นักวิจารณ์ให้คะแนน หวานใจพี่วิศวะร้าย อย่างไร

ไม่น่าเชื่อว่าตัวละครใน 'หวานใจพี่วิศวะร้าย' จะสามารถทำให้ฉันยิ้มทั้งน้ำตาได้ขนาดนี้ ฉันชอบเริ่มจากคู่พระ-นายที่เป็นแกนหลักของเรื่องก่อน: พี่วิศวะ—ผู้ใหญ่ ดูเข้มแข็ง และมักเป็นคนคุมสถานการณ์อยู่เสมอ กับน้องคนรักที่อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ ภาพความต่างระหว่างความมั่นคงของพี่กับความสดใสของน้องเป็นสิ่งที่ฉันยึดติดมาก ทั้งสองคนไม่ได้มีบุคลิกแบบเดียวตลอดเรื่อง แต่ค่อย ๆ เผยมุมอ่อนแอและเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรม ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขารู้สึกมีน้ำหนัก ไม่ใช่แค่ซีนหวานๆ แล้วผ่านไป ฉากที่ทั้งคู่ต้องร่วมงานโปรเจกต์หรือเผชิญปัญหาครอบครัวทำให้เห็นการเติบโตที่แท้จริง ซึ่งฉันชอบตรงที่บทไม่ได้ยกความรักขึ้นเป็นคำตอบเดียว แต่แสดงให้เห็นการปรับตัวและการเสียสละเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน อีกกลุ่มตัวละครที่ไม่ควรมองข้ามคือเพื่อนสนิทและคู่แข่งในรั้วมหาวิทยาลัย/ที่ทำงาน เพื่อนสนิทมักเป็นเสียงที่ตรงไปตรงมา คอยลากอารมณ์ฮาออกมาจากบทโรแมนติก ส่วนคู่แข่งหรือคนที่มีปัญหากับพระเอกเป็นปุ่มกดให้เรื่องเกิดความขัดแย้งและกระตุ้นการตัดสินใจสำคัญ ตัวละครพวกนี้ทำหน้าที่สร้างมิติให้กับพระ-นาย ทั้งยังเป็นกระจกสะท้อนว่าแต่ละคนเรียนรู้และเติบโตอย่างไรเมื่อเจอแรงกดดัน สุดท้ายความทรงจำที่ติดตาฉันมาจากฉากเล็กๆ อย่างการทำอาหารด้วยกันในครัว การคอยปลอบกันกลางคืน หรือมุมมองที่เผยให้เห็นการทำงานของวิศวกรหลังเลิกเรียน เหล่านี้ช่วยเติมความเป็นมนุษย์ให้ตัวละครและทำให้พวกเขาไม่น่าเบื่อ อ่านแล้วรู้สึกใกล้ชิด ราวกับได้เห็นชีวิตจริงของคู่รักคนรุ่นใหม่ มากกว่าการถูกจัดวางเป็นแค่ตัวละครบนหน้ากระดาษ นี่แหละเหตุผลที่ฉันยังกลับมาอ่านซ้ำบ่อยๆ และยังชอบหยิบฉากโปรดขึ้นมานั่งคิดทุกครั้ง

แทบไม่คาดคิดเลยว่าการอธิบายตอนจบจากผู้แต่งของ 'หวานใจพี่วิศวะร้าย' จะทำให้มุมมองของฉันพลิกไปได้ขนาดนี้ เมื่ออ่านคำชี้แจงของเขาแล้ว ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างที่ดูเหมือนปลายเปิดในฉากสุดท้ายนั้นเป็นสิ่งที่ตั้งใจทำให้เกิดความไม่แน่นอนเพื่อสะท้อนการเติบโตของตัวละคร ไม่ใช่เป็นการละเลยหรือการลากจูงผู้อ่านให้มานั่งมโน เขาบอกว่าอยากให้ช่วงท้ายเป็นพื้นที่ให้ผู้อ่านได้เติมเต็มเอง