นักมวยไทยชื่อดังคนไหนมีค่าตัวสูงสุดในปัจจุบัน?

นี่คือรายชื่อนักมวยไทยที่ฉันติดตามว่าเป็นแชมป์โลกในระดับโปรที่คนไทยคุยถึงกันบ่อยที่สุด โดยผมจะเริ่มจากคนที่ชื่อคุ้นหูที่สุด Rodtang Jitmuangnon — สำหรับฉันเขาเป็นตัวแทนความบ้าพลังของมวยไทยสมัยใหม่ รอดแทงขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและการเดินหน้าไม่หยุด ในเวทีระดับโลกเขาเป็นแชมป์โลกสไตล์มวยไทย/คิกบ็อกซิ่งในรุ่นที่ตัวเองสังกัดและได้แสดงให้เห็นหลายครั้งว่าความเร็วกับหัวใจสู้ของเขาสามารถเป็นตัวตัดสินแมตช์สำคัญได้ ดูการขึ้นเวทีของเขาแล้วรู้สึกถึงพลังของนักสู้จากค่ายเล็กแต่มีฝีมือระดับโลก การเป็นแชมป์ของรอดแทงทำให้แฟนมวยไทยทั้งในประเทศและต่างประเทศหันมาจับตามองวงการเรามากขึ้น และสำหรับฉันการชมไฟต์ของเขาเป็นเหมือนเรียนบทเรียนว่าความกล้าและเทคนิคที่ลงตัวมันทรงพลังขนาดไหน

ช่วงนี้ถ้าพูดถึงค่าตัวโฆษณาในวงการไทย ผมมักจะนึกถึงกรณีที่ไม่มีชื่อเดียวชี้ขาดจริง ๆ เพราะค่าตัวเปลี่ยนตามประเภทงานและกลุ่มเป้าหมายที่แบรนด์ต้องการ จากมุมมองทั่วไป มักมีสองชื่อที่ถูกยกขึ้นบ่อยสุดคือ ณเดชน์ คูกิมิยะ กับ ญาญ่า อุรัสยา — ทั้งสองคนมีฐานแฟนหนาแน่น กลุ่มผู้ติดตามที่กว้าง และภาพลักษณ์ที่แบรนด์ไว้ใจได้ ทำให้แบรนด์มักยอมจ่ายค่าตัวสูงสุดสำหรับโฆษณาที่ยังต้องการความน่าเชื่อถือและการเข้าถึงแบบแมส ผมยังสังเกตว่าบางครั้งค่าตัวสูงสุดของการถ่ายโฆษณาทางทีวีจะต่างจากค่าตัวโพสต์โซเชียล เพราะสื่อและแพ็กเกจที่แบรนด์ซื้อมีผล คำตอบสุดท้ายเลยไม่ใช่ชื่อเดียว แต่เป็นกลุ่มคนดังชั้นแนวหน้าที่แบรนด์เลือกเมื่ออยากลงทุนหนัก

แค่พูดถึงคำว่า 'นักมวยที่เก่งที่สุด' ก็ทำให้ผมหยุดคิดไม่ลงว่าคำว่า 'เก่งที่สุด' จะวัดกันด้วยอะไร — ความเก่งเชิงเทคนิค, ความสำเร็จข้ามรุ่น, หรือลำพังแรงหมัดที่พังทุกอย่างที่ขวางหน้า ผมมักนึกถึงคนที่ปรับตัวได้ในหลายน้ำหนักและชนะคู่แข่งระดับท็อปอย่างสม่ำเสมอ ในมุมของผม นักมวยที่โดดเด่นจะแสดงการอ่านเกมที่เหนือชั้น มีทั้งการเปลี่ยนจังหวะ การยืนระยะ และการเลือกจุดจู่โจมที่แม่นยำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้การชนะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตัวอย่างที่ผมมักอ้างถึงคือนักมวยคนนั้นที่สามารถสลับมือชก เปลี่ยนมุม และควบคุมระยะกับมวยชั้นนำของรุ่นได้ จนคู่ต่อสู้ที่เคยมั่นใจต้องตั้งคำถามกับแผนการต่อสู้ของตัวเอง สุดท้าย ผมคิดว่าปัจจุบันคำตอบไม่ได้ตายตัวเพราะแต่ละคนมีบริบทต่างกัน บางคนเก่งเพราะเทคนิค บางคนเก่งเพราะพลัง บางคนเก่งเพราะการจัดการอาชีพและการเลือกคู่ต่อสู้ แต่ถาลงรายละเอียด ผมมักยกคนที่รวมทักษะครบทั้งการยืนระยะ การอ่านเกม และผลการแข่งขันระดับสูงว่าเข้าข่าย 'เก่งที่สุด' ในยุคนี้

