershy มีเสน่ห์ต่างกันสุด ๆ สรุปแล้ว ใครที่ชอบฟังดิ้นไปกับฉากฮา ๆ หรือซีนดราม่า เสียงพากย์เหล่านี้คือหัวใจสำคัญของความอบอุ่นในเรื่อง และเป็นเหตุผลว่าทำไมเพลงและบทสนทนาหลายฉากยังคงตราตรึงจนถึงวันนี้

ภาพลักษณ์ของตัวละครหลักใน 'Elfen Lied' ติดตาฉันตั้งแต่ฉากเปิดเรื่องที่โหดและเปราะบางพร้อมกัน เสียงญี่ปุ่นของตัวละครหลัก Lucy/NYU ให้โดย Mamiko Noto ซึ่งเธอสามารถสลับโทนจากเย็นชากลายเป็นเด็กน่ารักได้อย่างน่าทึ่ง ระหว่างดูฉันชอบสังเกตวิธีที่เธอปรับน้ำเสียงและหยุดหายใจเล็กน้อยเพื่อสร้างความเปราะบางสำหรับฉากดราม่า ทำให้ตัวละครมีมิติและไม่กลายเป็นเพียงภาพลักษณ์โหดๆ มุมมองนี้ทำให้ฉันนึกถึงการฟังเสียงตัวละครใน 'Clannad' ที่ให้ความอบอุ่นต่างกัน แต่ในกรณีของ 'Elfen Lied' การใช้พลังเสียงที่เปลี่ยนปรับได้ของ Mamiko ทำให้ทุกฉากมีน้ำหนักทั้งด้านความเศร้าและความรุนแรง ทิ้งความประทับใจที่ตามมานานหลังจบตอน

เวลาฟังพากย์เวอร์ชั่นจีนของอนิเมะเรื่องโปรดแล้วจะรู้ได้ทันทีว่ามีคนพากย์หลักอยู่จริง แต่ชื่อที่ว่าหลักไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนเดียวตลอดทั้งวงการ ผมมักจะสังเกตจากเครดิตตอนแรก ๆ ว่านักพากย์หลักมักจะเป็นคนที่รับบทพระเอกหรือนางเอกของเรื่อง ตัวอย่างเช่นใน '全职高手' เวอร์ชั่นจีน ทีมพากย์หลักคือกลุ่มนักพากย์มืออาชีพที่มีประสบการณ์พากย์ตัวละครเกมเมอร์นำ ยิ่งเป็นซีรีส์ที่ดังในจีน สตูดิโอมักจะเลือกคนที่ใช้เสียงมีเอกลักษณ์และคุมอารมณ์ยาว ๆ ได้ มุมมองของผมอีกอย่างคือบางครั้งสตูดิโอจะดึงนักแสดงหรือไอดอลมาร่วมพากย์เป็นตัวเอกเพื่อเพิ่มกระแส ทำให้ชื่อของนักพากย์หลักในโปรดักชันหนึ่ง ๆ มีทั้งคนในวงการพากย์จริงจังและคนดังจากวงการบันเทิง ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วก็ทำให้เสียงพากย์เวอร์ชั่นจีนน่าสนใจและมีสไตล์เฉพาะตัวไปอีกแบบ