เพราะตัวเอกทั้งสองผ่านการเปลี่ยนแปลงภายในมามากพอแล้ว ฉากที่ยืนอยู่บนสะพานมองไฟกรุงเทพฯ ไม่ได้จบที่คำสัญญายาวเหยียด แต่เป็นการเริ่มต้นบทสนทนาจริงจังครั้งแรกระหว่างคนสองคน ซึ่งเขาตั้งใจให้เป็นจุดเปลี่ยนมากกว่าจะเป็นปมปิด คำอธิบายของผู้แต่งยังลงรายละเอียดว่าทำไมเขาจึงเลือกไม่ใช้ตอนพิเศษที่ปูทุกอย่างให้ลงล็อกแบบชัดเจน — เพราะความสัมพันธ์ที่ดีต้องอาศัยการตัดสินใจหลายครั้งในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่แค่ฉากโรแมนติกที่ยิ่งใหญ่ ฉากเวิร์กช็อปที่ตัวเอกชายรับผิดชอบโปรเจกต์สำคัญกับการที่นางเอกเลือกตามงานไปต่างจังหวัด เขาบอกว่าต้องการสื่อว่ารักไม่ได้ยกเว้นหน้าที่หรือความฝัน แต่สามารถประกอบกันได้ด้วยการสื่อสารและการยอมปรับ จุดนี้ทำให้ฉันนึกถึงประโยคสุดท้ายซึ่งไม่ได้ปิดบท แต่ปลูกเมล็ดคำถามว่าจะเดินไปด้วยกันยังไง — นั่นแหละคือหัวใจที่ผู้แต่งอยากให้คงไว้ ผลคือฉันกลับชอบตอนจบมากขึ้นหลังอ่านคำอธิบาย เพราะมันทำให้ฉากเล็กๆ หลายฉากที่เคยข้ามตาเด่นขึ้น — การส่งข้อความตอนตีสองที่ดูธรรมดา การยอมรับแม่ของอีกฝ่าย การจับมือกันหลังการนำเสนอโครงการ ทั้งหมดนี้รวมเป็นการเตรียมตัวสำหรับการใช้ชีวิตร่วมกัน ซึ่งผู้แต่งบอกว่าอยากให้เป็นเรื่องของการปรับตัว มากกว่าจะเป็นนิยายนิรันดร์ ฉันเลยจบความคิดด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ แบบคนที่เข้าใจมายากขึ้น แต่รู้สึกว่าเรื่องราวยังคงอบอุ่นและจริงใจอยู่ดี

ได้อ่าน 'รักไม่ตั้งใจของนายวิศวะ' จบแล้วความรู้สึกมันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้เยอะ ฉันชอบที่นักวิจารณ์หลายคนจับประเด็นการเติบโตของตัวละครหลักไว้ละเอียด — ไม่ใช่แค่ความโรแมนติกผิวเผิน แต่เป็นการเผชิญความคาดหวังทางอาชีพและความสัมพันธ์ส่วนตัวซึ่งถูกถ่ายทอดผ่านบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างอบอุ่นและเป็นธรรมชาติ บางบทวิจารณ์ชื่นชมการใช้มุมกล้องและการออกแบบฉากที่ทำให้บรรยากาศคล้ายหนังโรง ส่วนบทที่ตั้งคำถามมักจะบอกว่าสปีดเรื่องช่วงกลางช้าไป และตัวละครรองยังขาดมิติเมื่อเทียบกับคู่พระนาง ฉันเห็นด้วยกับทั้งสองฝ่าย: ฉากสองต่อสองน่าประทับใจจริง แต่พอเรื่องยาวขึ้นจังหวะการเดินเรื่องก็ขาดแรงดึงที่ทำให้ตอนท้ายรู้สึกรีบจบไปหน่อย ถ้าจะเทียบ ผมชอบวิธีการจัดจังหวะอารมณ์ใน 'Toradora!' มากกว่าเพราะแกนกลางเรื่องทำงานต่อเนื่อง แต่วิชวะเรื่องนี้มีเสน่ห์เฉพาะตัวตรงความเป็นงานออฟฟิศผสมชีวิตวัยหนุ่มสาว ซึ่งนักวิจารณ์บางคนให้คะแนนกลางถึงสูง (ประมาณ 7–8/10) เพราะความจริงใจในการเล่าเรื่องมากกว่าความแปลกใหม่สุดล้ำ นี่คือความเห็นที่ทำให้ฉันยิ้มได้ แม้จะไม่เพอร์เฟกต์ทั้งหมดก็ตาม