จากภาพรวมของวงการละครช่องวันในปีนี้ แนวทางที่ฉันเห็นคือไม่มีการเปิดเผยค่าตัวอย่างเป็นทางการจากช่องหรือต้นสังกัด ดังนั้นการระบุชื่อนักแสดงคนเดียวแบบแน่นอนจึงค่อนข้างยาก แต่ถาจะพูดถึงกลุ่มที่มีค่าตัวสูงสุด มักเป็นนักแสดงนำเพศชายที่มีโปรไฟล์ครบทั้งเรตติ้งละคร โฆษณา และฐานแฟนคลับในโซเชียลมีเดียเยอะ ๆ ผู้ที่ทำงานทั้งละครจอแก้ว งานภาพยนตร์ และงานพรีเซนเตอร์พร้อมกัน จะมีอำนาจต่อรองค่าตัวสูงกว่าเพื่อนร่วมอาชีพ โดยส่วนใหญ่ค่าตัวของพระเอกที่ถูกเรียกว่าอยู่ในระดับท็อปของช่องจะอยู่ในช่วงหลักแสนต่อวันหรือหลักแสนต่อตอนไปจนถึงหลักล้านสำหรับบทบาทและสัญญาพิเศษที่ต้องใช้ชื่อเสียงมากๆ ในความเห็นของฉัน ปัจจัยที่ทำให้นักแสดงคนหนึ่งขึ้นเป็นคนที่มีค่าตัวสูงสุดมีหลายอย่าง ไม่ใช่แค่ความสามารถการแสดงหรือหน้าตา แต่รวมถึงความสามารถดึงเรตติ้งให้ละคร กำลังซัพพอร์ตแคมเปญพาร์ทเนอร์และแบรนด์ พฤติกรรมแฟนคลับที่พร้อมซื้อบัตรงานอีเวนต์ และการมีภาพลักษณ์ที่หาง่ายสำหรับการตลาด นักแสดงอิสระที่รับงานจากหลายช่องและมีผลงานฮิตต่อเนื่องมักเรียกค่าตัวสูงเพราะช่องต้องการดึงคนดูและโฆษณา ส่วนพระเอกในสังกัดช่องโดยตรงก็อาจได้ค่าตัวสูงในกรณีที่เป็นหัวหอกโปรเจกต์ใหญ่หรือมีสัญญาพร้อมเงื่อนไขพิเศษ เมื่อพิจารณาจากผลงานและกระแสในปีนี้ ฉันมองว่าอันดับค่าตัวสูงสุดไม่น่าเป็นชื่อเดียวตลอดทั้งปี เพราะการจัดสรรงบประมาณและโปรเจกต์ของช่องเปลี่ยนไปตลอด บางครั้งนักแสดงหน้าใหม่ที่ขึ้นแท่นเป็นดาวรุ่งก็จะได้รับค่าตัวเพิ่มอย่างรวดเร็วตามความนิยม ขณะที่นักแสดงรุ่นใหญ่ยังคงได้ค่าตัวสูงจากฐานแฟนและผลงานคงที่ สิ่งที่ฉันสนุกคือการสังเกตว่าการตลาดของช่องและแบรนด์ต่าง ๆ ปรับกลยุทธ์ใช้ดาราอย่างไร เพื่อให้การลงทุนจ่ายผลตอบแทนทั้งในแง่เรตติ้งและการรับรู้แบรนด์ สุดท้ายฉันรู้สึกว่าแฟนละครมักให้ความสนใจกับตัวเลขค่าตัวและชื่อคนดัง แต่มุมที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือการที่ละครและนักแสดงสามารถสร้างบทสนทนาในสังคม กระแสรีแอ็กชัน และความผูกพันกับผู้ชมได้อย่างไร นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ค่าตัวของพระเอกบางคนพุ่งขึ้นและคุ้มค่ากับการลงทุนของช่องในที่สุด