บรรยากาศในฉากที่เขายืนอยู่หน้าห้องแลปทำให้ฉันเชื่อมโยงการตัดสินใจของตัวเอกได้ชัดขึ้นกว่าที่คิด การตัดสินใจของเขาไม่ได้เกิดจากอารมณ์รักปะทุชั่ววูบเท่านั้น แต่เป็นผลรวมของอะไรหลายอย่างที่ถูกซ้อนไว้ตั้งแต่เด็กจนโต: ความคาดหวังจากครอบครัว ความกลัวจะเป็นตัวถ่วงให้คนรอบข้าง และความภาคภูมิใจที่ไม่ยอมให้ใครมองว่าอ่อนแอ ฉันมองเห็นสัญญาณพวกนี้ผ่านการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เช่น การเลือกปฏิเสธโอกาสที่จะต้องเปิดเผยตัวตน การยิ้มที่ฝืน และการตั้งกฎให้กับตัวเองว่าความสัมพันธ์ต้องมีขอบเขต แนวทางแบบนี้ทำให้การตัดสินใจของเขาดูสมเหตุสมผลในบริบทของเรื่อง แม้จะเจ็บปวดกับคนรักก็ตาม ในมุมของฉัน ความขัดแย้งภายในที่ถูกเขียนอย่างละเอียดคือหัวใจของเส้นเรื่อง เพราะมันทำให้ตัวเอกเป็นคนจริงจัง ไม่ใช่แค่นักเรียนหล่อที่ทำตามสคริปต์ ฉันนึกถึงฉากใน 'Kimi ni Todoke' ที่ความเข้าใจและความกลัวทำให้ตัวละครย้ำคิดย้ำทำเหมือนกัน แต่ที่นี่น้ำหนักจะมาจากความรับผิดชอบและความไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อน จากนั้นฉันก็ยอมรับได้ว่าการตัดสินใจนั้นเป็นทางเลือกหนึ่งที่สอดคล้องกับคาแรกเตอร์ และแม้มันจะทำให้คนอ่านโกรธหรือเจ็บปวด แต่ก็สะท้อนความจริงที่ว่าโตขึ้นบางครั้งต้องเลือกเพียงสิ่งที่ทำให้ตัวเองยังดำรงอยู่ได้

ฉันยิ้มไม่หุบเมื่อคิดถึงความหวานที่พุ่งออกมาจาก 'หวานใจพี่วิศวะร้าย' — ถ้าชอบแนวรุ่นพี่ติสต์ๆ ร้ายแต่แอบห่วง แนะนำให้ลองกระโดดไปหาเรื่องที่มีโทนและไดนามิกคล้ายๆ กันที่ยังคงเติมความฟินได้เต็มๆ ก่อนอื่นต้องบอกว่าใครชอบบรรยากาศมหาวิทยาลัย-คลาสวิศวะ ควรอ่าน 'My Engineer' เพราะงานชิ้นนี้จับคู่อารมณ์รุ่นพี่รุ่นน้องได้เด็ด มีมุกคาแรกเตอร์ที่รู้ทันทางอารมณ์ และช่วงพัฒนาความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ อบอุ่นขึ้นจากการปะทะกันบ่อยๆ ส่วนใครอยากได้ความดราม่าแอบแรงแต่กลับอ่อนโยนมากในฉากหวาน ให้ลอง 'SOTUS' — บรรยากาศอำนาจนิยมในรั้วมหา’ลัยถูกใช้เป็นกรอบให้ความสัมพันธ์ที่พัฒนาแบบระเบิดอารมณ์ได้ดี ถ้าต้องการความเข้มข้นของการเปลี่ยนความเกลียดเป็นรัก เรื่องอย่าง 'TharnType' จะตอบโจทย์ด้านการเผชิญหน้าและการเรียนรู้กันแบบไม่ง่าย แต่ให้ผลลัพธ์ที่หวานหนักแน่น อีกหนึ่งตัวเลือกที่อยากแนะนำสำหรับคนที่ชอบพล็อตหวานปนฮา คือ '2gether' — กลายเป็นคู่จริงจากการเป็นคู่ปลอม ซึ่งมุกกวนๆ และความเข้าใจระหว่างตัวละครทำให้มันเป็นการอ่านสบายที่ไม่สละอารมณ์ฟิน สำหรับใครอยากกระจายแนวหน่อย ลองหาเรื่องที่เน้นคาแรกเตอร์แข็งแกร่งแต่ซ่อนความอ่อนโยน เช่นนิยายหรือซีรีส์ที่ตัวเอกเป็นคนคุมเกม แต่ก็มีมุมอ่อนหวานให้ค้นหา ความหลากหลายแบบนี้จะช่วยเติมมุมมองให้ความชอบของคุณไม่ซ้ำและยังคงรักษาแกนหลักคือ 'รุ่นพี่ร้ายแต่รัก' ได้อย่างลงตัว

ยอมรับว่าตั้งใจอยากหา 'หวานใจพี่วิศวะร้าย' อ่านฟรีเหมือนกัน แต่ต้องขอเริ่มด้วยตรงไปตรงมาว่า ขอโทษ ฉันไม่สามารถช่วยแนะนำแหล่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์หรือไฟล์เถื่อนได้ แทนที่จะชี้ไปยังที่ผิดกฎหมาย ฉันอยากแชร์ทางเลือกที่ปลอดภัยและได้ช่วยสนับสนุนคนเขียนด้วยกันมากกว่า: ลองเช็กร้านขายอีบุ๊กหลัก ๆ อย่าง MEB หรือ Ookbee บ่อย ๆ เพราะมีโปรโมชั่นแจกหรือปล่อยตัวอย่างให้ลองอ่านฟรีเป็นช่วง ๆ นอกจากนี้ร้านอย่าง Amazon Kindle, Google Play Books และ Apple Books มักมีตัวอย่างบทอ่านฟรีให้ลองก่อนตัดสินใจซื้อ และบางครั้งก็มีโปรโมชันลดราคาเยอะจนแทบเหมือนได้อ่านฟรีจริง ๆ อีกช่องที่ไม่ควรมองข้ามคือการติดตามเพจหรือแฟนเพจของผู้แต่งและสำนักพิมพ์ หลายครั้งผู้เขียนจะลงตอนตัวอย่าง แจกตอนพิเศษ หรือจัดกิจกรรมแจกเล่มทดลองผ่านช่องทางนั้น ๆ ฉันเองเคยได้อ่านตอนพิเศษจากโพสต์ของผู้แต่งซึ่งทำให้เข้าใจตัวละครได้ลึกขึ้นโดยไม่ต้องหาทางอ่านแบบผิดกฎหมาย และถ้าชอบอ่านแบบยืม อย่าลืมตรวจสอบบริการยืมหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ของห้องสมุดท้องถิ่นหรือห้องสมุดมหาวิทยาลัย ซึ่งบางแห่งมีระบบ e-lending ที่สะดวกและถูกกฎหมาย สุดท้ายในฐานะคนอ่านด้วยกัน ฉันมักจะตั้งค่าการแจ้งเตือนราคาหรือเข้ากลุ่มคนอ่านที่ชอบแนวเดียวกัน เพราะจะมีคนคอยแชร์ข่าวโปรโมชันหรือแจกตัวอย่าง ซึ่งเร็วกว่าไปตามหาไฟล์เถื่อนมากและให้ความรู้สึกดีที่ได้สนับสนุนงานเขียนอย่างยั่งยืน ลองวิธีพวกนี้ก่อน แล้วถ้าเจอโปรโมชันดี ๆ ก็อย่ารีรอที่จะสนับสนุนผู้แต่งนะ — มันทำให้เรื่องราวที่เรารักยังคงถูกเล่าอยู่ได้