ปัจจุบันภาพรวมที่เห็นบ่อยที่สุดคือรายการละครไพรม์ไทม์ของช่องใหญ่ที่เรียกว่า 'ละครเย็น/หลังข่าว' มักทำเรตติ้งสูงสุดในหลายสัปดาห์ต่อเนื่อง โดยเฉพาะละครที่มีพล็อตเข้มข้น ตัวละครชัดเจน และขนบละครไทยครบถ้วน เช่น การปะทะทางอารมณ์และปมชู้สาวที่คนดูติดตามได้ง่าย เรามักเห็นตัวเลขเรตติ้งพุ่งเมื่อตอนจบตอนสำคัญหรือมีฉากคลาสสิกที่คนพูดถึงบนโซเชียล จากมุมมองคนดูรายวัน เหตุผลที่ทำให้ละครพวกนี้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งไม่ได้มาจากเนื้อหาเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงเวลาออกอากาศที่ตรงกับเวลาพักผ่อนของครอบครัว การโปรโมตหนัก ทั้งตัวนักแสดงและเพลงประกอบที่คนจำได้ง่าย ในฐานะคนที่ตามละครไทยบ่อยๆ เราจึงเห็นว่าช่วงไพรม์ไทม์ของช่องที่มีฐานผู้ชมแน่นที่สุด มักเกาะอันดับบนของตารางเรตติ้งตลอดฤดูกาลหนึ่ง แม้ว่าจะมีรายการพิเศษหรือถ่ายทอดสดบางรายการเบียดชนะได้เป็นครั้งคราว แต่ถ้าวัดแบบยาว ๆ รายการละครไพรม์ไทม์ยังคงเป็นหัวแถวของเรตติ้งในประเทศ

ความทรงจำเกี่ยวกับมวยไทยของฉันเต็มไปด้วยชื่อที่กลายเป็นตำนานและถูกเล่าต่อกันมาจนแทบเป็นนิทานของชาติ เริ่มด้วยชื่อเก่าแก่ที่คนไทยส่วนใหญ่จะนึกถึงก่อนเสมอ นั่นคือ นายนวลหรือที่รู้จักกันในตำนานว่า 'นายขนมต้ม'—นักมวยสมัยอยุธยาที่กลายเป็นสัญลักษณ์ความกล้าหาญของมวยไทย แนวคิดเรื่องนักรบที่ชกชนะคู่ต่อสู้ต่างชาติถูกเล่าขานมาตลอด ขยับมาเป็นยุคสมัยใหม่ ผมนึกถึง 'สมาร์ท ประพัทธ์' ผู้ถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยที่มีเทคนิคครบเครื่องและยังไปชกมวยสากลได้อย่างงดงาม ต่อด้วย 'ไดเซลนอย' ที่แข็งแกร่งด้วยเข่าจนครองความยิ่งใหญ่ในรุ่นของเขา มีอีกชื่อที่คนรุ่นใหม่รักมากคือ 'แสนชัย' ที่ลีลาเชิงเทคนิคและความพลิ้วไหวเป็นเอกลักษณ์ ไม่พูดถึง 'บัวขาว' ก็คงไม่ได้—ชายที่พาเทคนิคร่วมสมัยและชื่อไทยไปปะทะเวทีโลก ทั้งหมดนี้ทำให้ผมรู้สึกว่ามวยไทยไม่ใช่แค่กีฬา แต่เป็นงานศิลป์ที่ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น