ความสัมพันธ์ระหว่างสองตัวละครหลักใน 'เพื่อนรักวิศวะร้าย' เป็นสิ่งที่ฉันยกให้เป็นหัวใจของเรื่องเสมอมา — คู่หลักไม่ได้มีเพียงภาพลักษณ์ของคนหนึ่งเป็นเพื่อน อีกคนเป็นวิศวะที่ดูแข็งกระด้างเท่านั้น แต่เป็นการชนกันของโลกทัศน์และวิธีสื่อสารที่พาเรื่องไปข้างหน้า ผมมักจะมองว่าโครงสร้างของนิยายเรื่องนี้ใช้การเล่าแบบคู่สาย: ผู้เล่าเรื่องซึ่งมีบทบาทเป็นคนธรรมดาที่มีความอ่อนไหวทางอารมณ์ กับตัวละครอีกฝ่ายที่เป็นวิศวกร—ภาพลักษณ์ภายนอกอาจถูกตั้งเป็น 'ร้าย' หรือเย็นชา แต่พอขุดลงไปลึกๆ จะเจอเหตุผลและความเปราะบางซ่อนอยู่ นิสัยละเอียดลออของฝ่ายวิศวะทำให้การสื่อสารระหว่างสองคนสับสนได้ง่าย และนั่นแหละคือจุดที่ความสัมพันธ์ถูกขัดเกลาให้โตขึ้น ฉากที่ชอบมากคือช่วงที่ทั้งคู่ทะเลาะแล้วต้องเผชิญหน้ากับปัญหาจริงจัง—ฉากแบบนี้เตือนให้ผมคิดถึงความสัมพันธ์แบบใน 'Given' ที่การเปิดใจอย่างตรงไปตรงมาสร้างพลังการเยียวยาได้ สรุปความประทับใจแบบส่วนตัวก็คือ ตัวละครหลักสองคนเป็นแบบคู่ที่เติมเต็มซึ่งกันและกัน: คนหนึ่งเป็นกระจกสะท้อนความไม่มั่นคงและข้อบกพร่องของอีกคน ขณะที่อีกคนแม้มีท่าทีแข็ง แต่กลับเรียนรู้การแสดงความอ่อนโยนอย่างช้าๆ ผมชอบการเขียนที่ไม่รีบปะติดปะต่อความสัมพันธ์ให้เป็นรูปเป็นร่างทันที แต่วางแผนให้มันค่อยๆ เกิดขึ้นจากการเผชิญปัญหาและความเข้าใจ ซึ่งทำให้ทั้งสองคนมีมิติและน่าเอาใจช่วย เหมาะสำหรับคนที่อยากอ่านเรื่องรักที่ไม่ได้หวานเลี่ยนแต่อบอุ่นด้วยความจริงใจ

นิยายเรื่องนี้เปิดฉากได้ดึงดูดใจและมีจังหวะการเล่าเรื่องที่ไม่ยืดเยื้อมาก การปูบทของตัวเอกในบริบทวิศวกรรมถูกย่อยให้เข้าถึงง่าย ไม่ใช่แค่บรรยายศัพท์เทคนิคยาวเป็นพัลวัน แต่เน้นไปที่ปมความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทซึ่งทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครได้ทันที จุดแข็งคือบทสนทนาที่ฉลาดและมีเคมีระหว่างสองคนหลัก ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากที่น่าจดจำได้โดยไม่ต้องใช้พล็อตหวือหวา ฉากโรแมนติกหลายฉากในเล่มมีการบิลด์อารมณ์แบบค่อยเป็นค่อยไป ที่ชอบคือลำดับเหตุการณ์ไม่รีบจบ แต่ก็ไม่ลากจนเสียอารมณ์ ความเป็นเพื่อนที่กลมกลืนกับความรักถูกสอดประสานอย่างละเอียด ทำให้ฉันแทบยิ้มเมื่อเห็นการพัฒนาความสัมพันธ์จากมิตรภาพกลายเป็นอะไรที่ลึกกว่า โดยรวมถ้ากำลังมองหานิยายรักแนวเพื่อนสนิทที่มีความอบอุ่นคละเคล้าความขบขันเล็กๆ และมีตัวละครที่น่าเชียร์ 'วิศวะร้ายพ่ายรักเพื่อนสนิท' น่าจะตอบโจทย์ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนดู 'Kimi ni Todoke' เวอร์ชันคนโตที่เน้นบทสนทนาและการเติบโตของความสัมพันธ์ มากกว่าฉากหวือหวาเสียอีก