ลองนึกภาพเวลาที่แบรนด์ใหญ่ ๆ ประกาศพรีเซนเตอร์ใหม่แล้วทุกคนก็ตาลุกวาว คนชื่อเดียวที่มักถูกยกขึ้นมาว่าค่าตัวสูงสุดในวงการชายไทยมักเป็นชื่อที่ปรากฏทั้งงานละคร งานภาพยนตร์ และโฆษณา เพราะค่าตัวจริง ๆ ไม่ได้วัดจากผลงานด้านเดียว แต่รวมทั้งพลังในการเรียกคนดู ยอดผู้ติดตามบนโซเชียล และภาพลักษณ์เชิงพาณิชย์ ในความเป็นจริงไม่มีคำตอบเดียวตายตัว แต่ถ้าต้องยกชื่อตัวเต็ง ผู้ชายที่มักถูกพูดถึงบ่อย ๆ ได้แก่ 'ณเดชน์ คูกิมิยะ' 'โป๊ป ธนวรรธน์' และ 'มาริโอ้ เมาเร่อ' โดยแต่ละคนมีจุดแข็งไม่เหมือนกัน ทำให้ค่าตัวขึ้นลงตามประเภทงานและช่วงเวลา เรื่องค่าตัวพรีเซนเตอร์มักจะพุ่งสูงที่สุดเพราะเป็นสัญญาระยะยาวและแบรนด์ต้องการภาพลักษณ์ชัดเจน ในมุมนี้ 'ณเดชน์' มักเป็นชื่อแรก ๆ ที่ผุดขึ้นมา เพราะทั้งโปรไฟล์งานละคร งานแฟชั่น และการเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ต่างประเทศทำให้เขามีมูลค่าสูงมาก ขณะเดียวกัน 'โป๊ป' ก็เป็นนักแสดงนำละครหลายเรื่องที่สร้างเรตติ้งกระฉูด อย่างผลงานอย่าง 'บุพเพสันนิวาส' (ถึงแม้จะเป็นโปรเจ็กต์ที่มีผลต่อหลายคนทั้งทีมนักแสดง) ก็เป็นตัวอย่างของการเพิ่มมูลค่าชื่อเสียงอย่างชัดเจน ส่วน 'มาริโอ้' มีเครดิตทั้งหนังรายได้ดีและแฟนคลับต่างประเทศ ทำให้ค่าตัวงานภาพยนตร์และงานชิงโชคเพิ่มขึ้นเช่นกัน ในส่วนของละครทีวีและซีรีส์ ค่าต่อ-ต่อ-ตอนจะแตกต่างกันไปตามช่องและโปรดิวเซอร์ บางครั้งการรับงานละครเพียงไม่กี่ตอนหรือเป็นบทพิเศษก็ได้ค่าตัวสูงเทียบเท่าการเป็นพรีเซนเตอร์ เพราะผู้จัดยินดีทุ่มเพื่อดึงคนดู ส่วนงานอีเวนต์หรือออกแบบเวทีปรากฏตัวครั้งเดียวก็อาจได้ค่าเหนื่อยสูง เมื่อเทียบกันแล้วผู้ชายที่มีค่าตัวสูงสุดโดยรวมมักเป็นคนที่บาลานซ์งานทั้งสิ้น: เล่นละครดัง มีผลงานภาพยนตร์ที่ดึงคนดู และเป็นหน้าตาแบรนด์ให้สินค้าระดับพรีเมียมพร้อมกัน สรุปในมุมมองส่วนตัว ผมมองว่าชื่อที่คนพูดถึงมากที่สุดคือคนที่มีความหลากหลายทั้งงานแสดงและงานพาณิชย์ เช่น 'ณเดชน์' และ 'โป๊ป' แต่การบอกว่าใครสูงสุดแบบตายตัวอาจหลอกได้ เพราะค่าตัวเปลี่ยนตามเทรนด์ ความนิยม และการเจรจาระหว่างเอเจนซีกับแบรนด์ ในฐานะแฟน ๆ เห็นว่าความสำคัญของค่าตัวไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขอย่างเดียว แต่มาจากการที่นักแสดงคนนั้นยังรักษาความนิยม สร้างผลงานที่คนอยากดู และทำให้แบรนด์รู้สึกว่าการทุ่มเงินให้คุ้มค่า นี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้วงการบันเทิงไทยน่าสนใจและเต็มไปด้วยเรื่องเล่าเล็ก ๆ ที่ชวนติดตาม