บอกเลยว่าตอนแรกที่เจอชื่อ 'วิศวะร้าย' รู้สึกอยากรู้อยากเห็นทันที เพราะมันให้ภาพคนฉลาดแต่มีมุมมืดที่น่าติดตาม เราได้อ่านแล้วพบว่าเนื้อเรื่องเน้นไปที่ตัวเอกที่ใช้ตรรกะและทักษะวิศวกรรมเพื่อจัดการกับปัญหาแบบผิดมุมมอง ไม่ได้เป็นแค่วิธีแก้ปริศนาธรรมดา แต่มีการวางแผนที่ชาญฉลาด รวมถึงผลพวงทางจริยธรรมที่ทำให้ผู้อ่านต้องตั้งคำถามกับการตัดสินใจของตัวละคร ผู้แต่งเก่งในการสร้างความตึงเครียดด้วยรายละเอียดทางเทคนิคที่ไม่ท่วมท้นเกินไป ทำให้คนทั่วไปอ่านตามได้โดยไม่สะดุด ตัวละครรองมีความลึกและบทสนทนาที่ทำให้เห็นมุมมองหลากหลาย บทสรุปบางช่วงอาจจะดราม่าและหนักหน่วง แต่ก็เติมเต็มด้วยโมเมนต์เล็กๆ ที่อ่อนโยน เหมือนฉากที่ตัวเอกต้องตัดสินใจแลกอะไรบางอย่างเพื่อเป้าหมายใหญ่ ซึ่งฉากนี้เตือนให้เราเห็นว่าทักษะกับความรับผิดชอบมักมาพร้อมกัน ถาต้องแนะนำ ผมคิดว่า 'วิศวะร้าย' เหมาะกับคนที่ชอบนิยายที่ผสมระหว่างตรรกะ แอ็กชัน และการตั้งคำถามเชิงจริยธรรม ถาอยากอ่านอะไรที่ทำให้สมองหมุนและหัวใจเต้น นี่เป็นเรื่องที่ควรเสียเวลาสักเล่ม — อ่านแล้วจะได้ทั้งความสนุกและมุมมองให้คิดต่อไป

ในมุมมองของผม นักวิจารณ์มอง 'ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย' เป็นงานที่มีทั้งข้อดีชัดเจนและจุดอ่อนที่โดดเด่นจนแยกกันออกได้ง่าย เสียงวิจารณ์เชิงบวกมักยกให้เคมีของพระนางเป็นหัวใจหลัก: การแสดงที่เข้าถึงอารมณ์ง่าย ทำให้ฉากคอมเมดี้กลายเป็นมุขที่ได้ผล และฉากโรแมนติกหลายช่วงถูกชมว่ามีการกำกับที่ละเอียดอ่อน นอกจากนั้นงานภาพกับซาวด์แทร็กที่ช่วยขับอารมณ์ก็ได้รับคำชมจากสื่อหลายสำนัก ทำให้ภาพรวมของซีรีส์มีความน่าดูมากกว่าคอนเซ็ปต์พื้นฐานของเรื่อง ในทางกลับกัน นักวิจารณ์ที่วิจารณ์เชิงลบมักเน้นเรื่องโครงเรื่องที่ค่อนข้างเดาทางได้และการพัฒนาตัวละครรองที่ยังแบนอยู่ พล็อตกลางเรื่องมีจังหวะชะงักที่ทำให้ความตึงเครียดหายไปเป็นบางตอน และบางคนรู้สึกว่าบทพยายามยัดมุกหลายแนวจนโทนเรื่องไม่ค่อยแน่น แต่อย่างไรก็ดีสรุปง่าย ๆ ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้คะแนนระดับกลางถึงค่อนข้างดี (ประมาณ 6–8 เต็ม 10 ในรีวิวรวมๆ) เพราะจุดแข็งด้านการแสดงและโปรดักชันช่วยพยุงเรื่องให้ชมสนุกได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่งานที่แปลกใหม่ที่สุดก็ตาม